“ေမတၱာျဖင္႔ စီးဆင္းေသာ…………………………………”(အပိုင္းေလး)(ဇာတ္သိမ္း)

အဲဒီအိမ္ေရာက္ေတာ႔ စားပြဲေပၚမွာ ပိႏၷဲသီး အကြ်တ္သီးေတြကို ပုဂံထဲမွာ ထည္႔ထားပါတယ္။
အေရာင္၀င္း၀င္း၀ါ၀ါေလးကေန တသင္းသင္းေလးထြက္ေနတဲ႔ ပိႏၷဲသီးနံ႔ေလးက က်ြန္ေတာ္ကို သြားေရက်ေအာင္လုပ္ေနတဲ႔အခ်ိန္၊
အိမ္ရွင္ ၾကီးၾကီး က “ သား ကိုေပါက္ ၾကဳိက္တယ္မလား …စားေလ“လုိ႔ေျပာလုိ႔မဆုံးခင္ အမွတ္တမဲ႔နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္လက္ကမုန္႔ပုဂံေပၚေရာက္သြားပါတယ္။
ပါးစပ္ထဲကို ပိႏၷဲသီးေရာက္တဲ႔အခ်ိန္ အဖြားမ်က္ေစာင္းက ဒုိငး္ကနဲ႔ေရာက္လာသလုိ ရင္ေတြလဲ ၀ုန္းကနဲခုန္သြားပါတယ္။
အိမ္လဲေရာကေရာ စားတာနဲ႔မကာမိေအာင္နားပူေတြခံရပါေတာ႔တယ္။ အလည္လုိက္ခြင္႔လဲ ပိတ္သြားပါတယ္။
အဖြားကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကိုေျပာခဲ႔တာကေတာ႔
“ဘယ္ေလာက္ခင္ခင္ ကို္ယ္႔အိမ္က လူၾကီးခြင္႔မျပဳဘဲစားခ်င္စိတ္ေပါက္ေနရင္ ငတ္ရာက်တယ္။
ဒီလုိ အခ်ိန္မွာေတာင္ မဆင္ျခင္နုိင္လုိ႔ကေတာ႔ ္ ကို္ယ္ လူၾကီးျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္ေရာက္ရင္ သူမ်ားမေၾကြးခင္ကုိ
စားခ်င္တဲ႔စိတ္ေတြထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရတဖြားဖြားေပၚေနမွာေပါ႔တဲ႔။”
အဲဒီအခ်ိန္ကစလုိ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ညီအကိုေမာင္ႏွမတေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ အဖြားစကားေလးကစြဲသြားပါတယ္။
အဖြားအေလ႔အက်င္႔လုပ္ေပးခဲ႔လုိလဲ သူမ်ားေတြကဧည္႔ခံေကြ်းေမြးတဲ႔အခါမွာ အိေျႏၵရရေလးစားတဲ႔အက်င္႔ေကာင္းေလးရသြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က အေဒၚေတြရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ အဖြားရဲ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ပုံျပင္ေပါင္းမ်ားစြာနားေထာင္ခဲ႔ရဘူးပါတယ္။
“ေရႊယုန္နဲ႔ေရႊက်ား သက္ကယ္ရိပ္သြားတဲ႔ပုံျပင္”၊“ပိုေနျမဲၾကားေနျမဲပုံျပင္”၊ ” ဘုရင္ၾကီးငါးခ်ဥ္စားတဲ႔ပုံျပင္“
” က်ားက်ားလုိ႔ ေအာ္စတတ္တဲ႔ေမာင္ပုံရဲ႕ပုံျပင္ “၊” ထန္းသီးေၾကြတာကိုမုိးျပဳိျပီဆုိျပီးထြက္ေျပးတဲ႔ပုံျပင္“အစရွိတဲ႔
ပုံျပင္ေပါင္းမ်ားစြာကို တစ္ေထာင္႔တစ္ညပုံျပင္မ်ား ထက္ရွည္ေအာင္ေျပာျပခဲ႔ၾကပါတယ္။
ပူအုိက္တဲ႔ေႏြညမ်ားမွာ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ အပူသက္သာေအာင္ ျခင္မကိုက္ေအာင္ ယပ္ေတာင္တဖ်ပ္ဖ်ပ္ခပ္ရင္း၊
မုိးရာသီဆုိျပန္ေတာ႔ အိမ္ထဲက အဖြားရဲ႕ကုတင္ေပၚက ေစာင္ပုံၾကီးထဲကို တုိးေ၀ွ႔၀င္ၾကရင္း၊
ေဆာင္းရာသီမွာေတာ႔ အိမ္ေရွ႕မွာ မီးဖုိေလးကို ၀ုိင္းလုိ႔ ထန္းပင္ျမစ္တုိ႔၊ပဲျမစ္တုိ႔ကို စားၾကရင္းလူၾကီးေတြေျပာျပတဲ႔
ပုံျပင္ေတြကိုနားေထာင္ခဲ႔ၾကရပါတယ္။
ပုံျပင္ဆုိေပမယ္႔ ဒီပုံျပင္ထဲမွာပါတဲ႔ ရီစရာေလးေတြ၊သနားစရာ၊မုန္းစရာ၊ ေၾကာက္စရာေလးေတြ၊ၾကည္ႏူးစရာေလးေတြက
တစ္ဆင္႔ရလာတဲ႔ အသိတရားေလးေတြက ကေလးဘ၀မွာမထူးျခားခဲ႔ေပမယ္႔ ေနာင္ၾကီးျပင္းလာတဲ႔မွာေတာ႔
ဘ၀နဲ႔ယွဥ္လုိ႔ ေတြးမိတဲ႔အခါမွာ သခၤန္းစာယူစရာေလးေတြကို သြယ္၀ိုက္ေသာနည္းနဲ႔သင္ေပးခဲ႔တာကိုျပန္ေအာက္ေမ႔လုိ႔
ေက်းဇူးေတြတင္ရပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လုိဘဲ အဖြားေတြ အေဒၚေတြ ဦးေလးေတြဘၾကီးေတြ ေဒၚၾကီးေတြနဲ႔တစ္စုတစ္ေ၀းၾကီးေနခဲ႔ရတဲ႔လူေတြ၊
အလုိလုိက္ခံရခဲ႔ရတဲ႔ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီးရွိမွာပါ။
ဒီလုိအလုိလုိက္ခံရလုိ႔ ပ်က္စီးသြားမယ္ဆုိတာကေတာ႔ ရာနုန္းျပည္႔မမွန္ဘူးလုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။
မိဘနဲ႔ သားသမီး လြန္ဆြဲသလို ဘယ္သူေတာင္႔ခံနုိင္သလဲလုိ႔ အားျပဳိင္ျပီး ဆုံးမတဲ႔ပုံစံမ်ဳးိကိုလည္းကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔
အေကာင္းမြန္ဆုံးေသာနည္းလမ္းလုိ႔ မယုံၾကည္ပါဘူး။
ကေလးကို မိမိကုိယ္ မိမိ ယုံၾကည္စိတ္ရွိေအာင္ဆုိတဲ႔အေတြးနဲ႔ မိဘနဲ႔အတူမသိပ္ဘဲခြဲအိပ္ခုိင္းတာကိုလဲ
ကြ်န္ေတာ္႔အျမင္အရ သိပ္ေတာ႔ လဲ ဘ၀င္မက်ပါဘူး။
ကေလးဆုိတာကေလးလိုဘဲေတြးေတာ႔ အားငယ္စိတ္ေတြ စုိးရြံ႕စိတ္ေတြ ရွိမွာအမွန္ပါဘဲ။
ေနာက္ကေလးကို သီးသန္႔ျဖစ္ေအာင္ ထားတာမ်ဳးိကလည္း ကူညီရုိငး္ပင္းစိတ္ကိုနည္းပါးေစျပီး အတၱကိုပုိၾကီးေစတယ္
လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။
ေကာင္းေသာလူ ဆုိးေသာလူဆုိတာကေတာ႔ ကမၻာမွာေရာ ျမန္မာမွာေရာ ေတာမွာေရာ ျမဳိ႔မွာေရာ ေက်ာင္းမွာေရာ
အလုပ္ေတြမွာေရာ လူရွိတဲ႔ေနရာမွန္သမ်ွမွာရွိေနမွာပါဘဲ။
ဒါေပမယ္႔ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က ပုံသြင္းခံရမူ႔ အဆက္ဆံခံရမူ႔အေပၚမွာ မူတည္ျပီးေတာ႔ပါတ္၀န္းက်င္ကလူေတြအေပၚမွာ
တုန္႔ျပန္မွာက ေတာ႔ အေသအခ်ာပါဘဲ။
ကြ်န္ေတာ္ ညီ၀မ္းကြဲေလး “ဖုိးတာ”ကေတာ႔ သူ႔အေမရဲ႕ပုံသြင္းမူ႔အတုိငး္တစ္ပုံစံတည္းျဖစ္လာပါတယ္။
ျပန္မေျပာနားမေထာင္ဆုိတဲ႔ ဂ်စ္ကပ္ကပ္ပုံစံေလးေပါ႔။
သူကေအာင္ျမင္တဲ႔ စီးပြားေရးသမားျဖစ္လာတာလဲ အမွန္ပါဘဲ။
ဒါေပမယ္႔ သူ႔ၾကည္႔ရတာ ေပ်ာ္ရႊင္မူ႔ေတြေပ်ာက္ဆုံးေနသလုိပါဘဲ။
သူမ်ားနဲ႔လဲသိပ္မပါတ္သက္ဘူး။
အထီးက်န္ေနသလုိပါဘဲ။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ငယ္ငယ္ကဆုိရင္ ေဆြမ်ဳးိေတြရွိတဲ႔အရပ္က ဘုရားပြဲတုိ႔အလွဴတုိ႔ရွိရင္ အရမ္းေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။
ေဆြမ်ဳးိေတာ္စပ္သမွ်ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြ စားၾကေသာက္ၾက ေပ်ာ္ၾကပါးၾက တရုန္းရုနး္နဲ႔ပါ။
အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ဖုိးတာတုိ႔မိသားစုကဖိတ္ရင္ေတာ႔ လာပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ဧည္႔သြားဧည္႔လာ စားျပီးရင္ျပန္ပါဘဲ။
အခုလည္း ဖုိးတာေလးၾကီးလာေတာ႔ လည္း ဒီအတုိင္းပါဘဲ။
ကြ်န္ေတာ္႔တုိ႔ညီအကို၀မ္းကြဲေတြနဲ႔ တသီးတျခားစီျဖစ္သြားသလုိေ၀းကြာသြားသလုိပါဘဲ။
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္မွာေတာ႔ ေႏြးေထြးတဲ႔ ဆက္ဆံေရးနဲ႔ ၾကီးျပငး္လာခဲ႔ရတာမ်ားပါတယ္။
ဒီေတာ႔လဲ အေရးဟဲ႔ဆုိရင္ တုိင္ပင္စရာ အားကုိးစရာ ေဖးမမယ္႔သူေတြရိွတယ္။
ႏုွတ္၏ေစာင္မျခင္းလက္၏ေစာင္မျခငး္ဆုိတာေတြက အလကားထားခဲ႔တဲ႔စကားေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။
ကိစၥရယ္ေပၚလာရင္ ၀ိုင္းၾက၀န္းၾကနဲ႔ဆုိေတာ႔ လဲ ေတာ္ရုံေလာက္က ျပီးျပီးေပ်ာက္ေပ်ာက္နဲ႔ ျဖစ္သြားတာ
ပါဘဲ။စိတ္ထဲမွာေျပာစရာေတြ သိမ္းဆည္းထားရတာမ်ားေနျပန္ျပီဆုိရင္လဲ ကိုယ္႔ရဲ႕ရင္းႏွီးတဲ႔မိတ္ေဆြေတြ
ကိုဖြင္႔ေျပာလုိ႔တုိင္ပင္လုိက္ျပန္ရင္လဲ ေပ႔ါသြားတတ္ပါတယ္။
ဒီေတာ႔လဲ သိပ္အထီးက်န္တယ္ဆုိတာမရွိျပန္ပါဘူး။

ဒါေၾကာင္႔လဲ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ပါတ္၀န္းက်င္မွာ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ေသေၾကာငး္ၾကံတယ္ဆုိတာနည္းပါးပါတယ္။
(အဖန္ငါးရာ ငါးကမၻာေၾကာက္လုိ႔မဟုတ္ဘူး သတ္ေသေလာက္ေအာင္စိတ္ထဲမွာ မနာက်ညး္ၾကလုိ႔ပါ။)
ေနာက္စိတ္ရူးေပါက္ျပီးကိုယ္နဲ႔ ဘာမွ မျဖစ္ခဲ႔တဲ႔လူေတြကို အစုလုိက္အျပဳံလုိက္ေသနတ္နဲ႔ပစ္သတ္တယ္ဆုိတာလဲ မရွိပါဘူး။
(လက္နက္အလြယ္တကူ ၀ယ္မရလုိ႔ လုိ႔ ေျပာခ်င္ရင္ ေျပာနုိင္ပါတယ္။၀ယ္ရတယ္ဆုိရင္လဲမျဖစ္ေလာက္ပါဘူး၊)
မိအုိဘအုိကို ပစ္ထား အိမ္မွာထားရင္ရသားနဲ႔ လူအုိရုံပို႔ဆုိတာေတြကလဲ ရွားပါတယ္။
ခ်မ္းသာတာ မခ်မ္းသာတာအပထား အဖုိးအုိအဖြားအုိ မိအုိဖအုိေတြကုိ တတ္နုိင္သေလာက္ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။
မ်က္ကြယ္ျပဳထား ဂရုမစိုက္ဘဲ ပစ္ထားသူေတြရွိရင္လဲရွိပါမယ္။
အေရအတြက္နညး္လုိ႔ ရွားမယ္ထင္ပါတယ္။
အုိၾကီးအုိမဆုိရင္ အမ်ဳိးေတာ္ေတာ္ မေတာ္ေတာ္ ကူညီရုိငး္ပင္းတတ္ၾကတာလဲ ျမန္မာ႔သဘာ၀လုိ႔ထင္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔မိသားစုပုံစံမွာ အသက္ျပည္႔ရင္အိမ္ကဆင္း”မင္းထမင္း မင္းရွာစား”ဆုိတာမ်ဳိးလဲ
မရွိပါဘူး။(အဲဒီရဲ႕ေနာက္ဆက္တြဲမေကာငး္တာေလးက တခ်ဳိ႔ေသာလူမ်ားက အသက္ၾကီးတာေတာင္ဘာအလုပ္မွ
မလုပ္ဘဲ ေရသာခုိလို႔ ထုိင္စားသူေတြရွိေနတာပါဘဲ။)
ေနာက္သားသမီးဘက္ကလဲ ကြ်န္ေတာ္ ကြ်န္မအသက္ျပည္႔ျပီလာေျပာစရာမလုိဘူးဆုိတဲ႔အေတြးမ်ဳးိလဲစိတ္ထဲမွာ
နည္းနည္းေလးမွ မရွိတာလဲအမွန္ပါဘဲ။မိဘကုိ ျပန္တရားစြဲမယ္ျပဳမယ္ဆုိတာကေတာ႔ ေ၀လာေ၀းပါ။
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔အေတာ္မ်ားမ်ား က အသက္ဘယ္ေလာက္ၾကီးၾကီး ကိုယ္တုိင္က သားသမီးဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရ ရ မိဘ
က ဆုံးမရင္ နားေထာင္ျမဲေလးစားျမဲပါ၊(ေလာကသဘာ၀အရ ဆုိဆုံးမတာကို မနာခံတဲ႔ သားသမီးအခ်ဳိ႕လည္း ရွိမွာကလဲ
ေသခ်ာေပါက္ပါဘဲ။)
အသက္အရြယ္ဘယ္ေလာက္ေရာက္ေရာက္ မိဘအိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ကေလးျပန္ျဖစ္ျပီး အေမအေဖရင္ခြင္ထဲကို
ကေလးလုိတုိး၀င္ၾကတဲ႔သားသမီးမ်ားလည္းရွိေနဆဲပါဘဲ။
ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ လူ႔မူ႔ဆက္ဆံေရးဖြဲ႔စည္းပုံေလးက ေႏြးေထြးတဲ႔ေမတၱာတရားနဲ႔ေဆာက္တည္ထားလို႔ပါဘဲ။
ဒီေတာ႔လဲ ေခတ္မီတယ္ ေခတ္နဲ႔အညီလုိက္တယ္ ဆုိတဲ႔အေတြးေလးေလာက္နဲ႔ေတာ႔ အျခားသူေတြရဲ႕ပုံစံကို လုိက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ေႏြးေထြးတဲ႔ မိသားစုအုပ္ခ်ဳပ္ပုံစံနစ္ကိုလဲ ေျပာငး္လဲဘုိ႔ မလုိအပ္ဘူးလုိ႔ထင္ပါတယ္။
သူ႔ေျမ သူ႔ေရ သူ႔နုိင္ငံသူ႔အေတြး နဲ႔သူေန။
ကိူယ္ကလဲ ကိုယ္႔ေျမ ကိုယ္႔ေရ ကိုယ္သဘာ၀နဲ႔ကိုက္ညီတဲ႔ပုံစံနဲ႔ေနထုိင္တာ အေကာင္းဆုံးလုိ႔ဘဲယူဆ ယုံၾကည္ပါတယ္။

ကမၻာၾကီး ဟာရြာၾကီးျဖစ္လာျပီလုိ႔အားလုံးကေျပာေနၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ္ ရြာၾကီးကို ေႏြးေထြးတဲ႔ အိ္မ္ေလးမွာေနထုိင္ၾကတဲ႔ လူေတြနဲ႔သာ တည္ေဆာက္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။
တုိက္ခနး္ေတြမွာေနၾကသူေတြလုိ႔ သူ႔ကုိယ္မသိ ကိုယ္႔သူမသိ တစိမ္းေတြလုိေနၾကတဲ႔ အိမ္ေတြလူေတြနဲ႔တည္ေဆာက္ထားတဲ႔
ရြာၾကီးေတာ႔ မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ ျဖစ္မ်ားျဖစ္ႏုိင္ရင္ေပါ႔ေလ အရာရာတုိင္းမွာ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ဘာသာမေရြး လူမ်ဳးိမေရြး နုိင္ငံမေရြး
တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးရဲ႕ေပါငး္သင္းဆက္ဆံေရး မွန္သမ်ွကုိ ေမတၱာနဲ႔သာ စီးဆင္းေစခ်င္ပါတယ္။

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္ အေတြးပါးပါးေလး

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1612 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။