ကျွန်တော် ဖတ်ဖူးတဲ့စာ၊ ဖတ်မိတဲ့စာ၊ ကြားဖူးတဲ့စကားတွေကနေ တွေးမိတာ၊ ကြားဖူးတာတွေကို စပ်မိစပ်ရာခေါင်းစဉ်နဲ့ ရေးကြည့်နေတာပါ။

ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်မှာပစ္စည်းသွားဝယ်ရင် ဆိုင်ရှင်က လက်ဟောင်းယူမှာလား။ လက်သစ်ယူမှာလား လို့မေးတတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း လက်ဟောင်းပေးပါလို့ ပြောတတ်ကြတယ်။

ပုံမှန်ဆို ဘယ်လုပ်ငန်းမဆို နောက်ထုတ်တဲ့ပစ္စည်းကို ပိုကောင်းအောင် ပထမထုတ်တဲ့ပစ္စည်းမှာပါတဲ့ အပြစ်တွေကို ဖယ်ပြီးထုတ်တာဆိုတော့ လက်သစ်ကပိုကောင်းရမှာပေါ့။

အဲဒါတွေဟာ ကိုယ့်ပြည်တွင်းက ကုန်သည်တစ်ချို့နဲ့လုပ်ငန်းရှင်တစ်ချို့ကြောင့် ဖြစ်ရတာပါ။

ကုန်သည်တွေက နယ်စပ်ကပစ္စည်းသွင်းတဲ့အခါ ပထမတစ်ကြိမ်မှာ ပုံမှန်သွင်းတယ်။နောက်တစ်ခေါက်ကျတော့ ပုံမှန်ဈေးနဲ့အောက် ရအောင်ထုတ်ခိုင်းတယ်။ ဥပမာ-ပထမအကြိမ် တစ်သောင်းနဲ့ဝယ်ရရင် နောက်တစ်ကြိမ်မှာ ရှစ်ထောင်နဲ့ရအောင်ထုတ်ခိုင်းတယ်။ အဲဒီတော့ ဟိုဖက်က ထုတ်လုပ်သူလည်း ဈေးလျှော့လို့ရအောင် ကွာလတီလျှော့ပြီး ထုတ်တော့တာပေါ့။ ကျွန်တော်သိရသလောက်က နယ်စပ်ကသွင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေအများစု ကွာလတီမကောင်းတာ ဒီကကုန်သည်တွေရဲ့ တာဝန်မကင်းဘူး။

နောက်ပြည်တွင်းက ထုတ်လုပ်သူတစ်ချို့ဆိုလည်း ပထမအကြိမ်မှာ သူ့ပစ္စည်းနာမယ်ရအောင် အကောင်းဆုံးထုတ်တယ်။ သူ့ပစ္စည်းနာမယ်လည်းရ၊လူသုံးလည်းများလာပြီဆိုရင် ပစ္စည်းကို ခိုပြီးထုတ်လာရော။ တစ်ချို့ကခိုပြီးဘဲထုတ်တယ်။ ဈေးမတက်ဘူး။ တစ်ချို့က ခိုလည်းခိုတယ်၊ဈေးလည်းတက်တယ်။

အစားအသောက် ရောင်းတဲ့သူတစ်ချို့လည်း ဒီလိုတွေ့ဘူးတယ်။ ဥပမာပေးရရင် မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်တွေတွေ့ဘူးတယ်။ စရောင်းခါစက ငါးဖတ်တွေလည်း အများကြီးပါတယ်။ စားလို့လည်းကောင်းတယ်။ နာမယ်လည်းရ၊ရောင်းလည်းကောင်းလာရော ငါးဖတ်လည်းမတွေ့ရ၊ဈေးလည်းတက်သွားရော။

ဒါကြောင့်တစ်ခါတစ်လေ စဉ်းစားမိတယ်။ ငါတို့ဆီကလူတွေ ငွေဘဲမြင်ပြီး၊စေတနာ ပျောက်နေပြီလားလို့။ လူတိုင်းတော့ မဆိုလိုပါဘူး။ ဝယ်သူအပေါ်တစ်ကယ် စေတနာကောင်းတဲ့ သူတွေလည်းတွေ့ဘူးပါတယ်။

 

About nagargyi

has written 12 post in this Website..