ဘဝတွေဆက်ကာဆက်ကာ ဖြစ်နေတဲ့အခြေအနေမျိုးကို သံသရာတွေလည်နေတာလို့ပြောခဲ့၊ ဟောခဲ့တာတွေကို ကြားဖူးခဲ့ပါတယ်။  ကိုယ်တိုင်က သံသရာဆိုတာကိုလည်း လူဖြစ်ခြင်းနဲ့လည်လိုက်၊ ခွေးဖြစ်ခြင်းနဲ့လည်လိုက်၊ နတ်ဖြစ်ခြင်းနဲ့ လည်လိုက် သရဲ၊ ပြိတ္တာဖြစ်ခြင်းနဲ့လည်လိုက်၊ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်ခြင်းနဲ့လည်လိုက် စတဲ့အဖြစ်ပုံစံမျိုးနဲ့ သံသရာကို လည်နေခဲ့တာလို့ သိထားခဲ့တယ်လေ။ ဒါပေမယ့်မျှော်လင့်မထားပဲ  စာအုပ်တစ်အုပ်မှာပါတဲ့ မေးခွန်းလိုလို စာစုတစ်ခုက ရင်ကိုလှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့တယ်ဗျာ။ အဲ့ဒီမေးခွန်းက “လူက သံသရာမှာလည်နေတာလား။ သံသရာကလူမှာလည်နေ တာလား”တဲ့။

အဲ့ဒီမှာ စဉ်းစားစရာရှိတာက လူဟာသံသရာမှာလိုက်လည်နေတာဆိုရင်တော့ နဂိုကနားလည်ထားတဲ့အတိုင်းမို့ ပြသနာ မရှိပေမယ့် (လက်ရှိဆိုတဲ့) လူအပေါ်မှာသံသရာလည်နေတာဆိုရင်တော့ သံသရာဖြစ်စေဖို့အတွက် ဘဝတွေဖြစ်နေတာကို သိဖို့လိုအပ်တယ်လေ။ ဟုတ်တယ်မလား။

အဲ့ဒီလိုအတွေးလေးဝင်လာလို့ စဉ်းစားနေရင်းနဲ့မှပဲ စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာဖတ်ဖူးခဲ့တာလေးကို သွားပြန်ပြီးသတိရတယ်။ “တစ်ခါတုန်းက…တဲ့။ ရသေ့ကြီးတစ်ပါး တောထဲမှာတရားအားထုတ်နေတုန်း တောလိုက်မုဆိုးတစ်ယောက်ဟာ ရသေ့ကြီး တရားအားထုတ်တဲ့နေရာကိုရောက်လာသတဲ့။ မုဆိုးကြီးလည်း ရသေ့ကြီးကိုမြင်လိုက်တော့ ကြုံတောင့်ကြုံခဲမြင်ဘူးတာနဲ့ ပဲ ကြည်ညိုတဲ့စိတ်တွေဖြစ်သွားသတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ့ မုဆိုးကြီးလည်း ရသေ့ကြီးဆီကိုသွား…ရှေ့ရောက်တော့ ရိုရိုသေသေဒူး တုတ်ထိုင်ပြီး ကန်တော့ရင်းကနေပြီး မေးခွန်းတစ်ခုမေးသတဲ့။ အဲဒီမေးခွန်းက“အရှင်ရသေ့ ကျွန်တော်လူမှန်းသိတတ်စက တည်းက “ငရဲ”ဆိုတာနဲ့ “နတ်”ဆိုတာကို သဘောပေါက်စွာ မသိခဲ့ပါ။ သို့ဖြစ်တဲ့အတွက် ရသေ့ကြီးများ သိခဲ့ဘူး၊ သဘောပေါက်ခဲ့ဘူး တယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီးပြောပြပေးပါလို့ လျှောက်သတဲ့။ ဒါနဲ့ရသေ့ကြီးက “မင်းလို သူများအသက် ကို ရက်ရက်စက်စက်သတ်တတ်တဲ့လူဆိုးတစ်ယောက်ကို ဒါတွေရှင်းပြနေလဲ အပိုပဲ”လို့ပြန်ပြောသတဲ့။ အဲဒီမှာ မုဆိုးကြီး ခမျာ လေးစားမှုအပြည့်နဲ့ ကြည်ညိုစိတ်အပြည့်နဲ့ရှိလို့ မေးမိတာကိုမှ “ငါ့ကို ဒီလိုပြောရမလား”ဆိုပြီး ဒေါသထွက်သွား တာပေါ့။ ဒါကြောင့် နဂိုထဲက ဒေါသစရိုက်ရှိတဲ့မုဆိုးကြီးက ဓါးအိမ်ထဲက ဓါးကိုဆွဲထုတ်ပြီး ရသေ့ကြီးကို အသေခုတ်သတ်ဖို့ ရွယ်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ…..ရသေ့ကြီးက “အသင်မုဆိုး..တဲ့…အသင်မတွေ့၊ မမြင်ဘူးတဲ့“ငရဲ”ဆိုတဲ့အဖြစ်ဟာ သင့်ရဲ့ ထံမှာပဲ အခုဖြစ်တည်မြင်တွေ့နေရပြီ”လို့ပြောလိုက်တာပေါ့။

အဲ့ဒီမှာ မုဆိုးကြီးလည်းသဘောပေါက်သွားပြီး“အော်…ရသေ့ကြီးက ငါ့ကိုသူ့ရဲ့အသက်နဲ့ရင်းပြီး တရားဟောပြသွား တာပါလား”ဆိုပြီး ရသေ့ကြီးကို “အရှင်ရသေ့ကြီး တပည့်တော်ရဲ့ မလိမ်မာမိုက်မှားမှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ”လို့ တောင်းပန်ပြီး ဦး ချကန်တော့လိုက်တယ်တဲ့။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ရသေ့ကြီးက “အသင်မုဆိုး…သင့်ရဲ့ထံမှာ အသင်မမြင်ဘူး၊ မတွေ့ဘူးတဲ့ “နတ်” ဆိုတဲ့ အဖြစ်ဟာ အခုပဲ ဖြစ်နေပြန်ပြီပေါ့”လို့ ပြောသတဲ့။

ရသေ့ကြီးရဲ့စကားအဆုံးမှာ မုဆိုးကြီးလည်း သူလုံးဝ မတွေး၊ မထင်၊ မယူဆ ထားတဲ့ ဘဝဖြစ်စဉ်အခြေအနေကိုသိ လိုက်၊ သဘောပေါက်လိုက်တာမို့ ရသေ့ကြီးကို အရမ်းကြည်ညိုမဆုံးဖြစ်သွားတော့တာပေါ့…တဲ့။”

ဆိုလိုချင်တာက…“လူက သံသရာမှာလည်နေတယ်”  ဆိုတာထက် “သံသရာဆိုတဲ့ ဘဝဖြစ်စဉ်တွေက လူမှာလာ လည်နေတယ်”ဆိုတာကို “ရသေ့ကြီးနဲ့ မုဆိုးပုံပြင်” ကိုဖတ်ကြည့်ပြီး လက်ခံမိလာတယ်လေ။

ဘာ့ကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘုရားဟောခဲ့တဲ့ သံသရာပြတ်ဖို့ဆိုတာက အခုလက်ရှိလူ့ဘဝနဲ့ရရှိနိုင်ဖို့အဓိကမဟုတ်လား။

အဲဒါကြောင့် အနီးစပ်ဆုံး ဘဝတွေကိုမြင်ဘို့အတွက် ရသေ့ကြီးလိုမြင်တတ်မှရမယ်လေ။ တစ်ချို့ကြတော့လည်း လင်မ ယား နှစ်ယောက် ဒေါသတွေကြီးပြီး ရန်ဖြစ်ရင်း “ငရဲဘဝ”ရောက်နေတဲ့ ဘဝတွေဖြစ်နေကြ။ တစ်ချိုကျကတော့လည်း အ လိုရမက်တွေကြီးစွာနဲ့ ပြိတ္တာဘဝတွေဖြစ်နေကြ။ တစ်ချို့ကျတော့လည်း စားလိုက်၊အိပ်လိုက်၊ မေထုန်မှီဝဲလိုက်နဲ့ပဲ တိရစ္ဆာန်ဘဝတွေ ဖြစ်နေကြတာမဟုတ်လား။ ဒါကိုပဲ လူတွေဟာ နေ့စဉ်လှည့်ပတ်သွားလာရင်း ဘဝအမျိုးမျိုးတွေနဲ့ သံသ ရာလည်နေကြတယ်လေ။

အဲဒီလို ဆိုးသွမ်းတဲ့ ဘဝမျိုးတွေ (တနည်းအားဖြင့်) သံသရာမျိုးတွေရပ်နိုင်ဘို့အတွက် အဲ့ဒီဘဝတွေရဲ့ ဆင်းရဲခြင်းတွေ ကို မြင်အောင်ကြည့်နိုင်ရင်တော့ ဒါဟာဒိဋ္ဌဓမ္မကျကျ သံသရာဖြတ်ခြင်းလို့ ဆိုနိုင်တာပေါ့။

ဒါကြောင့် ဒီပို့(စ်)ကို ဖတ်မိပြီး သဘောသွားတွေထပ်တူ ကျမကျထက်၊ ကိုယ်တိုင်စဉ်းစားဝေဖန်မိမယ်ဆိုရင်ပဲ ကျေနပ် ပါပြီလေ။

 

 

About မိုးခ်မ္းေျမ႕

has written 17 post in this Website..