“ မဂၤလာအစ ………….. မဂၤလာအလယ္………မဂၤလာအဆုံး………….”
လူေတြရဲ႕စိတ္ကုိ ညႊတ္ႏူးေစတဲ႔အထဲမွာ သီခ်င္းေလးေတြလဲပါ ပါတယ္။
အထူးသျဖင္႔ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ ညမ်ဳးိ မွာ ဟုိးေ၀းေ၀းကေနခပ္သဲ႔သဲ႔ေလးၾကားေနရတဲ႔သီခ်ငး္သံေလးေတြက
စိတ္ကုိ ပုိၾကည္ႏူးေစ လြမး္ဆြတ္ေစတတ္ပါတယ္။
နံနက္ခင္းမ်ားမွာဆုိရင္လဲ က်က္သေရ မဂၤလာရွိတဲ႔ စာသား သာယာနာေပ်ာ္ဘြယ္ေကာင္းတဲ႔သံစဥ္နဲ႕
ဖြဲ႔တည္ထားတဲ႔ သီခ်ငး္ေလးမ်ားကုိ ၾကားရတယ္ဆုိရင္ စိတ္ထဲမွာ ပုိလုိ႔ ၾကည္လင္လာသလုိပါဘဲ။
ဟုိငယ္ငယ္ ေရဒီယုိေခတ္ကေတာ႔ နံနက္ခင္းေတးသံသာ ေရဒီယုိလာမွာဘဲၾကားရတတ္ပါတယ္။
ျမန္႔မာအသံက စလႊင္႔တဲ႔အခ်ိန္ကေတာ႔ မနက္ (7)နာရီပါဘဲ။
ေနာက္ပုိင္းဓါတ္စက္ေတြ ရီေကာ္ဒါေတြ ေပၚလာေပမယ္႔လဲ အမ်ားစုသုံးနုိင္တဲ႔ပစၥည္းမ်ားမဟုတ္ျပန္ပါဘူး။
ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ႔ ကက္ဆက္ဆုိတာေပၚလာေတာ႔ အိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေန သီခ်ငး္သံေလးေတြၾကားလာရျပန္တယ္။
ဒါေပမယ္႔လဲ 2000ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္း VCD ေခတ္မွာေတာ႔ တရုပ္ျပည္ျဖစ္စက္ေတြက လူတုိင္းသုံးနုိင္ေလာက္တဲ႔
ေငြပမာဏဆုိေတာ႔ အိမ္တုိငး္ေစ႔ေလာက္ ၀ယ္နုိင္ၾကပါတယ္။
ဒီေတာ႔ လဲ ေန႔ေန႔ ညည သီခ်ငး္သံေလးေတြက ေလထဲမွာပ်ံ႕လြင္႔လုိ႔ေနတတ္ပါတယ္။

အခုေနာက္ပုိင္း ေရဒီယုိေခတ္တစ္ပါတ္ျပန္လည္လာတဲ႔အခါမွာေတာ႔ သီခ်င္းသံက အခ်ိန္မေရြးၾကားလာရျပန္ပါတယ္။
ေရဒီယုိအေသးစားေလးေတြကလဲ သယ္ဘုိ႔လြယ္ ၀ယ္ဘုိ႔ကလဲ က်ပ္ေထာင္ဂဏန္းဆုိေတာ႔
လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလက္ထဲမွာ ေရဒီယုိေလးေတြရွိေနျပန္ပါတယ္။
မနက္ပုိငး္က်န္းမာေရးအတြက္လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ႔လူေတြထဲက ေရဒီယုိနားေထာင္ဘုိ႔၀ါသနာပါသူမ်ားကလဲ
လက္ထဲမွာေရဒီယုိေလးကိုင္လုိ႔ ကိုယ္နားေထာင္ခ်င္တာကုိ နားေထာင္ရင္း လမး္ေလွ်ာက္ရတာ အရသာတစ္မ်ဴိးပါ။
တစ္ရက္လမ္းေလ်ွာက္လာရင္း သုေမာင္ရဲ႕ “မဂၤလာဦးမွာ”ဆုိတဲ႔သီခ်င္းေလးကုိ က်က္သေရရွိစြာၾကားလုိက္ရပါတယ္။
သိပ္မၾကာခင္ မွာဘဲ အျငိမ္႔ခန္းတစ္ခုမွာ “ေနတုိး” မပီ႔တပီနဲ႔ဟာသလုပ္ဆုိသြားတဲ႔
“လူၾကီးေတြလဲ ဖိတ္ၾကားမယ္ တရြာလုံးကုိလဲဖိတ္ၾကားမယ္” စာသားပါတဲ႔ ျမန္မာ႔ ေက်းလက္အဆုိေတာ္ၾကီး
တြံေတးသိန္းတန္ရဲ႕ေမာင္ေဒါနနဲ႕ကြမ္းေတာင္ကိုင္ သီခ်င္းသံေလးကုိ လြမ္းစဖြယ္ၾကားလုိက္ရပါတယ္။

ဆက္လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ကရ၀ိက္ၾကီးနားက မျမေလးဘုရားအလြန္မွာ ေတာင္ဘက္ကေနလာတဲ႔
ကားအျဖဴေလးက ကုိယ္႔နားေဘးနားကို ေရွာကနဲရပ္လုိက္ေတာ႔ ျဗဳနး္ဆုိ လန္႔သြားပါတယ္။
ေနာက္ကားတံခါးပြင္႔လာျပီး “ကိုေပါက္”လုိ႔ေခၚသံၾကားမွ မေတြ႔တာအေတာ္ကုိၾကာေနတဲ႔ “ခင္မ်ဳးိသြယ္”
ျဖစ္ေနပါတယ္။
သူက ကားဘက္လွည္႔ျပီး “သမီး ဆငး္အုံး”လုိ႔လွမ္းေျပာလုိက္ေတာ႔ အသားနည္းနည္းညဳိေပမယ္႕
ၾကည္လင္၀င္းပေနတဲ႔မ်က္နွာေလးနဲ႔ အသက္ (၂၀)ေလာက္ရွိမယ္႔
ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ဆင္းလာပါတယ္။
မ်က္နွာ၀ုိငး္၀ုိင္း ကိုယ္လုံးေလးက ခပ္ျပည္႔ျပည္႔ “ခင္မ်ဳးိသြယ္” ငယ္ငယ္က အတုိငး္ပါဘဲ။
“ကိုေပါက္ ဒါ က်မရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလးေလ…….ယဥ္မ်ဳးိသြယ္ တဲ႔”
“သမီး မွတ္ထားေနာ္ ဒါ ေမေမတုိ႕နဲ႕ဟုိးေရွးေရွးကတည္းက ခင္ခဲ႔တဲ႔ ေမ႔ေမ႔ အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္း”
“ အခုမုံရြာမွာဘဲလား” လုိ႔က်ေနာ္က ေမးေတာ႔
“ဟုတ္ဘူး ကိုေပါက္ စစ္ကုိငး္ျပန္ေနတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ ကိုေပါက္နဲ႔သာမေတြ႔လုိ႔ရယ္၊
အရင္အိမ္ဘဲ လာခဲ႔အုံးေလ ေမေမက စကားစပ္မိတုိင္း ကိုေပါက္ကုိ သတိတရနဲ႔ေမး ေမးေနတာရယ္ “
“ ေအး ဟ ငါကလဲ နင္တုိ႔ မရွိဘူးဆုိျပီး ၀င္မလာတာရယ္၊
စစ္ကိုင္း ကိုေတာ႔ မၾကာမၾကာေရာက္တယ္ “
“ ကိုေပါက္ ေနာက္မွေတြ႔မယ္ ပုသိမ္ၾကီးမွာ သမီးအလုပ္ကိစၥခိ်န္းထားတာရွိေသးတယ္၊ အိမ္လာခဲ႔ ညအိပ္လာရင္ပုိေကာင္းမယ္ ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာၾကတာေပါ႔ “
ေျပာေျပာဆုိဆုိ နဲ႔ သြား မယ္ဆုိ ေျပာ ေတာ႔ သူ႔သမီးေလးက
“ ဦးဦး သမီးတုိ႔သြားလုိက္ပါအုံးမယ္ရွင္႔ “ဆုိျပီး ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလးႏုတ္ဆက္ျပီး
ကားေပၚကိုျပန္တက္သြားပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္က ေတာင္ဘက္ကို လမး္ဆက္ေလွ်ာက္ သူတုိ႔ကေျမာက္ဘက္ကို ကားနဲ႔ဆက္အသြား
စိတ္အေတြးေတြကေတာ႔ ဟုိး…………………….က်န္ခဲ႔တဲ႔ အတိတ္ဆီကုိ အလည္ျပန္ေရာက္သြားပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ ပုဂၢလိက စက္ရုံမွာအလုပ္လုပ္ေနတုနး္က ခင္မ်ဳိးသြယ္နဲ႔ က်ြန္ေတာ္က ဌာနမတူေပမယ္႔
အလုပ္အသြားအျပန္ဆုံေနက် အတူျပန္ေနက်ေပါ႔။
သူက စစ္ကုိင္းကေန မန္းေလးကို အလုပ္ေန႔တုိင္းလာ။
စစ္ကိုင္းကေနမနက္ေစာေစာထလုိင္းကားစီးျပီး လာ ၊
29လမ္း ရုံေတာ္ၾကီးနားမွာဆင္း အမွတ္(10)ကားဆက္စီးျပီး ေစ်းခ်ဳိ ကေန ျပီးေျမာက္ျပင္မွာရွိတဲ႔ စက္ရုံကိုသြားရပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္က25လမ္းက်ဳံးေဒါင္႔မွာေနေတာ႔84လမ္းေစ်းခ်ဳိနာရီစင္နားက္ိုလာျပီးေစာင္႔စီးေတာ့
သူနဲ႔ေန႔တုိင္းဆုံပါတယ္။
အဲေတာ႔ လဲ တစ္ေယာက္မလာေသးရင္ တစ္ေယာက္ေစာင္႔ျပီး ဘတ္စကားအတူစီးတဲ႔အထိ ခင္မင္ၾကပါတယ္။
သူကကြ်န္ေတာ္႔ထက္ 2 ႏွစ္ေလာက္ေတာ႔ၾကီးပါတယ္။
သူ႔မိဘေတြက စစ္ကုိင္းေစ်းထဲမွာ အထည္ဆုိင္ ဖြင္႔ထားသလုိ ယကၠန္းစက္လဲ ေတာင္ျမဳိ႕မွာေထာင္ထားပါးတယ္။
သူက ဓါတုေဗဒနဲ႔ေက်ာင္းျပီးေတာ႔ အရည္အေသြးထိန္းသိမ္းေရးဘက္မွာတာ၀န္က် က်ေနာ္ကေတာ႔ သာမန္ေအာက္တန္းစာေရးေလးေပါ႔။
သူ႔အိမ္က ဒီအလုပ္လုပ္တာ သေဘာမက်ပါဘူး။
မနက္အိမ္ကထြက္ ညေနမုိးခ်ဳပ္မွာျပန္လာ အိမ္အလုပ္ကုိဘာမွလဲမကူနုိင္
သူရတဲ႔လခက်ေတာ႔လဲ ဘတ္စကားခနဲ႔ကုန္တာကုိးဗ်။
သူသာ အိမ္ကမိသားစုအလုပ္ကိုလုပ္မယ္ဆုိရင္မိဘေတြက ဆုိင္ကုိသူနဲ႔ထား
တရားရိပ္သာသြားလုိ႔ေအးေအးေဆးေဆးေနခ်င္ၾကတာပါ။
ေနာက္ျပီး သူ႔ကို အိမ္ေထာင္က်ေစခ်င္ ခက္ျပန္ တာက သူကလဲ အပ်ဳိၾကီးစတုိင္ခပ္တည္တည္နဲ႔ေနေတာ႔ သူ႔ကုိ ဘယ္သူမွလဲမစရဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။
သားနဲ႔သမီးႏွစ္ေယာက္ထဲရွိတဲ႔အိမ္မွာ သားက အေ၀းမွာဆုိေတာ႔ ဒီသမီးေလးကိုစိတ္ခ်ေလာက္တဲ႔သူနဲ႔အိမ္ေထာင္ခ်ေပး သူတုိ႔နဲ႔အတူေန အိမ္အလုပ္ေတြဦးစီးေစခ်င္ပါတယ္။

အဲလုိေနရင္း ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီစက္ရုံကထြက္ျပီး ကြ်န္ေတာ္၀ါသနာပါတဲ႔ ေတးသံသြင္းလုပ္ငန္းကိုေျပာင္းသြားေတာ႔ ေန႔စဥ္မေတြ႔ျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။
ဒါေပမယ္႔ သူ႔နဲ႔ကြ်န္ေတာ္အဆက္အသြယ္ေတာ႔ မျပတ္ပါဘူး။
သူတုိ႔အိမ္မွာ ဘာေလးလုပ္လုပ္ ကြ်န္ေတာ္႔ကိုဖုန္းဆက္ျပီးေခၚစျမဲပါ။
ကြ်န္ေတာ္အလုပ္ပိတ္တဲ႔ဥပုဒ္ေန႔မ်ဳိးဆုိရင္ညေန သူ အလုပ္က အျပန္ကားဂိတ္ကသြားေစာင္႔
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မုန္႔ဆုိင္ အတူထုိင္စကားေျပာျပီးမွ သူ႔ကုိ စစ္ကုိင္းကားေပၚတင္ေပးလုိက္ပါတယ္။
အဲလုိေနာက္က်တယ္ဆုိရင္ သူ႔အိမ္ကလဲ က်ေနာ္နဲ႔သြားလာေနလုိ႔ဆုိတာကုိ သေဘာေပါက္ျပီးသားပါ။
ကြ်န္ေတာ္အလုပ္ပိတ္ရက္နဲ႔သူ႔ရုံးပိတ္ရက္ တနဂၤေႏြေန႔လုိဆုံရင ္ကြ်န္ေတာ္က အဖိတ္ေန႔ညကတည္းက
သူတုိ႔အိမ္ကုိ လုိက္သြားျပိး ဟုိမွာညအိပ္ပါတယ္။
သူနဲ႔စစ္ကုိင္းဘက္က ဘုရားေတြသြားျပီးလည္ၾကပါတ္ၾက သူတုိ႔အိမ္က စက္ဘီးကိုကြ်န္ေတာ္ကနင္း
ေနာက္က ကယ္ရီယာမွာသူကထုိင္ေပါ႔။
ေနာက္အလုပ္ဖြင္႔တဲ႔ေန႔မွ အတူျပန္လာၾကေပါ႔။
ေနာက္ သူ႔အေဖနဲ႔ကြ်န္ေတာ္က အဂၤလိပ္စစ္တုရင္ထုိးတာ ၀ါသနာတူတယ္ေလ။
အဲလုိေနရင္းက တစ္ႏွစ္ေလာက္အၾကာမွာ သူတုိ႔စက္ရုံကို အဂၤ်င္နီယာအသစ္ေတြေရာက္လာပါတယ္။
တုိတုိေျပာရရင္ ေဇာ္မ်ဳးိေအာင္ ဆုိတဲ႔သူက အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ သူ႕ႏွလုံးသားကုိ အပိုင္သိမး္လုိက္နုိင္ပါတယ္။
အားလုံးက အံ႔ေတြၾသလုိ႔ပါ။
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ေသခ်ာေပါက္လုိ႔ သတ္မွတ္ထားတာကိုး။
နာမယ္ၾကိးထမင္းငတ္ေပါ႔။
ဒါေပမယ္႔ အားလုံးက မသိတာက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္က စိတ္ထဲမွာတကယ္႔ ေမာင္ႏွမလုိ ပါဘဲ။
တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ဘယ္လိုမွ မရုိးသားစိတ္ေတြမရွိတာအမွန္ပါဘဲ။
သူနဲ႔ဘယ္ေလာက္ဘဲ နီးနီးကပ္ကပ္ေနေန စိတ္ထဲမွာကေတာ႔ ဘာမွမထူးျခားပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္႔ ကိစၥေတြ ပါတ္သက္သမွ်ေကာင္မေလးေတြ အေၾကာင္းသူ႔ကို အကုန္လုံးေျပာျပ
ကြ်န္ေတာ္႔ရီးစားအေၾကာင္းေတြျဖစ္တဲ႔ ျပႆနာေတြအကုန္သိ။
ကြ်န္ေတာ္ဘာေျပာေျပာ သူကေတာ႔ “ဟတ္လား ဟတ္လား” ဆုိျပီးအတည္လုိလုိ
ေနာက္တာလုိလုိခပ္ျပဳံးျပဳံးေလးနဲ႔နားေထာင္ေနစျမဲပါ။
ကြ်န္ေတာ္က သာ ဇာတ္လမ္းေတြဖဲြ႕ေနတာ သူကေတာ႔ ဒီလုိ အခ်စ္ေရးကိစၥနဲ႔ပါတ္သက္ရင္ ဘာသံမွမၾကားရတာအမွန္ပါဘဲ။
တညေနမွာေတာ႔ သူအလုပ္လုပ္တဲ႔ဆုိုင္ကုိ သူရယ္ ရုပ္ခပ္ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔ လူတစ္ေယာက္ရယ္ေရာက္လာပါတယ္။
သူနဲ႔လက္ထပ္မယ္႔ ေဇာ္မ်ဳးိေအာင္နဲ႔ေပါ႕။
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးဘုိ႔ေခၚလာတာပါ။
သူ႔မွာ လက္တြဲေဖာ္ရွိျပီဆုိေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္က အရင္လုိသူဆီမသြားေတာ႔ပါဘူး။
ေလးလေလာက္ၾကာေတာ႔ သူတုိ႔ အိမ္မွာ မဂၤလာဆြမ္းေကြ်း လုပ္မယ္ဆုိျပီး လာဖိတ္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ပတ္အၾကာမွာ မဂၤလာေဆာင္မယ္ေပါ႔။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ သူတု႔ိ မဂၤလာဆြမ္းေကြ်းမတုိင္ခင္ တစ္ရက္မွာ ကသာမွာရွိတဲ႔ကြ်န္ေတာ္႔ ဦးေလးတစ္ေယာက္ဆုံးေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ အဖြားက လုိက္သြားရပါေတာ႔တယ္။
သူ႔မဂၤလာေဆာင္ကုိေတာင္ မမွီလုိက္ဘူးေပါ႔။
ျပန္လာမွဘဲေတာငး္ပန္ရေတာ႔မယ္ဆုိျပီး စိတ္ကူးထားပါတယ္။
အိမ္လဲျပန္ေရာက္ေရာ ကြ်န္ေတာ္႔အေဒၚငယ္က
“ကိုေပါက္ေရ ခင္မ်ဳးိသြယ္တုိ႔ မဂၤလာပြဲပ်က္သြားတယ္”လုိ႔မ်က္ေစ႔မ်က္နွာပ်က္ပ်က္နဲ႔ေျပာပါတယ္။
“ ဘယ္လုိျဖစ္ၾကတယ္ေတာ႔ မသိပါဘူးကြယ္ မဂၤလာေဆာင္ပြဲအျပီး လက္ဖြဲ႔ပစၥည္းကိစၥနဲ႔ပါတ္သက္ျပီးျဖစ္ၾကတယ္ၾကားတာဘဲ ေဒၚေလးလဲ အတိအက်မသိဘူး၊
သြားေတာ႔ မေမးနဲ႔အုံးေနာ္“လုိ႔ကြ်န္ေတာ္႔ကုိမွာ ပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲအရင္ကလုပ္ေဖာ္ကုိင္ဘက္ေတြနဲ႔ေတြ႔ေတာ႔ ေမးၾကည္႔တဲ႔အခါမွာ လက္ဖြဲ႔ပစၥည္းေတြထဲမွာ
နာရီလွလွေလးတစ္လုံးပါလာပါသတဲ႔။
“ခင္မ်ဳးိသြယ္”ရဲ႕ အကို၀မ္းကြဲက နုိင္ငံျခားက ပုိ႔လုိက္တာေလးတဲ႔။
အဲဒါကို သူတုိ႔သား အေဖက လုိခ်င္တယ္။
သူတုိ႔သမီးအေမက သူ႔တူကပုိ႔လုိက္တဲ႔ပစၥည္းဆုိေတာ႔ မေပးခ်င္ဘူး။
အဲဒီမွာ တင္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အေျခအတင္ေတြစကားမ်ားျပီး အကြဲအျပဲေတြျဖစ္ကုန္ပါသတဲ႔။
ေနာက္ေတာ႔ ခင္မ်ဳးိသြယ္ လဲအလုပ္ကထြက္ စစ္ကုိင္းက ဆုိင္ကုိေရာင္း မုံရြာကုိ မိသားစုလုိက္ေျပာင္းသြား
ၾကပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔လဲ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားပါတယ္။
ေနာက္မွသိတာက မဂၤလာေဆာင္တဲ႔ေန႔မွာကြဲၾကေပမယ္႔ မဂၤလာဆြမ္းေကြ်းတဲ႔ေန႔ကစျပီးအတူေနက်ေတာ႔
ကုိယ္၀န္က က်န္ေနခဲ႔ပါသတဲ႔။
ဒါေၾကာင္႔လဲ “ခင္မ်ဳးိသြယ္”တုိ႔မိသားစုက မုံရြာကုိအျပီးေျပာင္းသြားၾကတာပါ။
ရွက္တာလဲ ပါမွာပါ။
ကြ်န္ေတာ္နဲ႔“ခင္မ်ဳးိသြယ္” ျပီးခဲ႔တဲ႔ ငါးႏွစ္ေလာက္က ကြ်န္ေတာ္မုံရြာကိုေရာက္ေတာ႔ ခဏေတြ႔ျဖစ္ပါေသးတယ္။
အဲဒီေနာက္မေတြ႔ဘဲ ခုမွျပန္ေတြ႔ၾကတာပါ။
ဘာမဟုတ္တဲ႔ကိစၥေလးနဲ႔အရွက္တကြဲအက်ုဳးိနည္းျဖစ္ၾကရတာပါ။
မဂၤလာေဆာင္ေတြမွာ က လူငယ္ခ်င္းကေတာ႔အဆင္ေျပ မဂၤလာကိစၥေျပာၾကေတာင္းၾကရမး္ၾကတဲ႔အခ်ိန္မွာ
ဘယ္ေလာက္တင္ေတာင္းရမယ္ဆုိတာေျပာရင္းျပႆနာတက္၊
ေဟာလက္ထပ္မယ္႔ရက္ေရြးတဲ႔ရက္အတြက္ ျပႆနာတက္၊
ဖိတ္စာရုိက္တာ႔ ဟုိလူနာမယ္ထည္႔မယ္ မထည္႔ဘူးျပႆနာတက္
မဂၤလာေဆာင္လုပ္မယ္႔ခန္းမေနရာေရြးရင္းျပႆနာတက္၊
လက္ထပ္ျပီးရင္ ဘယ္ဘယ္လုိက္ေနမယ္ဆုိတာနဲ႔ျပႆနာတက္၊
မဂၤလာေဆာင္ မွာေကြ်းမယ္႔မုန္႔အတြက္ျပႆနာတက္။
ေဟာဒါေတြေျပလည္လုိ႔ မဂၤလာေဆာင္ၾကျပီဆုိျပန္ေတာ႔
မဂၤလာၾကဳးိတား တာ ခဲဘုိးေပးတာ သူဘက္နဲ႔ကိုယ္႔ဘက္နည္းတယ္မ်ားတယ္ဆုိျပီးျပႆနာတက္၊
မဂၤလာေဆာင္ဧည္႔ခံပြဲကို သြားမယ္လုပ္ေတာ႔ ဟုိကားနဲ႔မလုိက္ရ ဒီကားနဲ႔မလုိက္ရလုိ႔ ျပႆနာတက္၊
မဂၤလာေဆာင္ လက္ဖြဲ႔ခုံကို သူ႔ဘက္ကထုိင္မယ္ ငါ႔ဘက္ကထုိင္မယ္ဆုိျပီးျပႆနာတက္၊
မဂၤလာေဆာင္ေရာက္ျပန္ေတာ႔ ဓါတ္ပုံရုိက္တဲ႔ေနရာမွာသူ႔ဘက္က ရုိက္ခ်င္ကုိယ္႔ဘက္ကရုိက္ခ်င္နဲ႔
ဓါတ္ပုံဆရာလုရင္းျပႆနာတက္၊
ေဟာအဲဒါေတြ မျဖစ္ျပန္ေတာ႔ လက္ဖြဲ႔ေငြကုိ သူ႔ဘက္ကယူမယ္ ငါ႔ဘက္ကယူမယ္ဆိုျပႆနာတက္၊
ဆုိတဲ႔ျပႆနာေပါင္း သန္းေျခာက္ေထာင္ကုိ လြန္ေျမာက္ျပီဆုိမွ မဂၤလာေဆာင္ၾကတဲ႔ မဂၤလာေမာင္မယ္
မွာစိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႔ တံခါးပိတ္ ဂ်ိတ္ၾကရပါတယ္။

အဲဒီေန႔က အျပန္လမ္းမွာေတာ႔ လမး္ေလ်ွာက္ရင္းဒီမဂၤလာေဆာင္ကိစၥကုိဘဲ ဆက္ေတြးလာမိပါတယ္။
ျပီးခဲ႔ တေပါင္းလထဲကပါဘဲ။ကိုသန္းေအးက လုိက္ခဲ႔စမ္းပါလုိ႔ အေဖာ္ေခၚတာနဲ႔ သူ႔အလုပ္က တပည္႔ေလးမိန္းမသြားေတာင္းတဲ႔ဆီကို အေဖာ္လုိက္သြားပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ရယ္ ကုိသန္းေအးရယ္ သတုိ႔သားေလာင္းရယ္ သူ႔ဦးေလးရယ္ေပါင္းမွ ေလးေယာက္ထဲ။
လမ္းမွာ လက္ဖက္ရည္ဆုိ္င္ ခဏ၀င္ထုိ္င္ေတာ႔ မိန္းမသြားေတာင္းမွာ ဒီလူဘဲလား ဘယ္သူေတြလုိက္လာမွာလဲလုိ႔ စပ္စုေတာ႔ ေကာင္ေလးက ျပန္ေျဖပါတယ္။
သူ႔မိဘေတြက လူအမ်ားၾကီး ပါစရာမလုိဘူး။
မင္းေသြးရင္းသားရင္းထဲက ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ႔သူပါရင္ရျပီလုိ႔ေျပာပါတယ္။
ေကာင္ေလးမိဘေတြက လွညး္တတန္ ေထာ္လာဂ်ီတလွည္႔ ကားနဲ႔တစ္ခါ အဆင္႔ဆင္႔လာမွ
ေရာက္ရွာတဲ႔အရပ္မွာေနၾကတာပါတဲ႔။
အဲဒါနဲ႔ သူတုိ႔သမီးေနတဲ႔ေရႊမင္း၀ံကြက္သစ္ထဲက အိမ္ကုိေရာက္သြားၾကပါတယ္။
အိမ္ေလး ကတုိက္ခံပ်ဥ္ခင္းသြပ္မုိး သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔အိမ္ေလးပါ။
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေရာက္ေတာ႔ ေကာင္မေလးရဲ႕မိဘႏွစ္ပါးရယ္ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္ရွိတဲ႔
အေမၾကီးတစ္ဦးရယ္က ျပဳံးျပဳံးရႊင္ရႊင္နဲ႔ ၾကဳိပါတယ္။
ေနာက္ကြ်န္ေတာ္တုိ႔အတြက္ ေကာ္ဖီေတြမုန္႔ေတြခ်ျပီးဧည္႔ခံပါတယ္။
ခဏေနေတာ႔ မိတ္ဆက္စကားေတြေျပာလဲျပီးေရာ ေကာင္မေလးရဲ႕အေဖက
“ ကေလးေတြကိစၥကေတာ႔ အားလုံးလဲသိျပီးသားပါဘဲ။
အပုိဆာဒါးေတြလဲမေျပာခ်င္ပါဘူး။
အားလုံးက သာမန္လူတန္းစားေတြျဖစ္ေနေတာ႔ ဘာတင္ေတာင္းမွ ညာတင္ေတာင္းမွဆုိတာေတြလဲ
အပုိအလုပ္ေတြဘဲသေဘာထားပါတယ္။
ကေလးေတြ ရဲ႕ ဘ၀ေရွ႔ေရးေျဖာင္႔ျဖဴးဘု႔ိက အဓိကပါဘဲ။
သမီးကိုတန္ဘုိးမထားလုိ႔ေရာ႔အင္႔လုိ႔ လြယ္လြယ္ေပးလုိက္တာမဟုတ္ဘူးေနာ္။
ေနာင္သားျဖစ္လာမယ္႔ သူအတြက္ ကုိယ္ခ်င္းစာလုိ႔ပါ။
သားတုိ႔သမီးတုိ႔ကလဲ မဂၤလာေဆာင္ကုိ လုိအပ္တာထက္ပုိျပီး ပကာသနေတြအတြက္ ဇာမခ်ဲ႔ပါနဲ႔။
ေနာင္အႏွစ္သုံးဆယ္ေလာက္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနႏုိင္ဘို႔ ၾကဳိစဥ္းစား ျပီးဆုံးျဖတ္ေစခ်င္တယ္။
သုံးနာရီေလာက္ ခဏေလးေနရမယ္႔ မဂၤလာဧည္႔ခံပြဲမွာ မလုိတာေတြျဖဳန္းတီးမယ္႔အစား
ကိုယ္နုိင္သေလာက္ကေလးနဲ႔ဘဲလုပ္ပါ။
မဂၤလာေဆာင္က ဘ၀ အစေလးပါ။
အဲေတာ႔……
မဂၤလာမေဆာင္ခင္ေရာ ေဆာင္ေနတဲ႔အခ်ိ္န္ေရာ ေဆာင္ျပီးတဲ႔အခ်ိန္ေရာ စလယ္ဆုံး
စိတ္ေအးခ်မး္သာနဲ႔ျဖတ္သန္းေစခ်င္ပါတယ္။”
“တစ္ဆက္တည္းမွာလုိက္ပါအုံးမယ္ တကယ္လုိ႔မ်ား သားရဲ႕မိဘေတြက မအားလပ္လုိ႔လာဘုိ႔ခက္ခဲေနရင္မလာပါနဲ႔။
ဘယ္လုိမွ စိတ္ထဲမွာ မထားပါဘူး။
ေအး သားတုိ႔ သမီးတုိ႔လူငယ္ေတြကသာ မဂၤလာေဆာင္ျပီးရင္ ဟုိဘက္မိဘကိုသြားကန္႔ေတာ႔ၾကပါ”လုိ႔
ေျပာတာ ၾကားလုိက္ရတဲ႔အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္႔မွာ ဘာမွ မသက္ဆုိင္ပါဘဲနဲ႔ ၾကက္သီးေတြဖ်န္းကနဲထသြား
ပါတယ္။
သေဘာက်လြန္းလုိ႔ပါ။
ကဲ…………………….ကြ်န္ေတာ္တုိ႔အလွည္႔ကေတာ႔ ျပီးသြားခဲ႔ပါျပီ။
ဒီေတာ႔ သတုိ႔သမီး သတုိ႔သားအေလာင္းအလ်ာေတြေရာ။
ေယာကၡမ အေလာင္းအလ်ာေတြေရာ ကိုယ္႔အလွည႔္က်ရင္
ဘယ္လုိ မဂၤလာေဆာင္ပြဲေလး က်င္းပခ်င္ပါသလဲလုိ႔…?…………………..ေမးစမ္းခ်င္ပါတယ္။

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္ အေတြးပါးပါးေလး
(8-5-2011)
www.kopaukmdy.info တြင္ ရူ႔ခင္းပုံမ်ား ၀င္ေရာက္အားေပးနုိင္ပါသဗ်ာ။

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1612 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။