ကျွန်တော့်ရဲ့ Biography အပြည့်အစုံလေးပါ။
by စိုင်း ကွမ်းခေး on Friday, May 28, 2010 at 7:16am

ကျွန်တော့်ကို အဖေ ဗိုလ်ကြီး??၊ အမေ ???? တို့က မန္တလေးမြို့၊ မျက်ပါးရပ်က ခလရ(–)(ခုတော့ စုဆောင်းရေး(၂))မှာ ၁၉၈? ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ(၁၅)ရက်နေ့၊ စနေနေ့မနက် (၄း၃၀)မှာ မွေးခဲ့တာပါ။

၁၉၈ရ ခုနှစ်မှာတော့ တမခ(–)၊ ပြည် (ခုတော့ ဒကစ(–) )ပြောင်းပြီး မူကြိုတက်ခဲ့တယ်။

၁၉၉ဝ ခုနှစ်မှာတော့ ခလရ(–) ရွှေပြည်သာကိုပြောင်းပြီး အ.မ.က(-)ရွှေပြည်သာမှာ သူငယ်တန်းကနေ (၄)တန်းအောင်တဲ့အထိ ကျောင်းတက်ခဲ့တယ်။

၁၉၉၄ ခုနှစ်မှာ ရှမ်းပြည်နယ်တောင်ပိုင်းက စိုင်းထီးဆိုင်၊ စိုင်းဘိုဘိုတို့ရဲ့ ဇာတိ လင်းခေး(ရှမ်းလိုတော့ လန်းခေး) ခမရ(—)ကိုပြောင်းခဲ့ပါတယ်။ အ.ထ.က(လင်းခေး)မှာ (၅)တန်းတက်ခဲ့ရတယ်။

ပြောင်းသံသရာမကုန်သေးတဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ၁၉၉၅ ခုနှစ်မှာ ပြင်ဦးလွင်??? (ခုတော့ သပိတ်ကျင်းကိုပြောင်း) ကို ရောက်ခဲ့ရပြန်ပါတယ်။ အ.ထ.က(၃) ပြင်ဦးလွင်မှာ (၅)တန်းစာမေးပွဲဖြေပြီးတော့ ၁ဝ တန်းအောင်တဲ့ထိ နေခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိလို့ပဲပြောရမှာပေါ့။ ဘဝမှာ တစ်သက်တာအတွက် အမှတ်တရတွေ ရှိခဲ့တာလေ…။

၂၀၀၁ ခုနှစ်မှာတော့ ကျွန်တော့်အဖေလဲ အငြိမ်းစားယူပြီး ရန်ကုန်ကို ပြောင်းလာခဲ့ကြပါတယ်။

ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အိမ်မက်က ကျွန်တော့်အသက် ၁ဝ နှစ်သား(၃တန်း)လောက်က စတယ်လို့ပဲဆိုရမယ်။ အောင်မြင်ကျော်ကြားတဲ့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ခဲ့တာလေ..။ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက အတန်းတိုင်းမှာ (၁-၃) အမြဲဝင်နေကျလေ။ ဒီတော့ ကျွန်တော့်အိမ်မက်လေးက ပိုခိုင်မာလာတာပေါ့။

ဒါပေမယ့် လောကကြီးက မာယာတော်တော်များတာလား။ ပြင်ဦးလွင်ကို ရောက်ကတည်းကစပြီး မိဘတွေရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ ငွေကြေးအတွက် တော်တော်စကားများခဲ့ကြတာ။ ကျွန်တော့်အဖေကလဲ တစ်ယူသန်။ နိုင်ငံတော်ကပေးတဲ့လစာနဲ့ လောက်အောင်စားကြဖို့ အမြဲပြောသလို အမေကလဲ ကောင်းကောင်းနေ၊ ကောင်းကောင်းစားချင်တယ်။ ဒီတော့ ဘယ်မှာလာအဆင်ပြေတော့မလဲလေ။

မြေဇာပင်ဖြစ်ခဲ့ကြရတာတော့ အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ ကျွန်တော်တို့မောင်နှမ(၃)ယောက်လေ။ ပိုဆိုးတာက ကျွန်တော်လေ။ ကျွန်တော်က အလပ်(သူများလို “အလတ်”မဟုတ်ဘူး)ဖြစ်နေလို့။ အစ်မကိုကျတော့ သမီးဦးမို့လို့တဲ့၊ ကျွန်တော့်ညီလေးကျတော့ အငယ်ဆုံးလေးမို့လို့တဲ့။ ကျွန်တော်ကျတော့……။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငယ်ဘဝ၊ ကျောင်းသားဘဝတွေက ပျော်စရာမှတ်တမ်းတွေ မရှိခဲ့ရပါဘူး။ အလုပ်ကြမ်းကို မှတ်မှတ်ရရ ၁၂ နှစ်သား (ကျွန်တော် ၆ တန်း)တုန်းက စခဲ့တယ်လို့ပဲပြောရမယ်။ ကျွန်တော်တို့နေရတဲ့လိုင်းခန်းလေးမှာ မြေ(၁)ဧကလောက်အပိုရှိတယ်။ အဲဒီမြေမှာ ကိုက်လံ၊ မုန်ညင်း၊ ဂေါ်ရခါးသီး၊ အက်စတာ(မေမြို့ပန်း)၊ ဘူးသီး စုံနေအောင် စိုက်ခဲ့ရပေမယ့် အိမ်စရိတ်ဆိုတာ ဘယ်လောက်ငှပါ့မလဲနော်။ ဒီတော့ကျွန်တော့်မှာ မနက်ဆို သူများတွေချမ်းလို့ ကွေးနေတဲ့အချိန် မနက်စောစော (၆)နာရီလောက်မှာ အပင်တွေရဲ့အရွက်တွေကို နှင်းရိုက်ပြီး အရွက်တွေဝါကုန်ရင် ဈေးကောင်းမရမှာစိုးလို့ ရေထလောင်းရတယ်။ ညနေ ကျောင်းက ပြန်လာရင် ကျောင်းဝတ်စုံချွတ်၊ တောစီးဖိနပ်၊ ဂျင်းဘောင်းဘီလဲပြီးတော့ တောထဲကို ဓါးတစ်ချောင်းနဲ့ ထွက်ခဲ့ရပြန်တာပေါ့။

ဒီလိုနဲ့ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ သူများတွေလို သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မကစားနိုင်ဘဲ တစ်ပါတ်လုံး ခုတ်လာခဲ့တဲ့ ထင်းတွေကို ဖြတ်တောက်၊ နေလှမ်းလုပ်ရတယ်။ ပြီးရင် စိုက်ခင်းထဲမှာ ဆေးဖြန်း၊ ပေါင်းသင်လုပ်ရတာနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရတယ်။ ကျောင်းရက်ရှည်ပိတ်ပြီဆိုရင် ကျွန်တော်ရယ်၊ ကျွန်တော့်ညီလေးရယ် အဖေ့ရဲ့ အမိန့်တစ်ခုကြောင့် ဆာလာအိတ် တစ်ယောက်တစ်လုံးစီဆွဲ စက်ဘီး ကိုယ်စီနဲ့ နွားစားကျက်တွေဆီ ထွက်ခဲ့ရပြန်တယ်…။ အမိန့်က… စိုက်ခင်းမှာအသုံးဝင်တဲ့ နောက်ချေး(နွားချေး)တွေကို ဝယ်ရင် ပိုက်ဆံကုန်တယ်တဲ့၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ နွားချေးလိုက်ကောက်ရတာပေါ့။ တစ်ခါတစ်လေများ ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေများ တွေ့ခဲ့ရင် ဝါးခမောက်ကို အမြန်ဆွဲချ၊ မျက်နှာလွှဲလုပ်ရတယ်။ ဘာပဲပြောပြော နောက်ရက်ကျတော့ ကျွန်တော့်မှာ အလှောင်ခံ သတ္တဝါကြီး ဖြစ်ရမြဲပါပဲလေ..။

ကျောင်းတက်ရတော့ သူများတွေလိုနှစ်တိုင်း လွယ်အိတ်လှလှလေး၊ ကွန်ပါဘူးအသစ်၊ ကျောင်းဝတ်စုံ အသစ်လေးနဲ့ မတက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အစ်မရဲ့ လွယ်အိတ်အဟောင်းကိုလွယ်၊ သူမသုံးတော့တဲ့ ကွန်ပါဘူး( M တံဆိပ်)ရယ်၊ လပခ ကထောက်ပံ့တဲ့ ဗလာစာအုပ် ညိုညစ်ညစ်တွေရယ်၊ မြဝတီ ဘောပင်အကောင်းစားတွေနဲ့ တက်ခဲ့ရတယ်။ အင်္ကျီရယ်၊ ဖိနပ်ရယ်ကတော့ မပူရပါဘူး။ ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ အင်္ကျီဖားဖားကြီးရယ်၊ ဖိနပ်နောက်မြီးထွက်ရယ်နဲ့ အဆင်ပြေခဲ့တယ်။ ကျောင်းမှာတော့ ဆရာမက အမြဲဆူတယ်။ ဘာလို့ အင်္ကျီ အဝါရောင် ဝတ်ရတာလဲတဲ့ ကျွန်တော်လဲ ဘာပြန်ဖြေရမယ်မှန်းတောင်မသိဘူး၊ ပြုံးပြီးဆူသမျှခံလိုက်ရတာပဲလေ။ ဘယ်ရမလဲ ကျွန်တော်ကအရာရှိသားသမီးလေ၊ ပြောရင်ယုံမှာမှ မဟုတ်တာ။

ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးကတော့(၆)တန်းနှစ်မှာ ဝယ်ပေးထားတဲ့(၂)စုံတောင်ရှိတာပဲ။ (၈)တန်းနှစ်ထိဝတ်ခဲ့တာ။ နေ့တိုင်း အပေါ်အောက်လှန်ဝတ်နေတာ။ သူများတွေကပြောတယ်.. မင်းအိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ကျောင်းလာတာလားတဲ့? ပုဆိုးကို အပေါ်အောက် မှားဝတ်လာတာတောင်မသိဘူးလို့ပြောကြတယ်။ ကျွန်တော်လဲ အေးကွာ…. လို့ပဲ ပြန်ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ မုန့်ဖိုးကတော့ ရလိုက်၊ မရလိုက်ဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို ခင်တဲ့သူငယ်ချင်းလဲ များများစားစားမရှိပါဘူး။ ရှိတဲ့သူတွေကလဲ ကျွန်တော်ကပ်ပြီးစားမှာစိုးလို့နဲ့တူပါတယ်။ ကြာကြာမပေါင်းကြဘူး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော့်မှာ တစ်ကိုယ်တည်း ကျောင်းအားချိန်တွေမှာ စာတွေပဲထိုင်ကျက်နေရင်းနဲ့ အလိုလိုစာတော်တဲ့သူ တစ်ယောက်ဖြစ်လာတာပေါ့။

ဆုယူခဲ့တဲ့အမှတ်တရတွေထဲက ဘဝမှာ ခုချိန်ထိအမှတ်ရနေခဲ့တဲ့ ရက်ကတော့ ၁၉၉၈ ခုနှစ်က (၇)တန်းအတွက် ပထမဆုကို တက်ယူခဲ့တုန်းကလေ။ ဆုယူမယ့်နေ့မှာ အဖေက သူမလိုက်နိုင်ဘူးတဲ့။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော်ရယ်၊ အမေရယ် ကျောင်းကို လမ်းလျှောက်ပြီးထွက်လာတာပေါ့။ ကျွန်တော်ကလဲ မြောက်ကြွ မြောက်ကြွနဲ့လေ။ ဆုရကျောင်းသားအတွက် သူများဆီက ငှားပေးလိုက်တဲ့ ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးရယ်၊ အဖေ့ဆီကတော်တော်ပြောပြီးတောင်းဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီအဖြူရယ်၊ ကတ္တီပါဖိနပ်ရယ်နဲ့လေ။ ဆုပေးပွဲမစခင် ကျောင်းက စမူဆာရယ်၊ လက်ဖက်ရည်ရယ်တိုက်တော့ အမေကပြောတယ်၊ တစ်စက်မှ မကောင်းဘူးတဲ့။ ကျွန်တော်နဲ့စာပြိုင်ဘက် ကောင်မလေး(၂)ယောက်က ဒုတိယ၊ တတိယရလို့တဲ့ သူတို့ရဲ့မိဘတွေက သူများတွေကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီးပြောနေကြတာ မြင်နေရတော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာလေ…..။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်တော်ဟာ ပထမဆုအနေနဲ့ ဂုဏ်ပြုလွှာစာရွက်တစ်စောင်ရယ်၊ ပိုက်ဆံ(၁၇၅ိ/-)ရယ်ရတယ်။ ဓါတ်ပုံ(၂)ပုံရယ် ရိုက်ဖြစ်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဆုပေးပွဲက ပြန်လာတာပေါ့လေ။

ခုမှ ဆုပေးပွဲအမှတ်တရက စတာ။ အပြန်လမ်းတစ်လျှောက် ကျွန်တော့်ကို အမေက ခေါင်းခေါက်၊ ဗိုက်လိမ်ဆွဲပြီး ပြောတယ်။ “နင်က မိဘဆရာအသင်းကြေး ၁၃၅ိ/- ထည့်ရတယ်။ ဆုရတာကျတော့ ဘာမှအသုံးမကျတဲ့ စာရွက်ရယ်၊ ပိုက်ဆံ ၁၇၅ိ/-ပဲရတာ။ ဘာလို့ဓါတ်ပုံ (၂)ပုံတောင်ရိုက်ရတာလဲ။ လူကြားထဲမှာ ပူဆာနေလို့သာမပြောတာ။ ခုတော့ နင်ဆုရတဲ့ပိုက်ဆံ နင်သုံးတာနဲ့ကုန်ရောပေါ့” ဆိုပြီး ဆူလာလိုက်တာ ကျွန်တော့်မှာ ဆုပေးပွဲကအပြန် “အငိုမျက်လုံး အပြုံးမျက်နှာ” နဲ့လေ။ အဲဒီကစလို့ ၈/ ၉/ ၁ဝ တန်းတွေမှာ ကျွန်တော်ဆုမယူတော့တာက ဘဝမှာ အမှတ်တရပါပဲ။ ကျွန်တော့်အမေပြောတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ စာရွက်တွေရယ်လဲ အမှတ်တရသိမ်းထားခဲ့ရာကနေ ပျောက်သွားခဲ့တာ ခုချိန်ထိပါပဲ……။

၁ဝတန်းနှစ်ရောက်တော့ ကျွန်တော်လဲ ခြံစိုက်သမားရာထူးကနေ အငြိမ်းစားယူလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရတော့မယ်လေ။ နွေရာသီ(၃)လကို Promotion အနေနဲ့ အလကားဖွင့်ပေးတဲ့ စံမြင့်မိုရ် ကျူရှင်မှာတက်ရတယ်။ April, May ပြီးတော့ စာမေးပွဲလုပ်တော့ ကျွန်တော်က ပထမရတယ်။ Jun ကစလို့ ကျူရှင်ခတောင်းပါလေရော။ (၃၅၀ဝိ/-) ကြီးများတောင်။ Jun လအတွက်တော့ အိမ်ကပေးတယ်။ July ကျတော့ ကျွန်တော့်ကျောင်းစရိတ်ဟာ အမေ့ရဲ့ ဈေးဖိုးဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်က အမေ့ကိုမေးတယ်.. ကျွန်တော်ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲလို့? ဒီတော့အမေကပြောတယ် “ဆရာဆီမှာ အလကားတက်ရအောင်ပြောပေါ့၊ မရရင်လဲ တက်မနေနဲ့တော့ပေါ့” လို့ပြောတယ်။ ကျွန်တော်က မတက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ၁ဝ တန်းကို ဂုဏ်ထူးတွေနဲ့ဘယ်အောင်နိုင်ပါ့မလဲဆိုတော့ ယောက်ျားလေးပဲတဲ့၊ ဆယ်တန်းမအောင်လဲ လုပ်စားစရာအများကြီးပါလို့ပြောတယ်။ အဲဒီလိုပြောတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော့်အစ်မက ၁ဝ တန်းတစ်နှစ်ကျထားပြီး ကျွန်တော်နဲ့တစ်နှစ်တည်း ပြန်တက်နေရတယ်။ သူတစ်ယောက်ထဲစာမကျက်တတ်လို့ဆိုပြီး ညီမဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ကိုပါ အိမ်ပေါ်ခေါ်တင်ပြီး ကျောင်းထားပေးနေရတာလေ။

ကျွန်တော်လဲ ကျူရှင်ကို ဆက်ပြီးမသွားတော့ဘူးလေ။ မျှော်လင့်ချက်ကတော့မကုန်သေးဘူး။ ဒီလိုနဲ့ပဲ အဖေက အိမ်မှာကျွန်တော့်ကိုအမြဲတွေ့နေတော့ ကျူရှင်မသွားဘူးလားမေးလို့ ကျွန်တော့်မှာ ညစဉ် လွယ်အိတ်လွယ်ပြီး အပြင်မှာ စက်ဘီးတစ်စီးနဲ့လျှောက်သွားနေရင်းနဲ့ ကျူရှင်က လမ်းသရဲကောင်တွေတွေ့ရာကနေ စာဆက်လေ့လာဖို့ နည်းလမ်းရလာခဲ့တယ်။

ဒီလိုပါ…. သူတို့က ကျူရှင်တက်ရမှာပျင်းတယ်။ စာမေးပွဲတော့အောင်ချင်တယ်လေ။ ကျွန်တော်က သူတို့ကို ကျူရှင်ကစာတွေ ကူးခိုင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဖာသာ လေ့လာတယ်။ သူတို့ကို လဖ္ဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ကျွန်တော်က ပြန်ရှင်းပြတယ်။ အဲလိုနဲ့ အချိန်တွေကုန်လာလိုက်တာ ဇန်နဝါရီကျတော့အဖေက ကျွန်တော်နဲ့ “ အိမ်သူ” လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာစကားအေးအေးဆေးဆေး စကားပြောတော့ စာတွေရပြီလားတဲ့။ ကျွန်တော်လဲ စိတ်နာနာနဲ့ ကျူရှင်မှမတက်ရတာ၊ ကျမှာလို့ပြောလိုက်လို့ အဖေနဲ့ အမေနဲ့ ညကျတော့ ရန်ဖြစ်ကြပါလေရော။ ကျွန်တော့်ကိုလဲ အမေက “နင်က မိဘတွေကို ရန်တိုက်ပေးတဲ့ကောင်၊ အိမ်မှာမနေနဲ့ …. ဆင်း” ဆိုလို့ ကျွန်တော်အိမ်ကနေ ဖိနပ်မပါ၊ ဇန်နဝါရီရဲ့ အအေးဓါတ်တွေကြားထဲကနေ မက်သဒစ် ဘုရားကျောင်းကို ဆင်းပါလေရော။ မနက်ကျတော့ ကျွန်တော့်ကိုများ ဘယ်သူက စိတ်ပူပြီးလိုက်ရှာမလဲဆိုပြီးစောင့်နေရင်းနဲ့ ဘယ်သူမှ လာမခေါ်တော့ မနေနိုင်တော့တာနဲ့ ခပ်ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ အိမ်ပေါ် ပြန်တက်ရတာပေါ့။

အဖေကမေးတယ်၊ မင်းဘာဖြစ်ချင်တာလဲတဲ့၊ ကျွန်တော်က အင်ဂျင်နီယာဖြစ်ချင်တယ်ပြောတော့ အဖေက မင်းသာဆယ်တန်းအောင်အောင်လုပ်၊ ကျန်တာငါတာဝန်ယုူတယ်ပြောလို့ ကျွန်တော်ဆယ်တန်းစာမေးပွဲကို ၂၀၀၁ ခုနှစ်မှာ ဝင်ဖြေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဖြစ်ချင်တာက အနည်းဆုံး 4 D ပါချင်တာလေ။ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ဒီအခြေအနေကျမှလေ။

ဒီလိုနဲ့အောင်စာရင်းတွေထွက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်ရယ်၊ သူငယ်ချင်း သိန်းဝင်းရယ် မနက် ၈းဝဝ လောက်ထွက်လာတာပေါ့။ သူကကျတယ်၊ ကျွန်တော်ကအောင်ရုံပဲအောင်တယ်။ ဂုဏ်ထူးမပါလို့ မျက်နှာက မကောင်းပေါ့။ သိန်းဝင်းကတော့ ပျော်လို့၊ နောက်တစ်နှစ်ပြန်တက်ရလို့တဲ့။ အမှတ်စာရင်းလဲထွက်ရော ကျွန်တော်က ၂၉၈ မှတ်ရတယ်၊ ကျောက်ဆည် GTC မှီလို့ အဖေ့ကိုပြောတော့ သူကကျောင်းစရိတ်ကို မထောက်ပံ့နိုင်ဘူးတဲ့၊ ကျွန်တော့်ဖာသာ ညဘက်အလုပ်လုပ်ပြီး ကျောင်းတက်နိုင်ရင်တက်ပေါ့လို့ ပြောတဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ငယ်စဉ်ကလေးဘဝက တစ်ရှိုက်မက်မက် မက်ခဲ့ရတဲ့ အိမ်မက်လေးဟာ

လွင့်…………………

ဝေး………………….

ပျောက်ကွယ်ခဲ့ရတာပါ။ ။

ခုတော့လဲ ကျွန်တော်ဟာ အလုပ်ပေါင်းစုံလုပ်၊ အဝေးသင်တက်၊ ဘယ်ကမှလက်မခံတဲ့ဘွဲ့ရပြီး နောက်ဆုံး UAE မှာ အလုပ်လုပ်နေရတော့တာပါပဲ။ တစ်ခါတစ်လေများ ပညာရေးနဲ့ပါတ်သက်လို့ ကျွန်တော့်ကို နလပိန်းတုံးမို့လို့ ပညာတတ်တစ်ယောက်မဟုတ်တာပေါ့လို့ပြောတဲ့ အခါများဆိုရင်လေ… ဘာပြန်ပြောရမယ်မှန်းကိုမသိဘူးဗျာ။ ဘယ်သူ့ရဲ့အပြစ်လဲ? ဘယ်သူ့ချို့ယွင်းချက်ကြောင့်လဲ? မတွေးချင်တော့ဘူးဗျာ။ လက်ရှိဖြစ်နေတဲ့ ဘဝကိုပဲ လက်ခံရတော့မှာပေါ့ဗျာ…..

(တစ်ခါက အမှတ်တရ အရေးအသားလေးတစ်ခုပါ၊ ခုချိ်န် ပြန်မရေးနိုင်တော့ပါဘူး)

About စဆရ ႀကီး

စဆရ ႀကီး has written 160 post in this Website..