“ပြုမှာပဲတော်”

“ဟ….ဘယ်တတ်နိုင်မှာလဲ ဒီလောက်ကြီးတော့”

“အိုး..တော်ကလဲ အခုကတည်းက သပ်သပ်ရည်မှန်းပြီး စုရမှာပေါ့”

“မင်က တလဘယ်လောက် တတ်နိုင်လို့လဲ  တလ တသိန်းစုတောင် ၁ဝနှစ်ကြာမှာကွ ဖြစ်မှမဖြစ်နိုင်တာ”

“အော်….တော့စိတ်ကိုကမှ မပါတာ။ ဘယ်ဖြစ်မလဲ ဖြစ်ကိုဖြစ်ရမယ်လို့ စုရင် ရရင်ရမှာပေါ့”

လင်မယားနှစ်ယောက် သားရှင်ပြုဖို့ အတွက် ဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင် ငြင်းနေတာပါ။ ကျွန်မက ရွာမှာ ပြုချင်တယ်။ သူကမြို့မှာပဲ လုပ်မယ်ပေါ့။ ငြင်းသာငြင်းနေတာ သားကဖြင့် အခုမှ ၂ နှစ်။  မြို့မှာ ရှင်ပြုရင် ရွာမှာလောက်မကုန်တာတော့ အမှန်မို့ ကျွန်မလည်း ပြောသာပြောရ အားကတော့  သိပ်ရှိလှတာမဟုတ်ပါဘူး။  မြို့မှာက   ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာပဲ အလှုလုပ် ၊ ကားနဲ့ဘုရားသွား ပြီးတော့ကိုယ်ရင်ဝတ်။ အလှုလာသူတွေကလည်း ဝတ်ကောင်းစားလှတွေဝတ် ဟန်ဆောင်မျက်နှာတွေနဲ့  စားသောက် အဲ….အပြန်လမ်းတလျှောက် အတင်းတုပ်ပေါ့။   တောမှာတော့ “ထမင်းရည်ချောင်းစီး မောင်းတီးလှုမယ်” ဆိုတာနဲ့ တကဲ့အံ့ကိုက်။  အလှု့ရှင်ကလည်း ရင်ထဲက အရင်းတိုင်းလှု ၊ အလှုလာသူတွေကလည်း ဟန်ဆောင်မှုမရှိ ပကတိလေ။ ဒါပေမဲ့ အလှုဆို ရွာလုံးကျွတ်မီးခိုးတိတ်မို့  အကုန်အကျကတော့ တယ်များတာပါကလား။  သားကလေးတော့ဖြင့် သာသနာ့ဘောင် သွတ်သွင်းဖို့ အချိန်တန်ပြီဆို မိဘနှစ်ပါးလုံး သားရှင်ပြုဖို့  အားထုတ်ကြတာ ထုံးစံပါပဲ။  ၂နှစ် ၃နှစ်လောက် ကြိုပြီး  ကြိုးစား စုရရှာတယ်လေ။  နောက်နှစ်တော့ လှုနိုင်ကောင်းပါရဲ့လို့ စိတ်ကူးပြီး အလုပ်ကို ကြိုးစားလုပ် သဒ္ဓါလေးကလည်းရှိလို့ ထင်ပါရဲ့  သီးနှံက အဖျက်အဆီး ကင်းကင်းနဲ့ အထွက်များပြီဆို  ဆန္ဒတော့ ပြည့်ပဟဲ့လို့  ပျော်မဆုံးပါဘူး။  လှုနိုင်ပြီ ဆိုရင်ဖြင့်  ရွာ့မိ ရွာ့ဖတွေကို  လိုက်လံ ဖိတ်ကြား “ မနက်ဖြန်မနက် အလှုရက်ရွေး ကြွခဲ့ပါပေါ့”။  နောက်နေ့ လူစုံတက်စုံ ဖြစ်ရင်ဖြင့်  ပါလာတဲ့ ပြက္ခဒိန်တွေချ အလှုရက်ရွေးကြပါတော့တယ်။  များသောအားဖြင့် အလုပ်ပါး ငွေရွှင်တဲ့ တပေါင်း၊ တကူး လောက်ရွေးတာပါပဲ။  ဗမာ့နည်း ဗမာ့ဟန်နဲ့ ရက်ရာဇာ၊ ပြသာဒါး အစရှိသဖြင့် စုံနေအောင် အကောင်းဆုံးရက်ရွေးပြီး  အားလုံးလည်း သဘောကျရင်ဖြင့် ဒီရက်တော့ အဝင် ၊ဒီရက်ကတော့ ပွဲကြီး လုပ်ကြတာပေါ့ကွာလို့ သတ်မှတ်ထားလိုက်ပါတယ်။

အလှုရှင်လည်း ရက်အတိအကျ သိရပြီဆို စီစဉ်စရာတွေ စီစဉ် စုစရာတွေစုပေါ့။ အလှုရက်ရွေးတာနဲ့ အလှုရက် အတော်ကွာပါတယ်။ ဒါမှလည်း ကိစ္စတွေ အစုံအစိ မှီပေမပေါ့။ ပထမဆုံး အကျွေးအမွေး အတွက် စပြီးတွက်ရပါတယ်။ နာလည်တတ်ကျွမ်းသူတွေကိုခေါ်  ဘယ်လိုပစ္စည်းတွေ၊ ဘယ်လောက်လိုအပ်တယ်ဆိုတာတွေ စာရင်းပြုစုပြီး ဝယ်ရခြမ်းရတယ်။  ခရမ်းချဉ်သီးချက်၊ ပဲလွန်းဟင်းချို၊ အတို့အမြုပ် ကို အဓိကကျွေးတာမို့ အဲဒီနှစ်မှာ ကိုယ်တိုင်စိုက်ရင်စိုက် မစိုက်ရင်လည်း ဝယ်စုရပါတယ်။ ခရမ်းချဉ်သီးတွေကို ခြင်းပြတ် ပိသာချီပြီးဝယ်ကာ တင်းကုပ်ပေါ်မှာ ကျင်းထားရတာပါ။ တင်းကုပ်ကလည်း အတော်မြင့်ပါတယ်။ ဆင့်တန်းတွေက အဆင့်လိုက် အများကြီးပါ။ အလွန်မာတဲ့ ကြက်သောင်းဝါးကို တန်းထိုး ခရမ်းချဉ်သီး ထွက်မကျနိုင်လောက်တဲ့ အပေါက်ပါတဲ့ ထရံကွက်ကိုတင် (ခရမ်းချဉ်တင်ဖို့ ပြောပြီး အော်ဒါမှာ ယက်ခိုင်းရတာပါ)  အဲ့ဒီပေါ်မှာ ဖြန့်ပြီး တင်ထားတာပါ။  ခရမ်းချဉ်ကလည်း ကျောက်မဲ ခေါင်းအစိမ်းမျိုးမို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ မပုတ်ပါဘူး။ အလုံးလေးတွေမှာ အရည်ခွံသာ ရှုံသွာတာမို့ နှစ်ပေါက်အောင်ထားပြီးစားလို့ရပါတယ်။  တောမှာတော့ နွေရာသီ ဟင်းစားရှားပါးလို့ အိမ်တိုင်း အဲဒီလိုပဲ ထားပြီး စားကြတာပါ။  ကြက်သွန်လည်း အချိန် ၁၀ဝ ၊၁၀ဝကျော်  ဝယ်ပြီး ကျင်းထားရတယ်လေ။ စပါးလည်း ကျီထဲမှာ  တင်း တရာကျော်လောက် ကြိတ်ဖို့ အရန်သင့်ပါပဲ။  တခြားလိုအပ်တာတွေလည်း အားလုံးနီးပါး အသင့်ပြင်ထားတာပေါ့။  ထင်းတိုက်၊ ထင်းခွဲ၊ မဏ္ဍပ်တိုင်၊ အမိုး စတာတွေကို ကာလသားတွေက လာရောက်လုပ်ကိုင်ပေးပါတယ်။ လိုအပ်တာမှန်သမျှ လပိုင်းအလိုမှာ စုံသလောက်ရှိနေပါပြီ။ အလှုရက်နီးလေ ကာလသား ၊ကာလသမီးတွေ ဘယ်အဖွဲ့မျာ တာဝန်ကျမလဲလို့ ရင်ခုန်လေပါ။  ရွာကရွာကြီးမို့ အမျိုးသားအဖွဲ့က တပိုင်းနှစ်ဖွဲ့မို့ ခြောက်ဖွဲ့၊ အမျိုးသမီးက အရှေ့ပိုင်း၊ အလယ်ပိုင်း၊ အနောက်ပိုင်း သုံးဖွဲ့ပါ။ သာရေး၊ နာရေး မှန်သမျှ အလှည့်ကျ တာဝန်ယူရပါတယ်။  အလှုရက်လည်း သိထားပြီး ဘယ်အဖွဲ့တော့ကျပဟလို့  အလှည့်အတိုင်းသိသမို့  တာဝန်ကျမဲ့အဖွဲ့က တိတ်တိတ်ရင်ခုန်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလှု့ရှင်က အဖွဲ့မအပ်ခင် ကြားမှာ သာရေး၊ နာရေးပေါ်လာရင် ကံလွဲပြီ။ အဖွဲ့မှုးကို တာဝန်မအပ်မချင်း စိတ်မချရပါဘူး။ “ဦး…..ကလည်းတော် အပ်မှာဖြင့် မအပ်ဘူး။ တကတည်း သူအချိန်ဆွဲလို့ သွားပါပြီ။ အ…ပိုင်းက ကောင်မတွေတော့  ကံလိုက်တာပဲ ”လို့ အလှုနဲ့လွဲသူတွေ  ဒေါပွမဆုံးပါဘူး။ အလှည့်ကျတဲ့ အဖွဲ့ထဲကမှ ကွမ်းတောင်ကိုင် ရွေးသမို့ လိုချင်ကြရှာတာပေါ့။ ကျန်တဲ့အဖွဲ့ တွေလည်း လာရမှာပါ ဒါပေမဲ့ အရွေးခံခွင်တော့ မရှိရှာတော့ဘူး။ အလှုပွဲရက် တလအလိုလောက်မှာ အဖွဲ့မှုးကိုခေါ် အဖွဲ့အပ်ပါပြီ။ တာဝန်ကျတဲ့ အဖွဲ့တွေမှာ ပျော်မဆုံး မော်မဆုံး တပြုံးပြုံး။ မြို့တက် ဆံပင်ကောက်သူ ၊ဖြောင့်သူ ၊အဝတ်စားဝယ်သူ  တွေမှာ အဲဒီ့ အဖွဲ့တွေ အကဲဆုံး ။ တခြားအဖွဲ့ကလည်း  ကောင်မတွေ ကဲကိုကဲတယ်ဆိုပြီး မျက်စောင်းတထိုးထိုး။  အလှု့ရှင်တွေလည်း ဖိတ်စာရိုက်၊ သင်္ကန်းပရိက္ခရာဝယ် စီစဉ်စရာတွေနဲ့ အလုပ်ကို မအားနိုင်ပါဘူး။ အခြား အလှုဝင်မည့်သူတွေကလည်း စာရင်းပေးလို့ ရှင်များရင် အလှုစည်ပေမဲ့  တာဝန်ကကြီးရှာပါတယ်။ ကိုယ့်သားက တယောက်တည်းပေမဲ့ အလှုဝင်တဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ပေါင်း ၃ဝ ကနေ ၄ဝ နီးနီးကိုး။ အလှုရှင်က ကုန်ကျစားရီတ်အားလုံးကို တာဝန်ယူရပြီး အလှုဝင်သူတွေကတော့  မိမိကလေးရဲ့ သင်္ကန်းပရိက္ခရာဖိုး နဲ့ တခြားကလေးလိုအပ်တာပဲ တာဝန်ယူရတာပါ။ ဖိတ်စာမှာတော့ အလှုဒါယိကာ ဦး….၊အလှု့ဒါယိကာမ ဒေါ်….လို့ အရင်ဦးဆုံးပါတာပေါ့။ ကိုယ်က ကမကထ လုပ်ရတာကိုး။ အလှုဖိတ်စာရပြီဆို ရှင်လောင်းဘယ်နှစ်ပါးလဲ အရင်ကြည့်တာ အိမ်တိုင်းပါပဲ။  ရွာထဲမှာ မဝေပါဘူး။ ဖိတ်စာမလိုဘူး ဆိုတဲ့သဘောပါ။ တခြားရွာတွေကိုသာ ဖိတ်စာကမ်းပါတယ်။ အလှုပွဲရက် တပတ်အလိုမှာ  မဏ္ဍပ်ထိုးပါပြီ။ အိမ်ရှေ့မှာ မဏ္ဍပ် အိမ်နောက်ဘက် ဘေးဘက် ကွပ်လပ်မှာ ထမင်းရုံ ထိုးပါတယ် ။ ယောက်ကျား ၊ မိန်းမ တရုံစီပါ။

အမျိုးသားတွေမှာ မဏ္ဍပ်ထိုးသူထိုး၊ သံဃာစင် ဆောက်သူဆောက်၊ ရာဇမတ်ကာသူကာ၊ ဘုရားဆောင်ဆောက်ပြီး ငှက်ပျောပင်၊ ကြံပင်စိုက်သူစိုက်၊ လှုဖွယ်ပစ္စည်းထည့်ဖို့ ခြင်းယက်သူယက်၊ ပရိက္ခရာတွေ၊ ဆောင်၊ခေါင်းအုံး  စတာတွေကို ယက်ပြီးသားခြင်းထဲထည့် သံဃာစင်အရှေ့တလျှောက်  မဏ္ဍပ်အမိုးမှာ  ချိပ်သူချိပ်၊ တံခွန်ကုက္ကားညှပ်သူညှပ်ပေါ့။ အမျိုးသမီးတွေကလည်း ရေနွေးကြမ်းအိုးတည်သူ။ လဘက် ပဲကြမ်းနဲ့ အလုပ်လုပ်သူတွေကို လိုက်လံဧည့်ခံသူက ဧည့်ကြပါတယ်။ အိမ်အောက်မှာလည်း ဆန်စင်သူတွေ အပြည့်ပါ။ အလှုအိမ်မှာ လူစည်ပြီဆိုတာနဲ့ ကလေးတွေလည်း တရုံးရုံး။ ဘုန်းကြီးကျောင်းဘုံက ယူလာတဲ့ မောင်းနဲ့ ဘုကို သံဃာစင်မှာ ချိပ်လိုက်ပြီ ဆိုတာနဲ့ သူ့ထက်ငါ အလုအယက် တက်ထုကြတာမို့ မောင်းသံမစဲပါဘူး။ အဲ့ဒီမောင်းသံ ကြားရရင်ဖြင့် မည်သူမဆို ထမင်းလာစားလို့ ရပါပြီလို့  ခေါ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါ။ ရ ရက် ရ လီ ကျွေးတာပါ။  ထမင်းရည်တွေ အကျွင်းအကျန်တွေကို အိမ်နီးချင်းတွေက အိမ်က ခွေးတွေ ဝက်တွေ ကျွေးဖို့ ပုံးတွေနဲ့ သယ်ကြပါတယ်။  အဲ့ဒီ ရက်တွေမှာတော့ ထမင်းပူပူ၊ ခရမ်းချဉ်သီး ချက်၊ တို့စရာက ဂေါ်ဖီ ၊ ပဲလွန်းဟင်းချိုုနဲ့ ကျွေးပါတယ်။ ဘာလို့မှန်းတော့ မသိပါဘူး အလွန်စားကောင်းပါတယ်။  ကျွန်မတို့ မောင်နှမတွေ အိမ်မှာ အမေက အဲဒီလို ဟင်းချက်ကျွေးရင် မျက်နှာစူပုတ်ပြီး မစားချင်စားချင် ဂျီးများပေမဲ့ အလှုမှာတော့ မစားမဖြစ်သွားစားပါတယ်။ လူကြီးတွေမှာတော့ ရွာဘုံက ပန်းကန်၊ဇွန်းနဲ့ တန်းလျှားမှာ အကျအန စားခွင့်ရပေမဲ့ ကလေးတွေကတော့ ထမင်းရုံဘေး  ဖျာကြမ်းပေါ်မှာ  လင်ပန်းတချပ်ထဲ  ထမင်းပုံလေးတွေပုံ ဟင်းရည်ဆမ်း၊ ခရမ်းချဉ်သီးချက်ဆမ်း တို့စရာ ဂေါ်ဖီတဖတ်ပုံလို့  လင်ပန်းတချပ် ၃ယောက်မှ ၄ယောက် စုပြီးစားရတာပါ။ သူ.  ဟင်းရည် ကိုယ့်ဆီရောက် ကိုယ့်ဟင်းရည်သူ့ ဆီရောက်နဲ့ လက်ရည်တပြင်တီးပါပဲ။ တယောက်နဲ့တယောက် ရွံ့ရမှန်းမသိပဲ ထမင်းပူပူ၊ ဟင်းပူပူကို ချွေးတချွဲချွဲ နဲ့ စားကြတယ်။ တပတ်လုံး နေ့တိုင်း သွားစားတာပါ။

ဆက်ပါဦးမည်….

About hmee

has written 87 post in this Website..

စာဖတ္တာ ၀ါသနာပါတယ္။ စာလည္းေရးခ်င္ပါတယ္။ စာစေရးဖို့ ၾကိဳးစား တာပါ။