ယနေ့ခေတ် လူငယ်တော်တော်များများ၊ တိုင်းပြည်၏ ကုန်ထုတ်စွမ်းအားအတွက် အဓိကကျသော လူငယ်၊ လူရွယ် တော်တော်များများသည် နိုင်ငံရပ်ခြားတိုင်းပြည်များတွင် အလွှာပေါင်းစုံ အလုပ်သမားများအဖြစ် လုပ်ကိုင်လျက်ရှိကြသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် တိုင်းပြည်တွင် အင်အားအတော်လေး ချိနဲ့နေသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ မိမိနိုင်ငံကို တိုးတက်စေရန်အတွက် လူငယ်များကသာ စွမ်းဆောင်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။ တစ်နည်းပြန်ကြည့်လျင်မူ မိမိနိုင်ငံတွင် ရနိုင်ခဲသော လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံများကို နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်များတွင် ရှာဖွေရယူနေကြသည်ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် နိုင်ငံတော်တော်များများတွင် ကြုံတွေ့နေရသည့် ဦးဏှောက်ယိုစီးမှုကို ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံသည်လည်း ခံနေရသည်သာ မလွဲဧကန်ဖြစ်သည်။ ဒီနေရာတွင် တရုတ်ပြည်ကို ယခုအခြေအနေရောက်အောင် ထူထောင်ခဲ့ပုံ၊ စင်္ကာပူဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း လီကွမ်ယုရေးသားသည့် စင်္ကာပူအကြောင်းစာအုပ်မှ မြန်မာပြည်တွင် ပြုလုပ်သင့်သည့်၊ လေ့လာအတုယူသင့်သည့် အချက်ကို ပြေးမြင်မိသည်။ ထိုနိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်များ ၎င်းတို့တိုင်းပြည်ကို လက်ဝယ်ရရှိစဉ်က ဘာဆိုဘာမှ မရှိသည့်အနေအထားဖြစ်သည်။ သို့သော် တိုင်းပြည်တွင် တိုးတက်အောင်စွမ်းဆောင်နိုင်မည့် အသိပညာရှင်၊ အတတ်ပညာရှင်များ ပေါများလာစေရန်အတွက် အစိုးရကိုယ်တိုင်မှ ကမကထပြုပြီးသော်လည်းကောင်း၊ သွားရောက်လေ့လာဆည်းပူးလိုသည့် လူငယ်များကို လမ်းဖွင့်ပေးခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း နိုင်ငံရပ်ခြားတိုင်းပြည်များမှ ခေတ်နှင့်လျော်ညီသော ပညာရေးများကို သင်ယူစေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သွားရောက်လေ့လာဆည်းပူးကြသော လူငယ်၊ လူရွယ်များအနက်မှ ၄၀% ခန့်သာ မိမိ်နိုင်ငံသို့ ပြန်လာကြပြီး အများစုမှာ ထိုနိုင်ငံများတွင်သာ အခြေချနေထိုင်ကြကြောင်း ဖတ်ရှူရသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်များသည် အဖြေရှာဖွေကြရာ ထိုနိုင်ငံများနှင့်တန်းတူ ဝင်ငွေ၊ ပါတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများကို ဖန်တီးပေးနိုင်ခြင်းမရှိသည့်အတွက် ဦးဏှောက်ယိုစီးမှုဖြစ်ရခြင်းအကြောင်း သိရှိကြပြီးနောက် နေချင့်စရာနိုင်ငံတစ်ခုဖြစ်လာစေရန် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားဖန်တီးလိုက်သောအခါ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ပြန့်ကျဲရောက်ရှိနေသော နိုင်ငံသားတို့မှာ မိမိနေရပ်သို့ ပြန်လာကြပြီး ၎င်းတို့ လေ့လာသိရှိခဲ့ရသည့်၊ အတွေ့အကြုံ ပညာရပ်များကို မိမိနိုင်ငံတွင် အသုံးချ၊ လုပ်ကိုင်ကြသဖြင့် မည်သူမှ တားမရအောင် တိုးတက်လာသည်ကို သေချာကြည့်မြင်လျင် အထင်အရှားမြင်ရပေမည်။ ယနေ့ခေတ် တရုတ်ပြည်ကိုရှု…

မြန်မာပြည်တွင်လည်း ကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်းပိုင်းကာလများတွင် အင်္ဂလန်သို့ ပညာတော်သင် စေလွှတ်ခြင်းများရှိခဲ့သည်။ ကျွန်တော်မှတ်မိသည့် နာမည်တစ်ခုမှာ ကိုရွှေအိုးဖြစ်မည်ထင်ပါသည်။ ပြင်သစ်လား၊ အင်္ဂလန်လားတော့မသိပါ။ ပညာတော်သင်ထွက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် မြန်မာပြည်မှ နိုင်ငံရေးအခြေအနေ ကယောက်ကယက်ကြောင့် ပြည်တော်မပြန်နိုင်ဘဲ တိုင်းတစ်ပါးတွင် သောင်တင်နေခဲ့သည့် ပညာတတ်များလည်းရှိသည်။ ထိုစဉ်က ဆက်လက်ပြီး ပညာတော်သင်များကို ဖန်တီးစေလွှတ်စေနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျင် ယနေ့အချိန်တွင် မြန်မာပြည်ကြီး အဘယ်မျှ တိုးတက်နေလိမ့်မည်နည်း? အကြောင်းမရှိပါ၊ ယခုအချိန်တွင် တိုင်းတစ်ပါးတွင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးနှင့် အခြေချနေထိုင်ကြသူများ၊ အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြသူများရှိကြသည်။ ထိုသူများကို အမျိုးသစ်စာဖောက်များဟု ဆိုနိုင်ပါမည်လော? အမေကျော် ဒွေးတော်လွမ်းကြသူများဟု ဆိုနိုင်ပါမည်လော? မြန်မာများ အသုံးများသောစကားရှိပါသည်။ “အမိနိုင်ငံတော်ကြီး” ဟု ဖြစ်သည်။ မိခင်နှင့်တူသော နိုင်ငံတော်ကြီးဟု တင်စားခေါ်ဝေါ်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျင် မြန်မာနိုင်ငံသားတိုင်းသည် နိုင်ငံတော်၏ ရင်နှစ်သည်းချာများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ငယ်စဉ်က အမိနိုင်ငံမှ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့သော်ငြား အချိန်တန် အရွယ်ရောက်သော် မိဘရင်ကို စုံကန်ကာထွက်သွားကြသည့် သားသမီးများကို အပြစ်တင်သင့်ကြပါ၏လော? အပြင်လောက အတွေ့အကြုံများကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး ခက်ခဲမှုများ၊ ကြမ်းတမ်းမှုများနှင့်တွေ့တိုင်း အမိရင်ခွင်ကိုသာ ပြန်လည်တမ်းတကြမြဲဖြစ်သည်။ ကောင်းကောင်းနေ၊ ကောင်းကောင်းစားရသောအခါတွင်လည်း ငယ်စဉ်က နေထိုင်ကြီးပြင်းခဲ့ရာ အိမ်လေးကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်ပေးလိုကြသည်သာဖြစ်သည်။ ထိထိရောက်ရောက် မလုပ်နိုင်သော်လည်း တတ်နိုင်သည့်ဖက်မှ ပြင်ဆင်ပေးချင်စိတ်ရှိကြသည်ချည်းသာဖြစ်သည်။

မြန်မာနိုင်ငံသည်သာ ထိုလူတန်းစားများအတွက် နေချင့်စရာနေရာလေးတစ်ခုဖြစ်လာလျင် ပြန်လည်ပြီး ဝင်လာမစဲ တစ်သဲသဲဖြစ်ကြမည်မှာ ဧကန်မုချဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့မည်ဆိုပါက လူချည်းသက်သက်သာ ပြန်ဝင်လာမည်မဟုတ်ပါ။ အနှစ်နှစ်အလလ ဆည်းပူးလာခဲ့ကြသည့် ပညာရပ်များ၊ အတွေ့အကြုံများသာမက လုံလောက်သော ငွေကြေးအရင်းအနှီးများပါ ပြန်လည်စီးဝင်လာမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါတွင်မတော့ တိုင်းရင်းသားစစ်စစ်ပိုင် လုပ်ငန်းများ ပေါ်ပေါက်လာပေတော့မည်။ နိုင်ငံသားကဒ်ကိုင်ဆောင်ထားသည့် တိုင်းတစ်ပါးသား၊ ခေတ်ပေါ်ချစ်တီးများ မဟုတ်ဘဲ မိမိနိုင်ငံကောင်းစားရေးကို ရှေးရှုဦးတည်လုပ်ကိုင်မည့် တိုင်းရင်းသားစစ်စစ်များ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့မည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် မြန်မာပြည်တွင်းနေထိုင်ကြသူများအနေဖြင့် အဝေးရောက်နိုင်ငံသားများအတွက် နွေးထွေးစွာ လက်ကမ်းကြိုနေစေချင်ပါသည်။ နေချင်စရာ နိုင်ငံလေးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးကြစေလိုပါသည်။ မိမိသွေးသားရင်းချာများကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင်က ကမ်းလင့်လို့ ကြိုမနေနိုင်သေးသမျှတော့ အမိမြေကို စွန့်ခွာကြမည့်သူများသာများကြပြီး ခေတ်သစ်ကိုလိုနီပြုခြင်းကိုသာ ခံရကြမည်ဖြစ်ပါကြောင်း စိတ်ထဲမှာတွေးမြင်မိသမျှကို ရေးသားလိုက်ရပါသည်။

(တစ်ချို့သော ခွဲခြားပြောဆိုနေကြသည်များကို တွေ့မြင်နေရသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ အကျယ်ချဲ့ရေးသားခြင်းဖြစ်ပါသည်။ လိုအပ်သည်များ၊ မကျေနပ်စရာများ ပါလာခဲ့ပါက သည်းခံပြီးသာ ဖတ်တော်မူကြပါကုန်လော့…)

About စဆရ ႀကီး

စဆရ ႀကီး has written 160 post in this Website..