တရားအားထုတ္ဖို႔ ညႊန္ျပႀကသူေတြနဲ႔ အားထုတ္ႀကသူေတြဟာ စိတ္ကို ပစၥဳ ပၸန္ အာရုံတစ္ခုတည္းမွာဘဲ တည္ေနေအာင္ အထားခိုင္းတာနဲ႔ ထားႀကတာေတြကို တရားအား ထုတ္တာဆိုျပီး သဲႀကီးမဲႀကီးညႊန္ျပ လုပ္ေဆာင္ေနႀကတယ္။ ဒီအက်င့္ ေတြဟာ ဘာမေကာင္းစရာရွိသလဲလို႔ ေမးခ်င္စရာပါ။တကယ္ေတာ့ စိတ္ကိုပစၥဳပၸန္ အာရုံတစ္ခုတည္းမွာဘဲ ထားမယ္ဆိုလွ်င္ အတိတ္သညာ မေဖၚတတ္သူေတြဘဲ ျဖစ္ ေစပါလိမ့္မယ္္။ အတိတ္သညာမေဖၚတတ္သူေတြကို ေတြ႔ဘူးေနႀကတာပဲ။ ဒီသူေတြ ဟာ ဘာမွအမွန္အကန္ မတုန္႔ျပန္တတ္သူေတြပဲ အေကာင္းအဆိုး အေႀကာင္း အ ကိ်ဳး ဘာမွမသိသူေတြဘဲမဟုတ္လား။
တကယ္ေတာ့ ပစၥဳပၸန္မွာေတြ႔ေနရတဲ့ အဆင္း၊ အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႔၊ အေတြးေတြကို မသိကိ်ဳးကၽြန္ျပဳရမွာမဟုတ္သလို ဒါေတြရဲ့ေနာက္ကိုလိုက္ျပီး မဆင္မ
ျခင္သုံးစြဲတာေတြကိုလည္း လုပ္ရမွာေတာ့ မဟုတ္တာဘဲ။ မသိကိ်ဳးကၽြန္လည္းမျပဳ အာရုံေတြရဲ့ေနာက္ကိုပဲ ေကာက္ေကာက္လိုက္ေနတာလည္း မဟုတ္တဲ့ အသိ (၀ိဇၨာ) ဦးစီးျပီး ပမာဏရိွရွိနဲ႔သုံးေဆာင္တာကို လုပ္ႀကရမွာပါ။
ျမတ္စြာဘုရားရဲ့မွန္ကန္တဲ့ အဆံုးအမတရားေတြဆိုတာ လိုက္နာက်င့္သံုးသူ ေတြကုိ လိုက္နာက်င့္သံုးတဲ့အခါမွာ ကာလတစ္ခုမွာဘဲက်င့္သံုးလို႔ရတယ္ ကာလ တစ္ခုမွာေတာ့ က်င့္သံုးလို႔မရဘူးဆိုတာမ်ဳိဳး မျဖစ္ရပါဘူး။ ၀င္ေလ ထြက္ေလ အာ႐ုုံ တစ္ခုတည္းမွာဘဲထားတာ ေဖာင္းပိန္ အာ႐ုုံ တစ္ခုတည္းမွာဘဲထားတာ စိတ္ကိုဘဲ လိုက္ႀကည့္ေနတာ အစစေတြဟာ ကာလတစ္ခုတည္းမွာဘဲ လိုက္နာလို႔ရတာေတြ မဟုတ္လား။ ဒီေနရာမွာ အေရးတႀကီး ေျပာစရာတစ္ခုရိွပါတယ္ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဟုတ္တာကို ဟုတ္တယ္လို႕လက္ခံေပးဖို႔နဲ႕ မဟုတ္တာကို မဟုတ္ဘူးလို႕ ႐ိုိး႐ိုိး သားသားေလး လက္ခံေပးဖို႔ပါဘဲ။ ကိုယ္မသိေသးတာေတြကို သိဖုိ႔ရာအတြက္ဆို လ်ွင္ သည္အခ်က္ဟာ အေျခခံအက်ဆံုးျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။
ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ တရားေတြကို သိဖို႔ရယ္ က်င့္ဖို႔ရယ္မွာ ဘယ္အခ်က္က ပိုၿပီး အရင္းက်တယ္ ထင္ပါသလဲ။ သိၿပီးမွက်င့္ရမွာလား က်င့္ၿပီးမွသိရမွာလားလို႕ ဆိုလို တာပါ။ မသိေသးဘဲနဲ႔ သိဖို႕က်င့္ပါတယ္ဆိုလ်င္ေတာ့ ဘုရားကိုေက်ာ္တဲ့ သူျဖစ္မွာ ေပါ့။ ဘုရားတရားဆိုတာ ဘာျဖစ္တယ္လို႔ဆိုတာ မသိေသးဘဲနဲ႔ ဘာကို ဘယ္လိုက်င့္ ၾကမွာလဲ။ စဥ္းစဥ္းစားစားေလး လုပ္ၾကေစခ်င္တာပါဘဲ။ ေရာဂါျဖစ္လ်ွင္ ေဆးေသာက္ရမွာေပါ့ဆိုတာနဲ႔ ေတြ႔ရာေဆးကို ေသာက္မိလွ်င္ ေရာဂါမေပ်ာက္ဘဲ ေဆးဒဏ္သင့္တာဘဲ အဖတ္တင္မွာေပါ့။
ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ တရားေတြဆိုတာ လူေတြကို ခံစားခ်က္အေကာင္းေတြေပးၿပီး နိွပ္စက္ေနတဲ့ မေကာင္းမူေတြကို ဘယ္လိုအျမင္ ဘယ္လိုအေတြးနဲ႔ ေရွာင္ရွားရမွာ လို႔ လမ္းညႊန္ထားခ်က္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ သည္လမ္းညႊန္ခ်က္ကိုရဖို႔ရာအတြက္ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ့ ေျပာဆိုခ်က္မွာတင္ လမ္းဆံုုးမေနသင့္ပါဘူး။ သူကေတာ့ အႀကီးႀကီး ကိုယ္ကေတာ့ ေသးေသးေလးဆၿပီး ကိုယ့္အခန္းက႑ကို ေျဖာာက္မျပစ္ လိုက္ေစခ်င္ပါဘူး။ ဘယ္ဘာသာ၀င္တဲ့လူပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ဘာသာမွ မ၀င္တဲ့လူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လူေတြအားလံုးဆီမွာ အမွားတရားေတြရိွသလုိ အမွန္တရားဆုိတာလည္းရွိ ႀကပါတယ္။
အမွန္တရားဆိုတာ အတိတ္၊ပစၥဳပၸန္၊အနာဂတ္ကေန အလြတ္တရား ျဖစ္တယ္ လို႕ယူလွ်င္ အမွားတရားဆိုတာဟာလည္း အတိတ္၊ ပစၥပၸန္၊ အနာဂတ္ကေန အ လြတ္ တရားျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ လူေတြဟာ ႀကဳံလာတဲ့အာရုံေတြအေပၚမွာ ဘယ္ဟာ ကေတာ့ေရွာင္ရမွာ ဘယ္ဟာကေတာ့ ေဆာင္ရမွာဆိုျပီး ခ်င့္ခ်ိန္ေ၀ဖန္ၿပီး ေျပာဆို လုပ္ကိုင္ေနၾကရတာပါ။ ဒါေတြဟာ လူေတြေရွာင္လို႔ မရတဲ့အရာေတြပါ။ ဒါကို မ်က္ ကြယ္ျပဳၿပီး စိတ္ကို ပစၥဳပၸန္အာရုံတစ္ခုတည္းမွာ အထားခိုင္းတာဟာ လူေတြကို အ ေမွာင္ကမာၻထဲကို တြန္းပို႕ေနတာနဲ႔တူပါတယ္။
လူေတြကို ဆင္းရဲေစတာဟာ ပစၥဳပၸန္အာ႐ုုံမဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြကိုဆင္းရဲေစ တာဟာ ပစၥဳပၸန္အာ႐ုံျဖစ္တယ္ဆိုလွ်င္ ၀င္ေလ ထြက္ေလ၊ ေဖာင္ပိန္စိတ္ကို႐ႈတာ အစစ ေတြဟာလည္း ပစၥဳပၸန္အာ႐ုံကို ႐ႈၾကတာေတြဆိုေတာ့ ဒါေတြကလည္း ဆင္းရဲ ေတြဘဲေပါ့။ အရွိအတိုင္းတင္ျပတာကို အရွိအတိုင္းျမင္ဖို႔လိုပါယ္။ ျမင္ေနရပါလွ်က္ မ်က္ေစ့စုံမွိတ္ၿပီးမျငင္းေစခ်င္ပါ။ အမွန္တရားကိုသိဖို႔ဆိုလ်ွင္ ႐ုုိးသားဖို႔(မလြဲမေသြ)လို
အပ္ပါတယ္။ လူ႔အက်ဳိးကိုေရွ႕႐ႈၿပီးေတာ့ေပါ့။ လူေတြကို အမွန္တကယ္ဆင္းရဲေစတဲ့ အေၾကာင္းေတြက ဘာေတြလဲ ဆင္ျခင္ၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။

(က) လူျဖစ္ရတာဟာ ဒုကၡလား…
(ခ) ႐ုုပ္ေတြ နာမ္ေတြ¬ ျဖစ္ပ်က္ေနတာဟာ ဒုကၡလား…
(ဂ) အဆင္း၊ အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႕၊ အေတြးေတြဟာ ဒုကၡလား…
(က)လူျဖစ္ရတာဟာ ဒုကၡလား
လူျဖစ္ရတာဟာ ဒုကၡဆိုျပီး လူမျဖစ္ရေရးလမ္းညႊန္ကာ လူမျဖစ္ရေစေၾကာင္း အက်င့္အႀကံေတြကို က်င့္ႀကံေနသူေတြက က်င့္ႀကံေနႀကတယ္။ လူေတြကို သီလ ျဖည့္က်င့္ေစတာဟာ လူေတြကို လူမျဖစ္ေစဖို႔လားဗ်ာ။ ဒါဆိုလွ်င္ေတာ့ ေတာ္ေတာ့ ကို အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္သြားၿပီပဲ။ လူေတြကို လူပီသေစဖို႔ သီလေတြကို ျဖည့္က်င့္ တာမဟုတ္လား။ သီလပ်က္တဲ့သူဟာ လူ႔အျဖစ္ပ်က္တာပဲ။ သီလပ်က္လို႔ လူ႔အျဖစ္ ပ်က္တာကို လူေတြမသိၾကေပမယ့္ လူပ်က္ေတြရဲ႕ အျဖစ္ေတြကိုေတာ့ လူေတြသိၾက ပါတယ္။
သီလပ်က္ေတြဟာ လူ႔ဒုကၡလို႔ မသိၾကေတာ့ တလြဲေတြကို ဒုကၡလုပ္ေနၾက တယ္။ ႐ိုးရာဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ သီလကို မသိပါဘူးလို႔ေျပာလွ်င္ အေတာ္ႀကီးကို မေက်မနပ္ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ငါးပါးသီလ၊ ရွစ္ပါးသီလ၊ ကိုးပါးသီလ၊ ႏွစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္ခုနစ္ သြယ္ေသာ သီလ အစစေတြကို သိျပၾကမွာမဟုတ္လား။ ဒီလို သိျပ႐ုံႏွင့္ ဒီသီလေတြ က ျပည့္လာၾကမွာမဟုတ္တာပဲ။ ဒီသီလေတြဟာ ဘယ္လိုကိစၥရွိတဲ့အရာေတြျဖစ္ၿပီး ဘယ္အျမင္နဲ႔ ေစာင့္ထိန္းရမွာပါလားလို႔ သိမွ သိတယ္လို႔ေျပာရမွာပါ။ အျမင္မမွန္ဘဲ နဲ႔ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ သီလဟာ သူ႔ကိစၥကိုမသိဘဲ ေစာင့္ထိန္းတာေၾကာင့္ ခိုင္ၿမဲေအာင္ ေစာင့္ထိန္းလို႔မရပါဘူး။
ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ လူေတြေစာင့္ထိန္းလို႔ မရတဲ့သီလကို ေဟာေျပာခဲ့မွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာပါတယ္။ အတိတ္၊ပစၥဳပၸန္ ၊အနာဂတ္ ဘယ္အခ်ိန္ကာလမွာဘဲျဖစ္
ေစာင့္ထိန္းလိုက္နာလို႔ရတဲ့ သီလကိုေဟာခဲ့တာပါ။ မိမိတို႔လိုက္နာက်င့္သံုးေနတဲ့ သီ
လေတြဟာ အဲသည္လိုသီလေတြ ဟုတ္ရဲ့လားဆိုတာေလာက္ေတာ့ နည္းနည္းေလး
ပဲျဖစ္ျဖစ္ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ဒုကၡၿငိမ္းဖို႕ သီလေစာင့္ထိန္းတာမွာ သီလေစာင့္လို႔ ဒုကၡမ်ားရတယ္ဆိုတာမ်ိဳးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္လူၾကားလို႔ မေကာင္း
တာပါဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ လူျဖစ္ရတာဟာ ဒုကၡမဟုတ္ပဲ လူမွာ သီလပ်က္တာကသာ လူ
ကုိဒုကၡေရာေစတာ ဆိုတာကို ခ်င့္ခ်ိန္ေ၀ဖန္ျပီး လက္ခံနိဳင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ေစခ်င္ပါ
တယ္။ ဒါကို ေက်ာ္လႊားနိဳင္ပါမွ အစစ္အမွန္ဒုကၡကို သိျမင္ဖို႔ လမ္းစေပၚစရာ ရွိတာပဲ။

(ခ) ႐ုုပ္ေတြ နာမ္ေတြ ျဖစ္ပ်က္ေနတာဟာ ဒုကၡလား
လူတစ္ေကာင္လံုးႀကီးကို ဒုကၡလို႔ လုပ္ထားခံရေတာ့ လူဆီမွာ ဒုကၡကိုရွာေဖြတဲ့ အခါမွာ ႐ုုပ္ေတြတရစပ္ျဖစ္ျဖစ္ၿပီး ပ်က္ေနတာ၊ နာမ္ေတြတရစပ္ျဖစ္ျဖစ္ျပီး ပ်က္ေန တာ၊ဒါေတြဟာ ဒုကၡေတြေပါ့လို႔ အလြယ္တကူလုပ္ႀကေတာ့တာ။ ဒီေတာ့လဲပဲ ဒုကၡက ေနလြတ္ေျမာက္ဖို႔ရာအတြက္ ရုပ္နာမ္ေတြရဲ့ျဖစ္ပ်က္ေတြကို ျမင္ေအာင္ရူတာကို တရားအားထုတ္တာဆိုျပီး လုပ္မိႀကျပန္ေတာ့တာေပါ့။ ရုပ္နာမ္ေတြ ျဖစ္ျဖစ္ျပီး ပ်က္ ေနတာေတြက လူကို ဘယ္လို ဒုကၡေပးလို႔လဲ။ အဲဒါေတြက ျဖစ္ျဖစ္ျပီး ပ်က္ေနတာ ကိုက ဒုကၡေပါ့လို႔ အလြယ္တကူေလး မေျဖလုိက္ေစခ်င္ပါဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားဆိိုတာ လူ႔ဒုကၡကိုညႊန္ျပဖို႔ ပြင့္ေပၚလာရတာပါ။ သည္႐ုုပ္ သည္နာမ္ေတြရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ေတြက ေတာ့ လူတိုင္းသိေနႀကတာပဲ။ ဥာဏ္နဲ႔သိတာမဟုတ္ဘူးလို႔လည္း မလုပ္လုိက္ပါနဲ႔ အုံး။ သည္႐ုုပ္ သည္နာမ္ေတြဟာ မျဖစ္မပ်က္ေတာ့ဘူးဆိုလွ်င္ လူဟာ ေကာင္းလို႔ရ ႏိုင္ပါ့မလား။ ေနာက္ၿပီး သည္ျဖစ္ပ်က္က ဘယ္သမုဒယေၾကာင့္ျဖစ္တာလဲ။
လူတစ္ေယာက္ ဗိုက္နာတယ္ ေခါင္းကိုက္တယ္ဆိုတာ သူ႔ရဲ့႐ုပ္ေတြ ပုံမွန္မျဖစ္မပ်က္ေတာ့တာေၾကာင့္ ဒီေရာဂါေတြျဖစ္ရၿပီ ပုံမွန္ျဖစ္ပ်က္ေနၾကမယ္ဆိုလွ်င္ ဒါေတြဟာ ျဖစ္စရာအေၾကာင္းမရွိဘူး မဟုတ္ပါလား။ စေလွ်ာက္္ကတည္းက လမ္းမွားေန လို႔ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ လမ္းမွန္ေပၚကို ေရာက္လာစရာရွိမွာ မဟုတ္တာပဲ။ ဘယ္ ေလာက္ထိေအာင္လြဲမွာလည္းဆိုလွ်င္ သည္႐ုုပ္ သည္နာမ္ေတြရဲဲ့ နုရာကရင့္၊ ရင့္ရာကအို၊ အိုရာကပ်က္ ဒါေတြကိုပဲ အုိ၊နာ၊ေသ ဆိုၿပီး ဒါေတြကိုပဲ ဒုကၡေတြေပါ့လို႔ အလြယ္တကူနားလည္ေနႀကျပန္တာေပါ့။
ဒါဟာ ျမတ္စြာဘုရားကို မထီေလးစား မေထမဲ့ျမင္လုပ္တာဘဲ။အင္မတန္မွ ႀကီး ေလးတဲ့အျပစ္ႀကီးကို က်ဴးလြန္ေနမိလွ်က္သားျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သည္လူူေတြ ဟာ နည္းနည္းမွေတာင္ သံသယ မရွိႀကသူေတြပါပဲ။ သည္စကားကို ဘာ့ေၾကာင့္ ေျပာတာလည္းဆိုလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားက (အို၊နာ၊ေသ) ကိုေသေသခ်ာခ်ာညႊန္ျပ နိုင္တဲ့ ဆရာရွာၾကလို႔ မိန္႔မွွွာေတာ္မူခဲ့ပါလွ်က္ ဆရာ မလိုပဲ ကိုယ္တိုင္သိျပ ေနႀကတယ္။ ျမတ္စြာ ဘုရားေျပာတဲ့(အို၊နာ၊ေသ)ဆုိတာ သည္လို ဆရာ မလိုဘဲ လူတိုင္းလူတိုင္း ကိုယ္တိုင္ သိႏိုင္္တဲ့ အို၊နာ၊ေသမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားနဲ႔ ထင္ရွားတယ္မဟုတ္လား။
၀ိဘဇၨလုပ္လိုသူေတြအတြက္ တစ္စုံတစ္ရာ အေထာက္အကူျပႏိုိင္တန္ေကာင္း ရဲ့ဆိုၿပီး ေစတနာနဲ႔တင္ျပလိုက္တာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့အသိဆိုတာကုိ ကုိယ္အသိနဲံ႔ ထပ္တူထားၿပီးသိျပေနၾကတာဟာ ဘုရားစကား နားမေထာင္တာဘဲေပါ့။ ဒုကၡဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားလိုပုဂၢိဳလ္ထူး ပုဂၢဳိလ္ျမတ္ေတြက ဖြင့္ေဖာ္ေပးပါမွ ပြင့္ေပၚရတဲ့ တရားျဖစ္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒုကၡဆိုတဲ့တရားကို ေသေသခ်ာခ်ာညႊန္ျပႏိုင္တဲ့ဆရာေကာင္းကို ခ်ဥ္္းကပ္မိဖို႔လိုတာေပါ့။

(ဂ) အဆင္း၊ အသံ၊ အန႔ံ၊ အရသာ၊ အေတြ႔၊ အေတြးေတြဟာ ဒုကၡလား

အဆင္း၊အသံ၊အနံ႔၊အရသာ၊အေတြ႔နဲ႔အေတြးေတြဟာ လူကိုဒုကၡေရာက္ေစတဲ့  အရာေတြဆိုျပီး သည္လိုမ်ိဳးဘုရားေဟာခဲ့ေလသေယာင္ ဒါေတြကိုပဲ အျပစ္တင္ ေ၀ဖန္ျပေနၾကတယ္။ ဒုကၡဆိုတာ ပယ္အပ္တဲ့ပစၥည္း ပယ္ရမယ့္အရာပဲ။ အဆင္း၊ အသံ၊ အန႔ံ၊ အရသာ၊ အေတြ႔နဲ႔ အေတြးေတြဟာ ပယ္ရမယ့္အရာလား ပယ္အပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြလား။ ဒါေတြက ဘယ္လိုဒုကၡေပးလို႔လဲ။ လူေတြကုိဒုကၡေပးတာဟာ ဒါေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဒုကၡ မဟုတ္တာကို ဒုကၡလုပ္ျပီး အပယ္မွားလွ်င္ ပိုပိုၿပီးေတာ့ပဲ ဒုကၡေရာက္ဖို႔ရွိတာေပါ့။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ရတာဟာ ဒုကၡၿငိမ္းဖို႔ပါ။ ႃငွိမ္းလုိ႔မရတဲ့ဒုကၡကို ဘုရားေျပာခဲ့ပါ့မလား။ ဗုဒၶရဲ့အဆုံးအမေတြကုိ ေက်ာခုိင္းမိ လွ်က္သားျဖစ္ေနႀကတာေႀကာင့္ သည္ကေန႔ ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္ေတြမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားေတြတေျဖးေျဖး ေခါင္းပါးလာေနၾကၿပီ။

သည္လိုေတြ ဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္ေနရတာလည္းဆိုလွ်င္ ဗုဒၶရဲ့အဆုံးအမေတြကို မိမိတို႔ နားလည္ခ်င္သလို နားလည္ က်င့္သုံးေနႀကတာေႀကာင့္လို႕ေျပာရမွာပါ။ သည္ကေန႔  ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရဲ့ ေန႔စဥ္လူမႈဘ၀ေတြဟာ လုံေလာက္ ထင္ရွားတဲ ့အေကာင္းဆုံး  သက္ေသျပခ်က္ေတြပါဘဲ။ လမ္းညႊန္ေပးသူကမွ လမ္းေၾကာင္း မွန္ေပၚမွာ ရွိမေနလွ်င္ လိုက္နာႀကမယ့္သူေတြဟာလည္း ဘယ္လိုလုပ္ျပီး လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚကို ေလွ်ာက္လို႔ရနိဳင္မွာလဲေပါ့။ ကိုယ္ညႊန္ျပေပးေနတဲ့ လမ္းေပၚ မွာ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ေရာ တကယ္ရွိေနရဲ့လား။ ကိုယ္ကိုယ္တုိင္ေတာင္ ေလွ်ာက္ လို႔မရတဲ့ ေလွ်ာက္မေနတဲ့လမ္းကို တျခားသူေတြကိုေလွ်ာက္လွမ္းေစတာဟာ လူေတြကို ေခ်ာက္ထဲတြန္းခ်ေနတာပဲ မဟုတ္လား။

ဒုကၡကို ပိုင္းပိုင္းျခားျခားမသိ(ပရိဇာနန)ေသးပါပဲနဲ႔ ဒုကၡၿငိမ္းေႀကာင္းအလုပ္ျဖစ္ တဲ့(မဂၢ)လမ္းကုိ ဘယ္လိုေလွ်ာက္မွာလဲ။ တရားမဟုတ္တဲ့ မတရား (အသဒၶမၼ)ေဘး ကေနလည္းလြတ္ေျမာက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ျမင္လွ်င္ျမင္တယ္မွတ္၊ ၾကားလွ်င္ၾကားတယ္  မွတ္၊ နံလွ်င္နံတယ္မွတ္၊ ေတြ႔လွ်င္ေတြ႔တယ္မွတ္၊ ေတြးလွ်င္ေတြးတယ္မွတ္ ဒီေလာက္  ကေလးလုပ္ရတာမ်ား ဘာခက္စရာရွိသလဲ။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့တရား ဆိုတာ တိမ္တိမ္ကေလးမွ မဟုတ္တာပဲ။ ဒါေတြကိုလုပ္ေနလွ်င္ လူ႔အလုပ္ေတြ လုပ္မရေတာ့တာပဲျဖစ္မွာပါ။ ဒါ့ေႀကာင့္ လူေတြလုိက္မလုပ္ႏိုင္တာကိုပဲ ခက္တယ္ ဆိုျပီး ဂုဏ္မဟုတ္တာကို ဂုဏ္လုပ္ေနႀကတယ္။ ဂုဏ္မွ မဟုတ္တာဆိုေတာ့လည္း ဘဲ ဂုဏ္ကေတာ့ တက္မွာမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဂုဏ္ဆိုတာ အရည္အခ်င္းကုိ ေျပာတာ ဆိုေတာ့ အရည္အခ်င္း ည႔ံဖ်င္းေစတာပဲျဖစ္မွာမဟုတ္လား။

တကယ္ေတာ့  အဆင္း၊အသံ၊အနံ႔၊အရသာ၊အေတြြ႔ (ကာမဂုဏ္) ဆိုတာေတြ  ဟာ  သူ႔အရည္အခ်င္း (ပမာဏမွန္)နဲဲ႔သူ ရိွေနတာပါ။ သူ႔ပမာဏကို မသိပဲ ျမင္တာ၊  ၾကားတာ ႕႕႕အစစေတြကိုသာ လိုက္နာေရွာင္က်ဥ္ၾကရမွာပါ။ မလွဘဲနဲ႔ လွတယ္ထင္  တာ၊ မေကာင္းဘဲနဲ႔ ေကာင္းတယ္ထင္တာ သည္အထင္ေတြကသာ လူေတြကုိ ပင္ပန္းဆင္းရဲ(ဒုကၡ)ျဖစ္ေစတာပါ။ ကာလတစ္ခုရဲ့ ကိုယ္ေတြ႔ကိုယ္ႀကဳံနဲ႔ အစြဲ၀င္ထား  ခံရတာေၾကာင္႔ သည္အထင္ေတြကို ျပည့္လိမ့္ႏိုးး ေမွ်ာ္ကိုးၿပီး ျဖည့္ဆည္းဖို႔ႀကိဳးစားေန ၾကလို႔ ပင္ပန္းဆင္းရဲရတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တကယ္ပဲ ဒုကၡကေန လြတ္ေျမာက္ခ်င္တယ္ ဆိုလွ်င္ ဒုကၡအစစ္အမွန္ကို ညႊန္ျပႏိုင္တဲ့့ ဆရာေကာင္းကိုခ်ဥ္္းကပ္မိဖုိ႔က တကယ္ပဲ လိုအပ္ပါတယ္။ သူေတာ္ေကာင္း မဟုတ္သူေတြရဲ့ေဘး (အသပၸဴရိသေတာ၀ါ)ကေန  လြတ္ကင္းႏိုင္ၾကပါေစ။

About koyo

has written 23 post in this Website..