ကျောင်းက အပြန် အိမ်မှာ အမေကိုတွေ့တော့ အဖေကော မေးတဲ့ အခါ နေမကောင်းလို့ အိပ်နေတယ်တဲ့.. အခန်းထဲကို အပြေးအလွား သွားကြည့်တဲ့ အခါ အိပ်ယာထဲမှာ လှဲအိပ်နေတယ်။
ဘာဖြစ်တာလဲ အမေ….

ဒီနေ့ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ၃ထပ်တိုက်ကို ၂ခေါက်လောက် တက်လိုက်တာ ဖျားသွားတာပါပဲ။ အသည်းရောဂါ အခံရှိတဲ့ လူတွေက အဲဒီလို အကြမ်းပတမ်း မရဘူး။

ဆရာဝန်ပေးတဲ့ ဆေးကကော မကောင်းဘူးလား။

ဆရာဝန်က အသည်း ပြန်ကောင်းတဲ့ ဆေးမရှိဘူး အသည်းအားဆေးပဲ ရှိတယ် ဆိုပြီး အားဆေးပဲ တိုက်တာပဲ.. ကောင်းသလိုလို ရှိပေမဲ့ အပင်ပန်း လုံးဝ မခံနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။

နေမကောင်းတဲ့ အဖေ ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတယ်။

အဖေ နေမကောင်းတာကို သတင်းမေးတဲ့ ဆွေမျိုး မိတ်ဆွေတွေကလည်း လာလည်ကြတယ်။ လာကြရင်းနဲ့ သူတို့ သယ်လာတဲ့ သတင်းတခုကတော့ အသည်းရောဂါ ဖြစ်ရင် မိုးကုတ် ဦးကျော်စိန် သွားပြကြည့်ပါလားဆိုတဲ့ သတင်းပါပဲ။ နိုင်ငံခြားဆေးတွေ ဒီလောက် သောက်လာတာ နှစ်နဲ့ ချီပြီး အားကိုးခဲ့ပေမဲ့ အပင်ပန်း မခံနိုင်ပါဘူး ပင်ပန်းတယ် ဆိုတာနဲ့ အိပ်ယာထဲ လဲနေတော့တာပါပဲ။ ယိုးဒယား ဒူးရင်းသီး တလုံးဝယ်ပြီး မိသားစုတွေ စားကြတယ်။ စားပြီးတော့လည်း ဖျားပြီး အသည်းရောဂါ ထဖောက်ပြန်တယ်။ အများပြောကြတဲ့ ဆရာဆိုတော့ အားကိုးချင်စိတ်ဖြစ်မိတယ်။ ဒီလိုနဲ့ မိုးကုတ်ဦးကျော်စိန် ကို သွားပြခဲ့တယ်။

အဖေ ဆေးမှတ်တမ်းကို ဆရာဝန် ပြောကြားချက်အရ အသည်းအနည်းငယ် ခြောက်နေပါတယ်တဲ့။ အသည်းဘာလို့ ခြောက်လဲ လို့ ဇစ်မြစ် ပြန်တွေးကြည့်တဲ့ အခါ ၈၈ ၈၉ ခုနစ်လောက်တုန်းက အသည်းရောင် အသားဝါ ဖြစ်ဖူးခဲ့ပါတယ်။ နေထိုင်တဲ့ မြို့နယ်မှာ ရှိတဲ့ လူတော်တော် များများဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ထိုရောဂါပိုးရဲ့ စနက်ကြောင့် အသည်းခြောက်လို့ ခြောက်မှန်း မသိ ၁ဝနှစ်လောက်နေမှ သိခဲ့ရပါတယ်။ နောက်ပြီး ပြောတာ တခုကတော့ ဆီးချို ရှိတဲ့ အတွက် နှစ်ရှည်လများ အချို ရှောင်လွန်းတဲ့ အတွက် အသည်းခြောက်တယ်လို့လည်း ပြောသံ ကြားဖူးပါတယ်။

တိုင်းရင်းဆေးဆရာ မိုးကုတ်ဦးကျော်စိန် သွားပြတဲ့ အခါ ဆေးမှတ်တမ်း ပြဖို့ မလိုပါဘူး လူနာ ကို ကုတင်ပေါ် လှဲခိုင်းပြီး ဗိုက်ကို စမ်းပါတယ် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းပါတယ်။ သူရဲ့ ပြောကြားချက်ကလည်း အသည်း အနည်းငယ် ခြောက်နေပါတယ်တဲ့။ ဆေးတွေ ပေးလိုက်ပါတယ် ၁လ စာ ဝယ်ပြီးတော့ ရှောင်ရန် ဆောင်ရန်လေးတွေ ညွန်ကြားလိုက်ပါတယ်။ ဆေးကို နေ့စဉ် မှန်မှန် သောက်လိုက်တဲ့ အခါမှာ ၁၅ရက်လောက်နေတဲ့အခါ တော်တော် ကောင်းမွန်လာခဲ့တယ်။ ၁လ ပြည့်လို့ ဆေးခန်း ထပ်သွားတဲ့ အခါ ဆရာကလည်း အခြေအနေ သဘောကျပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ လပေါင်းများစွာ ဆက်သောက်ရင်း ကျန်းမာလာတဲ့ အဖေ ကြောင့် မိသားစု ပိုပြီး အားတက်ခဲ့ရပါတယ်။ အထပ်မြင့်ကို တက်ရင်တောင် ပင်ပန်းပြီး ဖျားတတ်တဲ့ အဖေ ကျန်းမာပြီး အပင်ပန်း ခံနိုင်လို့ မိသားစု မြန်မာပြည် အနှံ ဘုရားဖူး ထွက်ခဲ့ကြပါသေးတယ်။ လမ်းမှာ ကျန်းမာရေး မကောင်းတာများ ဖြစ်မလားလို့ အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့တော့ ကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ ဘာမှ မဖြစ်ပဲ ကျန်းမာတဲ့ အတွက် ခရီးစဉ်က ပိုပြီး ပျော်ရွင်ခဲ့ရတယ်။ ၁နှစ်ကျော်လောက် ဆေးသောက်ပြီးတဲ့ အခါ ဆရာက အသည်းခြောက်တာ မရှိတော့ဘူး ဓါတ်မှန် ရိုက်ကြည့်ပါလို့ ပြောတဲ့ အတွက် ရို်က်ကြည့်ခဲ့တာ တကယ်လည်း မရှိတော့ပါဘူး။
ဒီလိုနဲ့ အဆင်ပြေပြေ နေရာကနေ… ၂၀၀၂ မှာ မှတ်မှတ်ရရ ကမာ္ဘဖလား ဘောလုံးပွဲ ရှိပါတယ်။ ထူးခြားချက်ကတော့ အဖေက ဘောလုံးပဲ အရမ်းကြိုက်ပါတယ်။ နေ့မအိပ် ညမအိပ် ဘောလုံးပွဲတွေ တီဗွီ အနားမှာ ထိုင်ခုံလေးနဲ့ အလွတ်ခံအားပေးသလို အအေးကလည်း ကြိုက်တဲ့ အတွက် အဲကွန်းအမြဲ ဖွင့်ထားပါတယ်။ ဆီးချိုရှိတော့ ခြေလက်တွေ ထုံကျဉ်မှုတွေ ဖြစ်ပြီး အေးလို့ အေးမှန်းမသိတာပဲလားတော့ မသိပါဘူး။ အမြဲတမ်း အဲကွန်းနဲ့ တည့်တည့် ထိုင်ပြီး ဘောပွဲ အားပေးနေကျ ပရိတ်သတ်တစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။
ကမာ္ဘဖလား ဘောလုံးပွဲကတော့ ပြီးသွားပါပြီ… ထိုင်ရာ မထ ထိုင်လွန်းလို့ ခြေထောက်တွေ ချိနေသလားလို့ ထင်နေမိတယ်။ လမ်းလျှောက်ရင်လည်း ယိုင်တိ ယိုင်တိုင် ဆိုတော့ အမေကတော့ ပြောနေတာပေါ့ တချိန်လုံး ထိုင်ရာ မထ ထိုင်လွန်းလို့ ဖြစ်တာ အဲကွန်း အေးလွန်းလို့ လေဖြတ်ချင်လို့လား မသိဘူး ပြောနေပေမဲ့ ဘာတခွန်းမှ မပြောပဲ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေပါတယ်။ နောက်ပိုင်း သတိထားမိတာကတော့ ခါးတွေ သိပ်နာလွန်းတာပါပဲ။ တခါတရံ ခြေချော်စရာ မရှိပဲ ခြေထောက် ယိုင်ပြီး ခွေကျကာ ချော်လဲ တတ်ပါသေးတယ်။ ခါးနာတဲ့ ဝေဒနာ ခံစားနေရတော့လည်း ငယ်ငယ် ကတည်းက အဖေက ခါးနာတတ်တာ သတိရမိပြန်ပါတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ခါးနာတဲ့ အခါ ပျားဂေဟာက အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းက ပုံးလေးနဲ့ ပျားကလေးတွေ ယူလာပြီး နာနေတဲ့ ခါးအကြော တည့်တည့်မှာ ပျားကလေး ထားပြီး ပျားတုတ် ခိုင်းတာ မြင်မိပါတယ်။ ပျားတုတ်လိုက်ရင် ခါးနာတာ ကောင်းသွားတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတခါ ခါးနာတာ အဲလို မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး မကြာခင် ပျောက်သွားမယ် ထင်တဲ့ ဝေဒနာမျိုး မဟုတ်တော့ ဆရာဝန်ဆီ ပြေးခဲ့ရပါတယ်။ ခါးနာတယ် ဆိုတော့ အရိုးအကြော အထူးကု ဆရာဝန်ဆီ ပြေးရတော့တာပေါ့။
အရိုးအကြော အထူးကု ဆရာဝန် ဦးကျော်မြင့်နိုင် နဲ့ သွားပြခဲ့ပါတယ်။ ထို ဆရာဝန်က ထို အချိန်က အရိုးဆေးရုံရဲ့ ဆေးရုံအုပ်ကြီးပါ။ ဆရာဝန် သွားပြတဲ့ အခါ ဓါတ်မှန် ရိုက်တာ စသဖြင့် လုပ်ခိုင်းပါတယ်။ ခိုင်းတဲ့ အတိုင်း လုပ်ပြီးတော့ ဆရာဝန်ရဲ့ ညွန်ကြားချက်ကို နားထောင်ပါတယ်။ ဆရာဝန်ကတော့ ခါးနာတာ အခြေအနေ မကောင်းဘူး နောက်ထပ် ပိုတိကျတဲ့ နည်းနဲ့ စစ်မယ် ဆိုပြီး MRI ရိုက်ခိုင်းပါတယ်။ ထို စက်က ရန်ကုန်မှာ ၂ခုပဲ ရှိပါတယ်။ စစ်ချင်တဲ့ လူနာတွေ တန်းစီထားရပါတယ် ၁လ နေမှ အလှည့်ကျပါတယ်။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျန်းမာရေးက အဓိက ကျတယ် ကုန်ကျချင်သလောက် ကုန်ပါစေ ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ အကုန်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ထို ဆေးစစ်ချက် မှတ်တမ်းသိရတဲ့ အခါ ဆရာဝန်ရဲ့ ကောက်ချက်ကတော့ ခါးရိုး အဆစ် အတွင်းပိုင်း အာရုံကြောတွေ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းဘေးမှာ ကျီးပေါင်းတက်နေပါတယ်လို့ ကောက်ချက် ချပါတယ်။ ရောဂါ ရာဇဝင် အနေနဲ့ ခါးနာဖူးလား မေးပါတယ်။ ခါးနာတာကတော့ အသက် ၃ဝ ဝန်းကျင်လောက်တုန်းက အနိမ့်အမြင့် မညီတာကို နင်းမိပြီး ၁လ လောက် အိပ်ယာထဲ လဲဖူးပါတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ထို့နောက်မှာတော့ ဒီရောဂါ လက္ခဏာ အရကတော့ ခွဲစိတ်ပြီး ကျီးပေါင်း ခြစ်ထုတ်မှ ကောင်းပါလိမ့်မယ်။ အတိတ်က ခါးနာဖူးတဲ့ ဒဏ်တွေက နှစ်ပေါင်း ၂ဝလောက် ဖြစ်တဲ့ အချိန်မှာ ပြန်ထာ လာပြီး ကျီးပေါင်းဖြစ်သွားတာပါလို့ ပြောပါတယ်။ ခွဲစိတ်မှု မလုပ်ရင်တော့ လုံးဝ ခံနိုင်ရည် မရှိပဲ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အမြဲတမ်းလည်း နာနေတဲ့ ဝေဒနာကို ခံစားရလိမ့်မယ်လို့ ပြောပါတယ်။
နီးစပ်ရာ အသိ မိတ်ဆွေ ဆရာဝန်တွေကို ဆေးမှတ်တမ်းတွေ ပြကြည့်တယ် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ တကယ်ဖြစ်နိုင်လား ခွဲစိတ်သင့်သလား မေးပါတယ်။ အားလုံးကတော့ တညီ တညွတ်တည်း ခေါင်းငြိမ့်ကြပါတယ် ခွဲသင့်ပါတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ နောက်တော့ နိုင်ငံခြားမှာ သွားကုရင် ကောင်းမလား စုံစမ်းပါတယ် အချိန်ကလည်း သိပ်မရပါဘူး.. ဆရာဝန် ပြောတဲ့ အတိုင်းပါပဲ ဝေဒနာ ခံစားချက် တော်တော် ဆိုးလာပါတယ်။ မခံနိုင်လောက်အောင်ကို နာလာပါတယ်။ နိုင်ငံခြား သွားကုဖို့ ဆိုရင် ပက်စပိုစ် လုပ်မှာနဲ့ တခြား ဘာရီရ ကိစ္စတွေ နဲ့ဆိုရင် အချိန်တော်တော် ကုန်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုခေတ်အခါက ပက်စပိုစ်ဆိုတာ နိုင်ငံခြားက တခါ ပြန်လာရင် တခါ အပ်ရပါတယ်။ သွားမယ်ဆို အသစ်လုပ်ရပါတယ်။ အခုနောက်ပိုင်း မအပ်ရတော့ပါဘူး။
ဝေဒနာ ဖိစီးလို့ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ ဆရာဝန် ပြောတာ မှန်နေပြီ လို့ သုံးသပ်မိပါတယ်။ ဆရာဝန် ဒေါက်တာ ဦးကျော်မြင့်နိုင် ညွန်ကြားတဲ့ အတိုင်း အရိုးဆေးရုံမှာ သွားရောက် ခွဲစိတ် ကုသရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ရပါတော့တယ်။ ဆေးရုံကို တက်တဲ့ အခါမှာ နာကျင်မှုတွေ ရှိပေမဲ့ ဒုတ်ကောက်ကလေးနဲ့ ထောက်ပြီး တက်ခဲ့ပါတယ်။ ဆေးရုံမှာလည်း တယောက်ခန်း ရတဲ့ အတွက် ပို အဆင်ပြေခဲ့ပါတယ်။ အဆင်မပြေတာကတော့ အသည်းရောဂါ ရှိတယ် ဆိုတာကို ဆရာဝန် နဲ့ နာစ်တွေ သိတဲ့ အခါမှာ လူနာကို ထိရ ကိုင်ရမှာ အတော် ကြောက်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာ တွေ့တော့ တော်တော် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတယ်။
အစိုးရ ဆေးရုံ ပီပီ အခန်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်တဲ့ လူကိုလည်း မုန့်ဖိုး ၂၀ဝ အမြဲ ပေးရတယ်။ မပေးရင်တော့ လာမလုပ်တဲ့ အတွက်ပါပဲ။ တာဝန်ကျ သူနာပြု ရှိပေမဲ့ အသည်းရောဂါပိုး ရှိတဲ့ အတွက် ကူးစက် ခံရမှာ စိုးတဲ့ အတွက် သွေးပေါင် လည်း သူတို့ ဟာနဲ့ မချိန်ပေးချင်ဖြစ်နေတဲ့ အတွက် ကိုယ်ပိုင် သွေးပေါင်ချိန်တိုင်း မာကျူရီ ဝယ်ပြီး သီးသန့် ထားရပါတယ်။ သူနာပြုတွေ ဆရာဝန်တွေ အသုံးပြုဖို့ သီးသန့် လက်အိတ်တွေ တခါသုံး ပစ္စည်းတွေ အဆင်သင့်ဆောင်ပေးထားရပါတယ်။ တာဝန်ကျ သူနာပြု ဆိုတာ ဆရာဝန်ကြီး လာရင် အချက်အလက် ပြဖို့ စာရွက် ကိုင်လို အနေအထားပဲ ရှိပါတယ် တခုခု သွားမေးရင် မကြိုက်ချင်ပါဘူး။ သီးသန့် သူနာပြု ခေါ်မယ် ဆိုတော့ ကူးစက် ရောဂါ ရှိလို့ ပေါက်ဈေး ၂ဆ တောင်းပါတယ်။ လူနာထက် အရေးကြီးတာ ဘာမှ မရှိတဲ့ အတွက် တောင်းသလောက် ပေးခဲ့ပြီး ခေါ်ထားပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ခွဲစိတ်ဖို့ ရက်က နီးနေပါပြီ။ ဆရာဝန်ကြီးက တခြား ပုဂ္ဂလိက ဆေးရုံတွေမှာ ဆေးခန်း ထိုင်တဲ့ အတွက် တခြား ဆေးရုံတွေမှာ တက်လို့ ရမလား မေးတော့ ဒီဆေးရုံမှာ ပြင်သစ်က လှူထားတဲ့ ဆေးရုံသုံး ပစ္စည်း အသစ်တွေ ရှိပါတယ် ဒီလို ဝေဒနာ မျိုးက ခေတ်မှီ ပစ္စည်းနဲ့ ခွဲစိတ်မှကောင်းမှာ ပြောတဲ့ အတွက် စိတ်ကို အောင့်အီးပြီး နေခဲ့ရပါတယ်။ မျက်နှာ လုပ်တဲ့ အနေနဲ့ တနေ့ တနေ့ တာဝန်ကျ သူနာပြု အတွက် ထမင်းကြော် ခေါက်ဆွဲကြော် ဆိုင်က မှာပြီး ကျွှေးပါတယ်။ စားရတဲ့ အချိန်မှာတော့ အားလုံး ကျေနပ် ပျော်ရွင်ကြပါတယ်။ တာဝန် အလုပ်ချိန်မှာ စေတနာတော့ မပါခဲ့ပါဘူး။

မခွဲစိတ်ခင်မှာ အစိုးရ ဆေးရုံ ထုံးစံ အရ ဆရာဝန်တွေ အချက်အလက် ဆွေးနွေးပြီး လုပ်သင့် မလုပ်သင့် ဘယ်လို လုပ်သင့်လဲ meeting လုပ်ကြပါတယ်။ ထို အချက်အလက် များ ပြန်ကြားချက်ကတော့ ဒီလူနာက ခါးရိုး အဆစ်အကွင်းလေးတွေ ထဲမှာ ကျီးပေါင်းရှိတယ်။ ကျီးပေါင်းကြောင့် အာရုံကြောတွေ ပိပြီး ခါးနာတဲ့ ဝေဒနာ ခံစားရတာ ဖြစ်တယ်။ ခါးအရိုး အဆစ်အကွင်းတွေကို ပဆောက်ပုံစံ ဖြစ်အောင် ဖြတ်ထုတ်ပြီး အတွင်းထဲက ပိနေစေတဲ့ ကျီးပေါင်းကို ခြစ်ထုတ်မယ်။ ပြီးရင်တော့ အာရုံကြောတွေ နေရာ တကျ ပြန်ထားမယ်။ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးချက် ကတော့ ကြားရတာ အားတက်စရာပါပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ခွဲစိတ်ခန်းထဲ ဝင်သွားပါတယ်။ မခွဲစိတ်ခင်မှာ သတင်းတခု ကြားရတာကတော့ တက်နေတဲ့ ဆေးရုံ ကုတင်မှာ အရင်တခေါက် ခွဲစိတ်သွားတဲ့ လူတယောက် ခွဲစိတ်ပြီး ရရက် အကြာမှာ အသားဝါပြီး သေသွားပါတယ်တဲ့။ အသည်းဆရာဝန်နဲ့ တိုင်ပင်ကြည့်တော့ မေ့ဆေးကြောင့် ဖြစ်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ် မေ့ဆေး ဆရာဝန်ကို ကြိုပြီး သွားပြောဖို့ အကြံပေးလို့.. မေ့ဆေး ဆရာဝန်ကို ၁သောင်းခွဲ နှင့် သွားကန်တော့ရင်း အဖေ မှာ အသည်းရောဂါ ရှိလို့ ကောင်းတဲ့ တည့်မဲ့ မေ့ဆေးပေးပါ ကျသလောက် တာဝန်ယူပါ့မယ် ပြောခဲ့ပါတယ်။ ခွဲစိတ်ကုသ ပေးမဲ့ ဆရာဝန်ကြီးကိုလည်း အိမ်သွားပြီး ၁သိန်း ကန်တော့လိုက်ပါတယ်။ ထိုအချိန်က ခွဲစိတ်ကုပေးတဲ့ ဆရာဝန်ကြီးကို ၂သောင်းလောက် ပေးကြတဲ့ ခေတ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်တဲ့ ဆရာဝန်ထဲက ဒုတိယ လက်ထောက် ဆေးရုံအုပ်ကြီး ဒေါက်တာ ဦးမြင့်သောင်း ကိုလည်း ၁သောင်း အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားကန်တော့လိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါက်တာ ဦးမြင့်သောင်းက ခွဲစိတ်တဲ့ အထဲမှာ မပါခဲ့ပါဘူး။ အားလုံး ချောချော မောမော ဖြစ်ပြီး ခွဲစိတ်နိုင်ပါစေ ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပဲ ရှိပါတယ်။ ဆေးရုံက မှာ ထုံစံကတော့ ခွဲစိတ်တဲ့ နေ့မှာ တာဝန်ကျ ဆရာဝန်နဲ့ သူနာပြုတွေကို ထမင်းကျွေးရတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဒီတော့လည်း လက်မနှေးပါဘူး။ အိမ်မှာ တာဝန်ယူ မချက်နိုင်တော့ သင်အာ စားသောက်ဆိုင် မှ နေပြီး ထမင်းကြော် ခေါက်ဆွဲကြော် ကြာဇံကြော် ပွဲ ၃ဝ ကားပေါ် တင်ပြီး အားလုံးကို ဝေငှပြီး ကျွှေးမွေးလိုက်ပါသေးတယ်။
ခွဲစိတ်ခန်းထဲကတော့ ထွက်လာပါပြီ။ ဆရာဝန်ကြီးကတော့ ခွဲစိတ်ပြီး ၁ဝရက်နေရင် လမ်းပြန်လျှောက်နိုင်ပြီး ဆေးရုံက ဆင်းလို့ရမယ်လို့ ပြောထားတဲ့ အသံများ နားထဲ ကြားယောင်ပြီး မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ လူနာ သတိရလာတာ စောင့်နေပါတယ်။ အသည်းရောဂါ အခံရှိလို့ မိုးကုတ်ဦးကျော်စိန် ဆေးကို အမြဲ စွဲသောက်နေခဲ့ပေမဲ့ ဆရာဝန်တွေက မြန်မာဆေး တိုင်းရင်းဆေး ဆိုတာကို သိပ်အထင်သေးတဲ့ အတွက် သူတို့ မညိုညင်ရအောင် ဆေးရုံ စတက်ကတည်းက တိုင်းရင်းဆေးကို ဖြတ်ထားခဲ့ပါတယ်။ အသည်းဆရာဝန် ပေးတဲ့ အားဆေးကိုသာ ပုံမှန် သောက်ပါတယ်။
ခွဲစိတ်ပြီး သတိရလာခဲ့ပါတယ်။ လူနာရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေ လုပ်ပေးရင်းနဲ့ ဆရာဝန်ကြီး လာကြည့်မှာကို မျှော်နေပါတယ်။ ခွဲပြီးလို့ ၃ရက်နေတော့ လာကြည့်ပါတယ်။ ကောင်းသွားမှာပါ ချုပ်ရိုးကောင်းတယ် ကြည့်ပြီး ပြန်သွားပါတယ်။ နောက်နေ့များ လာမလား ဘယ်တော့ ကောင်းပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်မလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို မေးချင်လို့ စောင့်နေခဲ့ပေမဲ့ ၁ဝရက်လောက်နေတော့ တခါ လာပါတယ် အနားတင် ကပ်ကျော်သွားလို့ သွားပြီး အတင်းလိုက်ပြောလိုက်ပါတယ် ဆရာဒီမှာ ဆရာလူနာ ကြည့်ပေးပါအုန်းဆိုတော့ အားနာပါးနာနဲ့ လာကြည့်ပါတယ် ဘာစကားမှ မပြောပဲ ပြန်ထွက်သွားပါတယ်။ မျက်နှာ တည်တည် ပုတ်ပုတ်နဲ့ ဖြစ်နေတာတော့ သတိထားမိပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ပြန်ကောင်းမလား ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ခိုင်းထားတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်ရင်း တလပြည့်တဲ့ အချိန် တရက်မှာတော့ ဘာဖြစ်မှန်း မသိပဲ စကားတွေ အယောင်ယောင် အမှားမှား ပြောနေပါတယ်။ အနောက်ပိုင်း ဆေးရုံက ဆရာဝန်မကြီး ဒေါ်ခင်ခင်သက် ကို သွားပင့်ပါတယ်။ ဆရာဝန်ကို ပင့်ဖို့ အကူအညီ တောင်းပေမဲ့ ဆရာဝန် အချိန်မဟုတ်တဲ့ အတွက် သူနာပြုများ မပြောရဲတဲ့ အတွက် သူတို့ဆီက ဆရာဝန် လိပ်စာမေးပြီး ကိုယ်တိုင် သွားပြောရပါတယ်။ ဆရာဝန်မကြီးရဲ့ သဘောမနော ကောင်းချက်တော့ အလိုက်မသိ အချိန်မတော် ဖြစ်လည်း လူနာကို ဦးစားပေးတဲ့ စိတ်ဓါတ်ကိုတော့ လေးစားပါတယ်။ ဆရာဝန်မကြီး ကြည့်ပြီးတဲ့ အခါ အသည်းက ကိုမာ ဖြစ်နေပြီ မဖြစ်တော့ဘူး ဆေးရုံပြောင်းမှ ဖြစ်မယ် ဆိုပြီး အနောက်ပိုင်း ဆေးရုံကို ဆေးရုံကုတင်နဲ့ ပြောင်းလိုက်ရပါတယ်။ လူမမာကတော့ ဆေးရုံပြောင်းသွားတာကို ပြောင်းမှန်း မသိ ပြောင်းသွားခဲ့ရပါတယ်။ ဆေးကုသမှု ခံယူပြီး ၁ဝရက်လောက် ကြာတဲ့ အခါမှာ အသည်းက ပုံမှန် ဖြစ်သွားလို့ ဆေးရုံက ဆင်းခွင့်ရပါပြီ။ သို့သော် ဆေးရုံ ကုတင်နှင့် အိမ်ကို ပက်လက် အနေအထား ဆင်းခွင့်ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အိမ်ရောက်တော့လည်း ကုတင်မှာ ပက်လက်ပဲ နေရပါတယ်။ ထိုင်မယ် ဆိုလျှင်လည်း အနားက လူတွေက ဖေးကူပြီး ထိုင်ပေးရပါတယ်။ ထိုင်ပေးထားရင်လည်း ခါး အရိုးအဆစ်က ဖြတ်ထုတ် ခံထားရတော့ ခါးမခိုင်တော့ပဲ ယိုင်ယိုင်ကျတတ်လို့ တခုခုကို ကိုင်ထားပြီး ထိုင်ပေးထားရပါတယ်။ အောက်ပိုင်း မလှုပ်နိုင်တော့တာပါပဲ။
အရိုးအကြော ကု ဆေးရုံက ဒုတိယ ဆေးရုံအုပ် ဦးမြင့်သောင်း ကို အိမ်ပင့်ပြီး ပြခဲ့ပါတယ်။ ထိုဆရာလည်း တော်တော် သဘောကောင်းပါတယ်။ အမြဲတမ်း အချိန်ပေးပြီး အိမ်လိုက်ကြည့်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ပြန်မကောင်းပေမဲ့ စိတ်မပျက်ပဲ မိသားစုတွေ နေမကောင်းတဲ့ အဖေကို ဝိုင်းပြုစုပေးကြတယ် လိုအပ်တာကို လိုလေသေး မရှိလုပ်ပေးကြတယ်။ အိပ်ယာထဲမှာ အမြဲ လဲလျောင်းနေတဲ့ လူတွေမှာ အိပ်ယာပူနာ ဖြစ်တတ်ပေမဲ့ လုံးဝ မဖြစ်တဲ့ အတွက် ဆရာဝန်များ ချီးမွမ်းမှုကို ခံရပါတယ်။ အသည်းက ကိုမာ ဖြစ်ပြီး သတိလစ်တာ ၄ခါ ရှိပါတယ် အမြဲ ပြန်ကောင်းသွားပါတယ်။ တခါဖြစ်တာ မြင်ဖူး ပြီးကတည်းက ကိုမာ ဖြစ်တော့မယ် ဆိုတာ သိတာနဲ့ ဆေးရုံတင်ပြီး ကုသမှု ခံယူလိုက်တာနဲ့ ကောင်းသွားလို့ အနောက်ပိုင်း ဆေးရုံက ဆရာဝန် တွေကလည်း ချီးမွမ်းကြတယ်။ အလွန်ပင်ပန်းသော ၂နှစ်ခွဲ အချိန်အခါ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ဆရာဝန်တွေနဲ့ ကုတာ ပြန်မကောင်းလာတဲ့ အတွက် ဗေဒင်မေးရတာနဲ့ ယတြာ ခြေရတာနဲ့ အကြားအမြင် ကုတာနဲ့ တရုတ်နတ်အိမ်ပင့်ပြီး ကုတာ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ကုနည်း ဗမာတိုင်းရင်းဆေး ကုနည်း သက်တော်ရှည် ရသေ့ ဆိုတဲ့ ရသေ့နဲ့လည်း ကုခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူများ ကောင်းတယ် ဆိုတဲ့ ဆရာတွေ လိုက်ပြရတာနဲ့ ဆရာစုံအောင် ဆေးမြီးတို စုံအောင် စသဖြင့် တော်တော် များများ လုပ်ဖူးပါတယ်။ ကောက်ရိုးတမျှင် ဆိုလည်း အားကိုးလို့ရမယ် ဆိုရင် ဘာမဆို အကုန် လုပ်ပေးချင်စိတ်သာ ရှိပါတော့တယ်။
ထူးခြားတာ တခုကတော့ တရုတ်တိုင်းရင်း အရိုးအဆစ် ကုတဲ့ နည်း နှင့် ဗမာ တိုင်းရင်း အကြောပြင် ကုသနည်း ဆရာတွေ ထပ်တူ ထပ်မျှ ပြောတာကတော့ ခါးအရိုးဆစ်က ဟ နေလို့ အကြောတွေ ဟိုထွက် ဒီထွက်ဖြစ်နေတာ ဖြစ်ပြီး ကုဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး မခွဲခဲ့ရင် သူတို့ ကုနိုင်လိမ့်မယ်လို့ အတိအလင်း ငြင်းတာ ကြုံခဲ့ဖူးပါတယ်။

အိပ်ယာထဲမှာ အမြဲ လှဲနေရတဲ့ သူအဖို့ တခြားသော ဝေဒနာများ တစ တစ ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ နှလုံး သိပ်မကောင်းတာလည်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဆီးချိုကလည်း အသည်း မကျန်းမာတဲ့ အချိန်မှာ ထိန်းမရအောင် တက်နေတတ်ပါတယ်။ အသည်းဝေဒနာ ကလည်း ကိုမာ ဝင်တာ ခဏခဏ ဖြစ်နေတော့ အသည်းကလည်း သိပ်မကောင်းတော့ပါဘူး။ အဓိက ပြသနာကတော့ ခါးအောက်ပိုင်း အာရုံကြော မကောင်းတဲ့ အခါ ဝမ်းချုပ်တဲ့ ဝေဒနာ ခံစားရပါတယ်။ ပုံမှန်လမ်းလျှောက်နိင်သူတွေ အဖို့ကတော့ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပေးရင် အဆင်ပြေနိုင်ပေမဲ့ လမ်းမလျှောက်နိုင်တဲ့ လူ ဖို့ကတော့ တော်တော် ခက်ခဲပါတယ်။ အာရုံကြော မကောင်းလို့ ဖြစ်တာ ဆိုတော့ ပိုဆိုးပါတယ်။ ဝမ်းချုပ်တဲ့ အတွက် ဝမ်းပုတ်တွေ အခိုးရိုက်ပြီး အသည်း လုပ်ငန်းစဉ် ထိခိုက်ပြီး ကိုမာ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။
အိပ်ယာက မထ နိုင်တာ ၂နှစ်ကျော် ဖြစ်တဲ့ အချိန်မှာ နိုင်ငံခြား သွားပြီး ဆေးမှတ်တမ်းတွေ ယူပြီး ပြနိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့တာ အဆင်ပြေခဲ့ပါတယ်။ စင်္ကာပူ နိုင်ငံက ဆေးရုံ တခုကို ဆေးမှတ်တမ်းသွားပြပြီး အချက်အလက်တွေ ပြောပြတဲ့ အခါ ဆရာဝန်က သူ စစ်ဆေးချင်တဲ့ ဟာတွေကို စစ်ခိုင်းပါတယ်။ စစ်ဆေးပြီး နောက်တကြိမ် ပြန်ယူသွားတဲ့ အခါ စင်္ကာပူ ဆရာဝန်က ကောက်ချက်ချတာကတော့ ခွဲစိတ်မှု လုံးဝ မှားယွင်းနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှန်က လူနာက ငယ်စဉ်က နေပူထဲမှာ သွားလာမှု များများ လုပ်ခဲ့တဲ့ အတွက် ဦးနှောက်ငယ် အတွင်းပိုင်းမှာ ရှိတဲ့ အရည်အိတ်ရှုံ့သွားတဲ့ အတွက် ခံစားရတဲ့ ဝေဒနာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကုသတဲ့ နေရာ မှားတဲ့ အတွက် တစ်ဘဝလုံး ဆုံးသွားတာ ဖြစ်ပါတယ်လို့ ပြောပါတယ်။
စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်တာနဲ့ အိမ်ကို အမြဲလာကြည့်ပေးတဲ့ ဒေါက်တာ ဦးမြင့်သောင်းကို သွားမေးခဲ့ပါတယ်။ ထိုအချိန်မှာတော့ သူကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပါတယ်။ မှားယွင်းခွဲစိတ်မှု ကြောင့် လူနာကို သနားလို့ အိမ်ကို အမြဲ လာကြည့်ပေးနေတာ ဖြစ်တာကို သိခဲ့ရပါတယ်။ ခွဲစိတ်မှု ပြုလုပ်တဲ့ အဖွဲ့ထဲမှာတော့ မပါပေမဲ့ ခွဲစိတ်ဖို့ တိုင်ပင် အစည်းအဝေး လုပ်တဲ့ အထဲမှာ ပါပါတယ်။ ဒီကိစ္စ ကောင်းကောင်း သိနေတဲ့ အတွက် သနားဂရုဏာ ဖြစ်ပြီး အမြဲ ကြည့်ရှုပေးတာ ဖြစ်နေပါတယ်။
စင်္ကာပူက ဆရာဝန်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်နေတယ် ဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ ဘာဆက်လုပ်သင့်သလဲ.. ဒုက္ခိတ ဘဝနဲ့ ဒီလိုပဲ မနေရအောင် တခုခုတော့ လုပ်နိုင်တာ ရှိရင် လုပ်မယ် ဆိုပြီး စင်္ကာပူကို နောက်တခေါက် သွား မစုံစမ်းခင်မှာ အသည်းထ ဖောက်ပါတယ်။ ဒီတခါ အသည်းဖောက်တဲ့ အခါမှာတော့ ခါတိုင်းလို ပြန်ကောင်းမလာတော့ပါဘူး။ ဆေးရုံမှာတင် သတိလစ်နေပြီး သတိကို ပြန်မဝင်တော့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ အခြေအနေ စောင့်ကြည့်ရင်းက ဖေဖော်ဝါရီ ၉ရက် ၂၀၀၅ မှာ ဘဝ တပါးကို ပြောင်းသွားပါတော့တယ်။
အချိန်ကာလာ ၂နှစ်ခွဲ ဆိုတဲ့ အတိုင်းအတာက လူနာ အတွက်ကော လူနာ ရှင် အတွက်ပါ အတော်ပင်ပန်းခဲ့ပါတယ်။
စေတနာ ကောင်းတဲ့လူ စေတနာ နည်းတဲ့ လူ စတာတွေလည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ဘဝရဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ မှတ်တမ်းလေး တခုပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။

[member-invites-form]

About ဆူး

has written 398 post in this Website..