မေန႕က သူတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ လူ၀တ္ေၾကာင္ကေန ကုိရင္ႀကီး စီးလုိက္ၾကသည္။ ကတုံးကေလးေတြႏွင့္ သကၤန္းရုံထားလုိက္ေတာ့  ရုပ္ကေလးေတြက ၾကည္လင္ေနသည္။ ဒီကေန႕ေတာ့ သိမ္၀င္ရမည္။ ဒါမွလည္း ပဥၹင္းျဖစ္မည္။ သိမ္ထြက္သည့္အခါ မိမိတုိ႕ေနအိမ္ကုိယ္ဆီမွာ သိမ္ထြက္လာေလာင္းၾကမည္ဟု သိရေတာ့ အားလုံးကကုိယ္ဆီ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ သူတုိ႕ သူငယ္ခ်င္း ေျခာက္ေယာက္ တစ္ၿပိဳင္တည္း သကၤန္းစီးခ်င္တယ္ဟုေျပာေတာ့ မိဘေတြက ၾကည္ၾကည္ျဖဳဴျဖဴဳပင္ လုိက္ေလ်ာၾကပါသည္။

“ေကာင္းတာေပါ့ ေကာင္းတာလုပ္တာပဲ ခြင့္ျပဳရမွာေပါ့”ဆုိၿပီး မိဘေတြကုိယ္ဆီက ေျပးဟယ္ လႊားဟယ္ႏွင့္ စီစဥ္လုိက္ၾကတာမ်ား ႏွစ္ရက္တာမၾကာလုိက္။ ဒီေန႕ေတာ့ မၾကာလုိက္ေသာ အခ်ိန္ကေလးမွာ ပဥၹင္းေတြျဖစ္ၿပီ၊။ ဒါေတာင္ သူတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေျပာအဆုိက လူသံမေပ်ာက္ေသး။ စကားေျပာလွ်င္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ေဟ့ေကာင္ျဖစ္လုိက္ မင္းျဖစ္လုိက္ ငါျဖစ္လုိက္ႏွင့္ ေျပာလုိက္ၾက။ ရယ္လုိက္ၾက။

တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ အေခၚအေျပာကလည္း အေရးပါေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ျပင္ရွာပါသည္။ ေျပာရွာပါသည္။ အရွင္ဘုရားလုိ႕ သူတုိ႕ကုိေခၚၿပီး သူ႕ကုိယ္သူေတာ့ ငါကလုိ႕ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားျပန္သည္။ တစ္ေန႕ကုန္တစ္ေနခမ္း ဒီအေျပာအဆုိေတြေၾကာင့္ ရယ္လုိက္ရ အိေျႏၵာထိန္းလုိက္ၾကႏွင့္ ပထမတစ္ရက္ တရားေတာင္မထုိင္ျဖစ္လုိက္။

ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့လည္း အလြဲကေလးေတြကုိ စတင္လုပ္ျဖစ္ၾကသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိမေရာက္ျဖစ္တာကလည္းၾကာၿပီဆုိေတာ့ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ကလည္း စိမ္းေနမိသည္။ ဆြမ္းစားခ်ိန္မွာ ဆြမ္းစားဆင္ျခင္ရသည္ကုိေတာ့ သိသည္။ ခက္တာ က ဘယ္သူ႕မွမရၾက။ ရြတ္ဆိုဖုိ႕ေနေနသာသာ လုိက္၀ါးဖို႕ေတာင္ ခက္ေနသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆြမ္းစားမည္အခ်ိန္သုိ႕ေရာက္လာသည္။ စားပြဲ၀ုိင္းမ်ားမွာလည္း အခ်ိဳ႕ သံဃာေတာ္မ်ားက ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ အားလုံးစုံသေလာက္ရွိေတာ့ ဆြမ္းစားဆင္ျခင္ သည့္ “ဤသည့္စားဖြယ္အမယ္မယ္ကုိ ၊ျမဴးရြယ္မာန္ၾကြ၊ လွပေစခ်င္း၊ ျပည့္ၿဖိဳးျခင္းငွာ၊ မသုံးပါဘူး၊’စသျဖင့္ရြတ္ၾကပါေလေရာ။ မရြတ္ခင္ကေလးမွာတင္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက မေျပာမဆုိျဖင့္ စတီးဇြန္းကုိေကာက္ကုိင္ၿပီး အပီတြယ္မယ့္ဟန္လုပ္ေတာ့ သံဃာေတာ္ တစ္ပါးက ေခ်ာင္းဟန္႕သံေပးသည္။ အားလုံးက ျပံဳးစိ ျပံဳးစိ။

အာရုဏ္ဆြမ္းစားၿပီးေတာ့ ဆြမ္းခံၾကြရမည္ဟုေျပာလာသည္။ အားလုံးက သကၤန္းကုိမရုံတတ္။ ဦးဇင္းႀကီးတစ္ပါးက လာရုံေပးသည္။ ၿပီးေတာ့

“မနက္ျဖန္ၾကရင္ေတာ့ ကုိယ္တုိင္ရုံၾကရမယ္ ဒီည သကၤန္းရုံးတာက်င့္ထားလုိက္ေပါ့”ဟုေျပာသည္။ သပိတ္မ်ားကုိပုိက္၊ ဖိနပ္ကေလးေတြခၽြတ္ၿပီး ေမာင္ပဥၹင္းတုိ႕ဆြမ္.းလံၾကြေလၿပီ။ ပထမေတာ့ ဖိနပ္ခၽြတ္မေလွ်ာက္ဖူးေတာ့ ခဲ၊မ်ား စူးသျဖင့္ ေျခဖ၀ါးေတြ နာေနေသးသည္။ ေရွ႕က ၀ါႀကီးေသာ သံဃာေတာ္မ်ားၾကြရာေနာက္ကုိ အမွီလုိက္ရသည္ကလည္း ေမာေသး၏။ သကၤန္းရုံထားသည္ကလည္း မလြတ္လပ္ေတာ့ ခ်ိဳင္းၾကားကေန ျပည္ၾကသြားမွာကုိ ဂရုစုိက္ေနရေသးသည္။ သပိတ္မ်ားကလည္း သံသပိတ္ဆုိေတာ့ ဆြမ္းပူပူေလးမ်ားေလာင္းထည့္လုိက္လွ်င္ လက္ဖ၀ါးကုိ ဖလူးလူးႏွင့္ကုိ ပူေစသည္။ ပထမတစ္ရက္ကေတာ့ ေျခဖ၀ါးစူး၊ လက္ဖ၀ါးပူႏွင့္ ဆြမ္းခံတာေတာင္ ဘာမွန္းမသိလုိက္။ ေက်ာင္းကုိျမန္ျမန္ျပန္ေရာက္ပါေစဟု အားလုံးက ဆုေတာင္းေနမိၾကသည္။

ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ဦးဇင္းႀကီးက တစ္ခါတည္းမိန္႕သည္။

“မနက္ျဖန္ ဦးဇင္းတုိ႕ ဆြမ္းေကၽြးပင့္ထားတာရွိလုိ႕ ေက်ာင္းမွာကလည္း သံဃာနည္းေတာ့ ႏွစ္အိမ္ၾကြရမွာဆုိေတာ့ ကုိယ္ေတာ္တုိ႕ခ်ည္းသြားရမယ္ ျဖစ္မလား”

အားလုံးက တစ္ပါးမ်က္ႏွာတစ္ပါးၾကည့္ရင္း ဘယ္လုိလဲဟူေသာသေဘာျဖင့္ ေမးေငါ့ျပၾကသည္။

“ရပါတယ္ ဘုရား ”

“ေအး ဒါဆုိရင္ျဖစ္တယ္ေနာ္ သကၤန္းမရုံတတ္ရင္လည္း ေစာေစာထၾက အခ်ိန္မီရင္ ရုံေပးမယ္ မမီရင္ေတာ့ ကုိယ္ေတာ္တုိ႕ဘာသာရုံလုိက္ၾက ဟုတ္ၿပီလား”

“တင္ပါ့ဘုရား”

အဲဒီညက်ေတာ့ တစ္ပါးႏွင့္တစ္ပါး စကားမေျပာႏုိင္ၾက။ အားလုံးက သကၤန္းရုံက်င့္ေနၾကတာႏွင့္ပင္ စကားဟဟ မေျပာႏုိင္။ တစ္ခ်ိဳ႕မ်ား ကတုံးေျပာင္ေျပာင္မွာ ေခၽြးူကေလးေတြ ဆုိ႕လုိ႕။ ရယ္လုိက္ၾက။ ျပင္ရုံလုိက္ၾကႏွင့္ ခဏေနေတာ့ လူ႕ဘ၀တုန္းကလုိ ဗုိက္က ႏွိပ္စက္ကလူျပဳလာေလၿပီ…..။ဘယ္ႏွယ့္လုပ္ရပါ့….။ထိုစဥ္…….

ဆက္ရန္

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

9th-July-2011

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား