ကုန္ပစ္စည္း ထုတ္လုပ္ၿခင္း

သယံဇာတတူးေဖၚထုတ္ယူၿခင္းကေန ရရွိတဲ့ ကုန္ႀကမ္းေတြဟာ ”ထုတ္လုပ္ၿခင္း” ဆိုတဲ့အဆင့္ဆီ ဆက္လက္ေရြ႕လ်ားရတယ္။ ဒါဟာ အဆိပ္ပါ၀င္တဲ့ကုန္ပစ္စည္းကို ထုတ္လုပ္ဖို႔အတြက္ စြမ္းအင္ကိုသံုးၿပီး၊ အဆိပ္ပါ၀င္တဲ့ ဓါတုပစ္စည္းေတြနဲ႔ သဘာ၀သယံဇာတကို ေရာေႏွာတာၿဖစ္တယ္။

ကေန႔ ကုန္စည္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မွုလုပ္ငန္းမွာ လူလုပ္ဓါတု ပစ္စည္းအေရအတြက္ ( ၁၀၀၀၀၀) ေက်ာ္ပါ၀င္ပါတယ္။ အဲဒီထဲက အနည္းငယ္သာလွ်င္ လူ႔က်န္းမာေရးနဲ႔ သင့္/မသင့္၊ လူ႔က်န္းမာေရးအေပၚ ဘယ္လိုအက်ိဳးသက္ေရာက္မွုရွိမလဲ စတာေတြအတြက္ စမ္းသပ္စစ္ေဆးၿခင္းခံရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီဓါတုပစ္စည္းေတြရဲ႕ စုေပါင္းေဘးဥပါဒ္ကိုသိဖို႔အတြက္ ဘယ္ဓါတုပစ္စည္းတခုကိုမွ စမ္းသပ္ခဲ့ၿခင္း မရွိဘူး။ စုေပါင္း ေဘးဥပါဒ္ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ေန႔စဥ္ ထိေတြ႕စားသံုးေနရတဲ့ ဓါတုပစ္စည္းေတြအခ်င္းခ်င္း ေတြ႕ဆံုေရာေႏွာတဲ့အခါ ေပၚေပါက္တဲ့ သက္ေရာက္မွုကို ဆိုလိုတာၿဖစ္တယ္။
ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕က်န္းမာေရးနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္အေပၚက်ေရာက္မဲ့ အဲဒီအဆိပ္ပစ္စည္းေတြရဲ႕ ေဘးဥပဒ္အၿပည့္အစံုအေၾကာင္းကို ကၽြန္မတို႔ မသိရဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မတို႔ တခုေတာ့ သိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ”အဆိပ္၀င္ အဆိပ္ထြက္”။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ကုန္ပစ္စည္းထုတ္လုပ္မွုစနစ္အတြင္းကို အဆိပ္သင့္ ဓါတုပစ္စည္းေတြ ၀င္ခြင့္ရေနသမွ် ကာလပတ္လံုးမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အိမ္၊ အလုပ္ခြင္နဲ႕ ေက်ာင္းေတြဆီ ကၽြန္မတို႔ သယ္ယူသြားမဲ့ ပစ္စည္းေတြထဲမွာ အဆိပ္ပါ၀င္တဲ့ ဓါတုပစ္စည္းေတြ ပါေနမွာၿဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ခန္နာ ထဲမွာ။

ဥပမာ- BFR (Brominated Flame Retardants) ကိုပဲၾကည့္။ ဒီပစ္စည္းေတြကအရာ၀တ္တု မီးစြဲေလာင္ၿခင္းက ကာကြယ္ေပးတဲ့ ဓါတုပစ္စည္းတမ်ိဳးဘဲ။ ဒါေပမဲ့ မဟာအဆိပ္ပစ္စည္းၿဖစ္တယ္။ ဦးေႏွာက္ကိုထိခိုက္ေစတဲ့ အဆိပ္မ်ိဳး။ အခုကၽြန္မတို႔က အဲသလိုပစ္စည္းမ်ိဳးကိုေတာင္ သံုးစြဲေနၾကၿပီ။ အဲဒါကို ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာေတြထဲမွာ၊ လွ်ပ္စစ္ပစ္စည္းေတြထဲမွာ၊ ဆိုဖာထိုင္ခံုေတြမွာ၊ ေမြ႔ယာနဲ႔ ေခါင္းအံုးေတြမွာ ထည့္ထားၾကၿပီ။ စင္စစ္ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေခါင္းအံုးေတြကို အဲသလိုဦးေႏွာက္ထိခိုက္ေစတဲ့ ဓါတုအရည္ထဲမွာစိမ္၊ အိမ္ကိုသယ္လာ၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေခါင္းေအာက္မွာထားၿပီး အိပ္ၾကတာ တေန႔ကို (၈) နာရီေလာက္ရွိတယ္။ အခုထိေတာ့ အေၿဖကို ကၽြန္မ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ အလားအလာေကာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ့ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔တိုင္းၿပည္မွာ ညည ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ေခါင္းကို ဓါတုမီးစြဲေလာင္တဲ့ေဘးကေန ကာကြယ္ဖို႔ ပိုေကာင္းတဲ့နည္းလမ္းေတာ့ ရွိေလာက္ပါတယ္။

အဲသလိုဓါတုပစ္စည္းေတြဟာ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အစားအေသာက္သံသရာထဲမွာလည္း ပါ၀င္ေနၿပီး၊ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ခန္နာကိုယ္ထဲမွာ ၿဖည္းၿဖည္းၿခင္းစုေ၀းေနၾကတယ္။ အစားအေသာက္သံသရာထဲမွာ အဆိပ္ပမာဏ အမ်ားဆံုးပါ၀င္တဲ့ အစားအစာကို ရွင္သိလား။ တၿခားေတာ့မဟုတ္ဖူး။ မိခင္ႏို႔ရည္ဘဲ။ အဓိတ္ပါယ္ကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ အငယ္ရြယ္ဆံုး၊ အေသးငယ္ဆံုးအဖြဲ႕၀င္ေတြၿဖစ္တဲ့ ရင္ေသြးငယ္ေတြဟာ သူတို႔မိခင္ေတြရဲ႕ မိခင္ႏို႔ကတဆင့္ ဓါတုအဆိပ္ပစ္စည္းေတြကို ေသာက္သံုးေနရတဲ႔ အေၿခဆိုက္ေနၿပီဆိုတာဘဲ။ ဒါဟာမယံုႏိုင္စရာေကာင္းတဲ႔ အခြင့္အေရးေဖာက္ဖ်က္မွုဘဲ မဟုတ္လား။ မိခင္ႏို႔ရည္တိုက္ေကၽြးၿခင္းဟာ လူသားရဲ႕အေၿခခံအက်ဆံုး ၿပဳစုေစာင့္ေရွာက္ၿခင္း လုပ္ရပ္ၿဖစ္တယ္။ ဒီလုပ္ရပ္ဟာ ၿမင့္ၿမတ္ၿပီး လံုၿခံဳသင့္တယ္။

မိခင္ႏို႔ရည္တိုက္ေကၽြးၿခင္းဟာ အခုလည္းအေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းပါဘဲ။ မိခင္ေတြအေနနဲ႕ ဒါကိုဆက္လက္လုပ္ေဆာင္သင့္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကာကြယ္ဖို႔လည္းလိုလိမ့္မယ္။ အစိုးရေတြအေနနဲ႕လည္း မိခင္ႏို႔ရည္ အဆိပ္ကင္းမဲ႔ေရးအတြက္ ကာကြယ္မွုလုပ္ေပးသင့္တယ္။

အဆိပ္ဓါတုပစ္စည္းေတြရဲ႕ ဒဏ္ကို ခါးစည္းခံရသူေတြကေတာ့ စက္ရံုအလုပ္သမားေတြပါဘဲ။ အလုပ္သမားထုထဲမွာ ကိုယ္၀န္ေဆာင္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးေတြ အမ်ားၾကီးပါ၀င္တယ္။ သူတို႔ဟာ သေဒသားနဲ႔ သားအိမ္တို႔ကို ထိခိုက္ႏုိင္တဲ့ အဆိပ္ပစ္စည္းေတြ၊ ကင္ဆာၿဖစ္ေစႏိုင္တဲ့ ကာစီႏိုဂ်င္ (Carcinogen) ေတြအၿပင္၊ အၿခားအဆိပ္ဓါတုပစ္စည္းမ်ားစြာကို ကိုင္တြယ္ထိေတြ႕ၾကရတယ္။ ကၽြန္မရွင့္ကို ေမးခြန္းတခုေမးမယ္။ သေဒသား ကိုထိခိုက္ေစႏိုင္တဲ့ အဆိပ္ပစ္စည္းေတြနဲ႔ ထိေတြ႕ရတဲ့အလုပ္ကို ဘယ္လိုကိုယ္၀န္ေဆာင္အရြယ္ မိန္းကေလးမ်ိဳးက လုပ္ခ်င္မွာလဲ။ ေရြးခ်ယ္စရာ ဘာတခုမွမရွိတဲ့ မိန္းကေလးမ်ိဳးသာ ၿဖစ္မွာေပါ့။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား။

ဒါကေဟာဒီ မ်ဥ္းေၿဖာင့္ပံုစံ ကုန္ထုတ္လုပ္မွုစနစ္ရဲ႕ ”ၿပသနာ” ေတြထဲက တခုဘဲ။ ေဒသပတ္၀န္းက်င္ ယိုယြင္းပ်က္စီးၿခင္းနဲ႕ေဒသစီးပြါးေရး ဆုတ္ယုတ္ၿခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေဒသခံေတြမွာအလုပ္အကိုင္အတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာ ဘာမွမက်န္ေတာ့ပါဘူး။ ကဘာနဲ႔အ၀ွမ္းမွာ လူအေယာက္ (၂၀၀၀၀၀) ဟာတခ်ိန္က မ်ိဳးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရရွည္တည္တံ့ခဲ့ဖူးတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ေဒသ၊ သူတို႔ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္ကေန ၿမိဳ႕ၿပဆီကို ေၿပာင္းေရႊ႕ၾကရတယ္။ ၿမိဳ႕ေရာက္ေတာ့ က်ဴးေက်ာ္ရပ္ကြက္မွာေနၿပီး၊ အဆိပ္ဓါတုပစ္စည္း ဘယ္ေလာက္ပဲမ်ားတဲ့ အလုပ္ၿဖစ္ပါေစ၊ ရွာေဖြလုပ္ကိုင္ၾကရတယ္။ ေတြ႕တယ္မဟုတ္လား။ ဒီစနစ္မွာ ၿဖဳန္းတီးခံရတာ သဘာ၀အရင္းအၿမစ္ခ်ည္းဘဲမဟုတ္ဘူး။ လူေတြပါ ၿဖဳန္းတီးၿခင္း ခံရတယ္။ ရပ္ရြာေတြဟာ ၿပဳန္းတီးၿခင္းဘ၀ေရာက္ရတယ္။ ဟုတ္ၿပီ။ အဆိပ္၀င္၊ အဆိပ္ထြက္ၿခင္းအေၾကာင္းေၿပာၾကရေအာင္။ အဆိပ္ဓါတုပစ္စည္းေတြဟာ စြန္႔ပစ္ပစ္စည္းအၿဖစ္လည္းေကာင္း၊ ေရ၊ ေလ၊ ေၿမ ညစ္ညမ္းၿခင္းအၿဖစ္လည္းေကာင္း စက္ရံုကေနထြက္ခြါလာတယ္။ အင္မတန္ၾကီးမားတဲ့ ေရ၊ ေလ၊ေၿမ ညစ္ညမ္းပ်က္စီးၿခင္းကို ၿဖစ္ေပၚေစတယ္။ အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုမွာဆိုရင္ တႏွစ္ကို ဓါတုအဆိပ္ပမာဏ (၄) ဘီလီယံေပါင္ႏွုန္းနဲ႕ စက္ရံုရဲ႕ၿပင္ပကိုေရာက္ရွိတယ္။ ဒါကစက္ရံုေတြကိုယ္တိုင္ ဖြင့္ဟ၀န္ခံထားတာ။ သူတို႔ရဲ႕၀န္ခံခ်က္က အဲသေလာက္ဆိုေတာ့ အမွန္တကယ္ဆိုရင္ ဒီထက္ေတာင္ပိုႏိုင္တယ္။ ဒါကကၽြန္မတို႔ ကဘာၾကီးရဲ႕ ေနာက္ထပ္အကန္႔အသတ္တခုပါဘဲ။ တႏွစ္ကို (၄) ဘီလီယံေပါင္ႏွုန္းနဲ႔ ထြက္လာတဲ့ အဆိပ္ေတြကို ဘယ္သူက ရွဴခ်င္ပါ့မလဲ။

ဒီၿပသနာကို ရွင္းဖို႔အတြက္ အေမရိကန္စက္မွုလုပ္ငန္းပိုင္ရွင္ေတြက ဘာလုပ္တယ္မွတ္လဲ။ သူတို႔ရဲ႕စက္ရံုေတြကို အၿခားႏိုင္ငံေတြဆီ ေရႊ႕လိုက္ၾကပါသတဲ့။ ညစ္ညမ္းမွုၿဖစ္လည္း အၿခားတေယာက္ရဲ႕ႏိုင္ငံမွာ သြားၿဖစ္ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီရန္ကေအးမသြားဘူး။ ေလထုညစ္ညမ္းၿခင္းဟာ ေလတိုက္ခိုက္မွုနဲ႔အတူ အေမရိကန္ဆီ ၿပန္လာၾကပါသတဲ့။

(ကုန္ပစ္စည္းၿဖန္႔ခ်ိၿခင္းေခါင္းစဥ္အား ဆက္လက္ေဖၚၿပပါမည္။)

Shwe Ei
7th Aug 2011

About Shwe Ei

Shwe Ei has written 44 post in this Website..