What a brave & touching article of  Dr.  Soe  Min

—http://www.facebook.com/notes/soe-min/—

“ေရရွည္ တည္တံ့ေသာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ”

တခါတုန္းက အ႐ူးငေရႊဟာ ေစ်းတန္းေလွ်ာက္ရင္း သူ႔ေရွ႕က ကာဆီးကာဆီး ေလွ်ာက္သြားတဲ့ တင္ပဆံု ႀကီးႀကီးနဲ႔ မိန္းမႀကီးကိုလည္း ျမင္ေရာ နံေဘးဆိုင္က စစ္စီးပံု (သစ္ေစးပံုး) ထဲလက္ႏႈိက္ထဲ့လိုက္ၿပီးမွ အေဒၚႀကီး တင္ပါးကို ျဖန္းကနဲ ႐ိုက္ထည့္လိုက္ၿပီး ေျပာလိုက္တာက “ ဒီတစ္ပါတ္ေတာ့ ငါစစ္စီး သုတ္ေပး လိုက္ၿပီး။ ေနာက္ေစ်းေန႔က်မွ နင္ဘာနင္ ေရႊခ်ေခ်ေတာ့“ တဲ့။ ကၽြန္ေတာတို႔ တိုင္းျပည္ မွာလည္း အ႐ူးငေရႊ စစ္စီးသုတ္ေပးလိုက္သလို ကိုယ္ဘာသာ ေရႊခ်ယူရတဲ့ ေခတ္မီ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈႀကီး ေတြကို အံ့မခန္းျမင္လာရတာေၾကာင့္ ထံုးစံအတိုင္း အမုန္းခံလို႔ ၀ုန္းသံေပးလိုက္ရပါတယ္။

ျငင္းလို႔မရေအာင္ ကိန္းဂဏန္းအခ်က္အလက္နဲ႔ အေသအခ်ာ မွတ္တမ္းျပဳစုထားသလို႔ဆို ေရႊျပည္ႀကီးမွာ တကၠသိုလ္ေကာလိပ္ေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ခု၊ ေဆး႐ံု၊ ေဆးေပးခန္း ဘယ္၍ဘယ္မွ်၊ ေရအား လွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းႀကီးေတြဆို သတင္းစာကိုင္လိုက္ရင္ ဓာတ္လုိက္ယူရေတာ့မေလာက္ တည္ေဆာက္ၿပီးစီး ခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ေတာင္ အဲသလို အသစ္တိုးခ်ဲ႕ တည္ေဆာက္ၿပီးစ အဆင့္ျမင့္ေဆး႐ံုသစ္ႀကီး ေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လာခဲ့တာ ႏွစ္ခုရွိပါေပါ့။ ဘုန္းကံက အဲသလို။ အသစ္နဲ႔ကို အက်ိဳးေပးတာ။ ဘူတန္ေရာက္တာေတာင္ ေဆး႐ံုက အသစ္၊ ကိုယ္က ပထမဦးဆံုးေရာက္တဲ့ ဆာဂ်င္။ ဒီအခါ ဆိုင္ကယ္ အသစ္၊ ကားအသစ္၀ယ္စီးသလို ပစၥည္းေတြလိုက္စစ္၊ ျဖဳတ္တပ္စမ္းေမာင္း၊ လိုတာေတာင္း လုပ္ရတာေပါ့။ အ႐ူးငေရႊရဲ႕ စစ္စီးရာႀကီးေတြက ေရႊခ်လိုရတဲ့ ေနရာရွိသလို တခ်ိဳ႕ ေနရာေတြက်ေတာ့ လည္း ဘယ္လိုမွ ေရႊခ်လိုမရ၊ မသင့္ေတာ့တာေတြလည္း ေတြ႔လာရျပန္ပါတယ္။

အဓိကကေတာ့ ဟိုးအရင္တခါေျပာဖူးသလို တီဗီြ႐ိုက္လို႔ သတင္းထဲပါ႐ံုကေလး လုပ္လုပ္ထားခဲ့တာေတြကို တကယ္လက္ေတြ႔အသံုးက်ေအာင္လုပ္ရတာပါ။ “ဘာလိုခ်င္တယ္၊ ဘာမရွိဘူး” ဆိုတဲ့ စကား လံုး၀ မေျပာပါနဲ႔လို ႀကိဳႀကိဳတင္တင္ အတန္တန္ပိတ္ပင္ထားတဲ့အခါမွာ “ေအေလ၊ ေနာက္ေစ်းေန႔က်မွပဲ ေရႊခ် ၾကတာေပါ႔” လို ေတးေတးထားရပါေတာ့တယ္။ ခြဲစိတ္ခန္းအသစ္ႀကီးမွ ဟီးလို႔ အဲကြန္းေတြခ်ည္းပဲ တခန္း ႏွစ္လံုးတပ္ထားတာ အေအးမိမွာေတာင္စိုးရတယ္။ တကယ့္တကယ္က်မွ မီးက တေန႔လံုးကို သံုးနာရီျပည့္ေအာင္မလာတာအျပင္၊ မီးလာခ်ိန္မွာလည္း အားမျပည့္တာေၾကာင့္ အဲကြန္းဖိုးေတြ ႏွေမ်ာ တာထက္ အလံုပိတ္အခန္းထဲမွာ အားလံုးအသက္႐ႉက်ပ္ၿပီး အိုက္ျဖဳတ္ႀကီးျဖစ္ေနေရာ။ ရန္ကုန္က လာခဲ့တဲ့ ဧည့္သည္အဖြဲ႕ေတြက အလံုပိတ္မွန္ခ်ပ္ေတြ ျဖဳတ္ပစ္မွပဲ ေနသာေတာ့တာ။ တို႔ကိုက ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ပဲ တန္ပါသေလ။ အခန္းသံုးခန္းမွာ တစ္ခန္းပဲလင္းတဲ့ မီးေမာင္းႀကီးကလည္း မႈန္မႈန္ရီေ၀ေပမယ့္ မီးေခ်ာင္းေတာင္မလင္းတဲ့ ေမြးခန္းထက္စာရင္ အမ်ားႀကီးေတာ္ေသးတာေလ။ အရည္အေသြးေတြေတာ့ တက္လာတာေပါ႔။ မနက္အာ႐ံုမတက္ခင္ ကိုးေပါင္ခြဲကေလး ၫႇပ္ဆြဲေမြးရင္း ဟက္တက္ျပဲသြားတဲ့ အတြင္းဒဏ္ရာေတြကို ဓာတ္မီးေလးထိုးၿပီး ခ်ဳပ္တတ္သြားလို႔ အဂၤလန္က ဆရာ၀န္ ေတြကိုေတာင္ စိန္ေခၚခ်င္စိတ္ေပါက္လာတယ္။

အရင္ေဆး႐ံုတုန္းကလည္း ႏိုင္ငံျခားက လွဴထားတဲ့ အသစ္စက္စက္ ဓါတ္မွန္ စက္ႀကီးဟာ ကိုယ္ သာေျပာင္းလာခဲ့ရတယ္။ တစ္ခ်ပ္မွ ႐ိုက္လိုမရခဲ့ဘူး။ ေဆး႐ံုကို လာတဲ့ မီးအားနဲ႔ အလုပ္မလုပ္ပါဘူးတဲ့။ သူ႔အတြက္ ထရန္စေဖာ္မာတစ္လံုး ထိုင္ရပါမယ္တဲ့။ ကုမၸဏီကို ျပန္တင္ျပၿပီး ႀကိဳးစားေျဖရွင္းၾကည့္ပါတယ္။ အလွဴရွင္ေတြကလည္း သဒၵါတရားမကုန္ခမ္းေသးပါဘူး။ မီးစက္ႀကီး အႀကီးႀကီးတစ္လံုး ထပ္လွဴ ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ မီးစက္ႀကီးလည္ဖို႔ ဓါတ္ဆီ ႏွေျမာတာနဲ႔ မ႐ိုက္ျဖစ္ျပန္ဘူး။

ေပးကားေပး၏ မရ ဆိုတာ အဲဒါေပါ႔။

ရခိုင္ျပည္နယ္ႀကီး တစ္ခုလံုးမွာ ရွိတဲ့ ဆရာမကေလးေတြဟာလည္း အားလံုး ဖေလာ့ရင့္ ႏိုက္တင္ေဂးေလးေတြခ်ည္းပဲ။ မီးအိမ္ရွင္ေလးေတြေပါ႔။ စစ္ေတြမွာေကာ္ တစ္ညေလးနာရီပဲ မီးရတာကိုး။ တိုင္းျပည္ဆင္းရဲလိုေတာ့ မဟုတ္ရေပါင္ဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ ႀကီးႀကီးမားမား အိမ္ေဆာင္ေနမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ အိမ္ႀကီးရခိုင္လိုပဲေျပာၾကတာ။ ေဆြႀကီးမ်ိဳးႀကီး စိန္ေတြေရႊေတြ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာတဲ့ ရခိုင္ေတြပံုလို႔။ သူလို႔ကိုယ္ႏိုက္က ဆီမီး၀ါ၀ါညီညီစည္ကားပါနဲ႔ပဲ ေနခ်င္ပံုရွိတယ္ ပိုက္ဆံရွိရင္ ကိုယ္မီးစက္ နဲ႔ကိုယ္ ထိန္ထိန္ညီးေနလို႔ ရသားပဲ။ ေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းတစ္လုပ္ရင္ မီးလင္းဖို႔ ဘယ္ေလာက္ ၾကာမယ္ မသိဘူး။ (ခုထိေတာ့ တစ္ခုမွ မလင္းေသး) အရင္ဆံုး ကိုယ္ပိုင္တဲ့ လယ္ထြက္ေတြ၊ စိုက္ခင္းေတြ၊ ဥယ်ဥ္ေတြ အသိမ္းခံခ်င္ခံရမယ္။ ရြာလိုက္ေရြ႕ရတာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ကိုယ္အေျခအေနပ်က္ရမွာက အခု။ ၿပီးက် သူတို႔ စီမံကိန္းႀကီးက ဘတ္ဂ်က္ ဆက္မက်ေတာ့တာတို႔ လူႀကီးေျပာင္းသြားလို႔ ေနာက္က်တာ လွည့္မၾကည့္ေတာ့္တာတို႔နဲ႔ တန္းလန္းႀကီး ဂြမ္းသြားရင္ စီမံကိန္းက ေန႔စား ၀န္းထမ္းေလးေတြေတာင္ ထမင္းတလုတ္အတြက္ ထင္းခုတ္၊ ေက်ာက္စုပ္၊ ဒုကၡေတြ ေရာက္ကုန္ ၾကာေရာ။ မင္းကြန္းက ပုထိုးေတာ္ႀကီးကို ဘယ္ဘုရင္ဆက္တည္တယ္လိုၾကားဖူးသတုန္း။ ရခိုင္က ေစာေဖတို႔က ေနာေက်လို႔ ေမွာင္ေမွာင္ပဲ စံေနၾကတာေလ။ သင္ခန္းစာယူရမွာက ေရရွည္တည္တ့ံမည့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို လိုခ်င္ရင္ ေရရွည္တည္တံ့မည့္ ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီးကို အရင္ ေမတၱာပိုၾကဗ်ာ။ က်န္းမာပါေစ၊ အသက္ရွည္ပါေစ။ အာဏာစက္ႀကီးလည္း ကမာၻတည္သေရြ႕ အဓြန္႔ရွည္ပါေစလို႔။

ဘာေလးျဖစ္လိုက္ျဖစ္လိုက္ အလကားေန အစိုးရပဲ ခလုတ္တိုက္ေနသလိုေတာ့ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒါလည္း မဟုတ္ေသးျပန္ဘူးဗ်။ ေရရွည္တည္တံ့မည့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈမွာ အစိုးရအျပင္ ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ စာရိတၱနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကလည္း အမ်ားႀကီး အေရးပါေသးတာ။ အဲဒါကို မျပင္ပဲနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မတိုးတက္ႏိုင္ တာရွင္းျပခ်င္ပါေသးတယ္။ (ဒီထက္လူမုန္းမ်ားမယ့္ စာေတြေရးတတ္တဲ့သူမွ ရွိေသးပါစေနာ္)

ဘူတန္ကို ေရာက္ကာစက သူကိုေဆး႐ံုမွာ အနာေဆးထည့္တဲ့အခါ အရက္ပ်ံေတြ ဘီတာဒင္းေတြ ေ၀ါကနဲ ေ၀ါကနဲ သြန္ခ်၊ မကုန္လို႔ က်န္ရင္ သြန္ပစ္နဲ႔ လုပ္ေနၾကေတာ့ ကိုယ္ကမေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ လိုက္ လိုက္သိမ္းမိပါတယ္။ ခ်ဳပ္ႀကိဳးေတြတ၀က္ေလာက္က်န္ေနရင္လည္း “လႊင့္မပစ္နဲ႔ ေနာက္တခါသံုးဖို႔ သိမ္းထား”ဆိုေတာ့ သူတို႔က ရယ္ၾကတယ္။ ဘီ႐ိုႀကီးဖြင့္ျပၿပီး “ ဒီခ်ဳပ္ႀကိဳးေတြ အားလံုး ေနာက္ ႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္မွ ကုန္ေအာင္ မသံုးရင္ ဒိတ္လြန္လို႔ အကုန္လႊင့္ပစ္ရမွာမို႔ မကုန္ကုန္ေအာင္ မ်ားမ်ား သံုးေပးစမ္း ပါ” တဲ့။ တကယ္လည္း အဟုတ္ဗ်။ ေမ့ေဆးေပးတဲ့ ေဟလိုသိမ္းေတြ ရက္လြန္ကုန္ေတာ့ “မသံုးပါနဲ႔” ဆိုၿပီး အသစ္မွာေပးတယ္။ ကိုယ္ဆီမွာျဖင့္ အဲဒါေတြပဲ သံုးေနရတာေလ။ သူတို႔ႏိုင္ငံက လူဦးေရ နည္းနည္းေလးဆိုေတာ့ အစိုးရက အျပည့္အ၀ ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္တာေပါ႕ေလလို အစကထင္ပါတယ္။ အကယ္တမ္းေတြးၾကည့္ေတာ့ ကိုယ့္အစိုးရကလည္း အဲသေလာက္ေတာ့ ေထာက္ပံေပးေနတယ္ ထင္တာပဲ။ အလွဴရွင္ေတြကေနတဆင့္ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔။ ကြာသြားတာကေတာ့ သူတို႔ဆီက ၀န္ထမ္းေတြက အျပင္ကို ျပန္ၿပီး ေရာင္းမစားၾကတာပါ။ ေဒးဗစ္ေကာ္ပါဖီး ေလယဥ္ပ်ံႀကီးေဖ်ာက္ျပတာေလာက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္က လူေတြ ရယ္ေတာင္ရယ္ခ်င္ေသး။ ဂိုေဒါင္ႀကီးတစ္လံုးလံုး၊ စတိုခန္းႀကီး တစ္ခန္းလံုး ကြန္တိန္နာႀကီး တစ္ခုလံုးေတာင္ အသာေလး အစေဖ်ာက္ပစ္ႏိုင္ၾကတာ မယံုမရွိပါနဲ႔။ ကိုယ္ေတြ႕ေတြ ေရးေရးျပလိုက္ရရင္ သက္ေသလိုက္ေနရမွာစိုးလို႔ မေျပာေတာ့ဘူးေနာ္။ စာရင္းစစ္အဖြဲ႕ႀကီးေတြလာတယ္ ဆိုတာ နဂိုလုပ္ထားတဲ့ စာရင္းေတြကို လာစစ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာမွ လုပ္မထားတဲ့ တစ္ႏွစ္စာ စာရင္း ေတြကို ပုတ္ျပတ္နဲ႔ လာလုပ္ေပးသြားတာ။ လူတိုင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ေတြ႕ဖူးသမွ်ကို ေျပာတာပါ။ သူမ်ားကို ေဆာ္ခ်င္ႏွက္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဒီအက်င့္ႀကီးေတြနဲ႔ ဘယ္ဘုရားရွင္လက္ထက္မွ တိုးတတ္စရာ မျမင္ဘူးေလ။ ေခါင္ကပဲ ယိုယို၊ တံစက္ၿမိတ္ကပဲ ယိုယို မိုးယိုတာကို မျပင္ပဲနဲ႔ ေရခြက္နဲ႔ လိုက္ခံေနသလိုျဖစ္ေနတာကို အားလံုးျခံဳၿပီးေတာ့ ျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။ သူမ်ားထိခိုက္သြားရင္ ရွစ္ႀကီးခိုးပါ ရဲ႕ (ရွစ္၀ယ္မယ့္သူ ရွိရင္ ေျပာဦးဗ်ိဳ႕)

ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကိုယ့္လက္ထဲမိေနတဲ့ စစ္ေစးရာႀကီးေတြ ေရႊလိုက္ခ်ခ်င္လို႔ မ်က္ပါးရပ္က သက္ထားျမတ္တို႔ဆီကို အလွဴခံ အသံေပးလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ။ ခြဲခန္းထဲ၊ ေမြးခန္းထဲသံုးဖို႔ ထြန္းလို႔ရတဲ့ မက္တတ္ မီးေမာင္းကေလး ႏွစ္ခုေလာက္၊ လက္နဲ႔ ၫႇစ္ၫႇစ္ေနရရွာတဲ့ ေမ့ေဆး ဆရာ၀န္ႀကီးက သနားစရာ အလြန္ေကာင္းတာမို႔ သူ႔အတြက္ အလိုအေလွ်ာက္ အသက္ရႉစက္ကေလးနဲ႔ ေမာ္နီတာေလး တစ္လံုးေလာက္ ေသြးတိတ္ေအာင္ မီးနဲ႔ ႐ိႈ႕တဲ့ စက္တစ္လံုး၊ ခၽြဲစုပ္စက္တစ္လံုး၊ ေအာက္စီဂ်င္ေပးတဲ့ စက္တစ္လံုး နဲ႔ ဓါတ္မွန္ဖလင္ျပားမ်ား၊ ေသြးခံအိတ္ လွဴဒါန္းခ်င္တဲ့ ေစတနာ သဒၵါ တရားမ်ားျဖစ္ေပၚလာမယ္ဆိုရင္ ဆက္သြယ္လိုက္ပါေနာ္။ စားရိတ္လည္းစိုက္၊ လူလည္းစိုက္ပါ႔မယ္။ ဓာတ္ပံုေတြ ဗီဒီယိုေတြေတာ့ လက္ခံၿပီးျပန္မပိုေတာ့ဘူး စိတ္နာလြန္းလို႔။ လူနာေတြအတြက္သံုးေနတေရြ႕ အလွဴရွင္ႀကီးရဲ႕ ကုသိုလ္မီတာေတြ တရိပ္ရိပ္တက္ေနမွာမို႔ အဲဒီမွာပဲ ဖတ္ယူလိုက္ေတာ့ ေနာ္။ အားလံုးအတြက္ (အထူးအားျဖင့္ ကိုယ္အတြက္) ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းေပး လိုက္ပါမယ္။ “ေရာက္တဲ့အရပ္မွာ ေရမီးလာ၊ အင္တာနက္လည္း ေကာင္းပါေစ”လို႔။

 

Foreign Resident

About Foreign Resident

Foreign Resident has written 203 post in this Website..

စားဝတ္ေနေရးအတြက္ သေဘၤာလိုက္ေနရင္း ၊ ကံဇတ္ဆရာရဲ႕အလိုက် ကၽြန္းႀကီးတစ္ကၽြန္း ေပၚမွာ ေသာင္တင္ေနမိၿပီး ၊ အမိေျမကို လြမ္းဆြတ္ေနရသူပါ ။