မနက် ၆နာရီ ထိုးပြီ။

အိပ်ယာက ရုတ်တရက်ထပြီး နာရီကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ ၆နာရီ ထိုးနေတာ မြင်တဲ့ အတွက် ကဗျာကယာ အိပ်ယာထပြီး မျက်နှာ မသစ်ခင်မှာပင် ထမင်းအိုးတည်ရန်ပြင်ဆင်ရသည်။ ထမင်းအိုးတည်ပြီးသော် မျက်နှာသစ်ပြီး အိမ်သားအားလုံး နိုးရပါတော့သည်။

သားရေ.. သမီးရေ.. အဖေကြီး.. ထတော့.. အလုပ်နောက်ကျမယ်။ အော်ဟစ်ဆူပူပြီး အားလုံး ဆက်မအိပ်နိုင်သော အခါ မျက်စိပွတ်ပြီး အလျှိုလျှို အိမ်နောက်ဖေးခန်းသို့ ဝင်ကာ မျက်နှာသစ်သူနှင့် အိမ်သာဝင်သူ ကလည်း အိမ်သာဝင် အလုအယှက် လုပ်ပြီး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ထမင်းချိုင့်ကို ဆွဲပြီး အလုပ်ကိုယ်စီ ကျောင်းကိုယ်စီ သွားပါတော့တယ်။

အိမ်သားများ အားလုံး လူစုခွဲပြီး လိုရာ ခရီးသွားပြီးနောက်မှာတော့ အိပ်ယာထဲမှ စိုစိုရွဲနေတဲ့ ကလေးငယ်က ထပြီး အော်ဟစ်တာကို ဖြေရှင်းပေးရပါတော့တယ်။ အငယ်ဆုံး ကလေးကတော့ အသက် ၁နှစ် စွန်းစွန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်။ တနေကုန် အိမ်မှာ ကလေးနဲ့ အတူ ရှိနေသလို ကလေးလည်း ထိန်းရင်း အိမ်စရိတ်ကာမိအောင် ရပ်ကွပ်ထဲက စက်ချုပ်ဆိုင်က အထည်များ လက်ချုပ်လိုက်ပေးရပါတယ်။

ကလေးတဖက်နဲ့ အထည် လက်ချုပ်လိုက်တာ သိပ်တော့ အလုပ်မဖြစ်လှပါဘူး။ ကလေးကိုလည်း ကြည့် အထည်ကိုလည်း အချိန်မှီ ပြီးအောင် လုပ်ရပါတယ်။ အချိန်မှီ မပြီးရင်တော့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က တခြား လူကို ပေးမယ် ပြောထားတဲ့ အတွက် အထည်လက်ချုပ်လိုက်ရမှ မိသားစု ချောင်ချောင်လည်လည် အဆင်ပြေတဲ့ အနေအထားမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။

စူပါမားကတ် တခုရဲ့ လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်း တစ်ဦးရဲ့ လစာနဲ့ သား သမီး ၃ယောက် နဲ့ စားမလောက်တာတော့ အမှန်ပါပဲ။ တခါတရံ ဈေးလာဝယ်တဲ့ လူတွေက မုန့်ဖိုးလေးတွေ အဖြစ် ပေးတဲ့ ၁၀ဝ ၂၀ဝ ၅၀ဝ စတာတွေက အိမ်စရိတ်အပိုတော့ ဖြစ်ပါတယ်။ တနေ့တနေ့ အိမ်အပြန် ဘောက်စူး ဘယ်လောက် ပါမလဲ မျှော်နေရပါတယ်။ သားကြီး နဲ့ သမီးကလည်း ကျောင်းတက်နေတော့ ကျောင်းစရိတ်ကလည်း တနေ့တနေ့ ပိုက်ဆံ တွက်နေရတဲ့ အတွက် တော်တော် အကျပ်ရိုက်အောင် စဉ်းစားရပါတယ်။

တခါတရံ လိုတယ် ဆိုရင်တော့ လမ်းထိပ်က မမမြ အိမ်မှာ သွားပြီး အတိုးလေးနဲ့ ချေးရပါတယ်။ နောက်ပိုင်း ကျတော့ အတိုးတွေ ဆပ်ရတာနဲ့ နွံထဲ နစ်သလို ရုန်းမထွက်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ဘောက်စူး နဲ့ အပိုကြေး များများ ရတဲ့ အခါကျမှ အကြွေးတွေ ဆပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ ပါးပါး ဖြစ်သလို ခံစားရပါတယ်။

ကလေးအငယ်လေးကလည်း ၁နှစ်ပဲ ရှိသေးတော့ အိမ်ပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံ ရှာဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်သေးတော့ အိမ်တွင်း လက်မှု လုပ်ငန်းနဲ့  အသက်ရှုချောင်အောင် နေရပါတယ်။

တခါတရံများ မိသားစုထဲက တယောက်ယောက် ဖျားနာခဲ့ရင် တော်တော် ဒုက္ခများပါတယ်။ အကြွေးကင်းအောင် နေပေမဲ့ အကြွေးနွံထဲ ပြန်ရောက်ရောက်သွားပါတယ်။

မနက် ကျောင်းနဲ့ အလုပ် ကိုယ်စီ သွားကြပြီး ညနေစောင်း စားစရာ တခုခုချက်ပြီး မိသားစု ထမင်းဝိုင်း အတွက် ပြင်ဆင်ရပါတယ်။ ကျောင်းလွယ်အိတ် ကိုယ်စီ နဲ့ အိမ်ပြန်လာတဲ့ သားနဲ့ သမီး ကတော့ လွယ်အိတ်ချပြီး အိမ်ရှေ့ထွက်ဆော့တော့တာပါပဲ။ ကျောင်းစာတွေ လုပ်ဖို့ အော်ဟစ်နေတဲ့ အခါကျမှ မဖတ်ချင် ဖတ်ချင်နဲ့ စာအုပ်ထုတ်ပြီး စာဖတ်ကြတယ်။ ညနေစာ ထမင်းတူတူ မိသားစု စုံစုံ ညီညီ စားသောက်ပြီး ကလေးတွေကတော့ အိမ်နားက တီဗွီရှိတဲ့ အိမ်တွေမှာ ရုပ်သံ ဇတ်လမ်းတွေ လိုက်ကြည့်ကြပြီး တနေ့ တနေ့ မပြီး ပြတ်နိုင်တဲ့ အထည်တွေ လက်ချုပ်ကို စိတ်ပါလက်ပါ လိုက်နိုင်ပါပြီ။ အငယ်လေးကို သူ့အဖေက ထိန်းနေတဲ့ အတွက် အချိန်အားတုန်း မြန်မြန်နဲ့ များများ ပြီးအောင် လုပ်ရပါတယ်။

ထိုနေ့က မိုးတွေသည်းကြီးမဲကြီးကို ရွာနေပါတယ်။

အထည်လက်ချုပ်လိုက်ထားတာလေးတွေ ပေးဖို့လည်း ရှိပါတယ်။ ရက်ချိန်းလွန်သွားရင် နောက်အလုပ်မပေးမှာလည်း စိုးရိမ်ရပါတယ်။ မိုးကလည်း သည်းနေတော့ အငယ်လေးကို အိမ်မှာ ခဏထားပြီး အပ်ချုပ်ဆိုင်ကို အမြန်ပြေးရပါတယ်။ စိတ်ကူးကတော့ အရေးကြီး အထည် ပေးပြီး ပြန်လာပြီး မိုးတိတ်မှ အေးအေး ဆေးဆေး သွားယူမယ်ဟု တွေးထားပါသည်။ ဖြစ်ချင်တော့ အထည်ပေးပြီး အပြန် လမ်းထဲက လူတယောက်က ဟိုမှာ နင့်သား ချော်လဲပြီး မြောင်းထဲ ပြုတ်ကျသွားတယ်။

ထိုစကား သံကို ကြားလိုက်တဲ့ အခါမှာ ရင်ထဲမှာ ဒိန်း ကနဲ ဖြစ်ပြီး နှလုံးသွေးများ ရုတ်တရက် စောင့်တက်သွားသလို နားစည်ကို မိုးကြိုး ပြစ်သလို ခံစားရပြီး သားဇောနဲ့ ဦးတည်ရာ လမ်းကြောင်း တခုက လွဲပြီး ဘာမှ မမြင်တော့ပဲ အပြေး သွားပါတော့တယ်။ လမ်းမှာ ရုတ်တရက် ကားတစီးကို တွေ့ပါတယ်။ မရှောင်နိုင်မိလိုက်ဘူး ထင်တယ်။ လူက လေထဲ လွင့်သွားသလိုလို မြောက်တက်သွားတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ အတူ သားရှိတဲ့ ဆီကို ဆက်လက်ပြေးနေခဲ့မိပါတယ်။ ထိုနေရာ ရောက်တော့ အနီးအနားက လူကြီးများက ဝိုင်းပြီး ကူညီဖေးမထားလို့ စိတ်ပူစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ စိတ်ပူစရာ မရှိတော့ပေမဲ့ ဒီလောက် ဆော့ရလား ဆိုပြီး ရိုက်ချင်စိတ်ဖြစ်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရိုက်လို့ မရသလို သား အနားကိုသွားဖို့တောင် မလွယ်ပါဘူး။ အနားမှာ လူကြီးတွေ ဝိုင်းရံ နေလို့လား မသိဘူးလို့ တွေးမိတယ်။ လူကြီးများက သေသေချာချာ အိမ်ကို ခေါ်လာကြပါတယ်။ ကျမ အနောက်က ပါလာတယ်။ စိတ်တွေလည်း အရမ်းတိုပါတယ်။ ကျမ ကို ဘယ်သူမှ မမြင်တဲ့အခါ စိတ်ညစ်လာပြန်ပါတယ်။ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်မိတော့ ကျမ ရဲ့ ကိုယ်ကို ကားတစီးပေါ် တင်သွားတာ မြင်လိုက်ပါတယ်။ ကိုယ်ခန္ဓာပါသွားတဲ့ ကားနောက်ကို လိုက်ရမလား ကျမ အိမ်မှာ ထားခဲ့တဲ့ ကလေးငယ်ဆီ ပြန်ပြေးသွားရမလား။ စိတ်တွေ ဒွိဟ ဖြစ်နေပါတယ်။ ဘာလုပ်ရမလဲ.. သားရေ သမီးရေ ဆိုပြီး စိတ်ထဲမှာ သူတို့ကိုပဲ ပူပန်နေမိတယ်။ မှတ်မိသလောက် ဘဝ တသက်တာမှာ အလှူအတန်းဆိုတာ လုပ်ဖူးတယ် မရှိလောက်အောင်ပါပဲ။ တနေ့ရှာတဲ့ ပိုက်ဆံ နဲ့ တနေ့အတွက်တောင် မလောက်ငှတဲ့ အတွက် အလျင်မှီအောင် မနည်း ချိုးချန်ချွှေတာ စီစစ်သုံးရတဲ့ အတွက် တပြားတချပ် အပို မရှိပါဘူး။ အခု သိလိုက်တာတခုကတော့ ကျမ ရှင်လူ မဟုတ်တော့ဘူး။ သေသွားပြီ ဆိုတာပါပဲ။ အတွေးထဲမှာ ဘာများ ကောင်းတာ လုပ်ဖူးလဲ ဆိုတဲ့ အတွေးလေး တွေးမိပါသေးတယ်။ တွေးလို့လည်း ဘာမှ မရဘူး။ အတွေးထဲမှာ ရှိတာကတော့ သားတွေ သမီးတွေ ပဲ မြင်မြင်နေမိပါတယ်။ သူတို့လေးတွေ မနက်အိပ်ယာ ဘယ်သူနိးမလဲ ထမင်းချိုင့် ဘယ်သူထည့်ပေးမလဲ။ အငယ်လေးကို ဘယ်သူကြည့်မလဲ။ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို ပွက်ပွက်ဆူ နေတဲ့ ရေနွေးအိုး လောင်းချလိုက်သလိုပါပဲ ပူလောင်နေမိပါတယ်။ အိမ်နားမှာ ရစ်သီ ရစ်သီနဲ့ အိမ်ထဲ ဝင်ချင်မိပါတယ်။ အိမ်ထဲ ဝင်လို့လည်း မရ အိမ်အပြင်မှနေပြီးတော့ ကလေးတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား ကြည့်ရင်းနဲ့ သားရေ သမီးရေ အော်ခေါ်မိပါတယ်။ သူတို့ပဲ ကြားလေသလော သူတို့ အမူအရာများ ရုတ်တရက် ကျမ ရပ်နေတဲ့ ဆီကို ကြည့်ကြပါတယ်။ သူတို့ မြင်ပုံမရပါဘူး။ သူတို့ကတော့ မိခင် ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာ ငိုကြွေးနေကြပါတယ်။ အငယ်ကလေးကတော့ ကျမ ကို ကြည့်ပြီး သူဗိုက်ဆာတဲ့ အခါ မပီကလာ ပီကလာနဲ့ မေမေ လိုလို အသံနဲ့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ငိုနေပါတယ်။ အပြင်မှာ မိုးတွေကလည်း ရွာလိုက်တာ မတိတ်တဲ့ အပြင် ကျမ အရမ်းချမ်းနေပါတယ်။ ကျမ ထိုအချိန်မှာ အလုပ်ချင်ဆုံး အလုပ်ကတော့ အိမ်ထဲ ဝင်ပြီး ကလေးတွေကို ထမင်းကျွှေးချင်တာပါပဲ။

ထိုနေ့မှ ခွေးတွေကလည်း ကျမကို ကြည့်ကြည့်ပြီး လိုက်ဟောင်ပါတယ်။ အသံရှည်နဲ့ စွဲပြီးတော့ အူကြပါတယ်။ ခွေးအူသံကြားတော့ သားကြီးနဲ့ သမီးက ကြောက်ကြောက်နဲ့ သူ့အဖေ နားကပ်ပြီး နေကြပါတယ်။ ကလေးကလည်း အိပ်နေရာက ရုတ်တရက် နိးလာပြီး ထ ငိုပါတယ်။ ကျမ ရင်ထဲက အသည်းတွေ တစစီ ပြုတ်ကျပြီး ကြွေကျသလိုတောင် နာကျင်စွာ ခံစားရပါတယ်။ ကလေးတွေ ထိတ်လန့်စေတာ ခွေးအူသံကြောင့် မှန်း သိတော့ ကျမ ထို အနားက ထွက်ခွာပြီး ခွေးအူသံ တိတ်သွားပြီး လူခြေတိတ်မှ အိမ်ဘက်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။အိမ်အပြင်မှာ လူးလာ ခေါက်တုံ့ လျှောက်ရင်းနဲ့ တည ကုန်ဆုံးသွားပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ၃ရက်မြောက်တဲ့ နေ့မှာ လမ်းထဲမှာ ကားကြီးတွေရပ်ထားပါတယ်။ ကျမ သိပါတယ် အသုဘ လိုက်ပို့ ဖို့ လူတွေ ကြိုးစားနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အိမ်ထဲဝင်ပြီးတော့ နုတ်ဆက်တဲ့ သူက နုတ်ဆက်ကြပါတယ်။ ဆွေမျိုးသားချင်းများကလည်း အိမ်မှာ ကလေးတွေကို ကြည့်ပေးထားတော့ စိတ်ကတော့ မချနိုင်ပေမဲ့ စိတ်သက်သာရာ ရနေသလို ဖြစ်ပါတယ်။

လူတွေ တော်တော် များများ ကားကြီး တစီးပေါ် တက်ပြီးတဲ့ အခါမှာ.. လူနှစ်ယောက် ကြေးစည်ကြီး ကို ထမ်းလာပြီးတော့ ကားပေါ် မတက်ခင်မှာ ကြေးစည်ကို စပြီး ထုပါတော့တယ်။ဆက်တိုက် ကို အဆက်မပြတ် ထု ပါတော့တယ်။

ကျမ နားထဲမှာ အူပြီး ထူသွားလောက်အောင် ဆူညံပါတယ်။ ကျမ လိုက်မသွားချင်ပါဘူး။ လိုက်သွားပြီး ကျမ ပြန်လာလို့ မရမှာ စိုးတယ်။ တချက်တချက် ထု လိုက်တဲ့ ကြေးစည်သံက မူးဝေ သွားလောက်အောင်ကို အသံက ဆူညံလှပါတယ်။ ရင်ထဲက အသည်းထဲ သွေးကြောထဲ စိမ့်သွားလောက်အောင် ဆူညံပြီး တဆတ်ဆတ်တုန်ပြီး ထွက်ပြေးချင်ပါတယ်။ ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်မှာ ကလေးတွေကလည်း ငို ခွေးတွေကလည်းအူ ကျမနားတွေလည်း ကွဲမတတ်ခံစားရပါတယ်။ ဘယ်ကိုမှ ထွက်မပြေးနိုင်ပဲ ကားက ထွက်တဲ့ အခါ သွားမယ်ဟေ့ ဆိုတဲ့ အသံဆီကို  ရုတ်တရက် ပြေးလိုက်ရပါတော့တယ်။

မှော်ဆရာ မှော်အတတ်နဲ့ ထုလိုက်တဲ့ အသံများလား ထင်ရပါတယ်။ မောကြီး ပန်းကြီးနဲ့ ထွက်သွားတဲ့ ကားအနောက်ကို မှီအောင် ပြေးလိုက်ပြီး သချင်္ု ိင်းရောက်တော့ ဘုန်းကြီး ၅ပါး သရဏဂုံတင်ပေးနေကြပါတယ်။ ကလေးတွေက ကျမရဲ့ မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေတဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကြီး ကိုကြည့်ပြီး ကန်တော့ကြတယ်။ ပူဆွေးသောက ရောက်စွာ ငိုကြွေးနေကြပါတယ်။ မျက်စိထဲမှာတော့ သားတွေ သမီးတွေက လွဲရင် ဘာမှကို မမြင်တော့ပါဘူး။ ထို့နောက် ရေအိုးတလုံးကို ရေထည့်ပြီး ခွဲလိုက်ကြတယ် နင်နဲ့ ငါတို့ ဘဝ ခြားသွားပြီ မဆိုင်တော့ဘူး နင်သွားလိုရာ သွားတော့လို့ ကျမယောင်္ကျားက ပြောပါတယ်။ ဘာလို့ မဆိုင်ရမှာလဲ အဲဒါ ငါ့ကလေးတွေလို့ ပြောချင်ပါတယ် ပြောလည်း ပြောနေပါတယ်။ ဘာမှကို မတတ်နိုင်ဘူး သူလည်း မကြားဘူး နားထဲမှာ ဆူဆူညံပြီး ကြေးစည်သံသာ ဆက်တိုက်ကြားနေရပါတယ်။ ထို့နောက် ရုပ်အလောင်းကို မီးသင်္ဂြ ိုလ်ကြပါတယ်။ မီးတွေ တမြိုက်မြိုက် လောင်နေတာ ကြည့်ပြီး အရမ်းဝမ်းနည်းရပါတယ်။ အရိုးအသား တစစီ ဖြစ်အောင် တဟုန်းဟုန်း လောင်ကြွမ်းနေပြီး အဆီတွေ အစက်စက်နဲ့  ထပေါက်နေတာလည်း မြင်နေရပါတယ်။ မီးလောင်ကျွှမ်းလို့ ပြာကျတဲ့ အထိ စောင့်ပြီး အိမ်ပြန်တဲ့ အခါ ကျမ ဓါတ်ပုံလေး ကိုင်ပြီး လိုက်ခဲ့ ဆိုတဲ့ အသံလေး ကြားလိုက်တော့ တော်တော် ပျော်သွားတယ် ကျမ ဒီမှာ မနေရတော့ဘူး ကျမ အိမ်လိုက်လို့ ရပြီ။ အိမ်ရောက်တော့ အိမ်ထဲမှာ ကလေးတွေ ကြည့်ပြီး သနားမိတယ်။ အငယ်လေးကလည်း အမေ မတွေ့လို့ တဂျီဂျီနဲ့ ငိုနေတာ မြင်လေ သနားလေပါပဲ။ အိမ်စရိတ် အကြွေးတွေ ယူထားတာ ပြန်ဆပ်နိုင်ပါ့မလား။ ကလေးတွေနဲ့ သူနဲ့ ဖြစ်ပါ့မလား ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ပါဘူး။ ရက်လည်တဲ့ နေ့မှာတော့ သံဃာတော်များ ဆွမ်းကပ်ပြီး သာဓု အနုမောဒနာ တရားများ နာကြားခဲ့ရပါတယ်။ သာဓု ခေါ်ချင်ပါတယ်။ ကလေးတွေ အတွက် စိတ်သောက နဲ့ ဟိုတွေး ဒီတွေး ဖြစ်နေတာနဲ့ သာဓုခေါ်ဖို့ မေ့လျော့သွားတယ်။ သံဃာတော်များ ကြွသွားပြီး မကြာခင်မှာတော့ မမမြ အိမ်ကို စာရွက်တရွက်ကိုင်ပြီး လာပါတော့တယ်။ ကျမ သိလိုက်တယ်။ သူဆီက ယူထားတဲ့ အကြွေးတွေ သိအောင် လာပြောတယ် ဆိုတာ သိပါတယ်။ ကျမ ယူထားတဲ့ အကြွေးနဲ့ သူလာပြတဲ့ အကြွေးစာရင်း တော်တော် ကွာနေပါတယ်။ ကျမ ယူထားတာ အဲလောက် မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်လို ပြောပြရမလဲ။ သူတို့ စာရင်းမှားနေတယ် ဆိုတာ တွေးမရတဲ့ အဆုံး ကျမ တခုခု ပြောနိုင်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ ရုတ်တရက် အားမရှိသလို ဖြစ်ပြီး လဲကျသွားပါတယ်။ သူဘာပြောလိုက်သလဲတော့ မသိဘူး။

ကျမ မျက်စိဖွင့်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ကျမ ဆေးရုံပေါ်မှာ သတိလစ်မေ့မျောနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သတိရရခြင်း မြင်တွေ့လိုက်ရတာကတော့ ကျမ ယောင်္ကျားဖြစ်ပြီး ပထမဆုံး မေးလိုက်တာကတော့ သားကြီး ဘယ်လိုနေလဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူကတော့ မင်း ဒါတွေ စိတ်ပူမနေပါနဲ့ သားကြီးက ဘာမှမဖြစ်ဘူး မင်း သတိလစ်နေတာ တပတ်လောက် ရှိသွားပြီ။ ထိုစကားသံကို ကြားတဲ့အခါမှာတော့ ကျမ သိလိုက်တာကတော့ ကျမ မသေသေးဘူး ဆိုတာပါပဲ။ အရမ်းကို ဝမ်းသာ ပီတိဖြစ်မိပါတယ်။

အတွေးထဲ သိလိုက်တာတခုကတော့ သေခြင်းတရားဆိုတာ အချိန်မရွေးလာနိုင်သလို မသေခင်မှာ ဘာတွေ ကြိုတင်ပြင်ဆင် သင့်သလဲ ဆိုတဲ့ အတွေးတခု နဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကြီးကြီးမားမား ရှိသွားတာပါပဲ။

About ဆူး

has written 398 post in this Website..