Dear Villagers,

 

This is only “part” of one article, written by Dr. Chan Aye ( From Face Book ).

It is interesting & touching real story.

This article explains

the real differences between Doctors’ lives in Myanmar & Foreign.

There are pros & cons.

Please, feel it yourself.

 

Bravo, Sayar Chan Aye !!! :)

 

If you want to read the full article, please read it in

—http://www.facebook.com/note.php?note_id=275619965785598—

 

ေၾသာ္ ငါ ဗမာျပည္မွာဆရာဝန္လာျဖစ္တာကံေကာင္းတာပဲ

အျပန္တစ္ရာမိုက္ဦးမွာ၊ အဖန္တစ္ရာမွားဦးမွာ။

 

ဖေယာင္းတိုင္ႏွစ္တိုင္။ (ေဒါက္တာခ်မ္းေအး)

 

ညစာအတြက္စီစဥ္ေနတုန္းဆင္ဦးစီးတစ္ေယာက္က

သူ႕မိန္းမေနမေကာင္းလို႕လိုက္ၾကည့္ေပးဖို႕လာေခၚပါတယ္။

ဧည့္သည္ေတြကိုအက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပၿပီး ခြင့္ေတာင္းေတာ့မာဂရက္ဆိုတဲ့အမ်ိဳးသမီးကသူလဲလိုက္မယ္တဲ့၊ သူဆရာဝန္ပါတဲ့။

ဒါနဲ႕ဓါတ္မီးယူ၊ေဆးအိပ္ဆြဲၿပီးလိုက္သြားတာဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေလွ်ာက္ရတယ္။

တဲကဝါးတဲေသးေသးေလးပါ။

 

လူနာက အသက္(၃၀)၊ ကေလး(၄)ေယာက္အေမ၊ အငယ္ဆံုးကေလးက(၁၀)ရက္သားပဲ႐ွိေသးတယ္။

မီးေနသယ္ေပါ႕ဗ်ာ။ အရမ္းဖ်ား၊ ကိုယ္ေဖါေယာင္၊ ေသြးေတြလဲဆင္းတယ္တဲ့။

စမ္းၾကည့္ေတာ့ေသြးေပါင္ခ်ိန္(၆၀/၀)၊ ႏွလံုးခုန္ႏွုန္းက (၁၂၀)ေလာက္႐ိွမယ္၊ ကိုယ္ပူခ်ိန္(၁၀၄)၊ ေအာက္ကေသြးေတြကေတာ့ဒလေဟာပဲ။ အသက္႐ွုေတြလဲျမန္ေနၿပီးေမာေနတယ္။

ႏွူတ္ခမ္းေတြမ်က္သားေတြလဲေဖြးေနတာပဲ။

ဗိုက္စမ္းၾကည့္ေတာ့သားအိမ္စမ္းမိတယ္။ ခ်က္နားေလာက္ထိေရာက္တယ္။

 

ဒါနဲ႕ဘယ္သူေမြးေပးတာလဲေမးေတာ့႐ြာဟိုဘက္နားကမိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ေမြးေပးတာတဲ့။

ေမြးတုန္းကအခ်င္းစံုရဲ့လားေမးေတာ့မသိပါဘူးဆရာရယ္ ဟဲ့သြားေမးစမ္းဆိုၿပီးသမီးအႀကီးမလႊတ္လိုက္တယ္။

သြားေမးေနတုန္းမာဂရက္ကိုလဲျဖစ္ေနတာစမ္းမိတာရွင္းျပရေသးတယ္။

မင္းတို႕ကြာဒီေလာက္ျဖစ္ေနတာေရာက္ကတည္းကလာေခၚေရာေပါ႕ဆိုၿပီးအျပစ္တင္ေတာ့၊

လာပါတယ္ဆရာ၊၊ ဆရာတို႕ေရာက္တယ္ၾကားၾကားျခင္းလာတာပါ၊၊ ဆရာတို႕ကအလုပ္စခန္းထြက္သြားၿပီ။

ေန႕ခင္းတုန္းကလဲတစ္ေခါက္လာေသးတယ္။ ဆရာတို႕ထမင္းစားေနလို႕။ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္လာေတာ့လဲဆရာအိပ္ေနတာနဲ႕။

 

ကၽြန္ေတာ္လဲအျပစ္မေျပာရက္ေတာ့ဘူး။ ေဆး႐ံုဘာလို႕မတင္လဲလို႕လဲမေမးေတာ့ဘူး။

သမီးႀကီးျပန္ေရာက္ေတာ့အခ်င္းက်တယ္ဆရာတဲ့။ စံုရဲ့လားေမးေတာ့မေျဖတတ္ဘူး။

တစ္ခါထပ္လႊတ္ၿပီးေမးခိုင္းမလို႕လုပ္ေတာ့၊ တဲေအာက္ကေနပြစိပြစိနဲ႕ေျပာသံၾကားရတယ္။

ေမြးလာတာဘယ္ႏွစ္ေယာက္႐ိွၿပီလဲ။ တစ္႐ြာလံုးငါေမြးေပးထားတာ။

အခ်င္းလဲက်တယ္။ စံုလဲစံုတယ္။ လုပ္စားလာတာအိုေသေတာ့မယ္။

အံတို႐ံုမကဘူးခ်ိဳင့္ေတာင္ဝင္ေနၿပီ။ တကတည္းတရားခံက်ေနတာပဲအေမးခံေနရတာ။

 

ကၽြန္ေတာ္လဲမေျပာေတာ့ဘူး။ မာဂရက္ကေတာ့ဟိုၾကည့္လိုက္ဒီၾကည့္လိုက္နဲ႕နားမွမလည္ပဲကိုး။

မာဂရက္ကိုအစအဆံုး႐ွင္းျပၿပီးတိုင္ပင္ေတာ့သူကသမားေတာ္ပါတဲ့။ ဒါေတြမလုပ္တတ္ဘူးတဲ့။

မင္းပဲဦးေဆာင္ၿပီးလုပ္ပါတဲ့။ သူကအကူပဲလုပ္ေပးမယ္တဲ့။

 

ဒါနဲ႕ကၽြန္ေတာ့္အျမင္ကို႐ွင္းျပရတယ္။

လူနာကသားအိမ္ထဲပိုးဝင္တာကေနပိုးအဆိပ္တက္ေနၿပီ။ ေ႐ွာ့ခ္ျဖစ္လုနီးပါးပဲ။

ဗိုက္ေပၚကေနသားအိမ္လဲစမ္းမိေနေတာ့အထဲမွာတစ္ခုခုေတာ့႐ိွတာေသခ်ာတယ္။

ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ႏွစ္ခု႐ိွတယ္။ အခ်င္းက်န္တာလား။ လက္သည္ႀကီးကေတာ့မက်န္ဘူးေျပာတာပဲ။

ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ဒုတိယအျမႊာက်န္တာလား။

(အျမႊာႏွစ္ေယာက္၊ တစ္ေယာက္ေမြးၿပီးတစ္ေယာက္အထဲမွာက်န္ခဲ့တာလား။)

ပို႐ွင္းေအာင္ေတာ့ေအာက္ကေနႏိွုက္ၿပီးစမ္းၾကည့္ရမွာပဲဆိုေတာ့ သူသေဘာတူပါတယ္။

 

ဒါနဲ႕လက္အိပ္စြပ္ၿပီးစမ္းၾကည့္ေတာ့ သားအိမ္ဝကလက္သံုးလံုးေလာက္ပြင့္ေနတယ္။

အထဲဆက္ႏိွုက္ၾကည့္ေတာ့တစ္႐ွုးတစ္ခုပါလာတယ္။

ဓါတ္မီးနဲ႕ထိုးၾကည့္ေတာ့အခ်င္းစေလးတစ္စ။

အေရးထဲဓါတ္မီးကအားကုန္သြားလို႕ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းခိုင္းရတယ္။

အခ်င္းစေလးကေသးကလဲေသး၊ (၁၀)ရက္ေလာက္ၾကာၿပီးပိုးကလဲဝင္ထားေတာ့ပုပ္လဲပုပ္ေနေသးတယ္။

ထြက္ေနတဲ့ေသြးေတြလဲေပေနေတာ့မနည္းၾကည့္ယူရတယ္။

 

ဒါနဲ႕မာဂရက္နဲ႕တစ္ခါတိုင္ပင္ရျပန္ေရာ။ လက္အိတ္ေတာ့မခၽြတ္ရဲေသးဘူးအဲဒီတစ္စံုပဲပါလို႕။

သူကအထူးကုဆိုေတာ့ကိုယ့္ထက္ဝါေရာ အသက္ေရာ ႀကီးလို႕သူ႕အႀကံေတာင္းပါတယ္။

သူကဒါေတြနားမလည္လို႕ေကာင္းမယ္ထင္တာလုပ္ပါတဲ့။

 

ကၽြန္ေတာ္က၊ ဒီအေျခအေနကခ်က္ခ်င္းေဆး႐ံုပို႕ရမယ့္အေျခအေနပဲ။

ဒါေပမယ့္၊ သြားရမယ့္ခရီးနဲ႕(ႏွစ္နာရီလမ္းေလွ်ာက္၊ သံုးနာရီကားစီး)

လမ္းၾကမ္းတာနဲ႕ ေသြးထြက္တဲ့ႏွုန္းနဲ႕၊ေ႐ွာ့ခ္ျဖစ္တာနဲ႕၊

ေဆး႐ံုပို႕မယ္ဆိုရင္လူနာလမ္းတင္ေသမွာပဲဆိုေတာ့သူသေဘာတူပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ္ကဆက္ၿပီး၊ ဒီလူနာသာေဆး႐ံုေရာက္လာၿပီးကၽြန္ေတာ္သာအဲဒီေဆး႐ံုမွာတာဝန္က်ဆရာဝန္သာျဖစ္ခဲ့ရင္၊

ခ်က္ခ်င္းေသြးအုပ္စုခြဲ၊ ေသြးရွာၿပီးသြင္းဖို႕ျပင္ဆင္ထားေနတုန္း သားဖြားမီးယပ္ဆရာႀကီးသတင္းပို႕၊

ေဆးသြင္းပိုက္အႀကီးနဲ႕ဘယ္ညာခြဲၿပီးဓါတ္ဆားရည္နဲ႕ပိုးသတ္ေဆးရည္သြင္း၊

လိုအပ္ရင္ေသြးလန္႕တာကု၊ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာခြဲခန္းလဲသတင္းပို႕ထား။

ေသြးရရင္သြင္းၿပီးလို႕ခြဲခန္းအဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ခြဲခန္းထဲထည့္ၿပီး

ေမ့ေဆးေပးၿပီးသားအိမ္ျခစ္ရပါမယ္။

ၿပီးမွသားအိမ္က်ံဳ႕ေဆးေပးၿပီးေသြးတိတ္ေအာင္လုပ္၊

ေသြးတိတ္မွဝပ္ထဲေ႐ႊ့ၿပီးပိုးအဆိပ္တက္တာဆက္ကုရပါမယ္။

ဒါလဲမာဂရက္ကသေဘာတူပါတယ္။

 

ဒါေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြသာေျပာေနတာ ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲဒါေတြဘယ္လာ႐ိွမွာလဲ။

ဓါတ္မီးေတာင္အားကုန္သြားလို႕ဖေယာင္းတိုင္ႏွစ္တိုင္ထြန္းၿပီးၾကည့္ေနရတာ။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့အေျခအေနမေကာင္းတဲ့အတူတူ ရသေလာက္ထုတ္ၾကည့္မယ္၊

သူ႕ကံကိုယ့္ကံပဲဆိုၿပီး ေယာကၤ်ားကိုတိုင္ပင္ေတာ့ဆရာ့ကိုအပ္ပါတယ္၊

ဆရာေကာင္းသလိုသာလုပ္ပါတဲ့။

 

ကၽြန္ေတာ္အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္အဲဒီအခ်ိန္အထိသားအိမ္တစ္ခါမွမျခစ္ဘူးေသးပါဘူး။

ေက်ာင္းတုန္းကဆရာႀကီးဦးေစာလြင္တို႕၊

ဆရာႀကီးဦးသန္းဝင္းမံု႐ြာကေနလာလာသင္ထားတာတို႕ထဲကၾကားဖူးနားဝ႐ိွထားတာပဲ႐ိွပါတယ္။

သားအိမ္ခ်ဲ႕တံေလးေတြမ႐ွိေတာ့လက္နဲ႕ပဲခ်ဲ႕၊

ၿပီးေတာ့သားအိမ္ျခစ္ဇြန္းလဲမ႐ွိေတာ့လက္နဲ႕ဘဲရသေလာက္တစ္စျခင္းထုတ္ယူရတာေပါ့။

မာဂရက္ကေတာ့လူနာလက္ကေလးေတြကိုင္ၿပီးစုတ္တသပ္သပ္နဲ႕နာေနတဲ့လူနာကိုအားေပးရင္းေပါ႕။

နာရီဝက္ေလာက္ေနေတာ့ဆရာေတြသင္ေပးဖူးတဲ့ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသားအိမ္နံရံစမ္းမိပါတယ္။

ေလးဘက္ေလးတန္႐ွင္းၿပီးေတာ့လူနာလဲေတာ္ေတာ္နာ၊ ေမာလဲေမာေနပါၿပီ။

 

လူနာကိုေတာ့ေတာ္ေတာ္ခ်ီးက်ဴးရမယ္ဗ်။

ကၽြန္ေတာ့ညာလက္ေကာက္ဝတ္ေက်ာ္တဲ့အထိဝင္ႏိွုက္ထုတ္ရတာတစ္ခ်က္မွမေအာ္ဘူးဗ်ာ။

ညည္း႐ံုေလးဘဲညည္းတယ္။

အားလံုးၿပီးေတာ့လူနာရဲ့ေသြးေတြက လက္ေကာက္ဝတ္ထိပဲေရာက္တဲ့လက္အိတ္ကိုေက်ာ္ၿပီး

ဝါးၾကမ္းခင္းေပၚကုန္းၿပီးႏိွုက္ထုတ္ေနရတဲ့ကၽြန္ေတာ့ညာဘက္ကိုယ္တစ္ျခမ္းပါ႐ႊဲေနပါၿပီ။

အဲဒီေတာ့မွပဲ

ပါလာတဲ့ေဆးအိပ္ထဲကဓါတ္ဆားရည္ပုလင္းႀကီးတစ္လံုးခ်ိတ္ေပးၿပီးေသာက္ေဆးေပးၿပီးျပန္ခဲ့ပါတယ္။

 

တည္းခိုတဲ့ဗိုလ္တဲေရာက္ေတာ့တစ္ျခားဧည့္သည္ေတြကဘာမ်ားျဖစ္ခဲ့လဲေပါ့။

ေသြးေတြကျမင္လို႕မွမေကာင္းတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကမ႐ွင္းျပႏိုင္ေသးပါဘူး။

အရင္သန္႕႐ွင္းေရးလုပ္ေနတုန္း မာဂရက္က႐ွင္းျပေနသံၾကားပါတယ္။

အဝတ္လဲၿပီးလို႕ထမင္းဝိုင္းထိုင္မွပဲအားလံုးကဝိုင္းခ်ီးက်ဴးၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကလူနာအေျခအေနစိတ္မခ်ရေသးဘူး၊ မခ်ီးက်ဴးၾကပါနဲ႕ဦးဆိုေတာ့

မင္းရဲ့လုပ္ေဆာင္ခ်က္နဲ႕ေစတနာကိုခ်ီးက်ဴးတာပါတဲ့။

 

ထမင္းအေတာ္ဆာေနေပမယ့္စိတ္လွုပ္႐ွားတာေရာ၊ အဆာလြန္တာေရာေပါင္းၿပီးသိပ္မစားႏိုင္ပါဘူး။

ထမင္းစားရင္းနဲ႕မာဂရက္နဲ႕ေရာတစ္ျခားဧည့္သည္ေတြနဲ႕ပါစကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာျဖစ္တယ္။

 

မာဂရက္ကေျပာတယ္၊ အဲဒီလူနာအရမ္းကံေကာင္းတာပဲတဲ့။

ကံေကာင္းလုိ႕မင္းဒီေနရာကိုဒီေန႕ေရာက္လာတာေပါ့တဲ့။

 

ကၽြန္ေတာ္က၊ ကၽြန္ေတာ္မပါလဲမာဂရက္႐ိွသားဘဲ၊ မာဂရက္လုပ္ေပးလို႔ရတာပဲလို႕ေျပာေတာ့၊

ငါသာမင္းေနရာမွာဆိုမလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးတဲ့။ ငါကသမားေတာ္၊ ဒါေတြမလုပ္တတ္ဘူး။

“ လုပ္တတ္လဲမလုပ္ေပးဘူး ” တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီစကားကိုေတာ္ေတာ္အံ့ၾသသြားပါတယ္။

ဘာျဖစ္လို႕လဲလို႔ကၽြန္ေတာ္ေမးေတာ့၊

လူနာအေျခအေနမေကာင္းဘူး။

အခန္႕မသင့္ရင္လုပ္ေပးေနရင္းေသသြားႏိုင္တယ္။

လူနာေသသြားလို႔လူနာ႐ွင္ကမေက်နပ္ရင္တရားစြဲႏိုင္တယ္။

ေငြအမ်ားႀကီးေလ်ာ္ေပးရႏိုင္တယ္တဲ့။

မင္းကဒါေတြကိုမစဥ္းစားပဲလုပ္ေပးႏိုင္တာကိုေလးစားခ်ီးက်ဴးပါတယ္တဲ့။

ငါဆိုရင္ေတာ့မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးတဲ့။

 

ကၽြန္ေတာ္က၊ ကၽြန္ေတာ္အႏၱရာယ္႐ိွတာကိုသိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္မလုပ္ေပးရင္ေသမွာေသခ်ာတယ္။

လုပ္ေပးရင္႐ွင္ေကာင္း႐ွင္ႏိုင္တယ္။

ဒါေၾကာင့္လုပ္ေပးတာပါ။

ဒါကိုလူနာ႐ွင္ေရာ၊ တစ္ျခား႐ြာခံေတြပါသိပါတယ္။

တကယ္လို႕တစ္ခုခုအတိမ္းအေစာင္းျဖစ္ၿပီးလူနာေသသြားရင္လဲသူတို႕နားလည္ေပးၾကမွာပါ။

တို႕ဆရာကေစတနာအျပည့္နဲ႕အေကာင္းဆံုးႀကိုးစားေပးတာပဲ။

မရတာေတာ့သူ႕ကံပဲလို႕ေတြးၾကမွာပါလို႕ကၽြန္ေတာ္႐ွင္းျပေတာ့။

 

အဲဒါပဲ။ အဲဒါအဓိကကြာျခားခ်က္ပဲတဲ့။

တို႕ဆီမွာဒီလိုမဟုတ္ဘူးတဲ့။

တရားစြဲလို႔ႏိုင္ရင္ေငြေတြအမ်ားႀကီးရမွာဆိုၿပီးစြဲၾကတာပဲတဲ့။

ႏိုင္ရင္လဲဆရာဝန္က တကယ့္ကိုအမ်ားႀကီးေလ်ာ္ရတာမြဲေရာတဲ့။

တစ္ခ်ိဳ႕ဆရာဝန္ဆိုစိတ္ဓါတ္က်ၿပီးကိုယ့္ကိုယ္ကိုသတ္ေသတာေတာင္ရွိတယ္ဆိုပဲ။

မင္းတို႕ဆီမွာအဲဒီလိုမဟုတ္လို႕အမ်ားႀကီးကံေကာင္းတာေပါ႕တဲ့။

မင္းတို႕ကုသရတာ အမ်ားႀကီးလြပ္လပ္တာေပါ႕တဲ့။

ငါတို႕ဆီမွာအဲဒါေတြသတိအရမ္းထားေနရေတာ့

တစ္ခါတစ္ေလေရာဂါကိုသိေနရင္ေတာင္မလိုအပ္တဲ့ေဆးစစ္ခ်က္ေတြလုပ္ရ၊

ေဆးအေျဖေတြေစာင့္ရနဲ႕ “ ကုသမွုေႏွာင့္ေနးတာေတြ ” ေတာင္ျဖစ္တယ္တဲ့။

 

သူဒီလိုေျပာျပမွပဲ၊ ေၾသာ္ငါဗမာျပည္မွာဆရာဝန္လာျဖစ္တာကံေကာင္းတာပဲလို႕စဥ္းစားမိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္အဲဒီကံေကာင္းမွုက အခုထိေရာရိွေသးရဲ့လား ခင္ဗ်ားတို႕စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါဦး။

အခုေခာတ္မွာဆရာဝန္ေတြကိုတရားစြဲတာေတြေခာတ္စားလာမယ္ဆိုရင္

ကၽြန္ေတာ္လဲကုသမွုမေပးခင္ အမ်ားႀကီးစဥ္းစားရေတာ့မယ္။

 

ေျပာျပခဲ့တဲ့ဇာတ္လမ္းျပန္ဆက္ရမယ္ဆိုရင္႕႕႕႕႕

ေနာက္ေန႕မနက္ျပန္စမ္းၾကည္႕ေတာ့ေသြးတိတ္သြားၿပီ။

ဒါေပမယ့္ေသြးေပါင္က်တံုးပဲ။ ဖ်ားတံုးပဲ။

ဒါနဲ႕ဓါတ္ဆားရည္ပုလင္းတစ္လံုးထပ္ခ်ိတ္ေပးလိုက္တယ္။

ညေနပိုင္းက်ေတာ့ေသြးေပါင္ေတာ္ေတာ္ျပန္တက္လာတာနဲ႕

ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္အားတက္သြားတယ္။

ေနာက္ေန႕ခရီးမဆက္ခင္ျပန္စမ္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္သက္သာတယ္။

ေသြးအားနည္းတာရယ္၊ အဖ်ားေငြ႕ေငြ႕ရယ္ပဲက်န္ေတာ့တယ္။

ဒါနဲ႕ေသာက္ေဆးထပ္ေပးၿပီးခရီးဆက္ထြက္ခဲ့ပါတယ္။

 

ေလးရက္ေျမာက္ေန႕မွာျပန္ေရာက္လို႕သူ႕တဲသြားေတာ့တဲမွာမရိွဘူး။

ေဘးတဲေမးၾကည့္ေတာ့မွလိုက္ေခၚေပးတယ္။

ခဏေနမွလွုပ္လွုပ္ လွုပ္လွုပ္ နဲ႕ျပန္လာတယ္။

ဘယ္သြားေနတာလဲေမးေတာ့ ေမာေနတာနဲ႕ခဏေစာင့္ေနရေသးတယ္။

တစ္ေနကုန္အိပ္ရာထဲလွဲေနရေတာ့ပ်င္းလို႕အမ်ိဳးအိမ္သြားလည္ေနတာပါဆရာတဲ့။

 

ခဏၾကာမွသူ႕ေယာကၤ်ားေရာက္လာၿပီးပ်ားရည္တစ္ပုလင္းလက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္မေန႕ကမွသြားဖြပ္လာတာပါဆရာသဘာဝပ်ားရည္စစ္စစ္ပါတဲ့။

မယံုမရိွနဲ႕ပရိသတ္ အဲဒီပ်ားရည္ကမွတကယ္ခ်ိဴတာဗ်။

ခင္ဗ်ားတို႕ေတာ့မသိဘူးကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ေနာက္တစ္ခါဒါမ်ိဳးႀကံုျဖစ္ရင္လည္း

ဒီလိုဘဲဆံုးျဖတ္ၿပီးကုသမွုေပးဦးမွာပဲ။

စိုင္းထီးဆိုင္သီခ်င္းထဲကလို၊

အရင္လိုဘဝအစမွာ၊ ျပန္ၿပီးေနခြင့္ရေတာင္၊

အျပန္တစ္ရာမိုက္ဦးမွာ၊ အဖန္တစ္ရာမွားဦးမွာ။

 

ခ်မ္းေအး။

Bravo Dr. Chan Aye !!! :)

 

 

 

Foreign Resident

About Foreign Resident

Foreign Resident has written 203 post in this Website..

စားဝတ္ေနေရးအတြက္ သေဘၤာလိုက္ေနရင္း ၊ ကံဇတ္ဆရာရဲ႕အလိုက် ကၽြန္းႀကီးတစ္ကၽြန္း ေပၚမွာ ေသာင္တင္ေနမိၿပီး ၊ အမိေျမကို လြမ္းဆြတ္ေနရသူပါ ။