“ခက္တယ္ကြ….သိပ္ခက္တယ္….ငါလုံးဝမေျပာခ်င္ဘူးကြာ…”.    လက္ထဲရွိ  ေသာက္လက္္စ  လဘက္ရည္

ပန္းကန္လုံးကို    ေဆာင့္ျပီး   ခတ္ျပင္းျပင္း   ခ်ရင္း  ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
     “ဘာခက္တာလဲ အကိုရဲ႕”…………
စကားမစပ္    အစမရွိ အဆုံးမရွိ        တခက္တည္း ခက္ေနေသာ             ကိုေက်ာ္ၾကီး၏   စကားကိုအ
ဓိပၸါယ္မေပါက္ဟန္ျဖင့္    စ ထိုင္သည့္     အခ်ိန္နာရီကို                    လွမ္းမွတ္ရင္း      မင္းနႏၵမွျပန္ေမး
လိုက္သည္။      “လုံးဝမေျပာခ်င္ဘူး”      ဟု    ေျပာလိုက္ျခင္းသည္   တခုခုကို    ေျပာခ်င္၍     စကားစ
လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္       ဟု သိႏွင့္ျပီးလည္းျဖစ္သည္။            ကိုေက်ာ္ၾကီးသည္    သူ၏   ခ်စ္သူေဟာင္း
မစႏၵာနဲ႕   ပတ္သက္၍ ရင္ဖြင့္လိုစိတ္  ေပါက္သည့္အခါတိုင္း မင္းနႏၵ၏ အိမ္သို႕လာ၍  “ညီေလးလၻက္ရည္
သြားေသာက္ရေအာင္ကြာ”    ဟု ေျပာျပီး    ေခၚေလ့ရိွသည္။                          မင္းနႏၵမွာ လူပ်ိဳလူလြတ္
တစ္ေယာက္တည္း      ဆိုေသာ္လည္း          ထၼင္းစားဖို႕ေတာင္    အနိုင္နိုင္   ရုံးကန္ေနရသည္    ျဖစ္၍
လၻက္ရည  ္တခြက္     အလကားေသာက္ရလည္း    မနည္းဘူး             ဟူေသာသေဘာျဖင့္    ကိုေက်ာ္
ၾကီးဘာေျပာေျပာ၊            ေျပာခ်င္ရာေျပာ၊     ေျပာသမွ်ကို နားေထာင္မည္၊   ေထာက္ေပးမည္၊       သူ       သတ္မွတ္ထားေသာ                    အခ်ိန္ျပည့္လွ်င္              “ကိစၥရွိေလးနည္းနည္းရွိေသးလို႕  အကိုေရ    သြားလိုက္ဦးမယ္”….     ေျပာျပီး    ထျပန္ေနၾကျဖစ္သည္။         ကိုေက်ာ္ၾကီးမွာလဲ       သူ၏     မစႏၵာအေၾကာင္းကို       ရင္ဖြင့္လြန္းလွ၍          မင္းနႏၵမွလြဲ၍   မည္သူမွ်    နားမေထာင္လိုၾကသည္      ကို သိ၍  မိမိ၏ စကားကို နားေထာင္ေပးမည့္ မင္းနႏၵ   အားကိုသာ  အျမဲလာေခၚရျခင္းျဖစ္သည္။
                      “ဘာခက္ရမွာလဲကြ……ဟို….စႏၵာဆိုတဲ့ မိန္းမေပါ့”….      အလြန္ေဒါပြ၍ မခံရပ္နိုင္ေသာ
အမူအရာ  ႏွင့္ေျပာျပီး  မည္သည္အရာ  ကိုၾကည့္မွန္းမသိ စူးစူးစိုက္စိုက္   ၾကည့္ေနလိုက္သည္။
              မင္းနႏၵကေတာ့ ကိုေက်ာ္ၾကီး    ၾကည့္ေနသည့္       ဘာရယ္မဟုတ္သည့္       ေလဟာနယ္တ
ေနရာတြင္ မစႏၵာ၏ အျပံဳးတခ်ိဳ႕   ရွိေနလိမ့္မည္ဟု သိထားသည္။
ထို႕ေၾကာင့္…………..
“မစႏၵာဘာျဖစ္လို႕လဲအကိုရဲ႕”         ဟု ေသာက္ထားေသာ               လၻက္ရည္၏    အဖိုးအခကို ေပးစပ္
သည့္အေနျဖင့္   စကားကို   ဆက္ေထာက္  ေပးလိုက္ျပီး     အလြန္တရာမွ               စိတ္ဝင္စားလွသည့္
အမူအရာကို ျပလိုက္သည္။
              “ေျပာမဲ့သာ ေျပာရတာပါကြာ ….တကယ္ေတာ့လဲ     ငါ့အေပၚ  သိပ္ေကာင္းတဲ့ မိန္းမ    တေယာက္ပါ………ငါ့ဘဝတသက္တာမွာ ငါ့အေပၚ သူ႕ေလာက္ေကာင္းတဲ့သူ    မရွိေသးဘူးကြ…      ရွိလဲရွိလာမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး     လို႕ငါယုံတယ္”….
             “ဟာဒီေလာက္ေတာင္ ေကာင္းတဲ့ဟာ ဘာျဖစ္လို႕ခက္ေနရတာလဲ ကိုေက်ာ္ၾကီးရဲ႕”
             “သိပ္ေကာင္းလို႕     ခက္တာေပါ့ကြ………           ငါက   သူ႔ကို    ရည္းစား   စကားစေျပာတဲ့အ
ခ်ိန္  တုန္းကဆိုရင္  သူေပ်ာ္သြားတဲ့    ပုံေလးကို        ဓါတ္ပုံရိုက္ထားျပီး                   မင္းကိုျပခ်င္တယ္”
အတိတ္က    အရိပ္တခုကို   ျမင္ေယာင္လာျပီး          အလြန္ေဆြးေျမ႕လွေသာ        အသံျဖင့္ေျပာသည္။
             “ဟာ မလုပ္ပါနဲ႕   အကိုၾကီးရာ…  က်ေနာ္  ပါျမင္ျပီး    ၾကိဳက္မိသြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္ပါ့မလဲအကို
ၾကီးရဲ႕”……   ဟု ေျပာေနၾကစကားကို ေျပာေနၾကအတိုင္းပင္  ေျပာေပးလိုက္သည္။
            “ဟာ..မင္းကလဲ                 ေသာက္ထားတဲ့ လၻက္ရည္   မ်က္ႏွာမွမေထာက္ကြာ…   မင္းမို႕လို႕
ေျပာထြက္တယ္…   .ေအးေလ..    ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကိုလဲ    ငါအျပစ္မတင္ရက္ပါဘူး”                ဟုေျပာျပီး
အစီခံ  ထိေရာက္ေအာင္       ဖြာထားျပီးျပီျဖစ္ေသာ     ဖက္ၾကမ္းေဆးလိပ္တိုကို                   လက္ထဲမွ     အေဝး  တ ေနရာသို႕   ေတာက္ထုတ္လိုက္ျပီး     အသစ္တလိပ္ကို     ထပ္မွာလိုက္သည္။
                “ႏွစ္လိပ္မွာတာမဟုတ္ဘူး အကိုၾကီးရာ…က်ေနာ္လည္းေသာက္ခ်င္ေသးတာေပါ့”…..
               “ ဒီေန႕အိပ္ပါးေနတယ္ကြ……တလိိပ္ကိုႏွစ္ေယာက္အတူေသာက္ၾကမယ္”…….
               အမွန္ေတာ့  ယေန႕  အိပ္ပါးေနျခင္းမဟုတ္။   လၻက္ရည္  ေသာက္တိုင္း ေဆးလိပ္ကို    တလိပ္
သာ မွာ၍    ႏွစ္ေယာက္အတူ   ေသာက္ေနၾက  ျဖစ္သည္။              မင္းနႏၵကလည္း     ေသာက္တိုင္းႏွစ္
လိပ္  မွာရန္ ေျပာသလို   ကိုေက်ာ္ၾကီးကလည္း   ေျပာတိုင္းကို    အိပ္ပါးေနျခင္းျဖစ္သည္။
            “ အမွန္တကယ္ေတာ့   သူက   ငါ့ကို   ရည္းစား   စကား   ေျပာေစခ်င္ေနတာ       ၾကာျပီကြ…..
ဒါေပမဲ့ ငါလို   ရုပ္ဆိုးဆိုး   အသားမဲမဲ    ပိန္က်စ္က်စ္လူသားတေယာက္ နဲ႕   သူလို    အလွနတ္ေဒဝီတပါး
တို႕  ခ်စ္သူ ေတြ    ျဖစ္သြားၾကေလသတည္း          ဆိုတဲ့ဇာတ္လမ္းဟာ             တကယ္က ိုျဖစ္လာပါ့မ
လားဆိုတာကို                 စိုးရိမ္္မိသလို  ငါေျပာလိုက္လို႕   အနားမကပ္ေတာ့ဘူး      ဆိုရင္ .. လြတ္သြား
တဲ့  ငါး   ၾကီးေနရမဲ့    အျဖစ္မ်ိဳးကိုလဲ    ငါမလိုလားဘူးကြ….     ဒါေၾကာင့္ သူ          ငါ့ကိုခ်စ္ေနပါလားဆို
တဲ့     အသိတဝက္နဲ႕       ေျပာလိုက္မွ        ေဝးသြားစိုးတဲ့    စိုးရိမ္တို႕ရဲ႕    ေျခာက္လွန္ ့မႈေၾကာင့္ …အီစီ
ကလီေလးပဲ လုပ္ေနလိုက္တာ”………..
                 “ ဒါဆို……….မစႏၵာ ကအကိုၾကီးကို အရင္စျပီး ခ်စ္ၾကိဳက္ေနတဲ့သေဘာေပါ့ေနာ္”…
                 “ေအး ..အဲ့ဒါလည္း           ခက္တာပဲကြ…     ငါကိုကလည္း    အသဲအသန္     ခ်စ္ေနမိတာ
ေလ…ဒါေပမဲ့…….ငါတြက္ထားတာက”…         ဟုေျပာျပီး  ဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ ပဲစားပဲြထိုးလာခ်ေသာ        ဖက္ၾကမ္းေဆးလိပ္ကို   ေကာက္ယူ၍    မီးညိွလိုက္သည္။
               “ငါ နဲ႕  ျဖစ္သြားျပီးတဲ့     ေနာက္ပိုင္းမွာဆိုရင္     သူ႕ရဲ႕အျပံဳး     သူ႕ရဲ႕အျပဳအမူ      သူ႕ရဲ႕အ
ျပင္အဆင္       အကုန္     အကုန္    အကုန္လုံးဟာ …    ငါ့အတြက္      စဲြမက္စရာ        ေတြခ်ည္းပဲကြ…
ေနာက္ျပီး   ငါ  က  သူ႕ကို   ရည္းစား   စကားေစာေစာ    မေျပာခဲ့တာ ဟာ            သူ႕ကိုမခ်စ္ခဲ့လို႕တဲ့..
ဒို႕   ႏွစ္ေယာက္ထဲမွာ     သူက     ငါ့ကို      အရင္  စခ်စ္ခဲ့တာပါတဲ့……    ႏႈတ္ခမ္းေလးစူျပီး    ေျပာလိုက္
တဲ့စကားေလ…မ်က္စိထဲကေရာ နားထဲကပါ   အခုထိ   မထြက္ေသးဘူးကြာ”…..
              “အကိုၾကီးကိုယ္တိုင္က သူ႕ကိုစြဲမက္ေနလို႕ သူဘာလုပ္လုပ္ လွေနတာျဖစ္မွာေပါ့ဗ်”……..
              “ ခက္တယ္    ညီေလးရဲ႕    ေလာကၾကီးကပဲ    ဆန္းၾကယ္ေနတာလား        ငါကပဲဆန္းၾကယ္
ေနတာလားေတာ့ မသိဘူးကြ သူ႕ရဲ႕အျပဳအစု အယုအယေတြကို ခံခဲ့ရလို႕…သိပ္ျပီး ဂုဏ္ယူခဲ့ဘူးတယ္ကြ”…
             “ ဂုဏ္ယူခဲ့ဘူးတယ္ဆိုေတာ့ အခုေရာ…”.
              “ခက္တယ္ကြ….အခုေတာ့လဲ”         ဟုေျပာျပီး…   ဆက္ေျပာရန္     ေဝါဟာရ  အသစ္တခုကို
စဥ္းစားေနစဥ္မွာ    မင္းနႏၵက      “ဒါေတြ …ဒါေတြ      ျပီးခဲ့ပါျပီ      ျပီးခဲ့ပါျပီ…    လို႕ေတာ့  မေျပာနဲ႕ေနာ္
မျပီးေသးလို႕ခက္ေနတာ မဟုတ္လား”  ဟုေျပာျပီး ဆိုင္တြင္း၌ခ်ိတ္ထားေသာ တိုင္ကပ္နာရီကို  မသိမသာ        လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။
             နာရီ   လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္     ကိုရိပ္မိေသာ ကိုေက်ာ္ၾကီး က  သူ         ေျပာခ်င္ေသာစကား
မ်ားကို     ေနာက္     ဆယ္ငါးမိနစ္သာ ေျပာခြင့္ရေတာ့မည္ ကိုသေဘာေပါက္လိုက္သည္။
            မင္းနႏၵကလည္း   “လၻက္ရည္တခြက္    ေလးဆယ္ငါးမိနစ္ေတာ့    တန္ပါတယ္…     အခုဆိုင္ကို
ေရာက္ေနတာ    မိနစ္သုံးဆယ္ရွိိျပီျဖစ္၍ ေနာက္ထပ္ ငရဲခံရန္ဆယ့္ငါးမိနစ္သာ လိုေတာ့တယ္”        ဟုေတြးျပီး…ျငိမ္သက္ေနသည္။
             “သူက ဟင္းခ်က္   ပ်င္းတယ္လို႕      မၾကာမၾကာေျပာတယ္…           ဒါေပမဲ့    ငါစားခ်င္တယ္
ရင္ ..         ဘာမဆို          သူကခ်က္ေၾကြးတယ္ လုပ္ေပးတယ္ကြ…    ငါေခၚရင္လည္း    သူ႕အေဒၚေတြ
ဦးေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ဆူဆူ မေရာက္ေရာက္ေအာင္လာတယ္.”…
             “အင္း…အဲ့ဒါေလးေတြကိုပဲ ခ်စ္ေနမိတယ္ ဆိုပါေတာ့.”………                      .ျပန္ရေတာ့မွာမို႕
ဖင္တၾကြၾကြ     ျဖစ္ေနေသာ မင္းနႏၵက စိတ္မပါ့တပါျဖင့္ စကားကိုေထာက္ေပးလိုက္သည္။
             “အဲ့ဒါကို     ငါမျငင္းပါဘူး…     တကယ္ဆိုရင္      မင္းစဥ္းစားၾကည့္စမ္းကြာ…        မိန္းမပ်က္         မဟုတ္တဲ့    မိန္းကေလး  တေယာက္ဟာ   ေတာ္ရုံတန္ရုံ   အခ်စ္စိတ္    ေလာက္နဲ႕ေတာ့     ဘီယာဆိုင္တို႕    အရက္ဆိုင္တို႕မွာ လိုက္ထိုင္ပါ့မလားကြာ.”….
             “ဟုတ္တာေပါ့ ဗ်ာ….           အကိုၾကီး ကလည္း   သူ႕ကိုခ်စ္ သူကလည္း    အကိုၾကီးကိုခ်စ္ဆို
ေတာ့.”…..    ဆက္မေျပာဘဲ   ရပ္ထားလိုက္သည္။     ကိုေက်ာ္ၾကီး     ေျပာမည့္          စကားမ်ားကိုျမန္
ျမန္ကုန္ေအာင္ ညွစ္ထုတ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
              “ငါကလည္း ခ်စ္ဆိုကြာ.           .ျခံနဲ႕အိမ္ေတာင္ ေျပာင္ျပီ….           ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ကြာ…
အဲ့ဒိ  ျခံနဲ႕   အိမ္မကုန္မခ်င္းကို သူနဲ႕ခ်ိန္းခ်ိန္း  ေတြ႕ေနလို႕လဲ   အလုပ္ပါျပဳတ္ခဲ့တာပဲေလ.”..
               “ဘဝၾကီးတခုလုံးကိုေပးဆပ္ျပီး ခ်စ္ျပစ္လိုက္တယ္ဆိုပါေတာ့.”..       အသက္မဲ့ေသာ အျပံဳးႏွင့္      ၾကည့္၍ မင္းနႏၵက ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
               “ေအးကြာ …ဒါေပမဲ့.. တန္ပါတယ္..ခက္တာက…”
                ခက္တယ္    ဟု ေျပာလွ်င္      စကားေၾကာ        ရွည္ေတာ့မည္ကို သိေသာ       မင္းနႏၵက                    “ဒါနဲ႕ထၼင္းေတာင္ သူကပဲခြံ ့ ့ေၾကြးတာဆို”    ဟု စကားလမ္းေၾကာင္းကို     လႊဲျပစ္လိုက္သည္။
                “ ေအးကြ…ဒါကလည္း သူ႕ရဲ႕ ယုယမႈေတြထဲ ငါ့အတြက္စြဲမက္စရာတခုေပါ့…”..
                “ဟာဒါဆိုရင္ တျခားစြဲမက္စရာေလးေတြရွိဦးမွာေပါ့ ေျပာျပပါလား.”…
                “ေအး..     သူက      ဒို႕ႏွစ္ေယာက္     ခ်ိန္းေတြ႕ၾကတဲ့အခါတိုင္းမွာငါကသူ႕ေပါင္ေလးေပၚမွာ        ေခါင္းအုံးရင္လဲ အုံးေနမွ သူကလဲ ငါ့ေပါင္ေပၚမွာ ေခါင္းအုံးရင္အုံးထားရမွ ၾကိဳက္တယ္ကြ…    အဲ့ဒိလိုေပါင္ကို    ေခါင္းအုံးထားၾကျပီး သူ႕ငယ္ဘဝေလးေတြကိုေျပာျပရင္     အရမ္းသနားဖို႕ေကာင္းတာပဲ….ဒါေပမဲ့ သူေျပာတဲ့   အေၾကာင္းအရာတိုင္း   ဟာ  ငါ့အတြက္    ရိုးသြားတယ္လို႕မရွိဘူးကြ….  အဲ့ဒိသနားစရာ မ်က္ႏွာေလးကိုေျပာ
ရင္းနဲ႕ေတာင္ ျပန္ျမင္လာျပီကြာ”  ဟုေျပာရင္း…  အသံမ်ားတုန္ခါလာ၍  မင္းနႏၵက  စိတ္ခံစားမႈအရိွန္ပါဝါ        ျမင့္တက္လာျပီ   ဟုသိလိုက္သည္။   ထို႕ေၾကာင့္    “ေအာ္ ဟုတ္လား”     ဟု ဝိုင္းဝန္းခံစား     နားလည္ေပး    သည့္မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ေမးလိုက္သည္။
             “ဟုတ္တယ္ကြ …   သူက  ငါ့အေပၚ ေကာင္းလြန္းပါတယ္…    တခါတခါမ်ား    ငါ အိပ္ေပ်ာ္သြား
ရင္   အနားမွာထိုင္   ယပ္ခပ္ေပးျပီး       ငါ့ဆံပင္ေလးေတြကို     သပ္ေပးေနတာကြ..          .ငါ့ေျခသည္း        လက္သည္းေတြကို ဆိုရင္လည္း   သူကိုယ္တိိုင္ ညွပ္ေပးရမွ ေက်နပ္တာ….ျပီးေတာ့     ေခါင္းေလွ်ာ္ရင္လည္း    သူကိုယ္တိုင္ပဲေလွ်ာ္ေပးတယ္ေလ..”.
            ေလးဆယ္ငါးမိနစ္လဲ ျပည့္ေနျပီမို႕ စကားျဖတ္ရန္ အခ်ိန္တန္ျပီျပီျဖစ္၍ မင္းနႏၵက
            “ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့မိန္းမကို အကိုၾကီးက ဘာျဖစ္လို႕..”..မင္းနႏၵ၏  စကား မဆုံးလိုက္ခင္မွာပဲ
            “ အဲ့ဒါကို ငါက ခက္တယ္လို႕ေျပာတာေပါ့ကြ..”        ခုံကို      လက္သီးနွင့္         ခပ္ျပင္းျပင္းထု
ရင္း အံၾကိတ္ျပီး  ေျပာလိုက္သည္။
       မင္းနႏၵကလည္းအဆုံးသပ္ခ်င္လွျပီမို႕..”တခက္တည္းပဲခက္ေနတာပဲဗ်ာ…ဘာကိုခက္မွန္းလဲမသိဘူး”        ဟု ေဒါပြသည့္ေလသံျဖင့္   ေျပာလိုက္ေသာ္လည္း   စိတ္ထဲမွာေတာ့   သူေျပာလာမည့္     စကားကိုၾကိဳသိေန   ၍ၾကိတ္ျပီးျပံဳးေနမိသည္။
           ထိုအခါမွ   ကိုေက်ာ္ၾကီးမွာ..   မ်က္ႏွာေသေလးနွင့္   တစကၠန္ ့အတြင္း     စၾကာဝဠာတခုလုံးကို         ကိုးပတ္ျပည့္ေအာင္ ပတ္နိုင္ေလာက္ေသာ စိတ္အစဥ္ျဖင့္ေျပာလိုက္သည္။
“ေအး..သူေကာင္းတာ  ငါတေယာက္တည္းမဟုတ္ဘဲ…  လူတိုင္းကိုေကာင္းေနလို႕ခက္ေနတာေပါ့ကြ…..”
ရႊင္လမ္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ……………

နန္းရွင္

About Nan Shin

nan shin has written 24 post in this Website..