အခုရက္ပိုင္း အလုပ္နဲနဲပါးေနတုန္း ရြာထဲကို အခ်ိန္ျပည့္လည္ေနမိတယ္။ ဦးစံရွားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဥာဏ္စမ္းပေဟဌိေတြကိုျမင္ေတာ့ ခ်က္ျခင္းဖတ္ ခ်က္ျခင္းစဥ္းစား ခ်က္ျခင္းေျဖနဲ႔ အေျဖမမွန္တာေတြကို ခပ္ေလာေလာေျဖမိလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲ ၾကိတ္ရယ္ေနမိရင္း ငယ္ငယ္တုန္းက အၾကြားသန္ခဲ့ပံုေလးေတြကို ျပန္ျမင္ေယာင္လာပါေတာ့တယ္ …

ကၽြန္မငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ဆိုးခဲ့တာ … အလယ္တန္းေလာက္ကထဲက ဆရာ ဆရာမေတြရဲ႔ အျမင္ကတ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရတယ္။ အခု လူၾကီးစိတ္နဲ႔ျပန္ေတြးလိုက္ေတာ့မွ သူတို႔အျမင္ကတ္လဲ ကတ္ခ်င္စရာပါပဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ကေလးဘ၀ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးက ေတာ္ေတာ္ျမင့္ခဲ့ပါတယ္ (ၾကံဳတုန္းၾကြားတာ)။ ဘာက်ဴရွင္မွလဲ မတတ္ပဲနဲ႔ စာေတြကို အလိုလိုရေနပါတယ္။ အရင္ဘ၀ကထဲကမ်ား သင္ခဲ့ဖူးလားေတာင္ထင္ရတယ္။ ျပသနာက စာေတြရေနတာကို ျငိမ္ျငိမ္မေနတဲ့ကိစၥ။ ဆရာမက စာတိုင္ေပးျပီး ျပန္ဆိုခိုင္းလိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္မက အလြတ္ရေနျပီ။ စာအုပ္ကိုပိတ္လိုက္ျပီး ခပ္ၾကြားၾကြားေလး အလြတ္ရြတ္ျပလိုက္ေတာ့ ဆရာမအျမင္ကတ္ျပီ။ ဆရာမလဲ စဥ္းစားျပီေလ။ ဒီကေလးမ သူ႔ဆီက်ဴရွင္လဲမတက္ဘူး။ ဘယ္ဆရာမနဲ႔က်ဴရွင္တက္ျပီး ၾကိဳသင္ထားလို႔ ဒီေလာက္တတ္ေနတာလဲလို႔ေပါ့။ အတန္းေဖာ္ေက်ာင္းသားေတြကလဲ တစ္မ်ိဳးစဥ္းစားတယ္။ အတန္းပိုင္ဆရာမဆီမွာ က်ဴရွင္တက္ထားလို႔ စာေတြၾကိဳရေနတာျဖစ္ရမယ္ေပါ့။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔အားလံုးမွားပါတယ္။ ကၽြန္မက on the spot မွာတင္ အားလံုးကို အလြတ္ရသြားတာျဖစ္ပါတယ္။ (အဲဒီေခတ္တုန္းက က်ဴရွင္ဆိုတာ မရွိသေလာက္ရွားတဲ့အခ်ိန္)

အလယ္တန္းအဆင့္မွာ အဲဒီေလာက္နဲ႔ျပီးေပမယ့္ ၉ တန္း ၁၀ တန္းမွာ အဲဒီထက္ ပိုဆိုးလာပါတယ္။ ကၽြန္မက ဆရာမကို ဆရာျပန္လုပ္ျပီေလ။ ဆရာမ မ်က္ႏွာမဲခနဲျဖစ္တာကို မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲမသိ အမွားရွာျပီး တစ္ခ်ိန္လံုးေထာက္ေနပါေတာ့တယ္။ အဂၤလိပ္စာဆရာမကိုေတာ့ ကၽြန္မက အမွားအျပင္ေပးဆံုးပဲ။ ၾကာလာေတာ့ ဆရာမက စာသင္ရမွာေတာင္ ေၾကာက္လာတဲ့ပံုျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္မကလဲ ပိုအတင့္ရဲလာတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လဲ ဆရာမထက္ေတာင္ ပိုတတ္ေနတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မိသည္အထိ စိတ္ၾကီး၀င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဆရာမက ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ္တာပါ။ သူကအေတာ္လြန္ေတာ့ အထက္တန္းက grammar ေတြကို ကေလးစာေတြဆိုျပီး လြဲကုန္တာ။

သခ်ၤာက်ဴရွင္က အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကလည္း မွတ္မွတ္ရရျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး ၁၀ ေယာက္တစ္၀ိုင္း သခ်ၤာက်ဴရွင္တက္ပါတယ္။ အားလံုးအေတာ္ေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ ဆရာကလဲ သက္သာတယ္။ နဲနဲပဲရွင္းျပေပးျပီး မ်ားမ်ားတြက္ခိုင္းပါတယ္။ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိခဲ့တာပဲ။ ဆရာရွင္းျပလို႔မွ မျပီးေသးခင္ အေျဖရေနပါျပီ။ စိတ္ထဲကအေျဖရလိုက္တာနဲ႔ ပါးစပ္ကေနေျပာျပီးသားပဲ။ ဆရာက မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲနဲ႔ အဲဒီလိုမေျဖဖို႔ တားေပမယ့္ အျမဲတမ္းကၽြန္မကအရင္ပဲ ေျဖမိတာခ်ည္းပါပဲ။ တြက္ခိုင္းရင္လဲ အျမန္ဆံုးတြက္ျပီး ျပီးျပီဆိုျပီး ဆရာ့ကို ခ်က္ျခင္းျပေလ့ရွိတယ္။ ဆရာက ကၽြန္မအျပဳအမူကို မၾကိဳက္ခဲ့တာကို ကၽြန္မစိတ္ထဲ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္မေတာ္လို႔ ျမန္ျမန္တြက္ႏိုင္တာကို ဆရာက ခ်ီးက်ဴးရမယ့္အစား ၀မ္းမသာတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲဆိုတာကို တကယ္မသိခဲ့ပါဘူး။

ကၽြန္မကလဲ အရွိန္တက္လာေတာ့ ပိုပိုျပီး ျမန္လာပါတယ္။ ရက္ေတြေတာ္ေတာ္ၾကာလာေတာ့ ဆရာက ကၽြန္မတစ္ေယာက္ထဲကို သီးသန္႔ေခၚေတြ႔ျပီး warning ေပးပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ စာေမးရင္ ကိုယ္သိလဲ တိတ္တိတ္ေလးေနေပးပါတဲ့။ ညည္းကသိပ္တတ္ေနေတာ့ သူမ်ားေတြစိတ္ဓါတ္က်ကုန္တယ္တဲ့။ သခ်ၤာတြက္ဖို႔ စိတ္မပါေတြျဖစ္ကုန္ၾကတယ္တဲ့။ ေျဖးေျဖးနဲ႔မွန္မွန္ပဲ သူမ်ားေတြလို လုပ္ပါတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ဆယ္တန္းတက္ခါစ ကေလးသာသာပဲဆိုေတာ့ ဆရာ့ကို စိတ္ဆိုးခဲ့ပါတယ္။ စိတ္လဲေကာက္မိတယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း စာသင္ရင္ တမင္သက္သက္ ပါးစပ္ကိုပိတ္ထားျပီးထိုင္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဆရာက အမုန္းခံျပီး ကၽြန္မကို ဆံုးမခဲ့တာပါ။ ဆရာေထာက္ျပခဲ့တဲ့အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုက ကၽြန္မဘ၀အတြက္ သင္ခန္းစာတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၀ တန္းေအာင္ျပီးေနာက္ပိုင္းမွာ စိတ္ျမန္ေလ့မရွိပဲ စဥ္းစဥ္းစားစားလုပ္တတ္တဲ့စိတ္၊ သူမ်ားေတြကိုလဲ ကိုယ္ခ်င္းစာနားလည္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လဲ သတိလက္လြတ္ျဖစ္တာေပါ့ … ဒါေပမယ့္ ဆယ္တန္းတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ျပန္စဥ္းစားမိလိုက္ရင္ တကယ္တတ္တယ္ထင္ေပမယ့္လည္း တကယ္တတ္တယ္ဆိုတာ မေသခ်ာေသးေၾကာင္း၊ မွားႏိုင္ေျခအမ်ားၾကီးရွိေၾကာင္း၊ အေျခအေနကိုေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ေတာ့ လိုေသးေၾကာင္း၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြကိုလဲ ငဲ့ညွာေပးသင့္ေၾကာင္း စသျဖင့္ သတိ၀င္လာေလ့ရွိပါတယ္။

အခုလဲ အဲဒီလိုသတိေလး၀င္လာမိလို႔ အားလံုးကို ျပန္ေလမွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္ … လြတ္လပ္စြာသေဘာထားကြဲလြဲႏိုင္ပါတယ္ …

weiwei

About weiwei

weiwei has written 367 post in this Website..

မဂၤလာပါ ....