အလုပ္ကိစၥေတြ အဆင္မေျပျဖစ္တာမ်ားလာတာနဲ႔အမွ် အလုပ္မလုပ္ခ်င္တာနဲ႔ ကုလားထိုင္ေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း ေတာင္စဥ္းစား ေျမာက္စဥ္းစားနဲ႔ မ်က္စိေရွ႕တည့္တည့္က စားပြဲၾကီးကို ၾကည့္ေနမိတယ္။ စားပြဲၾကီးက ၾကီးလြန္းျပီး ေလးလြန္းတယ္။ လူ ၄ ေယာက္ေလာက္မမွ ၾကြတယ္ဆိုရံုေလးျဖစ္ျပီး အခန္းအျပင္ကို ထုတ္လို႔မရပါဘူး။ ၾကည့္ရတာေတာ့ လက္သမားဆရာက အခန္းထဲမွာပဲ အဲဒီစားပြဲၾကီးကို လုပ္ခဲ့တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ စားပြဲမွာပါတဲ့အမွတ္အသားအရ ကၽြန္မထက္ အသက္ၾကီးတဲ့ စားပြဲၾကီးျဖစ္ေနပါတယ္။ နာဂစ္တုန္းက ေခါင္းမိုးလန္သြားလို႔ တစ္ခန္းလံုး ေရၾကီးသြားတာေတာင္မွ မပ်က္စီးပဲ ၾကံ့ၾကံ့ခိုင္ႏိုင္တဲ့ ဒီစားပြဲက ေတာ္ရံုထုထည္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စားပြဲပိုင္ရွင္ေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ေျပာင္းျပီး အခုေတာ့ ကၽြန္မစားပြဲျဖစ္ေနရွာတယ္။ လူနဲ႔စားပြဲနဲ႔မလိုက္ေပမယ့္ အျပင္ထုတ္မရတဲ့ျပသနာေၾကာင့္ ကၽြန္မကပဲ အေမြဆက္ခံခဲ့ရပါတယ္။ စားပြဲေပၚက ခပ္စုတ္စုတ္ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ စားပြဲနဲ႔ေတာ့ လိုက္ဖက္ေနသား …အလုပ္ရွဳပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ဖို႔ တမင္ရွဳပ္ထားတဲ့ စာရြက္ပံုေတြကလဲ စားပြဲေပၚမွာ ဖရံုဖရဲနဲ႔ … ဘိုးေတာ္ဘုရားလက္ထက္က တယ္လီဖုန္းၾကီးကလဲ ကလင္ကလင္နဲ႔ တစ္ခါတစ္ေလ ထျမည္တတ္ေသးတယ္။

အခန္းပတ္ပတ္လည္ကို ၾကည့္မိေတာ့လဲ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ထားေပမယ့္ အိုေဟာင္းေနတဲ့ ဇရာကိုေတာ့ ဖံုးဖိလို႔မရရွာပါဘူး။ ဒီအခန္းလဲ ကၽြန္မထက္ အသက္ၾကီးတယ္ေလ။ အျပင္မွာေအးရင္ အရမ္းေအးတတ္ျပီး အျပင္မွာ ပူေနရင္ သူကလဲ လိုက္ပူတတ္တဲ့ အဲယားကြန္းအိုၾကီးကေတာ့ ကၽြန္မထက္ေတာ့ အသက္ငယ္မွာ ေသခ်ာပါတယ္။ နာဂစ္ဒါဏ္ခံလိုက္ရတဲ့ သစ္သားဘီဒိုေတြကေတာ့ ရုပ္ေတာင္မေပၚေတာ့လို႔ အပ်က္အစီးေတြသိမ္းတဲ့ အခန္းထဲမွာ စံျမန္းေနေလရဲ႕။ အေဟာင္းေတြေနရာမွာ အသစ္ေတြအစားထိုးတဲ့ အစီအစဥ္မရွိလို႔ အခန္းထဲမွာ ဘီဒိုမရွိတာလဲၾကာေပါ့။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈကေတာ့ တရားရိပ္သာေတာင္ ကၽြန္မအခန္းကို မွီႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။ အလုပ္အေၾကာင္းမစဥ္းစားပဲ တရားအားထုတ္ေနတာပိုေကာင္းမယ္လို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြးမိခဲ့ေပမယ့္ အလုပ္ကေတာ့ အလုပ္ပါပဲ …

အခန္းနဲ႔စားပြဲတင္ ေဟာင္းတာလားဆိုေတာ့ … ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြလဲ အိုမင္း ေဟာင္းႏြမ္းေနပါတယ္။ ဇရာေထာင္းေနတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြကလဲ လႈပ္လီလႈပ္လဲ့နဲ႔ စိတ္မပါလက္မပါ ရံုးဆင္းခ်ိန္ကိုသာ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္။ စာၾကည့္မ်က္မွန္ထူထူၾကီးေတြတပ္ျပီး လွ်ပ္စစ္နဲ႔သံုးရတဲ့ ဂဏန္းေပါင္းစက္အေဟာင္းေတြနဲ႔ စာရင္းစစ္ေနၾကတဲ့ ရံုးအုပ္အဖိုးၾကီး အဖြားၾကီးေတြကလဲ သူတို႔ကၽြမ္းက်င္ရာကို မစြန္႔လႊတ္ႏိုင္ၾကေသးဘူး။ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ စာရင္းေတြကို တြက္ခ်က္တာ အမွားအယြင္းမရွိပါဘူးဆိုတာကို မယံုႏိုင္ၾကေသးတဲ့ သူတို႔ရဲ႕အေတြးအေခၚအေဟာင္းေတြကလဲ မိႈေတြတက္လို႔ …

စိတ္ဓါတ္ေတြကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဟာင္းလြန္းလို႔ ေဆြးေျမ႔ေနျပီ။ အေျပာင္းအလဲကိုမလိုလားတဲ့ အတၱစြဲေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္တဲ့အယူကို ဆုပ္ကိုင္ထားၾကဆဲ။ software နဲ႔တြက္ရင္ ငါးမိနစ္အတြင္း အေျဖထြက္ႏိုင္ေပမယ့္ လက္နဲ႔ခ်တြက္ရင္ တစ္လေလာက္တြက္ရတဲ့ အတြက္အခ်က္ေတြကို လက္နဲ႔မွတြက္ခ်င္တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ဆရာကလဲတစ္မ်ိဳး။ ကၽြန္မက ငါးမိနစ္နဲ႔တြက္ေပးျပီး အေျဖထြက္ေပးထားတာကို သူကမယံုလို႔ ျပန္စစ္တာ တစ္လၾကာတယ္ေလ။ အဲဒီတစ္လလံုးလံုး အိုဗာဒိုင္ေတာင္ဆင္းျပီး လုပ္ရရွာတဲ့ ဆရာ့အျဖစ္ကလဲ သနားစရာေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ excel ကိုေတာင္ မသံုးတတ္တဲ့သူက ကၽြန္မဆရာျဖစ္ေနေတာ့ … calculator နဲ႔ စာရြက္ေပၚမွာ လက္နဲ႔ေရးလို႔ တြက္ခ်က္ေနလိုက္တာ ဆံပင္ေတြလဲျဖဴလို႔ …

ဆရာ့အေတြးအေခၚေတြသိပ္ေဟာင္းေနပါျပီလို႔ ကၽြန္မမွာ ေျပာပိုင္ခြင့္မရွိျပန္ဘူးေလ။ သူအလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့သက္တမ္းက ကၽြန္မအသက္နဲ႔အတူတူပဲ။ ကၽြန္မကိုေတာင္ သူကသင္ေပးခဲ့တဲ့ ကၽြန္မဆရာေလ … အဲဒီလိုဆရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေလရဲ႕ … ဆရာနဲ႔ရြယ္တူသူငယ္ခ်င္းေတြ ပင္စင္အသက္ျပည့္တာေတာင္မွ ၀ါရင့္ေတြမို႔လို႔ သူတို႔ကို ဆက္သံုးေနၾကေသးတာ လက္ေတြ႔ပဲ။

ကၽြန္မမ်က္စိထဲမွာ အရာအားလံုး ေဟာင္းႏြမ္းေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေဟာင္းေတြကိုပဲ သံုးေနၾကရတယ္ …

အေဟာင္းေတြကို အသံုးျပဳျပီး ေခတ္မွီဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္တဲ့ စက္မႈႏိုင္ငံေတာ္ၾကီးကို ဘယ္လိုမ်ား ခ်ီတက္ရမွာပါလိမ့္ ….

ေျပမယ့္သာေျပာရတာ … ကၽြန္မလဲ ေတာ္ေတာ္ေဟာင္းေနပါျပီ …. ေရွးေဟာင္းျပတိုက္ထဲေရာက္ဖို႔ နီးေနျပီ …. :P

weiwei

About weiwei

weiwei has written 367 post in this Website..

မဂၤလာပါ ....