ဟာရီကိန္းအလြန္ နယူးေယာက္ျပည္နယ္ ရန္ဆယ္လီယာရြာေလး၏ရာသီဥတုသည္ မိုးေလးတျငိမ့္ျငိမ့္ခ်မ္းစိမ့္

စိမ့္ရွိလွသည္မို႕ ညဆိုင္းလုပ္ငန္းခြင္မွျပန္လာခဲ့ေသာ က်ေနာ္သည္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဆိုသလို ပင္ပင္ပန္း

ပန္းႏွင့္ႏွစ္ခ်ိဳက္စြာအိပ္ေမာက်သြားခဲ့သည္။ေန႕လည္ႏွစ္နာရီခန္႕တြင္ အိပ္ေရး၀၍နိုးထလာျပီး ခပ္ျပင္းျပင္းရွိလွ

သည္ကတစ္ေၾကာင္း အေညာင္းအညာေျပလမ္းေလွ်ာက္ထြက္လိုသည္ကတစ္ေၾကာင္းမို႕ ဘယ္ရယ္မဟုတ္ ဦး

တည္ရာမဲ့လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့သည္။အတန္ငယ္ေလွ်ာက္ျပီးေသာအခါတြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ဦးဖြင့္ထားသည့္

Win Market ေခၚ ျမန္မာေစ်းဆိုင္အတြင္းသုိ႕ဝင္သြားလိုက္သည္။ဆိုင္ထဲအေရာက္တြင္ ၄င္း Win Market ဆိုင္

၏ပိုင္ရွင္ျဖစ္ေသာ ကိုညြန္႕ဝင္း{ABSDF ရဲေဘာ္ေဟာင္း…ကပ- ၃၃၇၀ ၊တာဝန္-တပ္သား၊တပ္ရင္း/ဖဲြ႕-၂၀၄…

၂၀၅၊အခ်ိန္ကာလ-၁၉၉၂၊ေနရာနဲ႕ျဖစ္ပြားပုံ-(ႏြားေလးခို)တပ္မဟာ ၃..(ညာလက္ျပတ္)} ဆိုသူသည္ ဆိုင္အ

တြင္းမွထြက္လာ၍ ….   “ေဟ့ေကာင္မင္းအခု ဆိုင္ထဲကထြက္သြား” ဟု က်ေနာ့္ကုိေျပာပါသည္။

“က်ေနာ္က….ဘာျဖစ္လို႕လဲဗ်.”

“မင္းဘာျဖစ္လို႕ ဘုန္းၾကီးကိစၥေတြကို အင္တာနက္မွာလိုက္တင္ေနတာလဲ”

“ျဖစ္ရပ္ကလဲမွန္ေနလို႕…ျပီးေတာ့ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လဲ လက္ေတြ႕ခံထားရတဲ့သူျဖစ္ေနလို႕ေပါ့ဗ်…”

“ဘာျဖစ္ျဖစ္မင္းအခုဆိုင္ထဲကထြက္သြားကြာ” စသည္ျဖင့္ ႏွင္ထုတ္သည့္အျပင္ ရိုင္းစိုင္းညစ္ညမ္းစြာပါဆဲေရး

တိုင္းထြာလာပါသည္။

က်ေနာ္သည္ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္းတြင္ လူတို႕၏ ဓမၼတာအတိုင္း ျပန္လည္ေျပာဆိုမႈမ်ားျဖင့္ေျဖရွင္းခ်င္စိတ္ရွိေသာ္လည္း

ငယ္စဥ္ေတာင္ေၾကးကေလးဘဝမွစ၍ တစ္သက္လုံးလက္ကိုင္ထားခဲ့ေသာ သတိႏွင့္ေမတၱာတရားတို႕၏လႈံ ့

ေဆာ္မႈေၾကာင့္မည္သုိ႕မွ ျပန္မေျပာျဖစ္ခဲ့ပဲ ၄င္းဆိုင္ထဲကပင္ ေအးေဆးတည္ျငိမ္စြာျပန္ထြက္ခဲ့ပါသည္။မွန္ပါ

သည္။က်ေနာ္သည္ အသက္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သားတြင္ ရွင္သာမေဏဘဝသို႕ဝင္ေရာက္ခဲ့ျပီး အသက္ႏွစ္ဆယ္တြင္

ရဟန္းအျဖစ္သို႕တက္ေရာက္ခဲ့ျပီး ပရိယတၱိစာေပကို ပဌမၾကီးတန္းအထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။အသက္၂၁ႏွစ္တြင္

မႏၱေလးျမိဳ႕မစိုးရိမ္တိုက္တြင္ဓမၼာစရိယစာေပမ်ားကို ဆက္လက္သင္ၾကားခဲ့သည္။သို႕ေသာ္ အေျခေနအ

ေၾကာင္းေၾကာင့္ စာဆက္မသင္ျဖစ္ေတာ့ပဲ စာခ်ဘုန္းၾကီးဘဝျဖင့္ ငါးႏွစ္တိုင္တိုင္ ဘဝကိုလႊင့္ေမွ်ာေနခဲ့သည္။

၂၀၀၇ စက္တင္ဘာအလြန္တြင္ ထိုင္းနယ္စပ္သို႕ေရာက္၍ ရဟန္းဘဝအညြန္႕တုန္းေတာ့သည္။ဤသို႕ဆယ့္

ငါးႏွစ္ၾကာၾကာ ျဖတ္သန္းသင္ယူေလ့လာဆည္းပူးခဲ့ေသာ အေတြ႕အၾကံဳႏွင့္အသိတရာမ်ားသည္ ယခုလိုလက္

ေတြ႕ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အခက္အခဲ ျပႆနာမ်ိဳးမွာမွ အသုံးမခ်နိုင္လွ်င္ အသုံးခ်စရာေနရာမရွိေတာ့သေလာက္

ျဖစ္ေနျပီမဟုတ္လား။ထို႕ေၾကာင့္ေမတၱာႏွင့္ယွဥ္ေအာင္ပဲြဆင္၍ ျပန္လည္ဆုတ္ခြါခဲ့သည္။ဆုတ္ခြါခဲ့သည္ ဆိုေသာ္

လည္း သြားေရာက္တိုက္ခိုက္ခဲ့ျခင္းေတာ့မဟုတ္ပါ။အသားလြတ္ ထိုးစစ္ႏွင့္ၾကံဳလိုက္ရျခင္းမွ်သာျဖစ္သည္။

က်ေနာ္သည္ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၀၉တြင္ နိုင္ငံေရးဒုကၡသည္အျဖစ္နဲ႕အေမရိကသို႕ေရာက္ခဲ့သည္။ေရာက္သြား

ေသာအခါတြင္ Case Worker ဟုေခၚေသာ က်ေနာ့္၏ကိစၥအဝဝအားလုံးကို ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေပးေရးအ

တြက္တာဝန္ယူထားသူက က်ေနာ္အား ဘုန္းၾကီးမွန္း လူမွန္း ေသခ်ာစြာ မသိထား၍ အိမ္ကို ၾကိဳတင္ငွားထား

ျခင္းမရွိေသးပဲ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၌ေခတၱေနေစပါသည္။ဓမၼဝါဒီေအာင္ေျမမဂၤလာေက်ာင္းတိုက္တြင္ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္၏အမည္မွာ ဦးဣႆရိယ ျဖစ္သည္။၄င္းဆရာေတာ္မွ က်ေနာ္အားသူ႕ေက်ာင္းမွာပင္

ဆက္လက္ေနထိုင္ရန္ႏွင့္ တစ္လခန္႕ေနျပီးသည့္ေနာက္တြင္ Sushi လုပ္ငန္းသို႕ပို႕ေပးမည္ဟုေျပာခဲ့ပါသည္။

Case Worker ကိုလည္း က်ေနာ့္အတြက္အိမ္မရွာရန္လွန္းေျပာလိုက္ပါသည္။Case Worker ကေတာ့က်ေနာ့္

ကိုတာဝန္ေက်ေအာင္ေမးပါသည္။သူဘယ္လိုေျပာေျပာက်ေနာ္က လက္ခံမွ (သို႕)က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္က ဆရာေတာ္

၏စကားကိုလိုက္နာပါမယ္ဆိုမွျဖစ္မွာဟုေျပာခဲ့သည္။က်ေနာ္က ေပါက္တဲ့နဖူးမထူးေတာ့ျပီျဖစ္၍ အလုပ္ကလဲြ

၍တျခားဘာမွမေတြးေတာ့ဘဲလုပ္ငန္းခြင္ထဲပဲ ျမန္ျမန္ဝင္ျပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ထို႕ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္၏စကားကို

လက္ခံ၍(ဝါ)ယုံၾကည္၍(ဝါ)ကတိတည္မည္ထင္၍(ဝါ)ဘုရားသားေတာ္တစ္ပါးျဖစ္သူသည္ ျဖစ္လတၱံ႕ေသာအ

ျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟုထင္၍ သူ၏ေက်ာင္းတြင္ပင္ဆက္လက္ေနထိုင္ခဲ့သည္။

ထိုေက်ာင္း၌ေနထိုင္စဥ္ကာလမ်ားတြင္ က်ေနာ့္အား ဆရာေတာ္မွ “ေကာင္ေလး မင္းအတြက္ အိမ္လခရပိုင္ခြင့္

ရွိတယ္…အဲ့ဒိအတြက္ အဲ့ဒိ USCRI ရုံးမွာ မင္းလခကိုသြားေတာင္းရမယ္” ဟုေျပာပါသည္။က်ေနာ္ကေတာ့ “တပည့္

ေတာ္မွာ Social Card  တို႕ ID Card တို႕စုံရင္ အလုပ္သြားရေတာ့မွာဆိုေတာ့ ေတာင္းမေနေတာ့ပါဘူးဘုရား”

ဟု ျပန္ေျပာခဲ့ပါသည္။ “ေကာင္ေလးမင္းေတာ္ေတာ္အတာပဲ…ဒါမင္းတို႕ေရာက္ခါစမွာပဲရတာ…ေနာက္ဆိုရင္မရ

ေတာ့ဘူး ရတုန္းေတာင္းထားလိုက္ အိမ္ရွင္နာမည္ေမးရင္ ငါ့နာမည္နဲ႕လိပ္စာကိုေျပာလိုက္…ရလာရင္ အဲ့ဒိပိုက္

ဆံမင္းကိုေပးမွာ မင္းမွာလဲ လိုေနတာပဲငါသိတယ္္” ဟုေျပာပါသည္။က်ေနာ္လည္းသူ႕စကားကိုနားေထာင္၍

ရုံးတြင္အိမ္လခကိုေတာင္းခဲ့ပါသည္။ရုံးကလည္းပို႕လိုက္ပါသည္။က်ေနာ္ကလည္းတကယ္ကို ပိုက္ဆံလိုေန

သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊သူကလဲရရင္က်ေနာ့္ကိုပဲ ေပးလိမ့္မယ္လို႕ထင္ေနသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ပို႕လိုက္ေသာ

ပိုက္ဆံသူ႕ထံတြင္ေရာက္ေနသည္ကို သိသည္ကတစ္ေၾကာင္းမို႕ သြားေရာက္ေတာင္းခံခဲ့သည္။ထိုအခါ ၄င္း

ဆရာေတာ္က “ဒီပိုက္ဆံက ငါ့နာမည္နဲ႕ငါ့လိပ္စာနဲ႕လာတာ မင္းနဲ႕မဆိုင္ဘူး” ဟု ျပန္ေျပာလိုက္၍ ရဟန္းေတာ္

မ်ားအတြက္ ဒုတိယပါရာဇိကေခၚ အဒိႏၷာဒါန သိကၡာပုဒ္ကိုေျပးျမင္မိသလို “ေအာ္  ေလာဘ ေလာဘ ေအာ္ငါ့ဘဝ

ငါ့ဘဝ” ဟု တိတ္တဆိတ္ေရရြတ္ရင္း သက္ျပင္းခ်ခဲ့မိသည္။ထို႕ေနာက္ ၄င္းဆရာေတာ္မွပင္ က်ေနာ့္အား Laptop

Computer အေသးစားတစ္လုံးကိုလာေပး၍  “ၾကိဳက္ရင္လဲယူထားလိုက္ အလုပ္ရမွပိုက္ဆံ ၂၀၀ ေပး”

ဟုေျပာခဲ့သည္။က်ေနာ္ကလည္း သူကိုယ္တိုင္က အလုပ္ရွာေပးမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ “အလုပ္ရလို႕ကေတာ့ ၂၀၀

မဟုတ္ဘူး ၂၀၀၀ေလာက္ကို ကန္ေတာ့ျပစ္ဦးမွာ” ဟုပင္စိတ္ထဲကၾကိမ္းထားျပီးသူမို႕ ယူထားလိုက္သည္။

က်ေနာ္သည္ ၄င္း Computer ကိုယူထားလိုက္ေသာ္လည္း ေကာင္းေကာင္းသုံးတတ္သူမဟုတ္ေသးသလို English

စာဆိုတာကလဲ အခုမွ နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ျဖစ္သည္။ထို႕ေၾကာင့္ English စာသင္တန္းမ်ားသို႕သြားခ်င္

သည္။ရုံးမွလဲ သင္တန္းေနရာႏွင့္ ကားလက္မွတ္မ်ားကိုပါ ေပးထားျပီးျဖစ္၍ သြားမည္ဟု စိတ္ကူးထားသည္။

ေရာက္ခါစမို႕လဲ အစစအရာရာအားတက္သေရာရွိေနသည္။ဆံပင္ကစ၍ ထူေထာင္ေနရသူတစ္ေယာက္ျဖစ္၍

လည္း သူမ်ားထက္ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲနဲ႕မ်ားမ်ားလွမ္းနိုင္မွ ေတာ္ရာက်လိမ့္မည္ဟုလည္းခံယူထားသည္။က်ေနာ္

၏ ဤသို႕ေသာ အေျခအေနမ်ားတြင္ ဆရာေတာ္ကလည္း အိမ္အသစ္တစ္လုံးဝယ္ထားသည္။က်ေနာ့္အား ၄င္း

အိမ္အသစ္အတြက္သာလွ်င္ အသုံးခ်ခ်င္ေနသည္။က်ေနာ့္အား တစ္ရပ္စာမွ်ျမင့္ေသာ ခ်ဳံဖုတ္မ်ားအား ရွင္းခိုင္း

ျခင္း၊သစ္ပင္ၾကီးမ်ားအား ခုတ္လဲွေစျခင္း၊အုတ္စီခိုင္းျခင္း စသည္ျဖင့္ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံးတစ္ခါမွ်မလုပ္ခဲ့ဘူး

သည့္ အလုပ္ၾကမ္းမ်ားကို ေစခိုင္းခဲ့ပါသည္။တခါတခါေတာ့လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုျပန္လည္က်ည္စယ္ရင္း “ဒါကြ

အေမရိက လုပ္ထားကြ ခုတ္ထားကြ ရွင္းထားကြ” ဟုပင္ေျပာမိခဲ့သည္။တခါတခါေတာ့ေလ “အေမေရသားေတာ့

အေမရိကေရာက္ ထင္းခုတ္သမား ပန္းရံသမားၾကီးျဖစ္ေနျပီဗ်” ဟု အေမမၾကားမွန္းသိသိႏွင့္ ၾကားေလမလားဟု

ေရာင္ရမ္းတမ္းတ ေအာ္ျမည္ခဲ့မိသည္။က်ေနာ့္မွာ ကိုယ့္အတြက္လည္းရုန္းရ သူ႕အတြက္လည္းရုန္းရႏွင့္ အေမရိက

ဆိုတာၾကီးကိုပါ ဘာမဆိုင္ညာမဆိုင္ စိတ္တိုမိခဲ့သည္။က်ေနာ္အတြက္လိုအပ္သည့္ Social စသည့္Card မ်ားမစံု

ခင္မွာပင္ က်ေနာ္ကိုအလုပ္သို႕သြားရန္ အတင္းတိုက္တြန္းသည္။Card မ်ားစုံလင္ျပီျဖစ္၍ “အလုပ္သြားမည္” ဟု

ေျပာေသာအခါတြင္ ဖင္လွည့္ေခါင္းလွည့္လုပ္ေနသည္။က်ေနာ့္ကို ငျပင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ျဖင့္ ေက်ာင္းသုိ႕

လာသမွ်လူမ်ားအား မိတ္ဆက္ေပးသည္။အလုပ္ကိုအဆမတန္ခိုင္းသည္။အလဲြအေခ်ာ္ရွိခဲ့ေသာ္ လည္းေကာင္း၊

မလုပ္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္းျခင္းကိုခံခဲ့ရသည္။က်ေနာ္ေရာက္ဘူးခဲ့

သည့္ေတာအရပ္ဇနပုဒ္ဆိုသည့္အရပ္ေဒသမ်ားတြင္ပင္လွ်င္ ၄င္း၏ဆဲဆိုသံေလာက္ရိုင္းျပေသာ ဆဲဆိုသံမ်ားကို

မၾကားခဲ့ဘူးေပ။က်ေနာ္သည္ ၄င္းဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ ဆက္လက္မေနထိုင္လိုေတာ့ေပ။သို႕ေသာ္ လက္ထဲ

တြင္လည္းပိုက္ဆံမရွိ။သူရွာေပးမည္ဆိုသည့္ အလုပ္ကလည္း တကယ္လုပ္မယ္ဆိုမွ “မရေတာ့ဘူး” တဲ့။က်ေနာ္

အလြန္ပင္စိတ္ညစ္ေနမိသည္။ထိုေသာတစ္ည နံက္၂နာရီခန္႕တြင္ က်ေနာ္သည္ အိပ္မေပ်ာ္၍

Computer သုံးေနစဥ္ “မင္း Computer ဖုိးမေပးေသးဘူးလား” ဟု ေျပာလာပါသည္။က်ေနာ္အေတာ္ကို အံ့ၾသ

သြားရပါသည္။

ထို႕ေၾကာင့္ “ဆရာေတာ္ကအလုပ္ရမွေပးလို႕ေျပာထားတာမဟုတ္ဘူးလား..အခုတပည့္ေတာ္ အလုပ္မွမရေသး

တာ ေပးစရာဘယ္လိုလုပ္ရွိမွာလဲ ဘုရား”..ဟုျပန္ေျပာလိုက္သည္။ထို႕ေနာက္ “မင္းအဲ့ဒိကြန္ပ်ဴတာဖိုးကို ျမန္ျမန္

ေပးဖို႕ၾကိဳးစား..အိမ္လခလဲ မင္းေပးရမယ္” ဟုေျပာျပီးအေပၚထပ္သို႕တက္သြားပါသည္။

အဲ့ဒိထက္ ၄င္းဆရာေတာ္အားယုံၾကည္ေနလွ်င္ က်ေနာ္လုံးရာမွ ျပားဖို႕ပင္ရွိေတာ့သည္မို႕ အေမရိကမွထိုင္းသို႕

ေငြျပန္မွာယူရေသာကမၻာပထမဆုံးလူသားအျဖစ္ခံယူ၍ အမ်ိဳးသမီးထံတြင္ ေငြသုံးရာျပန္မွာ၍ အိမ္ခန္းတစ္ခန္း

ငွားလိုက္ရပါေတာ့သည္။

က်ေနာ္သည္ စာေရးခ်င္ေနတာ ၾကာခဲ့ျပီ။ေရးစရာကလည္း မရွိျဖစ္ေန၍အလြန္ပင္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေသာ

အခါတြင္ ဤသို႕ေရးျဖစ္ေအာင္လႈံ႕ေဆာ္ေပးခဲ့သည့္ ကိုညြန္႕ဝင္း ဆိုသူအားေက်းဇူးလဲတင္မိသလို ေမတၱာနဲ႕

ယွဥ္ေရွ႕ဆက္ခ်င္ေၾကာင္း အားလုံးေသာ အားလုံးေသာေဝေနယ်ဒုကၡိတ သုခိတ သတြါမ်ားအား ေၾကျငာေမာင္း

ခပ္ လိုက္ပါသည္။

 

အမွန္တရားကို ျမတ္နိုးသူတိုင္းအတြက္ ေတာ္လွန္ေရးသည္ ေနရာတိုင္းအခ်ိန္တိုင္းတြင္ရွိသည္ဟု ယုံၾကည္လွ်က္…………….။

 

နန္းရွင္

၉။၇။၁၁။

 

About Nan Shin

nan shin has written 24 post in this Website..