ဟိုတေလာက ေျမနီကုန္းကေန လွည္းတန္းကို ျပန္လာေတာ့  ၄၈ အထူးကားကို အဆင္သင့္ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ပဲ တက္စီးလိုက္တယ္။

တက္ၿပီးခါမွ ခံုမွရွိရဲ႔လားလုိ႔ စိတ္ပူသြားမိေသးတယ္။ ခံုရွိလားဆိုေတာ့ စပယ္ယာက ေရွ႔မွာရွိတယ္ဆိုၿပီး လူႀကီးတစ္ေယာက္က ေဘးတိုးေပးတယ္။ ဒရိုင္ဘာေနာက္ဘက္ကပ္ရပ္ သံုးေယာက္ခံုမွ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ ေရွ႔ကိုလည္း ျမင္ေနရတာေပါ့။

ဟံသာ၀တီအ၀ိုင္းကိုေရာက္ေတာ့ ယာဥ္ထိန္းရဲတစ္ေယာက္က တားတယ္။ စပယ္ယာက ပိုက္ဆံကို လက္ထဲထည့္ေပးလိုက္တယ္။

(အဲဒါကို ကၽြန္မ နားမလည္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတယ္။ ခဏခဏပဲ။ ဘာအတြက္ေပးတာလဲေပါ့။ အျပစ္တစ္ခုခုရွိလို႔ လာဘ္ထိုးတဲ့ သေဘာလားလို႔  ေတြ႔းမိတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မေမးျဖစ္ဘူး။)

အခုလည္း အဲဒီလိုေတြ႔ေတာ့ ကၽြန္မလည္း စဥ္းစားမိျပန္ေရာ။ ဘာအျပစ္ရွိလုိ႔လဲေပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္စပယ္ယာတစ္ေယာက္က ပိုက္ဆံေပးလိုက္တဲ့သူကို ေမးလိုက္တယ္။ ဘာလို႔ တားတာလဲတဲ့။ ဟိုက ျပန္မေျဖဘူး။ သူလည္း သိပံုမေပၚဘူး။ နားမလည္သလိုနဲ႔ ဟင္ လို႔ျပန္ေျပာတယ္။

ေမးတဲ့သူက ထိုင္ခံုအျပည့္ပဲတင္တယ္။ မတ္တပ္ရပ္တဲ့သူမရွိဘူး။ ကားတံခါးလည္းပိတ္ထားတယ္။ ဘာလုိ႔ တားတာလဲတဲ့။

ဟိုတစ္ေယာက္က မသိဘူးေလ။ သူကတားေတာ့ ငါလည္း ေပးလိုက္တာေပါ့တဲ့။

အဲဒီမွာ ဒရိုင္ဘာက ထေျပာေရာ။ ဘယ္ေလာက္ေပးလိုက္လဲတဲ့။ ၁၀၀၀ ေပးလိုက္တယ္တဲ့။ ကၽြန္မေတာင္ အံ့ၾသသြားတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထင္ ၂၀၀ ေလာက္လို႔ ထင္တာေလ။

အဲဒီမွာ ဒရိုင္ဘာက စိတ္ဆိုးပါေလေရာ။ ၁၀၀၀ ဆိုတာ နည္းလား။ ငါတုိ႔အခုခ်ိန္အထိေတာင္ လက္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ကိုင္မိလို႔လဲ။ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိတာကို ၁၀၀၀ ေတာင္ေပးစရာလား။ အမွားလုပ္မိလည္းေပး၊ မလုပ္မိလည္းေပးနဲ႔။ ငါတုိ႔ အမွားရွိေတာ့ေရာ သူတို႔က ခြင့္လႊတ္ေပးလို႔လား။ ဟိုရက္ကတင္ ၅၀၀၀၀ ေဆာင္ၿပီးၿပီ။ မင္းက မေမးဘဲနဲ႔ ေပးလိုက္စရာလား.. ဘာလားဆိုၿပီး သူ႔စပယ္ယာကို ဆူပါေလေရာ။

ကၽြန္မလည္း အဲဒီကိစၥကို စိတ္ထဲမွာ ဘ၀င္သိပ္မက်ဘူး။ အခုေခတ္မွာ အဲဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနၾကတယ္ထင္တယ္။ လက္ဖက္ရည္ဖိုးဆိုတာကို အရမ္းမုန္းတာပဲ။

ရွိေသးတယ္။ ေဆးရံုႀကီးသြားရင္။ အရမ္းကို စိတ္တိုရတာပဲ။ ၂00 ဆိုတာ အမ်ားႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ သူတို႔က ကလိန္ကက်စ္က်ၿပီးေတာင္းတာ။

ေရွ႔က ၀င္ေပါက္ႀကီးမွာ ၀င္မယ္လုပ္ေတာ့ အေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးကို ပိတ္ၿပီးထိုင္ထားတယ္။ ဘယ္သြားမလုိ႔လဲတဲ့။ သြားခ်င္တဲ့အေဆာင္ကိုေျပာေတာ့ ဧည့္ေတြ႔ခ်ိန္မဟုတ္လုိ႔ ၀င္လို႔မရဘူးတဲ့။ ကဲ. မ၀င္ဘူး။ ဧည့္ေတြ႔ခ်ိန္မွ ၀င္မယ္ဆိုေတာ့.. လက္ဖက္ရည္ဖုိးေလးေပးလိုက္ပါတဲ့။ ေဘးကတစ္ေယာက္က ၀င္ေျပာတယ္။ ကၽြန္မလညး္ ဘာစကားမွ ထပ္မေျပာခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ပဲ ေအာ္ေအာ္.. ဆိုၿပီး ၂00 ထုတ္ေပးခဲ့တယ္။ လူၾကည့္ေတာ့လညး္ မူးေနေသးတယ္…။

အဲလိုမ်ိဳးက တစ္ေဆာင္တည္းမဟုတ္ဘူး။ ေတာင္းစားခ်င္ရင္လည္း ေျပာင္ေတာင္းစားတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးမွာ မလိမ့္တပတ္နဲ႔.. သြားတဲ့သူတိုင္းဆီက အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ၾကားရတယ္..

တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း ရံုးထဲမွာပဲ ေနေနရၿပီး ဘယ္မွ မသြားရ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မ်က္ႏွာခ်ိဳမေသြးရတဲ့ ဘ၀ေလးကို ေက်နပ္မိပါရဲ႔…။ ကၽြန္မသာ ရံုးပိုင္းဆိုင္ရာေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရလို႔ကေတာ့ ဘာအလုပ္မွကို ျဖစ္မွာ မဟုတ္ပါဘူးရွင္…

 

 

လံုမေလးမြန္မြန္

About လံုမေလးမြန္မြန္

has written 160 post in this Website..

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူေတြကို ကုိယ့္ရဲ႕ေမတၱာတရားကို ျပသဖို႔ ၀န္မေလးပါနဲ႔... ဘ၀ဆိုတာ တိုတုိေလးရယ္ပါ... .... CJ # 11202010