MaMa ေရ

အုန္းေမာင္းေခါက္သံႀကားမွ အိပ္ယာမွ ႏိုးၾကပါတယ္။ နီလာအဖြဲ႔ တာ၀န္ခံက ညကတည္းက ႀကိဳေျပာျပထားတဲ႔အတြက္ ပထမအုန္းေမာင္းမွာ ဘုန္းႀကီးမ်ား အာရံုဆြမ္းစား ဘို႔အတြက္ၿဖစ္ၿပီး ဒုတိယအုန္းေမာင္းေခါက္ မွ ဘုရားဖူးမ်ား မနက္စာစားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိေနၾကပါတယ္။ ပထမအုန္းေမာင္းေခါက္ကတည္းက အခန္းအသီးသီးက လူေတြ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေနၾကပါၿပီ။ မ်က္ႏွာသစ္ၾက၊ ေရခ်ိဳးႏိုင္တဲ႔ လူက ေရခ်ိဳးၾက၊ အ၀တ္အစားလဲၾကျဖင့္ ဂယာမွာဘုရားဖူးၾကဘို႔ ျပင္ဆင္ေနၾကပါၿပီ။ ၅ နာရီ ခြဲခန္႔မွာ မနက္စာစားဘို႔ အုန္းေမာင္း ေခါက္သံၾကားတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု စားေသာက္ခန္းမႀကီးဆီ ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။ စားေသာက္ခန္းမႀကီးက အေတာ္က်ယ္၀န္းၿပီး သန္႔ရွင္းပါတယ္။ ဒီေန႔ မနက္စာက ႏို႔ေခါက္ဆြဲ န႔ဲ လက္ဖက္ရည္ပါ။ ပန္းကန္၊ ဇြန္းနဲ႔ လဖက္ရည္ေသာက္ဖို႔ ခြက္ေတြကို စားပြဲတစ္ခုမွာ စံနစ္တက် တင္ေပးထားပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ယူစံနစ္ပါ။ ေခါက္ဆြဲဖတ္နဲ႔ အေၾကာ္ ဘဲဥ တို႔ကို လူတစ္ေယာက္က တာ၀န္ယူထည့္ေပးပါတယ္။ ဟင္းရည္ထည့္ေပးတာက တစ္ေယာက္၊ လဖက္ရည္ထည့္ေပးတာက တစ္ေယာက္ပါ။ အားလံုး ဗမာေတြပါပဲ။ ရန္ကုန္မွာ ဘူေဖးစားသလိုပဲ တန္းစီၿပီး ယူရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စံုတြဲက ဖားသားႀကီးနဲ႔မားသားႀကီးအတြက္ပါ ယူေပးပါတယ္။ ႏို႔ေခါက္ဆြဲအရသာက အေတာ္ေကာင္းၿပီး အ၀စားလို႔ ရပါတယ္။ ေန႔လယ္စာ ဘယ္အခ်ိန္စားရမယ္မသိတာေၾကာင့္ ႏို႔ေခါက္ဆဲြအ၀စားၿပီး လက္ဖက္ရည္ခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔ အခ်ိဳတည္းလိုက္ပါတယ္။ လက္ဖက္ရည္ကလည္း အစပ္တည့္ေနျပန္ပါေရာဗ်ာ။ မနက္စာစားၿပီး ဘုရားဖူးေတြ ကိုယ္႔အခန္းကိုယ္ခဏျပန္နားၾကပါတယ္။ အနားယူခ်ိန္ေပါ႔ ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ခရီးသြားရင္ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္တဲ႔ အက်င့္ကရွိေနေတာ႔ ေက်ာင္းအျပင္ထြက္ၿပီး ကုလားစီးကရက္တစ္ဗူး ၀ယ္ပါတယ္။ စီးကရက္ေလးေတြက တိုတုိေလးေတြပါ။ ေစ်းကလည္း ေပါေပါေလးပါပဲ။ အခုဒီစာကိုေရးတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိတာက ဂယာက ျမန္မာျပည္ထက္ တစ္နာရီေနာက္က်သလားလို႔ပါ။ သြားဘူးတဲ႔ ရြာသူရြာသားေတြလည္းရွိေနေတာ႔ လြဲသြားရင္မေကာင္းဘူးေပါ႔ဗ်ာ။ ကံေလးေကာင္းလို႔ ေနာက္တစ္ခါမ်ား ထပ္သြားခြင့္ရခဲ႔ရင္ ဒီထက္ပိုၿပီး တိတိက်က်ေရးႏိုင္မွာပါ။ အခုေတာ႔ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဟိုေရးဒီေရးနဲ႔ ေလွ်ာက္ေရးေနတာ၊ အေရးႀကီးတဲ႔ အိမ္သာ ေရခ်ိဳခန္းတို႔၊ ေသာက္ေရတို႔ အေၾကာင္းေတြ မပါေသးဘူးဗ်။ အိမ္သာ ေရခ်ိဳးခန္းက တြဲလ်က္ပါ။ ဗိုလ္ထိုင္ပါ။ ေဘစင္လည္းပါပါတယ္။ ေရက ေရပန္းရွိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္သန္႔တယ္ အဆင္ေျပတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ေသာက္ေရကေတာ႔ နီလာ က ေရသန္႔ဗူးေတြေ၀ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔မိသားစုကေတာ႔ အယ္လ္ပိုင္း ဗူး ၃၀ ေလာက္ကို ပါကင္ထုတ္ၿပီး သယ္သြားပါတယ္။ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္သယ္သြားေတာ႔လည္း စိတ္ခ်ရတာေပါ႔ခင္ဗ်ာ။ ေနာက္ အိမ္က အေၾကာ္အေလွာ္ေလးေတြလုပ္ယူသြားရင္လည္းမမွားပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဂယာတစ္ခုတည္းမွာ ေက်ာက္ခ်တာဆိုေတာ႔ ျပသနာမရွိဘူးေပါ႔။ ခရီးစဥ္အစအဆံုးဆိုရင္ေတာ႔ ဗိုက္ဆာတဲ႔ အခ်ိန္ ကိုယ္႔မွာ ပါတာေလးနဲ႔ အဆာေျပေအာင္လုပ္ထားလို႔ရတာေပါ႔ဗ်ာ။ အဓိကက်တဲ႔ ေနာက္တစ္ခုက အိႏၵိယေငြ ရူပီး ကိစၥပါ။ မသြားခင္ ရန္ကုန္မွာကတည္းက က်ပ္ေငြနဲ႔ ရူပီးခ်ိန္းခဲ႔တာက က်ပ္ တစ္သိန္းကို ရူပီးေလးေထာင္ပါ။ ဟိုေရာက္လို႔ ဂယာမွာေစ်း၀ယ္ထြက္တဲ႔အခါ ဆိုင္ရွင္ကို ကၽြန္ေတာ္က ေမးၾကည့္ပါတယ္။ ဆရာလိုလိုဘာလိုလိုေပါ႔ဗ်ာ။ ေဒၚလာနဲ႔ ရွင္းလို႔ ရလားဆိုေတာ႔ ရပါတယ္တဲ႔။ ၁ ေဒၚလာကို ၄၄ ရူပီး ေပးပါတယ္တဲ႔။ အဲဒီအခ်ိန္က ေဒၚလာေစ်းက ၉၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလးပါ။ ဆိုေတာ႔ ေဒၚလာကိုင္သြားတာက ပိုအဆင္ေျပတဲ႔ သေဘာေပါ႔ဗ်ာ။၂၀၁၀ ႏို၀ဘၤာ ၂၉ ရက္ ေပါက္ေစ်းကိုေျပာတာေနာ္။ အခုေတာ႔ တစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီဆိုေတာ႔ မေလွ်ာက္တတ္ေတာ႔ဘူး။ ထားပါေတာ႔။

ျမန္မာေက်ာင္းမွာ ၀ွီးခ်ဲ ႏွစ္စီးရွိတယ္ဗ်။ ေယာက္ခမႀကီးအတြက္ ၀ွီးခ်ဲလည္း အဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ထပ္အဆင္ေျပျပန္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဂယာမွာပဲ ငါးရက္လံုးလံုးေက်ာက္ခ်ၿပီး ဘုရားဖူးမွာဆိုေတာ႔ တျခားလူေတြလို ဗ်ာမမ်ားတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုအတြက္အိႏၵိယႏိုင္ငံထုတ္ ပရာဒို လိုကားအသစ္ တစ္စီး သီးသန္႔စီစဥ္ေပးပါတယ္။ မသိရင္ ဗီအိုင္ပီလိုလိုဘာလိုလိုေပါ႔ဗ်ာ။  ခရီးစဥ္အစအဆံုးသြားမယ္႔သူေတြကေတာ႔ ေလအိတ္ကားႀကီးေတြနဲ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လိုပဲ တျခားအဖြဲ႔တစ္ခုလည္း သီးသန္႔ ကားေလးတစ္စီးနဲ႔ပါ။

မနက္ ၇ နာရီေလာက္မွာ ေက်ာင္းက ကားေတြစထြက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကားကို ေမာင္းတဲ႔ ေကာင္ေလးက အဂၤလိပ္စကားေတာ္ေတာ္ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ အေျခခံပညာ အဆင့္ပဲရွိတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ နာမည္က ဘီႏြတ္ ပါ။ ဟိုေျပာဒီေျပာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးသြားပါတယ္။ ေကာင္ေလးက ဆက္ဆံေရးလည္းေကာင္းၿပီး ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတလည္း ေတာ္ေတာ္ရွိပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနဲ႔ ဘုရားႀကီးက သိတ္မေ၀းပါဘူး။ ဥပမာေပးရရင္ လွည္းတန္းမွတ္တိုင္နဲ႔ အင္းလ်ားကန္စပ္က အိုင္ဘီစီ အေဆာက္ အဦ ေလာက္ရွိလိမ္႔မယ္။ ဂယာက လမ္းေတြက အရမ္းက်ဥ္းပါတယ္။ ကားခ်င္းေရွာင္ရင္ ေတာ္ေတာ္ကပ္ကပ္ကေန ေရွာင္ၾကတာပါ။ ေရွ႕ခန္းမွာထိုင္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခဏေလးစီးတာ ေခါင္းေတာင္မူးသြားပါတယ္။ ဘီႏြတ္က ဒီမွာ ကားေလးနဲ႔ ခရီးသြားတာထက္ ကားႀကီးနဲ႔ သြားတာက ပိုလံုၿခံဳတဲ႔ အေၾကာင္းနဲ႔ အက္စီးဒင့္ ျဖစ္ရင္ ကားေလးေပၚကလူေတြ ေသေၾကၾကတာမ်ားတဲ႔ အေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။ ကားပါကင္ကေန ဘုရားႀကီးေရာက္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္၀င္ရပါတယ္။ ကားေပၚကဆင္းတာနဲ႔ လက္ေဆာင္ပစၥည္းေရာင္းတဲ႔ လမ္းေဘးဆိုင္ေတြက အလုအယက္ေခၚၾကပါတယ္။ လူေတြကလည္း ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံျခားဘုရားဖူးေတာ္ေတာ္မ်ားတဲ႔ ေနရာပါ။ ကၽြန္ေတာ္က ၀ွီးခ်ဲကို တြန္းလို႔ရသေလာက္တြန္းၿပီး ေယာက္ခမႀကီးကို ေခၚသြားေပးပါတယ္။ ၀ွီးခ်ဲတြန္းလို႔မရတဲ႔ေနရာေရာက္မွ ေယာက္ခမႀကီးက ဒူးနာေနတဲ႔ၾကားက ဘုရားဖူးခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔ လမ္းထေလွ်ာက္ပါတယ္။ ပထမဆံုးလုပ္ရတာကေတာ႔ နီလာ က စီစဥ္ေပးတဲ႔ ၾကာသဃၤန္းကို ဘုရားကပ္ဖို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုရားဖူးအဖြဲ႔ကို ျမန္မာေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ဦးေဆာင္ၿပီး ဂိုက္လုပ္ေပးပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဘြဲ႔ အမည္က အရွင္ ေကာသလႅ ပါ။ သက္ေတာ္ ငယ္ငယ္ပဲရွိပါဦးမယ္။ နီလာအဖြဲ႔ေတြ အကုန္လံုး အ၀ါေရာင္ၾကာသဃၤန္းႀကီးကို ျဖန္႔ ၿပီး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္စီက ကိုင္ရင္းေစတီေတာ္ႀကီးရွိရာ တေျဖးေျဖးေလွ်ာက္ၾကရပါတယ္။  မုခ္ဦးကို ေရာက္ေတာ႔ ေစတီေတာ္ႀကီးရွိရာ ေလွခါးထစ္ေတြက ဆင္းရပါတယ္။

မဟာေဗာဓိ ေစတီေတာ္ႀကီးက  ဗုဒၶ ပြင့္ေတာ္မူရာ ေဗာဓိေညာင္ပင္ႀကီးနဲ႔ အပရာဇိတပလႅင္ေတာ္ အေရွ႕ဘက္မွာ မိုးၿပီးေတာ႔ တည္ထားတာပါ။ စတုဂံပံု ႏွစ္ထပ္ေစတီေတာ္ႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဘီစီ ၃ ရာစုေလာက္က အေသာက မင္းႀကီး တည္ထားခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေအဒီ ၁၂ ရာစု မွာ မြတ္စလင္ ေတြက ဖ်က္ဆီးခဲ႔ၾကၿပီး ေအဒီ ၁၄ ရာစု မွာေတာ႔ ျမန္မာ မင္းမ်ားက ထိန္းသိမ္း ျပဳျပင္ခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေစတီေတာ္ႀကီးအတြင္းပိုင္းမွာ ရုပ္ပြားေတာ္တစ္ဆူ ရွိပါတယ္။ ရုပ္ပြားေတာ္ကို တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ႔ တရုတ္နဲ႔တူတဲ႔ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါး လည္းရွိေနပါတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာဘုန္းႀကီးဦးေဆာင္ၿပီး ၾကာသဃၤန္းကို ဘုရားကပ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရသမွ် ဘုရားရွစ္ခိုး အကုန္ရြတ္ၿပီး ဘုရားရွစ္ခိုးခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္လာဖူးဘို႔လည္းဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားထံမွာ ဆုေတာင္းခဲ႔ပါတယ္။ ရုပ္ပြားေတာ္ေရွ႕မွာ သစ္သီးေတြ ကပ္ထားတာလည္းမနည္းပါဘူး။ တာ၀န္ခံဘုန္းႀကီးက ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုရားဖူးအဖြဲ႔သားေတြကို ပန္းသီးေတြ စြန္႔ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သံုးလံုးေလာက္ရခဲ႔ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕လူေတြက အသင့္ယူလာတဲ႔ ပုတီးေတြကို ဘုရားရင္ေငြ႕လံႈရန္ ဘုန္းႀကီးထံ ခြင့္ပန္ေသာအခါ ဘုန္းႀကီးကလည္း စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေတာ႔ ပုတီးေတြ မပါခဲ႔တာနဲ႔ ေနာက္ေန႔လာေသာ အခါမွ ယူလာၾကရန္ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ သဃၤန္းကပ္ၿပီးသည္ႏွင့္ အရွင္ ေကာသလႅ မွ ဦးေဆာင္ၿပီး သတၱ သတၱာဟ ၇ ဌာနကို တစ္ခုခ်င္းလိုက္လံရွင္းလင္းျပသပါတယ္။ေက်းဇူးပါ ဘုရား၊ သာဓု သာဓု သာဓု ပါဘုရား။

ဤေနရာ၌​ ဗုဒၶသည္ ၇ ရက္စီ၊ ၇ ဌာန၌ ၄၉ ရက္ သီတင္းသံုးေနခဲ႔သည္ ဟု ဆိုပါတယ္။ အရွင္ ေကာသလႅမွ ရွင္းျပေပးၿပီးသည္ႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္ဘုရားဖူးရန္၊ တရားထိုင္ရန္ အခ်ိန္ေပး ပါတယ္။ ေယာက္ခမႀကီးလင္မယားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးတို႔ အေနာက္ဖက္ရင္ျပင္တြင္ တရားထိုင္ေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္က ေညာင္ပင္ႀကီးကိုေမာ႔ၾကည့္ၿပီး စိတ္ဧ။္ခ်မ္းသာျခင္းကို ခံစားေနမိပါတယ္။ ဗုဒၶ ပြင့္ေတာ္မူခဲ႔သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ၿပီျဖစ္တဲ႔ အတြက္ မူလေညာင္ပင္ႀကီးျဖစ္ရန္ မေသခ်ာပါ။ ဒါေပမယ္႔ ပီတိျဖစ္ေနတဲ႔ စိတ္ခံစားမႈကေတာ႔ ေလ်ာ႔မသြားပါ။  နာရီ၀က္ခန္႔ၾကာေတာ႔ ဘုရားႀကီး ေလးဖက္ေလးတန္ အကုန္လိုက္ၾကည့္ပါတယ္။ အေနာက္ဖက္ ရင္ျပင္တစ္ခုလံုး တိဗက္ ဘုရားဖူးမ်ား၊ ဘုန္းႀကီးမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ ၄င္းတို႔ ထံုးစံ မတ္တပ္ရပ္လိုက္ တစ္ကိုယ္လံုး၀မ္းလ်ားေမွာက္ၿပီးဘုရား၀တ္ျပဳလိုက္ႏွင့္ ၾကည့္ရတာတစ္မ်ိဳးဆန္းေနပါတယ္။ တရုတ္ဘုရားဖူးလင္မယားႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ အခ်ိဳရည္ဗူးေတြ လိုက္ေ၀ၿပီး စတုဒီသာ လုပ္ေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္လာေပးသျဖင့္ ႏွစ္ဗူးယူထားလိုက္ပါေသးတယ္။ စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ ကုလားေလးမ်ား လိုက္ေတာင္းေတာ႔ မေပးပါဘူး။ မိတ္ေဆြမ်ားမွာလိုက္ေသာေညာင္ရြက္အစစ္ရရန္ ယူနီေဖါင္း၀တ္ထားေသာ ဘုရားလံုၿခံဳေရးတစ္ေယာက္ထံ ကပ္သြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ထိုလံုၿခံဳေရးက မ်က္ရိပ္ၿပၿပီး ကၽြန္ေတာ႔္ကို အျပင္ဘက္ကို ေခၚပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လိုက္သြားတဲ႔အခါ သူ႕ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲလက္ႏိႈက္ၿပီး လံုးေခ်ထည့္ထားတဲ႔ ေညာင္ရြက္ သံုးေလးရြက္ကို ထုတ္ေပးပါတယ္။ ပိုက္ဆံနဲ႔ လဲရမယ္႔ သေဘာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ရိုရိုေသေသ ေဆာင္ထား မယ္႔  ဗုဒၶပြင့္ရာ ေညာင္ပင္ႀကီး ရဲ႕ အရြက္ေတြကို သူက မရိုမေသ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲထည့္ထားတာေတာ႔ မျဖစ္သင့္ဘူးေပါ႔ဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မယူျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ ေယာက္ခမႀကီးေတြ ဘုရား၀တ္ၿပဳ တရားထိုင္ၿပီးတဲ႔အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းကိုျပန္ဖို႔ လုပ္ရပါတယ္။ ေစတီေတာ္ႀကီးထဲက ျပန္အထြက္ ေလွခါးထစ္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္႔ ေယာက္ခမႀကီးေတြ ေတာ္ေတာ္တက္ရပါတယ္။ အေပၚမုခ္ဦး၀အနားေရာက္ေတာ႔ အေပါ႔သြားခ်င္ၾကတယ္ဆိုေတာ႔ အိမ္သာဘယ္နားရွိလဲဆိုတာ အနားက လံုၿခံဳေရးတစ္ေယာက္ကိုေမးၾကည့္ရပါတယ္။ သူက ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ဒီကိုလာဆိုၿပီး ဗီအိုင္ပီေတြလာရင္ ဧည့္ခံတဲ႔ တစ္ထပ္ အေဆာက္အဦထဲက အိမ္သာကိုေခၚသြားေပးပါတယ္။ ဧည့္ခန္းမွာ ဆိုဖာဆက္တီေတြဘာေတြနဲ႔ အဲကြန္းနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ သပ္ယပ္တဲ႔ ေနရာေလးပါ။ ဗီအိုင္ပီလိုလို ဘာလိုလိုေပါ႔၊ ရူပီး ေတာ႔ ေပးရတာ ထံုးစံအတိုင္းေပါ႔ဗ်ာ။ ကားေပၚေရာက္ေတာ႔ ဘီႏြတ္က သြားႏိုင္တဲ႔ ေနရာေတြကို ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဒီေန႔ေတာ႔ နားလိုက္ေတာ႔မယ္႔ အေၾကာင္းနဲ႔ မနက္ျဖန္မွ သြားၾကမယ္႔အေၾကာင္းေျပာရပါတယ္။ ဘီႏြတ္က လက္ေဆာင္ပစၥည္း၀ယ္ရင္ ျမန္မာေက်ာင္းထဲမွာပဲ ၀ယ္သင့္ေၾကာင္း အႀကံေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔ ဘုန္းႀကီးထံေလွ်ာက္ၿပီး ေယာက္ခမႀကီးေတြအတြက္ ထမင္းကို အခန္းထဲယူေပးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စံုတြဲက စားေသာက္ခန္းမထဲမွာပဲ စားလိုက္ၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ေတာ႔ ၾကက္သားနဲ႔အာလူးဆီျပန္ပါ။ အရည္ေသာက္ကုလားဟင္းလည္းပါပါတယ္။ အင္မတန္ေကာင္းေသာ ျမန္မာလက္ရာပါခင္ဗ်ာ။ ထမင္းစားေသာက္ၿပီးေတာ႔ အင္တာနက္ဆိုင္ရွိမရွိ စံုစမ္းတဲ႔ အခါ ေက်ာင္းေရွ႔က လမ္းသြယ္ေလးတစ္ခုထဲမွာ ကြန္ပ်ဴတာ ၆ လံုးေလာက္ရွိတဲ႔ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ဖြင့္ထားတာ ေတြ႕တဲ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ အိုေကသြားပါတယ္။  ေကာ္နက္ရွင္ျပသနာလည္း မရွိေတာ႔ အင္တာနက္သံုးရတာ အရသာေတာ္ေတာ္ရွိပါတယ္။ ဒီမွာ ဖြင့္မရတဲ႔ဆိုက္ေတြ အကုန္လိုက္ဖြင့္ၾကည့္ေနမိတာနဲ႔ ညေန ၃ နာရီေလာက္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းထဲကို ျပန္ေရာက္ေတာ႔ နီလာက လဖက္ရည္နဲ႔ ဆမူစာ ေကၽြးေနပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ခြက္တစ္ခုစီပါ။ လဖက္ရည္ကေတာ႔ေကာင္းပါတယ္။ ဆမူစာက သိတ္မစြံပါ။ ဂယာမွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရယ္လို႔ သီးသန္႔မရွိပါ။ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတစ္ခုေတြ႕ေပမယ္႔ ထိုင္ေသာက္လို႔ရတဲ႔ ဆိုင္မ်ိဳးမဟုတ္ပဲ တစ္ခါသံုးခြက္ေလးေတြနဲ႔ ပါဆယ္သာေရာင္းေပးပါတယ္။

မဟာေဗာဓိ ေစတီနဲ႔ ေညာင္ပင္ကို ပန္းပုထုၿပီးေရာင္းေနတာပါ။ ေစတီနဲ႔ ေညာင္ပင္ၾကားမွာပလႅင္ရွိပါတယ္။

black chaw

About black chaw

black chaw has written 332 post in this Website..