အခန္း(၆)  ျဗဟၼစိုရ္ သာဂိ

   လင္းၾကက္တို႕တြန္ေနျပီျဖစ္၏။ အေရာင္းအဝယ္ကိစၥျဖင့္ ျမိဳ႕သို႕တက္ၾကမည့္ႏြားလွည္းသံမ်ားသည္လည္း ၾကားေနရျပီျဖစ္သလို သစ္ခုတ္ဝါးခုတ္ရန္အတြက္ ေတာသို႕သြားၾကမည့္ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္မွ လွည္းသံမ်ား လူသံမ်ားကိုလည္းၾကားေနရေခ်ျပီ။     ၄င္းအသံမ်ားသည္   ေန႕စဥ္ေစာေစာထေလ့ရွိေသာ       သာဂိအဖို႕
မထူးဆန္းေတာ့ေခ်။ ေန႕တဓူဝလႈပ္ရွားသြားလာျပီး ႏြမ္းကာမေအးရသည့္ ဝမ္းစာေရးအတြက္ လမ္းတကာေျပးေနရျခင္းသည္ပင္ ခင္သာရြာကေလး၏ အၾကီးက်ယ္ဆုံးေသာ ဘဝတိုက္ပဲြမ်ား မဟုတ္ပါေလာ။ထို႕ထက္ၾကီးမားေသာတိုက္ပဲြမရွိေတာ့။မိမိအတြက္အလြန္တရာတန္ဖိုးၾကီးမားသည့္ရတနာ
အိုးၾကီးသဖြယ္ တန္ဖိုးထား၍ အလြန္တရာမွ ထူးျခားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုေျပာဆိုတတ္ေသာ အဘခ်ိဳအား သက္ဆုံးတိုင္ ခ်ဥ္းကပ္ခစားေတာ့မည္ဟုဆုံးျဖတ္ထားခဲ့သည္။ဆုံးျဖတ္ထားသည့္အတိုင္းလည္း မိမိ၏ဆႏၵအတိုင္း သက္ဆုံးတိုင္ ဆည္းကပ္ခြင္ရခဲ့သည္မဟုတ္ပါေလာ။ ဆည္းကပ္ခြင့္ရလိုက္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ဘာရယ္ေၾကာင့္မသိ အဘခ်ိဳလဲက်သြားသည္။
အလြန္တရာမွစိတ္ပူလွသည္ျဖစ္၍ စိုးရိမ္တၾကီးျဖင့္ လွ်င္ျမန္စြာေျပးေပြ႕ထားလိုက္သည္။ အဘခ်ိဳကို သက္ၾကီးရြယ္အို အထီးက်န္ ေရာဂါသည္တေယာက္အေနႏွင့္ စိုးရိမ္ ပူပန္မႈမ်ားရွိခဲ့သည္။ တကယ္ဘဲ အဘခ်ိဳကို သက္ဆုံးတိုင္ဆည္းကပ္လိုက္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ အခုေတာ့ တန္ဖိုးရွိေသာအရာဝတၳဳတခု ဆုံးရႈံးမွာကို စိုးရိမ္သကဲ့သို႕ပါျဖစ္လာသည္။ အဘခ်ိဳေျပာထားခဲ့သည္ မီးစာကုန္ဆီခမ္း ဆိုသည့္စကားလုံးကလည္း မိမိအတြက္ သံေဝဂရေစခဲ့သည္။ အဘခ်ိဳမ်ားတခုခုျဖစ္သြားရင္ေတာ့ဆိုတဲ့ စိတ္ကလည္းဖိစီးေနသည္။ အဘခ်ိဳကို ေပြ႕ဖက္လႈပ္ရမ္းၾကည့္သည္။ အဘခ်ိဳ အဘခ်ိဳ ဟု နာမည္ကိုပါေခၚၾကည့္သည့္။ အဘခ်ိဳကသူ႕ကိုစိုက္ၾကည့္ေနသည္ ဟုသူထင္သည္။ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဘာလိုလဲ စသည္ေမးၾကည့္ပါေသးသည္။ သို႕ေသာ္ အဘခ်ိဳသူ႕ကို စိုက္ၾကည္ေနျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္းကို ရြာသားမ်ားအားလုံးကို ေခၚျပျပီးမွသိလိုက္ရသည္။ ထို႕ေနာက္ရြာသားအခ်ိဳ႕ကပိုင္ရွင္မရွိေသာ အေလာင္းကို ခ်က္ခ်င္း ေျမျမႈပ္ျပစ္ ဖို႕ေျပာၾကသည္။ သာဂိကလက္မခံ။ အဘခ်ိဳ၏တန္ဖိုးကို သာဂိနားလည္သည္။ အဘခ်ိဳသည္ေလာကအတြက္သူလုပ္နိုင္သေလာက္လုပ္ခဲ့သည္။ သူလုပ္၍ မျပီးဆုံးေသးေသာ ေလာကအက်ိဳးကို ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ရန္ မ်ိဳးဆက္ခ်ထားခဲ့သည္။ ၄င္းမ်ိဳးဆက္သည္ မိမိကိုယ္တိုင္ပင္ မဟုတ္ပါေလာ။အဘခ်ိဳသည္ ပညာတတ္သည္။ တတ္သည္႕အတိုင္းလည္း က်င့္ၾကံေနထိုင္နိုင္ခဲ့သည္။ မည္သို႕ပင္ဆိုေစ အဘခ်ိဳသည္ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ လူနဲ႕တူေသာ သျဂိဳဟ္ေထာက္ပံ့မႈကိုျပဳေပးသင့္သည္။ လမ္းေဘး၌ ပစ္္စလက္ခတ္ ေသေနေသာ ၾကြက္တစ္ေကာင္ ကိုလႊင့္ျပစ္သကဲ့သို႕လႊင့္ျပစ္မည္ကို မလိုလား။ ထို႕ေၾကာင့္  အဘခ်ိဳကိစၥအတြက္က်ေနာ္ကပဲ အစစအရာရာ တာဝန္ယူျပီးျပဳလုပ္သြားပါမယ္၊ ဝိုင္းလုပ္လိုက လုပ္နိုင္ပါတယ္ မလုပ္လိုကလဲ မလုပ္ဘဲေနနိုင္ပါတယ္၊ ျပီးေတာ့ ေလကန္ေရး ေဝဘန္ေရးမ်ားလည္း ခပ္ေဝးေဝးမွာပဲ ေနေပးၾကပါ ဟုရြာသား အားလုံးကို ေျပာလိုက္ပါသည္။ သာဂိက ထိုသို႕ေျပာလိုက္ျခင္းကို သေဘာက်သည့္လူမ်ားရွိသလုိ သေဘာမက် မေက်နပ္နိုင္သူမ်ားလည္းရွိသည္။ ထိုမေက်နပ္နိုင္သူမ်ားထဲတြင္ ရြာလူၾကီး ဦးျမင့္ေအာင္ ေခၚ ေယာက္မၾကီးဆိုသူကအဆိုးဆုံးျဖစ္သည္။ ရြာလူၾကီး၏အမည္ရင္းမွာ ဦးျမင့္ေအာင္ ဆိုေသာ္လည္း ေနရာတကာတြင္ဝင္ရႈပ္ျပီး ျပႆနာတစုံတရာျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီး ေမႊေႏွာက္တတ္ေသာေၾကာင့္ ေယာက္မၾကီး ဟုအမည္တြင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ရြာလူၾကီးျဖစ္ေနျခင္းမွာလည္း အရည္အခ်င္းရွိလြန္း၍ မဟုတ္။ ျမိဳ႕မွပလိပ္မ်ားလာေသာအခါတြင္ ဖားရားေပါင္းသင္းဆက္ဆံတတ္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ အလုပ္ကို တန္ဖိုးထားျမတ္နိုးလုပ္ကိုင္တတ္ေသာရြာသားမ်ားသည္ အလုပ္မွတပါး အျခားအရာမ်ားကို စိတ္မဝင္စား ေရသာခိုအေခ်ာင္လိုက္၍စားေသာက္ျခင္း ဟုခံံယူျပီး ေရွာင္က်ဥ္ၾကေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ အလုပ္ကိုမယ္မယ္ရရလုပ္မစားခ်င္ေသာ ေယာက္မၾကီးဦးျမင့္ေအာင္သည္ ရြာလူၾကီး ဟူေသာလူတကာ အထင္မၾကီး မေလးစားသည္ ဂုဏ္ပုတ္ကို ႏွစ္စဥ္ထမ္းပိုး နိုင္ခဲ့ေလသည္။ လြန္ခဲ့ေသာတႏွစ္က ကထိန္ပဲြတခုတြင္လည္း ေယာက္မၾကီးေမႊ၍ ရြာသားမ်ားအခ်င္း ခ်င္း ျပႆနာအၾကီးအက်ယ္တက္ခဲ့ေသးသည္။ ကထိန္မတိုင္ခင္ တရက္အလိုတြင္ အျခားရြာမွၾကြေရာက္ လာမည့္  အာဂႏၱဳရဟန္းမ်ားႏွင့္ ဧည့္သည္မ်ားအတြက္ ဆြမ္းဟင္းမ်ားခ်က္ျပဳတ္ေနၾက၏။ တခ်ိဳက ငါးေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္ ကၽြမ္းက်င္ပိုင္နိုင္ေသာေၾကာင့္ ငါးေျခာက္ေထာင္း ကိုေၾကာ္ၾက၏။ မိမိကၽြမ္းက်င္ရာ ဟင္းလွ်ာမ်ားကို ကိုယ္တိုင္လက္စြမ္းျပေနၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႕ခ်က္ျပဳတ္ေနသူထဲတြင္ ဦးဘာဘူဆိုသူမွာ ကုလားပဲဟင္း သီးစုံဟင္း ႏွင့္ျပာဟင္းခ်ိဳတို႕ကို စီးပြားျဖစ္ခ်က္ျပဳတ္တတ္သူျဖစ္၏။ အလွဴပဲြတခုတြင္ ဦးဘာဘူလက္ရာ ပါမည္ဟုေၾကာ္ျငာထားလွ်င္ ၄င္းအလွဴသည္ လူစည္ကားသည္ကမ်ားသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဦးဘာဘူကို ငွားရမ္း၍ခ်က္ျပဳတ္ေစျခင္းျဖစ္သည္။ု ခ်က္ျပဳတ္ေနသူအားလုံးသည္ ထမင္းခ်က္ သူမ်ားဘက္မွ ဂ်ိဳးေၾကာ္(ထမင္းဂ်ိဳး)ရျပီဆို၍ခ်က္ျပဳတ္သူအားလုံး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သြားစားၾကသည္။ထိုစဥ္ေယာက္မၾကီးဆိုသူမွ ဦးဘာဘူခ်က္ထားေသာ ျပာဟင္းခ်ိဳအိုးထဲသို႕ ဆားတကုတ္ယူ၍ သြားထည့္လိုက္ပါသည္။ ၄င္း အျခင္းအရာ အားလုံးကို ဆရာေတာ္ၾကီးက ေက်ာင္းေလသာ ျပဴတင္းေပၚမွ ျမင္လိုက္သည္။ သို႕ေသာ္ ဘာမွ မေျပာဘဲ မသိဟန္ျဖင့္သာ ေနလိုက္သည္။ ဂ်ိဳးေၾကာ္စားျပီးေသာ အခါ၌​ဦးဘာဘူအပါအဝင္ ခ်က္ျပဳတ္သူအား မိမိခ်က္ေသာ ဟင္းအိုးမ်ား အနားသို႕ ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။ဦးဘာဘူက ေတာ့မိမိဟင္းလွ်ာအတြက္ လိုအပ္သည္မ်ားကို ထည့္ရင္းသီခ်င္းေလး တညည္းညည္းျဖင့္ ခ်က္ေနသည္။ အားလုံးလိုအပ္သည္မ်ားကိုထည့္ ျပီး၍ ျမည္းၾကည့္ေသာအခါ၌ ဟင္းသည္ အလြန္တရာမွငန္လြန္းလွ၍ေထြးထုတ္ျပစ္လိုက္ရသည္။ ဦးဘာဘူတေယာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုျပန္စဥ္းစားသည္ ငါဘာေတြမ်ားမွားထည့္မိပါလိမ့္ဟု။ေသခ်ာသည္ ဘာမွမမွားဘူး။ ထို႕ေၾကာင့္ သူဟင္းအိုးထဲကို ဘယ္သူေတြ ဘာလာထည့္ေသးသလဲ ဟုဟင္းခ်က္ေနေသာ ရြာသားအားလုံးကို လိုက္ေမးသည္။ အခ်ိဳ ့သူမ်ားကဘာမွမထည့္ေၾကာင္းေအးေဆးစြာ ျပန္ေျပာေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕သူမ်ားက အလြန္တရာစိတ္ဆိုးၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ဦးဘာဘူအား ဆဲ၍ျပန္ေျဖသူကေျဖသည္။ ဦးဘာဘူကလည္း မိမိခ်က္ေသာဟင္းသည္ ဘယ္ေသာအခါမွ ႏွစ္ခါျပန္ ျမည္းစရာမလို အခုေတာ့ ဟု ေတြးရင္း စိတ္ေတြတိုးျပီးရင္းတိုလာသည္။ စိတ္တိုသူကတို၍ ဆဲသူကလည္းဆဲႏွင့္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲတြင္ ျပႆနာကစလာ၏။ သို႕ေသာ္ ဆရာေတာ္ၾကီးကို ခ်စ္ေၾကာက္ ရိုေသၾက၍က်ယ္ေလာင္စြာေတာ့ မျဖစ္ရဲၾက။ ၾကာလွ်င္ေတာ့ ဒုတ္စြဲ ဒါးစြဲျဖစ္ေလေတာ့မည္။ ထိုအျခင္းအရာကို ဧည့္သည္ကိုရင္တပါးမွျမင္ျပီး ဦးပဇင္းမ်ားအားေလွ်ာက္၏။ ဦးပဇင္းမ်ားမွတဆင့္စကားၾကား၍ဆရာေတာ္အားေလွ်ာက္ထားၾကေလ၏။ ေယာက္မၾကီးဦးျမင့္ေအာင္မွလည္း ဘယ္ကဘယ္လိုေပါက္ခ်လာမွန္းမသိ ျပႆနာျဖစ္ရာသို႕ေရာက္လာျပီး ဆရာၾကီးဟန္ျဖင့္ ဝင္ရွင္းရန္ စကားမ်ားခ်ီေနစဥ္ တေယာက္ကဓါးကို ဆဲြ၍ ဦးဘာဘူကိုခုတ္မည္ျပဳ၏။ ထိုအခါရြာသားမ်ားက ဝိုင္းစြဲၾက၏။ ေယာက္မၾကီး ဦးျမင့္ေအာင္ကေတာ့ ဓါးကိုျမင္၍ အသံပါတိတ္သြား၏။ ထိုအခါမွ ဆရာေတာ္ေရာက္လာ၍ အားလုံးျငိမ္သြားၾကသည္။ ဆရာေတာ္က အဲ့ဒိဟင္းကိုသြန္ျပစ္လိုက္ပါ …ဘယ္သူမွားတယ္ဆိုတာ ဘုန္းဘုန္းသိတယ္ …ဘာမွဆက္မေျပာၾကနဲ႕ေတာ့ ဦးဘာဘူလဲမမွားဘူး  အျခားဒကာေတြလဲ ဘာမွမျဖစ္ၾကနဲ႕ေတာ့ ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာဆက္လုပ္ၾက…ဒကာျမင့္ေအာင္ ဘုန္းဘုန္းနဲ႕လိုက္ခဲ့ ဟု မိန္႕ျပီး ျပန္ၾကြသြားေလ၏။ ရြာသားမ်ားအားလုံးနားလည္လိုက္ပါသည္။ ေယာက္မၾကီးေမႊေသာျပႆနာဟူ၍။ကိုယ့္အလုပ္ႏွင့္ကိုယ္မိို႕ ျပႆနာ တက္ရေကာင္းမွန္း မသိၾကေသာ ရြာသားမ်ားကို ျပႆနာတခု ဖန္တီးေပး၍ ၄င္းျပႆနာအားဝင္ေရာက္ေျဖရွင္းေပးရန္ အတြက္ အလုပ္မရွိအကိုင္မရွိရြာလူၾကီးမွ မၾကာမၾကာ အေကာက္ၾကံတတ္ေၾကာင္းကို ရြာသားအခ်ိဳ႕က နားလည္ၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ဘုန္းဘုန္းကသိ၍ ၄င္းအားအျပစ္ေပးရန္ေခၚသြားျခင္းဟုလည္း အားလုံးနားလည္လိုက္ၾကပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေယာက္မၾကီးမွာတညလုံးမအိပ္ရဘဲ စာငါးမ်က္ႏွာတိတိ က်က္ရေလေတာ့မည္။ မွန္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ရြာသားမ်ာကို ဆုံမရာတြင္ အလြန္တရာမွ ႏူးညံံ့သိမ္ေမြ႕လွသည္။ တဦးတေယာက္အား လူေရွ႕သူေရွ႕တြင္ ေျပာဆို ၾကိမ္းေမာင္း၍ဆိုဆုံမျခင္းလုံးဝမရွိ။ အျပစ္လုပ္သူကိုလည္း အျပစ္မေပးပဲ လႊတ္ထားရိုးထုံးစံမရွိ။ တခ်ိဳ႕သူမ်ားကို အခန္းထဲတြင္ ေသာ့ခတ္ထားျပီး စာအုပ္တအုပ္ေပးထားျပီး ၄င္းစာအုပ္အားဖတ္ေစသည္။ ျပီးလွ်င္၄င္းစာမ်ားကို ျပန္ေမးသည္။ အနည္းဆုံးေျခာက္နာရီအထိထားတတ္သည္။ ျပန္မေျပာနိုင္ေသးလွ်င္ ၄င္းအခန္းထဲသို႕ ျပန္ဝင္ခိုင္းသည္။ ဒီတညအတြက္ေတာ့ ေယာက္မၾကီးတေယာက္ဘာစာအုပ္ဖတ္ျပီး ဘယ္စာေတြကို က်က္ရဦးမည္ မသိဟုေတြးရင္း ရြာသားငယ္အခ်ိဳ႕ေပ်ာ္ရႊင္ရင္ခုန္ေနလိမ့္ဦးမည္ မဟုတ္ပါေလာ။
          ေယာက္မၾကီးဆိုသူကအဲ့သလိုေမႊတက္သူ။ ယခုအဘခ်ိဳကိစၥမွာလည္း ၄င္းကေမႊဖို႕ ၾကိဳးစားျပန္ေလျပီ။ ေယာက္မၾကီးက ရြာထဲ သို႕အရင္ဦးေအာင္ျပန္သြားသည္ ။ အဘခ်ိဳ အိမ္သို႕ ေရာက္မလာေသးသူမ်ား၏အိမ္သို ႕တအိမ္တက္ဆင္း သြား၍ သာဂိသည္ လူၾကီးမ်ားကို ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း ေျပာဆိုဆက္ဆံေနေၾကာင္း ၄င္းမသာကိုလည္း ငါးရက္ထား၍ဖဲဝိုင္းေထာင္ရန္ စီစဥ္ေနေၾကာင္း မိမိရြာလူၾကီး ကိုပင္ မခန္႕ေလးစားလုပ္၍ဖီဆန္ေနေၾကာင္းမ်ားကို ခ်ဲ႕ထြင္ေျပာၾကားျပီး စည္းရုံးပါသည္။ အေတာ္မ်ားမ်ားက သာဂိအေၾကာင္းေရာ ေယာက္မၾကီးအေၾကာင္းကိုပါသိေနၾက၍မယုံၾကည္ေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕ကေတာ့  ဒီေကာင္ေလးကလဲ ဆိုးလိုက္တာ ဟုေကာက္ခ်က္ခ်ျပီး အဲ့ဒါဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ စသည္ျဖင့္ ျပန္လည္ေမးျမန္းၾကပါသည္။ ထိုအခါေယာက္္မၾကီးက ဒီေကာင့္ကိုနိုင္တာ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ တပါးပဲရွိတယ္၊ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္ဆီမွာ သြားေလွ်ာက္ထားရမယ္ဟု ေျပာသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ေယာက္မၾကီး သည္ ၄င္း၏ စကားကိုနားေယာင္္သူအားလုံးႏွင့္ အတူ တက္ၾကြေသာေျခလွမ္းမ်ားနွင့္ ရြာဦးေက်ာင္းသို႕ခ်ီတက္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေယာက္မၾကီးတို႕မွရြာဦးေက်ာင္းသို႕ခ်ီတက္ေနစဥ္သာဂိကလည္း မိမိ၏ႏြားေက်ာင္းဘက္သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလုံးကို အဘခ်ိဳ၏ကိစၥအား ဝိုင္းဝန္းကူညီၾကရန္ ေမတၱာရပ္ခံလိုက္သည္။ ႏြားေက်ာင္းသားမ်ားအားလုံးကလည္း သာဂိေျပာလွ်င္ ႏွစ္ခါျပန္ေျပာစရာမလိုပဲ အားလုံက လက္ခံၾကသည္။သာဂိသည္ အကိုေလးေယာက္အား စကားေျပာဖို႕ရန္ခက္ခဲေနေသာ္လည္း ေျပာမွျဖစ္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ၄င္းကိစၥအားဝိုင္းဝန္းေဆာင္ရြက္ရန္ေျပာလိိုက္သည္။ အကိုမ်ားအားလုံးကလည္းသေဘာတူပါသည္။ ဝိုင္းဝန္းေဆာင္ရြက္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္လည္ ေျပာဆို ၾကသည္။ အဘခ်ိဳကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်းကေလးဘဝကပင္ ဟုတၱိပတၱိ စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကေသာ သာဂိတို႕ညီအစ္ကိုမ်ား ရင္းႏွီးမႈရလာ၍ တျဖည္းျဖည္း စကားေျပာ ျဖစ္လာၾကသည္။ သာဂိ၏ မိဘမ်ားျဖစ္ၾကေသာ ဦးသာလွႏွင့္ေဒၚရင္မႈန္တို႕ကလည္း သာဂိ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ကိုသေဘာက်ေထာက္ခံသည္။ ဦးသာလွ၏ သာဂိကိုၾကည့္သည့္အၾကည့္က ငါ့သားမွန္တယ္ ဆက္လုပ္ အေဖတို႕လည္းဝိုင္းလုပ္မယ္ ဘာမွ အားမငယ္နဲ႕ဆိုသည့္ အၾကည့္မ်ိဳးျဖစ္သလို၊ ေဒၚရင္မႈန္ကလည္း ငါ့သားမွာဒီလိုစိတ္ဓါတ္မ်ိဳးရွိလို႕အေမဂုဏ္ယူပါတယ္ ဟူေသာအၾကည္မ်ိဳးႏွင့္ ျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သာဂိဦးေဆာင္ေသာ ႏြားေက်ာင္းသား အုပ္စုက အဘခ်ိဳ၏အေလာင္းကို ေရခ်ိဳးေပးၾကသည္။ သာဂိ၏အကိုမ်ားႏွင္ ၄င္းတို႕၏အေပါင္းအသင္းမ်ားကလည္း ဧည့္သည္မ်ားလာလွ်င္ အရိပ္အာဝါသ ရရွိဖို႕အတြက္ဝါးမ်ား သကၠယ္မ်ား သယ္ယူၾကသည္။ ေဆာက္လုပ္ၾကသည္။ ဦးသာလွႏွင့္လူၾကီးပိုင္းမ်ားက အဘခ်ိဳအတြက္ အေခါင္းရိုက္ၾကသည္။ အေခါင္းတင္ရန္ လင့္စင္ထိုးၾကသည္။ ေဒၚရင္မႈန္ႏွင့္မျမတို႕ မိန္းကေလးအုပ္စု ကအဘခ်ိဳကိစၥကိုဝိုင္းဝန္းလုပ္အားေပးၾကသူအားလုံး  စားဖို႕ေသာက္ဖို႕ ခ်က္ျပဳတ္ရန္ တာဝန္ယူၾကသည္။ သာမန္အားျဖင့္လူသားအားလုံးသည္ေကာင္းမႈကို ျပဳခ်င္ၾကသည္။ ေရွ႕ေဆာင ္ဦးရြက္ ေကာင္းတေယာက္၏ေနာက္သို႕လိုက္ဖို႕လဲ ဝန္မေလးၾက။ သို႕ေသာ္ သာဂိလို လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္သည္ကို လုပ္မယ္ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ ဟူေသာစိတ္ဓါတ္ျဖင့္ ရဲရဲေျပာရဲရဲလုပ္ နိုင္သူမ်ားရွိဖို႕လိုသည္။ အဘခ်ိဳကိစၥ၌လည္း သာဂိက ဦးေဆာင္၍ေျပာသင့္ေျပာထိုက္သည္မ်ားကိုေျပာ၍လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္သည္ မ်ားကို လုပ္လိုက္ေသာေၾကာင္္္္၄င္းေနာက္သို႕မိဘမ်ား အကိုမ်ား သူငယ္ခ်င္းမ်ားအျပင္ ၄င္းတို႕၏ ဆင့္ပြား အေပါင္းေဖာ္မ်ားပါ သာဂိ၏ဦးေဆာင္မႈေနာက္သိုကလိုက္ပါခဲ့သည္မဟုတ္ပါေလာ။ ေဒၚရင္မႈန္ တို႕အဖဲြ ရြာဦးေက်ာင္းသို႕သြား၍ အိုးခြက္ ပန္းကန္မ်ားကိုသြားယူေသာ အခါ၌ ဆရာေတာ္ၾကီးႏွင့္ ေယာက္မၾကီးတို႕အုပ္စုမ်ား စကားေျပာေနသည္ကိုေတြ႕၏။ ထိုေၾကာင့္ ဝင္မရႈပ္ခ်င္ေသာ ေဒၚရင္မႈန္က သူတို႕အဖဲြ႕ရွင္းသြားမွေက်ာင္းေပၚတက္၍ ဆရာေတာ္အားေလွ်ာက္ထားလိုသျဖင့္ အေပၚမတက္ေသးပဲ ေအာက္မွပင္ေစာင့္ဆိုင္းေနၾက၏။ သို႕ေသာ္ ဆရာေတာ္က အားလုံးကို အေပၚသို႕တက္ခဲ့ရန္ အမိန္႕ရွိလိုက္၍ ေဒၚရင္မႈန္တို႕အုပ္စု အေပၚသို႕တက္သြားၾက၍ ဆရာေတာ္အားဦးခိုက္ျပီးသင့္တင့္ ေလွ်ာက္ပတ္ေသာေနရာ၌ပင္ထိုင္ေနလိုက္ၾက၏။ ေယာက္မၾကီးတို႕အဖဲြကေတာ့ မေက်နပ္ေသာ အၾကည့္ မ်ားႏွင့္ၾကည့္ၾကသည္။ ဆရာေတာ္က ပကတိ ျငိမ္းေအးမႈအျပည့္ျဖင့္ ေအး ဒီမွာ ဒကာျမင့္ေအာင္တို႕လူၾကီးမ်ားအပိုင္းကေတာ့ ဒကာခ်ိဳရဲ႕ကိစၥကို ခ်က္ခ်င္းသျဂႋဳဟ္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ျပီးလိုက္ခ်င္တယ္..အက်ယ္မခ်ဲ႕ခ်င္ၾကဘူးလို႕လာေလွ်ာက္ၾကတယ္…ေနာက္ျပီးသာဂိကလည္းငါးရက္ထားျပီး ဖဲဝိုင္းေထာင္မယ္လို႕ ေျပာေနၾကတယ္ ဟုမိန္႕လိုက္စဥ္ ေဒၚရင္မႈန္ကဦးျမင့္ေအာင္တို႕ အား အလြန ္္္္စိတ္ဆိုးလြန္းလွ၍ မိမိသားသည္ ဖဲဝိုင္းေထာင္ရန္ မစီစဥ္ထားေၾကာင္းဘယ္ႏွစ္ရက္ထားမည္ကိုလည္း လုံးဝမေျပာရေသးေၾကာင္းနဲ႕အဘခ်ိဳသည္ လူသားတေယာက္ျဖစ္၍လူသားတေယာက္ကို ပစ္စလက္ခတ္ မလုပ္ေစခ်င္ရုံသက္သက္ျဖစ္ေၾကာင္း ျပီးေတာ့ သာဂိသည္ အဘခ်ိဳအဆုံးခင္ ကတည္းက အိမ္မွာ မေနပဲ အဘခ်ိဳထံ၌သာ သြားေရာက္ေနထိုင္၍ ျပဳစုေပးခဲ့ေၾကာင္းစသည္တို႕ကို ေျပာမည္ဟုတ္ ေမာင္းတင္လိုက္စဥ္မွာပင္ ဆရာေတာ္က ေဒၚရင္မႈန္အား လက္ကာျပ၍ …ဘုန္းဘုန္း အားလုံး နားလည္ပါတယ္ ဒကာမၾကီး သာဂိလုပ္တာမွန္တယ္ အဲ့ဒိေန႕မွာဘုန္းဘုန္းကိုယ္တိုင္ပါ သခ်ႋဳင္းထိအေရာက္လိုက္ပို႕ျပီးေတာ့ ေရစက္ခ်မယ္လို႕သာဂိကိုေျပာလိုက္ပါ…အခု အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြ လာငွားတာမဟုတ္လား…ယူသြားၾကလုပ္စရာရွိတာဆက္လုပ္ၾက ဟုမိန္လိုက္သည္။ ေဒၚရင္မႈန္ကလည္း မိမိသား၏လုပ္ရပ္ကို ဆရာေတာ္ၾကီးကပါေထာက္ခံသည္ ဟုသိရ၍ မိႈရေသာမ်က္ႏွာမ်ိဳးျဖင့္ ဦးသုံးၾကိမ္ခ်ျပီး အိုးခြက္ပန္းကန္မ်ားထားရာ စတိုခန္းထဲသို႕ဝင္သြားပါေလေတာ့သည္။ ဆရာေတာ္မွဆက္လက္ ဦးျမင့္ေအာင္တို ့ဘက္လွည့္ျပီး အဲ့ဒိကိစၥမွာ ဒကာျမင္ေအာင္က ကုန္က်စရိတ္သုံးခ်ိဳး တခ်ိဳးထည့္ဝင္ရမယ္..ဒီဘဝမွာ ကံဆိုးလြန္းလို႕ သူမ်ားမလုပ္ခ်င္တဲ့ ရြာလူၾကီးအလုပ္ကိုလုပ္ရတယ္ ေနာက္ဘဝမွာ ဒီဘဝမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မေရာက္ေအာင္လို႕ဆုေတာင္းေစတနာေကာင္းေကာင္းထား ၾကားလား..ဒကာျမင့္ေအာင္ ဟုု မိန္႕ျပီးအခန္းထဲသို႕ျပန္ဝင္သြားသည္။ ဦးျမင့္ေအာင္တို႕အုပ္စုမွာလည္း မိမိတို႕စကားမေအာင္၍ ရွက္သူကရွက္ဦးျမင့္ေအာင္ စကားကို ယုံမိ၍ ဆရာေတာ္ၾကီး ရဲ႕ ျငိဳျငင္မႈကိုခံရေလျပီဟု စိတ္မေကာင္းျဖစ္သူကျဖစ္ေနၾကပါသည္။ ဦးျမင့္ေအာင္ေခၚ ေယာက္မၾကီးကေတာ့ အားလုံးကိုသူမဟုတ္သလို သေဘာထားျပီး အဟန္႕အဟန္႕ဟုေခ်ာင္းဟန္႕ျပီး အားလုံး ေဒၚရင္မႈန္ တို႕သယ္မဲ့ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြကို ဝိုင္းသယ္ၾက ဟု လုံးဝမရွိေသာ ၾသဇာသံကိုျဖစ္ ညွစ္ထုတ္၍ေျပာပါသည္။ ရြာသားအခ်ိဳ႕ကေတာ့ ခင္ဗ်ားမေျပာလဲ သယ္မွာပါဗ်ာ ..ေစာေစာ စီးစီီး အိမ္လာေခၚျပီး စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္ဗ်ာ …ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလူမွန္းကို မသိဘူး ဟု ရြတ္ဆိုညီးတြားၾကေလေတာ့၏။
    ဦးသာလွကလည္း ေဒၚရင္မႈန္ေျပာျပ၍ အဘခ်ိဳအားသျဂႋဳဟ္မည့္ေန႕တြင္ ဆရာေတာ္ ကိုယ္တိုင္သုႆာန္သို႕လိုက္မည္ ဟုၾကားရေသာေသာေၾကာင့္သားအတြက္ အလြန္ပင္ ဂုဏ္ယူ၍ မဆုံးရွိေလေတာ့၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဆရာေတာ္ၾကီး သည္သက္ေတာ္ ကၾကီးလွျပီ ျဖစ္သည္ကတေၾကာင္း၊ သာသနာေရးကိစၥမ်ားႏွင့္မအားလပ္နိုင္ရွိသည္ကတေၾကာင္းေၾကာင့္ အလွဴ မဂၤလာမ်ား၊  အသုဘ ေရစက္ခ်မ်ားသို႕ကိုယ္တိုင္မၾကြနိုင္ပဲ သံဃာငယ္မ်ားကိုသာ ေစလႊတ္ေလ့ရွိ၏။ ဆရာေတာ္အားဖူးလိုလွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဆြမ္းကပ္ခ်င္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း ေက်ာင္းသို႕ သာသြားရ၏။ ဤသို႕ျဖင့္ ဆရာေတာ္ၾကီးကိုယ္တိုင္ အသုဘရႈတရားေဟာမည္ကိုၾကား၍ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္မွ လူမ်ားအားလုံးကလည္း ၄င္းအသုဘကိုစိတ္ဝင္စားျပီးလာေရာက္ၾက၏။ ထို႕ေၾကာင့္ ငိုသူမရွိေသာ အသုဘသည္ စည္ကားသည္ထက္စည္ကားလွျပီး တခ်ိဳ႕မွာ အခ်ိန္မရေသာေၾကာင့္ အဘခ်ိဳအား ငါးရက္ထားျပီးမွ သျဂႋဟ္ၾကရန္ေတာင္းဆိုလာၾက၏။
              ငါးရက္ေျမာက္၍ အသုဘပို႕ေဆာင္ေသာေနတြင္ကား လယ္ကြင္းထဲတြင္ ဘုန္းၾကီးပ်ံတခုကဲ့သို႕ လူမ်ားစည္ကားေနေလေတာ့၏။ ျမိဳ႕ေပၚမွ ေရခဲေခ်ာင္းလာေရာင္းသူမ်ားရွိသလို ဘူေဘာင္းႏွင့္ ကေလးကစားစရာမ်ားလာေရာက္ ေရာင္းခ်ၾကသည့္ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီပဲြ ေစ်းသည္အခ်ိဳ႕လည္းရွိၾက၏။ အသုဘပို႕ခ်ိန္ကို သာဂိ၏အစီအစဥ္အရ ဆရာေတာ္ၾကီးပင္ပန္းမည္စိုး၍ ေန႕လည္ႏွစ္နာရီ ေက်ာ္သတ္မွတ္ထားလိုက္ၾက၏။ထိုပဲြတြင္ သာဂိကို ၄င္း၏မိဘမ်ား အကိုၾကီးမ်ားပင္လွ်င္ လြန္ဆန္ေျပာဆိုျခင္းမရွိၾက။သို႕ႏွင့္ ေန႕လည္ ႏွစ္နာရီခဲြျပီျဖစ္၍ အသုဘပို႕ခ်ိန္သို႕ေရာက္ေသာအခါ၌ မီးသျဂႋ္ဳဟ္မည္ျဖစ္၍ မီးအိုးထမ္းသူမ်ားက အေရွ႕ဆုံးမွသြားသည္။ ထို႕ေနာက္မွ ေၾကးစည္တီးသူ၊ ထို႕ေနာက္မွ ဆရာေတာ္မ်ား စသည္ျဖင့္တန္းဆီျပီး သုႆာန္သို႕ဦးတည္၍သြားေနၾကပါသည္။ သာဂိ၏အစီအစဥ္အရ ေျမာက္မင္းအူေသာ အေခြမ်ား ငိုခ်င္းမ်ားကို မဖြင့္ေစပဲ ေက်းရြာဝတ္အသင္းသူမ်ားအား အနိစၥာဝတ သခၤါရာ အစခ်ီေသာ ရွစ္လုံးဖဲြ သံေဝဂ ဂါထာမ်ားကိုသာ ရြတ္ဆိုေစပါသည္။ သုႆာန္သို႕ေရာက္ေသာအခါ၌ အေခါင္းထမ္းသူမ်ားမွ မိမိတို႕ေက်းရြာထုံးတမ္း အစဥ္အလာအတိုင္း အေလာင္းေကာင္ကို ဆရာေတာ္တရားေဟာၾကားမည့္ ဇရပ္ေလးတြင္ ကပ္လွ်က္ ခ်ထားလိုက္ပါသည္။ ေႏြအခါျဖစ္ေနသည္ ကတေၾကာင္း ငါးရက္ထားထားသည္ကတေၾကာင္းေၾကာင့္ အလြန္တရာမွပုတ္ပြေနေသာ အေလာင္းေကာင္မွ အပုတ္နံ႕သည္ မည္သူမွ်မခံနိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ရွိေလေတာ့၏။ ဆရာေတာ္ ကလည္းတရားေဟာမည္ အျပဳတြင္ အပုတ္နံ႕ေၾကာင့္မည္ သို႕မွ် ေရွ႕မဆက္နိုင္ပဲရွိေနစဥ္ သာဂိကတပည့္ေတာ္တို႕ဒီအေလာင္းကို မီးသျဂႋဟ္မဲ့ေနရာကို ေရႊ႕ထား ပါရေစ ဘုရား  ဟု ေလွ်ာက္ထားလိုက္၏။ ထိုအခါ မိမိတို႕ေမြးကတည္းက အေလာင္းေကာင္ကို ေရစက္ခ်သည့္ေနရာ အနီးမွာထားမွ ေသဆုံးသူကၽြတ္တန္းဝင္သည္ အယူရွိခဲ့ၾကေသာရြာသားအားလုံးမွ အုတ္အုတ္က်က္က်က္ ထ၍ကန္႕ကြက္ၾကေလ၏။ တခ််ိဳ႕ကလည္း အဘခ်ိဳၾကီး မကၽြတ္ပဲေနမွာပဲဟု ေတြးသလိုအခ်ိဳ႕ကလည္း အဘခ်ိဳ မကၽြတ္တာကအေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး၊ တို႕ရြာမွာက အေစာကတည္းက သရဲကေပါပါဘိသနဲ႕ သရဲအသစ္ေတာ့ တိုးဦးမည္ဟု ေတြးသူကလဲေတြး၏။အခ်ိဳ႕ကလည္း လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္မဟုတ္ဘဲ လုပ္မိ၍ ငရဲၾကီးမည္ကိုေၾကာက္ၾကသလို အခ်ိဳ႕ကလည္း မဖဲဝါ မၾကိဳက္တာကို လုပ္မိျပီးရြာကိုင္ခံရမည္စသည္ျဖင့္ေတြးေၾကာက္ေနၾက၏။ ၄င္းတို႕အထဲတြင္ ေယာက္မၾကီးက အကဲဆုံး ျဖစ္၍  ေဟ့ ေကာင္ေလးသာဂိမင္းစိတ္ၾကိဳက္ကို ဆရာေတာ္ၾကီးေရာ တို႕တရြာလုံးအျပင္ တျခားရြာ ေတြကပါ လိုက္ေလွ်ာျပီးျပီေနာ္ ဒီထက္ ေရာင့္တက္ဖို႕မစဥ္းစားနဲ႕ ဒို႕ရြာကို အနာမခံနိုင္ဘူးဟု ဆရာေတာ္ ထက္ဦးေအာင္ ဝင္ေျပာသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ငါပိုင္ျပီ ဟူေသာအေတြးျဖင့္ဆရာေတာ္ေရာ ရြာသားမ်ားကိုပါ မ်က္ႏွာလုပ္သည့္အေနအထားမ်ိဳးနွင့္ ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ထိုအခါဆရာေတာ္က ကဲ သာဂိေျပာသလိုလုပ္လိုက္ၾက ဟုမိန္ ့၍ အခ်ိဳ႕က မလြန္ဆန္နိုင္လို႕သာလုပ္ရတယ္ မလုပ္ခ်င္ဘူး ဟူေသာအေတြးမ်ိဳးကိုေတြးၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း ဒီေကာင္လုပ္သမွ် ဆရာေတာ္က လိုက္ျပီးေထာက္ခံေနသည္ ဟုလည္းေတြးၾကသလို သာဂိတို႕လက္တည့္စမ္းလိုက္သမွ်တည့္ေနတာခ်ည္းပဲ ဟုေတြးသူကလည္းေတြးသည္။ မည္သို႕ပင္ဆိုေစ ဆရာေတာ္ကို မလြန္ဆန္နိုင္ၾက၍အမိန္႕အ တိုင္းလုပ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ အနံ႕အသက္မ်ား အေတာ္ပင္ ေလွ်ာ့နည္းသြားသည္။
               ထို႕ေနာက္ ေရစက္ခ် အမွ်ေဝရန္အားလုံးေနရာတက်ျပန္လည္ထိုင္ေနလိုက္ၾကသည္။ ဆရာေတာ္က အားလုံးေနသားတက်ရွိေနျပီး ၊ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနျပီမို႕ေခ်ာင္းဟန္႕လိုက္ျပီး  ေသဆုံးသူသည္ ေသဆုံးျပီးသည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္ ဘဝတစ္ပါးသို႕ကူးေျပာင္းသြားျပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒကာ ဒကာမတို႕ထင္သည့္အတိုင္း လိပ္ျပာေခၚ ဝိညာဏ္သည္ ေသျပီးေနာက္ ခုနစ္ရက္အတြင္း အိမ္မွာပင္ရွိေနသည္ ဟူေသာအယူမွာ မမွန္ကန္ေၾကာင္း၊ ၄င္း လိပ္ျပာရွိသည္ ဟူေသာ အယူအဆ ဗုဒၶဘာသာဝင္စစ္စစ္တို႕၏အယူအဆမဟုတ္ေၾကာင္း၊ တိုင္းတပါးျဖစ္ေသာ အိႏၵိယနိုင္ငံမွ ဟိႏၵဴဝါဒတခု သာျဖစ္ေၾကာင္း စသည္တို႕ကို ပါဠိအေထာက္အထားမ်ားျဖင့္ မိန္႕ၾကားျပီးအေလာင္းေကာင္သည္ ရုပ္တရားသက္သက္မွ်သာျဖစ္၍မည္သည့္ေနရာတြင္ပဲရွိ သူကိုယ္တိုင္မကၽြတ္လြတ္ပဲ ပိတၱာဘဝသို႕ ေရာက ္ေန မွသာ လွ်င္ သာဓုေခၚျပီး မိမိတို႕ေပးပို႕ေသာ ကုသိုလ္အဖို႕ အစုကို ရယူနိုင္ေၾကာင္း စသည ္ျဖင့္ မိန္႕ၾကားပါသည္။ ထို႕ေနာက္မွဆက္လက္၍အေလာင္းေကာင္၏အပုတ္နံ႕ေၾကာင့္လူသားမ်ားအား က်န္းမာေရးကိုထိခိုက္နိုင္ေၾကာင္း၊ အသုဘအိမ္သြားလွ်င္ အနာရင္းသည္ ကိုဆိုသည္ဟူေသာစကားမွာ အျခားေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ ၄င္းအပုတ္နံ႕ကအနာထဲသို႕ဝင္ျပီး အဆိုးဆုံးေသာအေညွာ္ကိုမိျခင္းေၾကာင့္ အနာရင္းရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္းမ်ားကိုမိန္႕ၾကားလိုက္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ခင္သာရြာအျပင္ အျခားရြာ နီးခ်ဳပ ္စပ္ ရွိရြာမ်ားအားလုံး၌ပင္ အေလာင္းေကာင္ကို အနီနားတြင္ထား၍တရားနာၾကေသာ ဓေလ့ဆိုး တခု ကြယ္ေပ်ာက္သြားပါေလေတာ့သည္။ ထို႕ေနာက္မွ ဆရာေတာ္မွ ဆက္လက္၍ ျဗဟၼစိုရ္ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေမတၱာ ကရုဏာ မုဒိတာ ဥေပကၡာ ဟူေသာတရားေလးပါးကို သာဂိ၏ လုပ္ရပ္ မ်ားႏွင့္ယွဥ္၍ေဟာၾကားပါသည္။ သာဂိသည္ တေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနျပီး ဒုကၡေရာက္ေနေသာ အဘခ်ိဳအားသနားျခင္း ကရုဏာ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတို႕ႏွင့္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ျခင္း၊ ေသဆုံး သြားေသာ အခါမွာလဲ မနာလိုဝန္တို ေခ်ာပစ္ဂုန္းတိုက္တတ္သူ ရြာလူၾကီးႏွင့္ အေပါင္းပါမ်ားကို ဥပကၡာ ျပဳျပီး လုပ္သင့္သည္ကိုဆက္လက္လုပ္ကိုင္နိုင္ခဲ့ျခင္း၊ ထို႕သို႕လုပ္ေပးနိုင္ခဲ့ျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အဘခ်ိဳအတြက္ ဝမ္းသာေပးရေပေတာ့မည္ စသည္ျဖင့္ေဟာၾကားျပီး သာဂိလို ျဗဟၼစိုရ္စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး ေမြးဖို႕ရန္ အက်ဥ္းခ်ဳပ ္ေဟာၾကားသည္။ အဘခ်ိဳအတြက္ တရားနာ ေရစက္ခ် အမွ်ေဝျပီးဆရာေတာ္ ေက်ာင္းသို႕ျပန္ၾကြသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဦးသာလွႏွင့္ ေဒၚရင္မႈန္တို႕မွာ သားအတြက္ ဂုဏ္ယူလြန္း၍ မ်က္ရည္မ်ား ပင္တားမရ ေအာင္စီးက်ခဲ့ျပီး အားလုံးေသာ အသုဘ ပို႕ပရိသတ္အားလုံးကလည္း သာဂိအား ျဗဟၼစိုရ္သာဂိေလး ဟုနာမည္တပ္လိုက္ၾကပါေလေတာ့သတည္း။

ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္။ ……………………ေရးသားသူ။   ။နန္းရွင္

About Nan Shin

nan shin has written 24 post in this Website..