လြင္ဦးရဲ႕ ညီက ဘာမွမေျပာပဲ ငုိေနေတာ့တယ္။ ဘာျဖစ္လာတာလဲ။

“ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ ငမူးေျပာေလ”

“အေဖေလ….အေမကေျပာတာ ေသၿပီတဲ့ အိမ္မွာလည္းလုူေတြအမ်ားႀကီး ဟီးဟီး”

“လာလာ သြားရေအာင္ လြင္ဦး”

” ေဟ့ေကာင္ ေျပာေလ အေဖ ဘာျဖစ္တာလဲလုိ႕”

လြင္ဦးက သိခ်င္ေဇာ္နဲ႕ သူ႕ညီရဲ႕ ပခုံးကုိကုိင္ၿပီး လွုပ္ေမးတယ္။ လြင္ဦးကုိၾကည့္ၿပီး သူတုိ႕လည္း ေၾကာင္ေနၾကတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ လာလာ မင္းအိမ္ကုိအရင္ျပန္ၾကရေအာင္…”

မိမိ ရဲ႕အိမ္ကေန သူတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ လြင္ဦးရဲ႕အိမ္ကုိ ခ်ီတက္ၾကရေတာ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕စိတ္ထဲမွာလည္း ေလးလံလုိ႕ေနပါတယ္။ လြင္ဦးရဲ႕ အိမ္လမ္းၾကားေလးနားကုိေရာက္ေတာ့ လူေတြက လြင္ဦးရဲ႕အိမ္ဘက္ကုိ သြားေနၾကတယ္။ လြင္ဦးရဲ႕အိမ္ေရွ႕ကုိေရာက္ေတာ့ အိမ္ထဲမွာ လူေတြ စည္ေနတယ္။ သူတို႔ အိမ္ထဲကုိ၀င္လုိက္ေတာ့-

“ေအာင္မေလး ကုိေအးရဲ႕ ေတာ့္ သားႀကီး ျပန္လာၿပီေလ။ ေတာ္ ခ်စ္လွပါၿပီဆိုတဲ့ သားႀကီးေလ…ဟီး…ဟီး…။ ဒီေန႔ မသြားပါနဲ႕လုိ႕ အတန္တန္တားထားတဲ့ၾကားက ရွင္သြားတာ ခုေတာ့ မျပန္လမ္းျဖစ္ၿပီလား အရပ္ကတုိ႕ေရ ေျပာၾကပါဦး။ က်မတုိ႕ သား အမိေတြ ဘာနဲ႕သြားစားရမွတုန္း…ကုိေအးရဲ႕ လာၿပီေလ ေတာ့္သားႀကီးျပန္လာၿပီေလ ထၾကည့္ပါဦး ေတာ္ေျပာေတာ့ သားႀကီးအတြက္ အခ်ိန္ပုိေၾကးရွာမလုိ႕ဆုိ ခုေတာ့ ခြဲသြားၿပီလား ကုိေအးရဲ႕ ဟီး..ဟီး”

လြင္ဦးရဲ႕ အေမငုိေနတာကုိၾကည့္ၿပီး သူတုိ႕ပါ ငုိခ်င္လာတယ္။ လြင္ဦးရဲ႕အေဖက ပန္းရံလုပ္တာ။ ဘာျဖစ္မွန္းေတာ့ မသိပါဘူး။ မီေက်ာ္ကဆုိ လြင္ဦး အေမနဲ႕အတူလုိက္ငုိေနၿပီ။

“အေဖ ဘာျဖစ္တာလဲ ဟင္ အေမ..။ အေဖဘာျဖစ္တာလဲလုိ႕..သားကုိေျပာဦးေလ…ဟီး…ေျပာပါဦး အေမရဲ႕ အေဖ ဘာျဖစ္တာလဲလုိ႕ ဟီးဟီး..”

“မင္းအေဖေလ မင္းအတြက္ အခ်ိန္ပိုေၾကးရွာမယ္ဆုိၿပီ ေခါင္းကုိက္ေနတဲ့ၾကားက အလုပ္သြားတာ သားရဲ႕ …ဟီး ဟီး အေမ တားပါေသးတယ္ ေနာက္ရက္မွသြားလုိ႕ …ခုေတာ့ ေဆာက္လက္စ တုိက္ေပၚက ျပဳတ္က်ၿပီးေသတာေလ…….ဟင့္ ငါ့သားေလး မ်က္ႏွာ မငယ္ရေအာင္ဆုိ ကုိေအးရဲ႕ ေအာင္မေလး သူေတာ္ေကာင္းႀကီးရဲ႕ ရွင့္ သားကေမးေနၿပီေတာ့္ ဟီး..ဟီး”

“အေဖရယ္ အခ်ိန္ပုိေၾကးမရလဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး…..ဟီးဟီး…..သားကုိ ထၾကည့္ပါဦး  အေဖ အေဖ ထၾကည့္ပါဦးလုိ႕”

လာၿပီး သတင္းေမးတဲ့သူေတြက မ်က္ရည္စုိ႕လာၾကၿပီ။ သူ႕ပါးျပင္မွာေတာင္ မ်က္ရည္ေတြက အလုိလုိေနရင္း စီးလာေနၿပီ။ လြင္ဦးအေဖက  လြင္ဦးအေပၚကုိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႀကီးတာ သူတုိ႕သိတယ္။ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ဖုိ႕ကို အေတာ္အေရးထားတယ္။ သူတုိ႕ လြင္ဦးရဲ႕အိမ္ကုိ သြားေဆာ့တုိင္းလည္း သူတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ဆုံးမတတ္တယ္။

“ဒီမယ္ သားတုိ႕ သမီးတုိ႕ရ ဦးတုိ႕ ပညာမတတ္ေတာ့ ခုလုိ ပင္ပင္ပန္းပန္း ဆင္းဆင္းရဲရဲေတြ လုပ္ေနရတာ။ အဲဒါ ဦးတုိ႕ သားတုိ႕ သမီးတို႕အရြယ္တုန္းက ဆုိးခဲ့ မုိက္ခဲ့တဲ့အကိ်ဳးေတြေပါ့။ မိဘက ေက်ာင္းထားတယ္။ ဦးတုိ႕က ေက်ာင္းေျပးၿပီး ဆုိးေပ ေတလႊင့္ခဲ့တာ။ ခုေတာ့ အဲဒီအက်ိဳးေတြ ျပန္ခံစားရတာေပါ့။ မိဘေတြကုိ လိမ္ခဲ့သမွ် ခုေတာ့ ကံႀကီးထုိက္တာပဲ။ မိဘကေက်ာင္းထားတယ္။ ဦးတို႕က ေက်ာင္းမတက္ခ်င္ဘူး။ တက္ခြင့္ရခဲ့ရဲ႕သားနဲ႕ ဦးတို႕က မတက္ခဲ့တာ။ အဲေတာ့ သားတုိ႕ သမီးတို႕ စာႀကိဳးစားၾကပါ ဟုတ္ကဲ့လား။

ပညာတတ္ေတာ့ သူမ်ား အႏွိမ္မခံရဘူး။ သားတုိ႕ သမီးတုိ႕ ႀကိဳးစားရင္ ဆရာ၀န္ႀကီးလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာပဲ.။ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္ခ်င္သလား၊ ဆရာမျဖစ္ခ်င္သလား၊ စာရင္းကုိင္ျဖစ္ခ်င္သလား။ ခုေန ႀကိဳးစားရင္ အကုန္လုံးထဲက ႀကိဳက္တာကုိ ျဖစ္ေအာင္လုပ္လုိ႕ရတဲ့။ ဦးတုိ႕မွာ မရွိတဲ့အထဲေက်ာင္းထားရတာဆုိေတာ့ သားတုိ႕ သမီးတုိ႕က ပုိႀကိဳးစားဖုိ႕လုိတယ္။ တစ္ႏွစ္က်ရင္ တစ္ႏွစ္သိသာတယ္။ ပုိက္ဆံရွိတဲ့သူအတြက္ကေတာ့ တစ္ႏွစ္က်လည္း ဘာအေရးလဲ။ ဦးတို႕ မင္းတုိ႕ မိဘတုိ႕ဆုိတာက ေျခမေခၽြးက်ေအာင္ရွာရေဖြရတာ။

အဲဒီေတာ့ စာႀကိဳးစား..ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္….ေနရိပ္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ရေအာင္လုပ္ ၾကားရဲ႕လား”

အဲဒီလုိေျပာခဲ့တဲ့ လြင္ဦးအေဖက မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။ ဆုံးၿပီတဲ့။ သူ ရင္ထဲမွာ လြင္ဦးကုိ သနားေနတယ္။ လြင္ဦးက စာႀကိဳးစားတယ္။ စာက်က္မပ်င္းဘူး။ လြင္ဦးအိမ္ထဲမွာ အသုဘအတြက္လုံးပမ္းေနသူေတြ ပ်ာယာခတ္လွဳပ္ရွားေနၾကတယ္။ မုိးကာႀကီးနဲ႕ ဖ်င္တဲထိုးသူေတြကထိုးေနၾကၿပီ။ ေနာက္ေဖးမွာ မီးဖိုတဲ့သူကဖုိလုိ႕။ သူတုိ႕ သိပ္နားမလည္ေတာ့ လူႀကီးေတြ လုပ္သမွ် အထူးအဆန္းႀကီးလုိ လုိက္လုိက္ၾကည့္မိတယ္။ အိမ္ေသးေသးေလးထဲမွာေတာ့ ေယာက်ာ္းသားႀကီးေတြ အုပ္စုလုိက္ထုိင္သူက ထုိင္လုိ႕ေနတယ္။  အသက္အရြယ္ႀကီးသူေတြကေတာ့ ေရေႏြးဗန္းေလးေတြခ်ၿပီ ေရာက္တတ္ရာရာေတြေျပာေနၾကတယ္။ လြင္ဦးရဲ႕အေမက ငိုရတာ ေမာလုိ႕ထင္ပါရဲ႕ အသံမထြက္ေတာ့ဘူး။  အသံေတြလည္း ၀င္ေနၿပီ။  လြင္ဦးကေတာ့ ငုိင္ေနတယ္။ မငိုေတာ့ဘူး။ မ်က္ရည္ေတြေ၀့သီေနတဲ့ မ်က္၀န္းနဲ႕ သူ႕အေဖရဲ႕အေလာင္းကုိေငးၾကည့္ေနတယ္။

“လြင္ဦး အားမငယ္နဲ႕ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း ငါတုိ႕လည္းရွိတယ္”

သူက အားေပးႏွစ္သိမ့္စကားဆုိလုိက္တယ္.။

“ေအး ငါတို႕လည္းရွိတယ္ ေနာ္ လြင္ဦး.။ စိတ္ဓါတ္မက်နဲ႕ကြ… မင္းအေဖျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား…”

“ငါ့ကုိ စာေတာ္ေစ့ခ်င္တဲ့ အေဖ ။ငါ့ကုိ ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အေဖ….ဘာလုိ႕ေသသြားတာလဲ အေဖရယ္ သားတုိ႕ကုိ လာၾကည့္လွည့္ပါဦး..ဟီးဟီး…..ဟီး”

သူ လြင္ဦးရဲ႕ပခုံးကုိဖက္ထားလုိက္တယ္။ လြင္ဦးကေတာ့ အားရပါရ ရွိဳက္ငုိလုိ႕။ သူ႕မ်က္လုံးမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ျဖစ္သလုိ ဖုိးေက်ာ့၊ ဖုိးလြင္၊ မီေက်ာ္တုိ႕လည္း ငိုေနပါၿပီ။ တစ္ေယာက္ခံစားရရင္ က်န္သူငယ္ခ်င္းေတြပါ လုိက္ခံစားတတ္တာ အျမဲ။ လြင္ဦးရဲ႕ေက်ာျပင္ကုိ သူက ခပ္ဖြဖြေလးပုတ္ေပးတယ္။ ငုိပါ…။ အေဖေသလုိ႕ငုိတာ ငုိစမ္းပါ။ အားရပါရငုိလုိက္စမ္းပါ။ သူေတာင္ အေတြးထဲမွာ ငါ့မိဘမ်ားေသသြားခဲ့ရင္ဆုိတဲ့အေတြးန႕ဲ ၀မ္းနည္းငိုရွိဳက္ဖူးခဲ့ေသးတာပဲ။

××××××××××××××

ဒီေန႕ လြင္ဦးအေဖ အသုဘခ်ရက္။

ေက်ာင္းကေန လြင္ဦးရဲ႕အေဖ အသုဘပုိ႕ဖုိ႕အတြက္ သူတုိ႕ စတုတၳတန္းေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေန႕လည္ပုိင္း လိုက္ပုိ႕ခြင့္ျပဳထားတယ္.။ လြင္ဦးရဲ႕အေဖ အသုဘမွာ အန္တီဆရာမက ကားႏွစ္စီးဌားေပးတယ္။ မျပည့္စုံသူေတြဆုိေတာ့ ကားကုိ အမ်ားႀကီး မဌားႏုိင္ဘူး။ အသုဘပုိ႕ဖို႕ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေန႕လည္ တစ္နာရီကတည္းက ေက်ာင္းေပါက္၀မွာ စီတန္း ေစာင့္ေနခုိင္းတယ္။ သူတုိ႕ကေတာ့ လြင္ဦးနဲ႕အတူ အနားကမခြာပဲ လြင္ဦးကိုပဲ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ေနရတယ္။ လြင္ဦးအေဖအတြက္ ေက်ာင္းကလည္း နာေရး ကူညီမႈအေနနဲ႕ တစ္တက္တစ္အား ၀င္ေရာက္ကူညီလွဴဒါန္းၾကေတာ့ အသက္ရွဴေခ်ာင္ရတာေပါ့။ ရက္လည္ ဆြမ္းသြပ္ဆုိလား…ဘာလားေတာ့မသိဘူး ။ အေမေျပာတာေတာ့ ဆြမ္းသြပ္ဖုိ႕ ေက်ာင္းက လွဴဒါန္းလုိ႕ အဆင္ေျပသြားတာလုိ႕ေတာ့ မေန႕ညက အေဖ့ကုိေျပာေနသံၾကားရတယ္။ ဘုန္းႀကီးေတြ လြင္ဦးရဲ႕အိမ္ေပၚၾကြသြားတာျမင္လုိက္ရတယ္။ တရားနာဆုိလားပဲ။ တေအာင့္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဘုန္းႀကီးေတြျပန္ၾကြသြားၾကတယ္။ ခဏေနေတာ့ အေခါင္းႀကီးကုိ ထမ္းထြက္လာတာျမင္လုိက္ရတယ္။ လြင္ဦးက သယ္လာတဲ့အေခါင္းကုိၾကည့္ရင္း မ်က္ရည္ေတြ က်လာျပန္တယ္။ မငိုပါနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းရယ္..။

လြင္ဦးရဲ႕အေမက အေခါင္းကုိထမ္းထြက္လာတာလည္း ျမင္လုိက္ေရာ ၾကဴၾကဴပါေအာင္ငုိပါေတာ့တယ္။

“ေနၾကပါဦးရွင္ … အမေလး ေနၾကပါဦးရွင္…ကုိေအးရဲ႕ ရွင့္ကုိမခြဲႏိုင္ဘူး…။က်မရဲ႕ ဒုကၡေတြ ကူလွည့္ပါဦး..ဟီး….ဟီး”

“ဟ မၾကည္ကုိ ဆြဲထားဟ…. မၾကည္နားမွာ သုံးေယာက္ေလာက္ေန ေတာ္ၾကာ တက္သြားဦးမယ္.”

“မၾကည္ သတိထားမွေပါ့ တရားနဲ႕ေျဖ ငါ့ညီမရဲ႕ ….”

ရပ္ကြက္က အိမ္နီခ်င္းေတြရဲ႕ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈအသံေတြကုိၾကားေနရတယ္။ လြင္ဦးကေတာ့ အသံတိတ္ငုိေနတယ္။ လြင္ဦး ညီေလးကလည္း ငုိေနတယ္။ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ ဖက္ငုိေနတာကိုၾကည့္ရင္း သူ႕လည္ေခ်ာင္းေတြ တစ္ဆုိ႕ေနတယ္။ ဟုိေကာင္ေတြၾကည့္လုိက္ေတာ့ မ်က္ရည္ ၀ဲ၀ဲ… ၀ဲ၀ဲ…။

အေခါင္းကုိ ကားေပၚတင္လိုက္ၿပီ။ လြင္ဦးအေမကေတာ့ ကားငယ္ေလးတစ္စီးေပၚတက္သြားၿပီ။ သူတုိ႕လည္း ကားတစ္စီးေပၚတက္လိုက္တယ္။ ေက်ာင္းကုိ သြားႀကိဳတဲ့ကားေတြလည္း ေရွ႕မွာ ဆုိက္ေနပါေပါ့လား။ ကားေပၚက ေက်ာင္းသားေတြက လြင္ဦးနဲ႕ သူတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုကုိ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းကားကုိျဖတ္ေက်ာ္လုိက္ေတာ့ ေကာင္မေလး၊ အန္တီဆရာမ ၿပီးေတာ့ မိမိ။ မိမိပါ ေနမေကာင္းတဲ့ၾကားက လုိက္ပုိ႕ပါလား ။

အသုဘပုိ႕တဲ့ကားတန္းႀကီးက ၿမိဳ႕ကထြက္ေနၿပီ။ စည္စည္ကားကားေလးရွိတဲ့ အသုဘမွ ငုိယုိေနသူ က်န္ရစ္သူမိသားစုကလြဲလုိ႕ အားလုံးက ပတ္၀န္းက်င္ အေနအထားမွာ ႏွစ္ေျမာေနၾကတယ္။ သူတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုကေတာ့ လြင္ဦးကုိသာ အာရုံစုိက္ရင္း အားေပးစကားေတြေျပာေနၾကတယ္။

“ဘာမွ အားမငယ္နဲ႕ကြာ …။ ငါတုိ႕ရွိတာပဲ…။ စာကုိတာ ႀကိဳးစားကြာ မင္းအေဖေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြ ငါခုထိအမွတ္ရတုန္းပဲကြ…. ပညာတတ္ျဖစ္မွ အႏွိမ္မခံရမွာ…။ “

သူေျပာတဲ့စကားကုိ လြင္ဦးက မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ၾကည့္ၿပီး ေခါင္းၿငိမ့္ျပရွာတယ္။ ကားတန္းႀကီးက ေလးမုိင္လို႕ေခၚတဲ့ သင္းခ်ိဳင္းထဲကုိ၀င္ေနၿပီ။ ကားေတြ ရပ္ကုန္ၿပီ။ ကားေပၚကလူေတြ တဖြဲဖြဲ ဆင္းကုန္ၾကတယ္။ ေျမနီနီက်င္က်င္မွာ လူအုပ္ႀကီး ျဖတ္ေလွ်ာက္လုိက္ေတာ့ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းထလုိ႕။ ေၾကးစည္သံက တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ သင္းခ်ိဳင္းေျမကုိ ၿဖိဳခြင္းလုိက္တယ္။ ေဆြးေျမ့စရာေကာင္းတဲ့ ေၾကးစည္သံကုိၾကားေတာ့ လြင္ဦးက ေခါင္းေထာင္လာတယ္။  အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေတြကုိေက်ာ္လြန္ၿပီးေတာ့ ေျမပုံမုိ႕မုိ႕ေလးေတြခ်ည္း ရွိတဲ႕ ေျမကြက္လပ္ေလးေတြနားေရာက္လာတယ္။ အေခါင္းထမ္းသူေတြက အေခါင္းကုိ တူးထားတဲ့ေျမတြင္းနားမွာ ခ်လုိက္ၿပီ။ လူေတြကလည္း ေျမတြင္းနားမွာ အ၀ုိင္းလုိက္၀ုိင္းၿပီး ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းသား/ေက်ာင္းသူေတြကလည္း စပ္စပ္စုစုၾကည့္ခ်င္လုိ႕ မမီမကန္းနဲ႕ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ ခုန္ၾကည့္ၾကတယ္။

“ကဲ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕ မၾကည္ လာလာ အေခါင္းဖြင့္ေပးမယ္ လာၾကည့္ နင့္သားေတြကုိေခၚလုိက္ဦး”

ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႕တဲ့။ လြင္ဦး ေခါင္းဆက္ခနဲေထာင္လာတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ သူ႕ညီလက္ကုိဆြဲၿပီး ေျမတြင္းနားကုိ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ လြင္ဦးရဲ႕အေမကေတာ့ ငုိတုန္းပဲ။

“ခြဲရေတာ့မွာေပါ့ သူေတာ္ေကာင္းႀကီးရဲ႕ ဒီမယ္ေလ ရွင့္သားေတြ ။ ၾကည့္ပါဦး။ မ်က္လုံးေလး ဖြင့္ၾကည့္ပါဦ.း ဟီး..ဟီး….စိတ္ခ်လက္ခ် သြားၿပီေပါ့….စိတ္ခ် ရွင္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ပညာတတ္ႀကီးေတြ ရွင့္သားႏွစ္ေယာက္လုံးျဖစ္ေစရမယ္လုိ႕ က်မ ကတိေပးပါတယ္ …..ဟီး..ဟီး”

“ကဲ ကန္ေတာ့ ကန္ေတာ့ သားတုိ႕ ကန္ေတာ့လုိက္ၾက”

အေခါင္းကုိ ဆြဲပိတ္လုိက္ၾကၿပီ။တူနဲ႕ အေခါင္းဖုံးကုိ တဒုန္းဒုန္း ထုလုိက္ပုံက ေနာက္ဆုံး အၿပီးသတ္ႏွုတ္ဆက္ျခင္း။ ၿပီးေတာ့ အေခါင္းကုိႀကိဳးနဲ႕ဆြဲမ ၿပီး က်င္းထဲကုိ တျဖညး္ျဖည္းခ်ေနၿပီ။ မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ၾကၿပီး ငုိေနတဲ႕ လြင္ဦးအေမက တက္သြားၿပီး။ ဆြဲၾက။ လြဲၾကနဲ႕ လူေတြ တရုန္းရုန္းျဖစ္သြားတယ္။ လြင္ဦးက က်င္းထဲကုိခ်ေနတဲ့ သူ႕အေဖအေလာင္းကုိ မမွိတ္မသုန္ႀကီးၾကည့္ေနတယ္။ အၾကည့္ေတြက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႀကီးလုိလို။ သူ႕ ညီလက္ကုိဆုပ္ကုိင္ထားပုံက တင္းက်ပ္ေနတယ္။ အံႀကီးက်ိတ္ထားတာလား။ သူ လြင္ဦးကုိတာ တစုိက္မတ္မတ္ၾကည့္ေနတယ္။ မလွမ္းမကမ္းမွာၾကည့္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးက သူ႕အနားကပ္လာတယ္။ မိမိလက္ကေလးကုိကုိင္ဆြဲလုိ႕ေပါ့။

“ခ်ာလီ လြင္ဦး ဘာျဖစ္ေနတာလဲဟင္..သူ႕ပုံစံက ေၾကာက္စရာႀကီး..”

“ဟုတ္တယ္ ခ်ာလီ …ငါတုိ႕ၾကည့္ေနတာ နင္ျမင္တယ္မလား…. “

“ေအး ျမင္တယ္ ငါလည္းၾကည့္ေနတာ..ဒီေကာင္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲမသိဘူး။…”

အေခါင္းက ေျမကုိက်ၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အျဖစ္ကုိ သူတို႕ မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္လုိက္ရေတာ့ လန္႕ၿပီး ေၾကာင္ၾကည့္ၾကည့္ေနမိတယ္။ “၀ုန္း”ဆုိတဲ့အသံကုိၾကားလုိက္ရေပမယ့္ ဘယ္သူမွ လွမ္းမတားလုိက္မွီမွာပဲ လြင္ဦးက က်င္းထဲကုိ ခုန္ခ်သြားေတာ့တယ္…။

“ဟာ ေဟ့ေကာင္ လြင္ဦး”

“အမေလး လြင္ဦးေရ……….”

ဆက္ရန္

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

23th-Sep-2011

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား