သူေက်ာင္းျပန္တက္ႏုိင္ၿပီ။ ေက်ာင္းျပန္တက္တဲ့ေန႕မွာပဲ အံ့ၾသစရာေတြက သူ႕ကုိတန္းစီႀကိဳလင့္ေနတယ္။ လြင္ဦးက ေက်ာင္းျပန္တက္ႏုိင္ၿပီ။ ဒီေကာင္က ခုမွ ေတာ္ေတာ္ေလးစကားနည္းသြားတယ္လို႕ သူထင္တယ္။ လြင္ဦးကုိေတြ႕ေတာ့ သူေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒီေကာင္ ဒီလုိပုံျပန္ျဖစ္လာတယ္ဆုိတာ ယုံေတာင္မယုံဘူး။ ဒီေန႕အဖုိ႕ ဖုိးေက်ာ့နဲ႕ ဖုိးလြင္ကိုလည္းမျမင္မိပါလား။  သူေက်ာင္းမတက္ႏုိင္တဲ့ တစ္ပတ္အတြင္းမွာ ဘာေတြေျပာင္းလဲၿပီလဲ။ ေက်ာင္းခန္းဘက္ကုိ လြင္ဦးနဲ႕အတူ လွည့္လာခဲ့တယ္။ အခန္း၀ရံတာမွာ မိမိရယ္ မီေက်ာ္ရယ္ရွိေနတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ စကားမေျပာပဲေနၾကတဲ့ သာလိကာမကုိ ဒီတစ္ခါပဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနတာ သူျမင္ဖူးတယ္။

“နင္တုိ႕ဘာလုပ္ေနတာလဲ ဟုိႏွစ္ေကာင္မေရာက္ေသးဘူးလား”

မိမိနဲ႕မီေက်ာ္က သူ႕အေမးကိုမေျဖပါဘူး။ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနၾကတယ္။

“ဟင္ ဟုိႏွစ္ေကာင္ကုိ ၀င္မေခၚခဲ့ဘူးလား လြင္ဦး”

လြင္ဦးကလည္း သူ႕အေမးကုိ မေျဖပါဘူး။သူ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခုကုိ သိခ်င္လာတယ္။

“ေျဖၾကေလ ဟာ နင္တုိ႕သုံးေယာက္ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ေျပာၾကေလ”

မိမိနဲ႕ မီေက်ာ္က မ်က္ရည္ေလးေတြ ၀ဲတက္လာတယ္။ လြင္ဦးက ပနားမားငုပင္ေလးကုိ အေၾကာင္းမဲ့ေငးၾကည့္ေနတယ္။ ဒါ မရုိးသားေတာ့ဘူး။

“ဟ ေျဖၾကဦးေလ ေျဖၾကေလ”

“ေက်ာင္းထြက္သြားၾကၿပီ”

“ဘာ”

ေနာက္ေက်ာဆီကေနၾကားလုိက္ရတဲ့အသံေၾကာင့္ သူ အံ့ၾသသြားတယ္။ သူ လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေကာင္မေလး။

“ဟုတ္တယ္ ခ်ာလီ ဖုိးေက်ာ့နဲ႕ဖုိးလြင္ ေက်ာင္းထြက္သြားၿပီ”

“ဟုတ္လုိ႕လားဟာ ငါေနမေကာင္းခင္က ဘာမွမေျပာၾကပါဘူး ဟင္ေ ဟ့ေကာင္ လြင္ဦး ဟုတ္လား မိမိ…..မီေက်ာ္ ဟုတ္လား နင္တုိ႕ေျပာၾကေလ”

“ဟုတ္တယ္ ခ်ာလီ ငါတုိ႕တားေသးတယ္ သူတုိ႕ အေမေတြကုိယ္တုိင္ကုိက ျမတ္ႏုိးအေမကိုလာေတြ႕ၿ႔ပီး ေက်ာင္းလာႏုတ္သြားၾကတာ။ ဆရာမက တားေသးတယ္။ မရဘူး ။ ေနာက္ဆုံးေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးအထိ တက္ၿပီး ေျပာၾကတာဆုိေတာ့ ဆရာမလည္းမကယ္ႏုိင္ဘူး။”

လြင္ဦးေျပာေနတာေတြကုိ သူ နားေထာင္ရင္း ငုိခ်င္လာတယ္။

” ဟုိႏွစ္ေကာင္ေလ ငုိလုိက္တာ…..ေလ ငါတုိ႕သိသိခ်င္းနင့္ကုိေျပာခ်င္ခဲ့တာ။ နင္ကေနမေကာင္းပဲ သတိလည္းလစ္ေနေသးတာဆုိေတာ့ မေျပာျဖစ္ၾကတာ။ နင္ေနမေကာင္းေတာ့ အဲဒီႏွစ္ေကာင္ လာေတြ႕ေသးတယ္။ နင္က သတိလစ္ေနတုန္းေလ..။ ”

“ငါ့ သူငယ္ခ်င္းႀကီး ငါတုိ႕ေက်ာင္းထြက္သြားတာမသိပါေစနဲ႕တဲ့ ေနာက္မွျပန္ဆုံမွေတြ႕ၾကမယ္တဲ့ အဲဒီအခါမွ ေျပာျပေတာ့မယ္တဲ့”

သူ ေၾကာင္သြားတယ္။ေနာက္မွျပန္ဆုံမွဆုိေတာ့ ဒီေကာင္ေတြ……..။

“သူတုိ႕ ဘယ္သြားၾကလုိ႕လဲ ေျပာပါဟာ”

မိမိနဲ႕မီေက်ာ္ကေတာ့ မ်က္ရည္ေတြက်လာတယ္။ ၀မ္းနည္းမ်က္ရည္က်ေနၾကၿပီ။ လြင္ဦးကေတာ့ ဟန္ကိုယ္ဖုိ႕တင္းထားတုန္း။ ေကာင္မေလးကေတာ့ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ေနရာကုိ ယူထားတယ္ထင္ရဲ႕။ ဘာတစ္ခြန္းမွ ၀င္မေျပာေတာ့ဘူး။

“သူတုိ႕မိသားစုလုိက္ သာစည္ဘက္ကုိျပန္ေျပာင္းသြားၾကတာ ခ်ာလီ။ အၿပီးအပိုင္ကိုေျပာင္းသြားၾကတာ”

“ဟုတ္တယ္ ခုဆုိ ႏွစ္ရက္ေတာင္ရွိၿပီ”

“ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဟာ”

“အင္း ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့မသိဘူး….သာစည္ဘက္မွာ ေက်ာင္းျပန္တက္ရင္ေကာင္းမယ္ ဟုိမွာေက်ာင္းမထားရင္ေတာ့ ဖုိးေက်ာ့နဲ႕ဖုိးလြင္ သနားပါတယ္ ဟာ”

သူ ၀မ္းနည္းမ်က္ရည္ေတြၾကမိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ။ သူတုိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြ။ ပညာတတ္ေတြျဖစ္ခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ။ ခုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္က မေသခ်ာေတာ့။ ဆယ္တန္းအထိ တြဲၾကမယ္တဲ့။ ၿပီးရင္ ၀ါသနာပါရာကုိအတူတူလုပ္ၾကမယ္တဲ့. ။ ခုေတာ့ ေစာေစာစီးစီးလက္တြဲျဖဳတ္သြားၿပီလား သူငယ္ခ်င္းတုိ႕ရယ္။ အဲဒီေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ သူက ဆရာမအိမ္မွာ က်ဴရွင္သြားတက္ျဖစ္တယ္။ ဆရာမက မိမိ၊ မီေက်ာ္နဲ႕ လြင္ဦးကုိပါ စာေခၚသင္ေပးေတာ့ သူတုိ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး တက္ၾကတယ္။

ေကာင္မေလးနဲ႕ စာေတြအတူက်က္ၾကတယ္။ တြက္ၾကတယ္. ။ မုန္႕အတူစားၾကတယ္။ မျပည့္စုံၾကတဲ့ သူတုိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ဆရာမက ေဖးမၿပီး စာေတြသင္ေပးတယ္။ သူတုိ႕ စာက်က္ရင္းေပ်ာ္လာၾကတယ္။ အတန္းထဲမွာလည္း ခါတုိင္း သတိမထားမိတဲ့ ဆရာ၊ဆရာမေတြက သူတို႕ရဲ႕ လပတ္အမွတ္ေတြကုိၾကည့္ရင္း သတိထားမိလာတယ္။ သူတုိ႕ဟာ အဆင့္ (၁)ကေန (၁၀)အတြင္းေရာက္လာေအာင္ ႀကိဳးစားႏုိင္လာတယ္။ ဆရာမက သူတုိ႕ကုိ တစ္ကုိယ္ရည္သန္႕ရွင္းေအာင္ေျပာဆုိဆုံးမတယ္။ မရွိေပမယ့္ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းေနရမယ္တဲ့။ သူတုိ႕လည္းဆရာမ စကားဆုိရင္ ေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္ၾကတယ္။ ဒီႏွစ္စ ႏွစ္လအတြင္းမွာတင္ ေျပာင္းလဲမႈေတြက သူတုိ႕ကုိေျပာင္းလဲေစခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ေပ်ာ္ရႊင္စရာေက်ာင္းသားပြဲေတာ္နဲ႕တုိးလုိက္တာပါပဲ။

ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္။

၁၉၉၆ ခုႏွစ္..။

Visit Myanmar Year 1996တဲ့။

ျမန္မာ့ ခရီးသြားႏွစ္နဲ႕တုိက္ဆုိင္တာက သူတုိ႕ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ ကယားျပည္နယ္မွာ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္လာက်တာပါပဲ။ သူတုိ႕ေပ်ာ္လုိက္တာေလ။ သူတုိ႕ၿမိဳ႕က ျမစ္ႀကီးနားၿပီးေတာ့မွာ ကယားျပည္နယ္မွာလာက်တာ။ ေက်ာင္းမွာ အဲဒီသတင္းေၾကျငာလုိက္ေတာ့ ေပ်ာ္လုိက္ၾကတာ ၀က္၀က္ကြဲ။ မေပ်ာ္ရွိပါ့မလား။ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းမွန္သမွ် ေလ့က်င့္ေရးေက်ာင္းေတြျဖစ္သြားၾကတာ။ တည္းခုိခန္းေက်ာင္းေတြျဖစ္သြားၾကတာ။ အဲဒီအထဲမွာ သူတုိ႕ေက်ာင္းက တည္းခုိေက်ာင္းျဖစ္လုိက္ေသးတာ။

ျပည္နယ္ႏွင့္တုိင္း (၁၄)ခုက ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားေတြ၊ အားကစားထူးခၽြန္သူေတြ၊ ဘင္ခရာအဖြဲ႕ေတြ၊ ျမန္မာ့သုိင္း၊ တုိက္ကြန္ဒုိ၊ ကရာေတး၊ စတဲ့အားကစားနည္းေတြ လာေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကမယ္တဲ့။ သူတုိ႕ေလးတန္းေက်ာင္းသားေတြက ကတ္ျပားေထာင္.။

ကတ္ျပားေထာင္ဆိုတာ အားကစားပြဲၾကည့္စင္ဘက္ကၾကည့္ရင္ စာတန္းေတြကုိ ကတ္ျပားေလးေတြနဲ႕ သရုပ္ေဖာ္စီရတာ။ အေ၀းကၾကည့္ရင္ သိပ္လွတာတဲ့။ ဘယ္လုိကတ္ျပားေတြေထာင္ရမွာပါလိမ့္။ ေက်ာင္းတက္ၿပီး ႏွစ္လေလာက္ေနေတာ့ ေက်ာင္းက စာမသင္ေတာ့ဘူး။ ေလ့က်င့္ေရးေတြေန႕တုိင္းလုပ္ရတယ္။ သူတို႕က ကတ္ျပားေထာင္က်င့္ရတယ္။ ေက်ာင္းရဲ႕ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကိႏၷရာသုိင္းက်င့္ေနတာေတြ၊ ျမန္မာအကေတြက်င့္ေနတာေတြ ၊ ပန္းပြားကက်င့္ေနၾကတာေတြ၊ ဘင္ခရာတီးမႈတ္ေနၾကတာေတြကုိၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္ေနၾကတာ။

“ၿမိဳ႕လြိဳင္ေကာ္ ×××××လြိဳင္ေကာ္ ××××××ကယားၿမိဳ႕ေတာ္ ×××××သီရိေဒါလုိ႕ ×××××ဟုိေရွးကေခၚ ××××ေငြေတာင္ျပည္××× ေငြေတာင္ျပည္ ××××ကႏၵာရ၀တီ ×××××ကယားတုိ႕ဌာေန ××××ဌာေနမွာေပ်ာ္ ×××××ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္၊ ××××အားကစားပြဲေတာ္×××× ျမစ္ႀကီးနားပြဲေတာ္ ××××သီခ်င္းကေလးနဲ႕ ×××ဆုိၾကကၾကရတာ××× သတိရလုိ႕ ××××ဒီႏွစ္ေတာ့ ×××××ကယားမွာ ××××ဒီႏွစ္ေတာ့ ××××ကယားမွာ×××× စုံၾကဖုိ႕ ××××ႀကိဳးစားဖိတ္ေခၚ××××× ၿမိဳ႕လြိဳင္ေကာ္”

“ေငြေတာင္ၿပည္××××××× ေငြေတာင္ျပည္×××××××× တုိ႕ကယားျပည္×××××××  ေငြေတာင္ဆည္ႀကီးလဲ ××××××သြားမယ္ေနာ္××××× ကိႏၷရီ ××××ခုႏွစ္ေဖာ္×××× သူတုိ႕ေပ်ာ္ ××××××အၾကင္နာဇာတ္လမ္းေလးေပါ့ေနာ္×××××× သုဓႏုလုိ႕ေခၚတယ္×××××× မင္းသားေလးနဲ႕×××××× သုဓႏုလုိ႕ေခၚတယ္ မင္းသားေလးနဲ႕ ××××××ဇာတ္လမ္းေလးရွိခဲ့တယ္×××××× ဇာတ္လမ္းေလးရွိခဲ့တယ္××××× ခ်စ္လြန္းလုိ႕×××××××လြမ္းလြန္းလုိ႕ေမွ်ာ္ ××××××ေဒြးမယ္ေနာ္”

ေက်ာင္း၀န္းအတြင္းမွာ ဓါတ္စက္ႀကီးကဖြင့္တဲ့ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ သီခ်င္းက ေက်ာင္းလုံးျပည္ဆူညံေနတယ္။ သူတုိ႕ အဲဒီ သီခ်င္းကုိ အလြတ္ေတာင္ရေနၿပီ။ သူတုိ႕ကေတာ့ ကတ္ျပားေလးေတြကိုယ္စီကိုင္ၿပီ ေနပူပူ ကြင္းျပင္မွာ ကတ္ျပားေထာင္က်င့္ရတယ္။ ပထမတန္း၊ ဒုတိယတန္း၊တတိယတန္းက ပန္းပြားအက၊ စတုတၳတန္းက ကတ္ျပားေထာင္ ခုႏွစ္တန္း ရွစ္တန္းက ကိႏၷာရာသုိင္း၊ ျမန္မာအက ဆုိၿပီး ေက်ာင္းရွိေက်ာင္းသားကုန္ နီးပါးေလာက္ ေန႕တိုင္းေလ့က်င့္ၾကရတာေပါ့။ သူတုိ႕လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ဖုိးေက်ာ့နဲ႕ဖုိးလြင္တို႕ကုိ အားႀကီးသတိရၾကတယ္။ ဒီေကာင္ေတြရွိရင္လည္းေပ်ာ္မွာ။

ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ဖြင့္ပြဲေန႕ကဆုိရင္ ေလထီးခုန္ခ်ျပတာေတြေတြ႕ရင္ ဟုိေကာင္ေတြ ႏုိင္ငံျခားကေတြထဲက ေလထီးခုန္တာကုိအျပင္မွာ ျမင္ရလုိ႕ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေပ်ာ္မွာပါလိမ့္။ ေလသူရဲေတြကလည္း ခုန္ခ်ျပၾကတာလွမွလွ။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေရာင္စုံေလထီးေလးေတြဖြင့္ဖြင့္ၿပီး ျပည္နယ္ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ကြင္းထဲခုန္ခ်လာတာကုိ သူတုိ႕က ကတ္ျပားေလးေတြေထာင္ရင္း ကတ္ျပားၾကားက ခုိးခုိးၾကည့္ၾကရတယ္။ ေလထီးခုန္ခ်ေနခ်ိန္မွာ သူတုိ႕က သရုပ္ေဖာ္ စာတမ္းေတြကုိ ေဖာ္ေနၾကရတာကုိး။ သူတုိ႕ သရုပ္ေဖာ္တဲ့ စာတမ္းကုိ ေျမာက္ဘက္ပြဲၾကည့္စင္ကေနပဲၾကည့္ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က မူးလဲၾကတယ္။ မူးလဲၿပီဆုိရင္လည္း ၾကက္ေျခနီအသင္းေတြက အေျပးအလႊား လာကူၾကတယ္။ လာသယ္ၾကတယ္။ ေနကလည္း ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူလို႕။ ပြဲေတာ္ျမက္ခင္းျပင္မွာ ဘင္ခရာအဖြဲ႕ေတြ အၿပိဳင္အဆုိင္ တီးမႈတ္ၿပီး တူညီ၀တ္စုံေတြ ဆန္းျပားစြာနဲ႕ ၀င္လာေနတာကုိလည္းေတြ႕ရတယ္။ အလံကုိင္အဖြဲ႕ေတြ ညီညီညာညာ ၀င္လာၾကတာလည္းျမင္ရတယ္။ ကတ္ျပားေလး ၾကားက ေခ်ာင္းၾကည့္ရတာလည္း ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕။ ေအာက္က ၾကည့္ေနတဲ့ဆရာမက ျမင္ရင္ေတာ့ ခဲနဲ႕ ေဒါက္ခနဲ႕ေနေအာင္ေပါက္ေတာ့တာပါပဲ။ ေဟာ မီေက်ာ္ ။ဘာျဖစ္တာလဲ။ မူးလဲလုိ႕။ ၾကက္ေျခနီေတြ အေျပးအလႊား မီေက်ာ္ကုိလာသယ္သြားတယ္။ သူ႕ဘက္ကိုေခါင္းလွည့္ေနတဲ့ မီေက်ာ္ မ်က္လုံးေလးပြင့္လာၿပီး မ်က္လုံးတစ္ဖက္မိွတ္ျပတာကုိျမင္လုိက္တယ္။ ေကာင္မ လူလည္မ။ ညေနက်ရင္ေတာ့ သူျမင္ခဲ့ရသမွ်ကုိ ေဖာက္သည္ခ်ေျပာျပေတာ့မယ္ဆုိတာသိလုိက္တယ္။ သူတုိ႕ ကတ္ျပားေထာင္စင္ႀကီးရဲ႕ ဘယ္ညာမွာ တီး၀ုိင္းအဖြဲ႕ေတြရွိေနတယ္။ ျမက္ခင္းျပင္မွာေတာ့ အဆုိေတာ္က အဖြင့္သီခ်င္းကုိ သီဆုိေနတယ္။ သူတုိ႕ေတာ့ သူတုိ႕ေရွ႕မွာရွိတဲ့ ေရာက္စုံကတ္ျပားေတြကုိ တစ္ခ်ပ္ၿပီးတစ္ခ်ပ္ယူရင္း ေထာင္လုိက္ ၊ ခ်လိုိက္၊ အနီဆုိအနီ၊ အျပာဆုိ အျပာ၊ အစိမ္းဆုိအစိမ္း၊ အျဖဴအစိမ္း စပ္ၾကားဆုိစပ္ၾကားနဲ႕ လက္မလည္ေအာင္ ကတ္ျပားေထာင္ေနၾကရတယ္။

ကတ္ျပားေထာင္ရတဲ့စင္ႀကိီးရဲ႕ေဘးဘ.ယ္ညာမွာ ရုပ္ရွင္မင္းသား မင္းသမီးေတြ သီခ်င္းဆုိေနၾကတယ္။ သူတုိ႕ကေတာ့ ၾကည့္ခြင့္မရွိပါဘူး။ ေဟာ မုိးပ်ံပူေဘာင္းေတြ လြတ္လုိက္ၿပီး…။ ဖဲႀကိဳးျဖတ္ဖြင့္လုိက္ၿပီးထင္ပါရဲ႕။ သူ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ အနားမွာရွိတဲ့ လြင္ဦးကလည္း ေခ်ာင္းၾကည့္ေနလုိက္တာမ်ား ကတ္ျပားေထာင္တာရြ႕ဲလုိ႕ေစာင္းလုိ႕။ ေအာက္က ဆရာမကလည္း ခဲေပါက္တာ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ၿပီးရင္ လက္ေျဖာင့္တပ္သားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေလာက္တယ္။ ဆရာမေျပာတာေတာ့ အဲလို ေစာင့္ၾကည့္ရင္ ေအာက္ကေန ခပ္က်ဲက်ဲျဖစ္ေနတာကုိျမင္ရတယ္တဲ့။ ၿမိဳ႕ေတာ္ဘီစကစ္ေတြလည္းရတယ္။ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ အထိမ္းအမွတ္စာသားပါတဲ့ ဦးထုပ္ျဖဴျဖဴေလး တစ္လုံးစီလဲရတယ္။ သူတုိ႕ကေန႕တုိင္းမုန္႕စားရလုိ႕ေပ်ာ္တယ္။

×××××××××××

ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ပိတ္ပြဲေန႕။

ညက ေမွာင္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ ကစားကြင္းႀကီးက မီးေတြ ထိန္ထိန္လင္းေနတယ္။ စင္ျမင့္ထက္က ေၾကျငာခ်က္ကေတာ့ ပိတ္ပြဲအထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ မီးကုိ ဆယ့္ငါးမိနစ္မွိတ္ထားမယ္တဲ့။ မၾကာခင္မွာပဲ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ပိတ္ပြဲ ေအာင္ျမင္စြာၿပီးဆုံးေၾကာင္းေၾကျငာလုိက္တာနဲ႕တၿပိဳင္နက္ ရႊီး ေဖာင္းဆိုတဲ့အသံႀကီးကုိၾကားလုိက္ရတယ္။ ေကာင္းကင္မွာေတာ့ မီးေရာင္စုံ ၀ိုင္း၀ုိင္းေလးေတြ တစ္ပြင့္ၿပီး တစ္ပြင့္။ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕အသံက ေ၀း ေဟးနဲ႕ တစ္ကြင္းလုံးကို ေသာေသာညံသြားတယ္။ သတိရလုိက္တာ ဖုိးေက်ာ့နဲ႕ ဖိုးလြင္ရယ္….။ မီးက ဆယ္ငါးမိနစ္တဲ့ ။ မီးမွိတ္ေနစဥ္အတြင္းမွာ ေျပးေျပးလႊားလႊားအသံေတြၾကားေနရတယ္။ ေ၀း ေဟးနဲ႕ ေပ်ာ္စရာႀကီး။

ရုတ္တရက္ မီးဖြင့္လုိက္ေတာ့ ကြင္းထဲမွာ ရွဳပ္ယွက္ခတ္ေနတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ႏွဳတ္ဆက္ၾက။ ေပြ႕ဖက္ၾက။ သူတုိ႕ကေတာ့ ကတ္ျပားေတြကုိ လက္ညိဳးနဲ႕ေဖာက္ၿပီး လည္ကစားၾကတယ္။ ဆရာမက မလုပ္ပါနဲ႕တဲ့။ တားမရေတာ့ဘူး လည္လုိက္ ။ ကတ္ျပားေတြကုိ လြင့္ျပစ္လုိက္နဲ႕ ေပ်ာ္ေနၾကၿပီ။

မီေက်ာ္ေျပာျပတဲ့

“ျမန္မာ့ အားကစား ကမၻာကုိလႊမ္းရမည္”

“ခတ္မွီတုိးတက္ေသာ ႏုိင္ငံသစ္ဆီသုိ႕”

စတဲ့ စာတမ္းေတြကုိ သရုပ္ေဖာ္တဲ့ ကတ္ျပားေတြဟာ ညအေမွာင္ေလထဲမွာ လြင့္လုိ႕ပ်ံလုိ႕။ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ႀကီးၿပီးသြားပါၿပီ။ ဒီဇင္ဘာရဲ႕ခ်မ္းေအးတဲ့လမွာ ေက်ာင္းသားပြဲေတာ္ႀကီး ၿပီးသြားေလၿပီ…..။

×××××××××××××××

အဲဒီႏွစ္စာသင္ႏွစ္မွာ စာေတြ သိပ္မသင္လုိက္ရ။ ေဟာ စာေမးပြဲႀကီးေျဖၿပီးသြားၾကၿပီ။ သူတုိ႕ေတြ စာေမးပြဲႀကီးေနာက္ဆုံးေန႕က ေက်ာင္းရဲ႕ ပနားမားငုပင္ေလးေဘးမွာ ထုိင္ရင္း စကားေျပာၾကတယ္။ ေကာင္မေလးက တစ္ခါတည္း ႏွဳတ္ဆက္စကားဆိုတယ္။

“နင္တို႕နဲ႕ ငါခြဲရေတာ့မယ္ သိလား….။ ငါေလ တဘက္ခါဆုိရင္ ရန္ကုန္ကုိသြားရေတာ့မယ္…။ “

“ဟင္”

“ဘာသြားလုပ္မွာလဲ ျမတ္ႏုိး”

မိမိက ေမးတယ္။

“ေနာက္ႏွစ္ ရန္ကုန္မွာပဲ ေက်ာင္းေနရမယ္တဲ့။”

” ဟင္ တကယ္ေျပာေနတာလား ျမတ္ႏုိး နင္ေနာက္ႏွစ္ ငါတို႕ေက်ာင္းမွာ မေနေတာ့ဘူးေပါ့။ ဆရာမေရာ..ဟင္”

“အေမက တစ္ႏွစ္ေလာက္ ဒီမွာေနဦးမယ္ ေနာက္မွ လုိက္ေျပာင္းလာမွာ အေျပာင္းအေရြ႕က တင္ရဦးမွာေလ အေဖက တစ္ခါတည္း ေျပာင္းေနခ်င္တာတဲ့”

သူ ၀မ္းနည္းေနပါတယ္။ လြင္ဦးကေတာ့ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္။ မီေက်ာ္က ေတာ့ ေငးမိေငးရာေငးေနတယ္။ မ်က္ရည္လြယ္သူ မိမိတစ္ေယာက္ကေတာ့ ငုိေနၿပီ။

“တိတ္ပါဟာ ငါေလ နင္တုိ႕ကို ခင္တယ္…ခ်စ္တယ္ အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ မီေက်ာ္၊ လြင္ဦး၊ ခ်ာလီ၊ ဖုိးေက်ာ့၊ ဖုိးလြင္ ၿပီးေတာ့ နင္ ငါဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မွာမဟုတ္ဘူး..ဟာ…….”

ေကာင္မေလးက လက္ဖမုိးနဲ႕ မ်က္ရည္ေတြသုတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ေက်ာပုိးအိတ္ကေလးထဲက အထုပ္ကေလးတစ္ထုပ္ကုိထုပ္လုိက္တယ္။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၾကာပန္းေလးေတြ……..။ တစ္ဆစ္ျခင္းခ်ိဳးထားတဲ့ၾကာပန္းေလးေတြ။

“ဒီမွာ ၾကည့္ ၾကာပန္းေလးေတြ ။ ဒီၾကာပန္းေလးေတြက နင္တုိ႕နဲ႕ခင္ခဲ့ရတဲ့ အမွတ္ရစရာ ေလးေတြေပါ့။ နင္တုိ႕ေတြ ၾကာပန္းေလးေတြေရာင္းေနတာျမင္ေတာ့ ငါ ေလ လုိခ်င္ခဲ့မိတယ္။ ငါက ၾကာပန္းေလးေတြကုိ ေဆာ့ကစားဖုိ႕ပဲတတ္တာ။ နင္တုိ႕ေတြ ခက္ခက္ခဲခဲ ေရထဲဆင္းခူးခဲ့ရတယ္ဆုိတာ ေနာက္မွ သိရေတာ့ ငါေလ နင္တုိ႕ကို သနားလုိက္တာ….။ ခုေတာ့ ဒီၾကာပန္းေလးေတြ နင္တုိ႕ကို အမွတ္တရျပန္ေပးမယ္။ တစ္သက္လုံးသိမ္းထားလုိ႕မရေပမယ့္ ၾကာပန္းေလးေတြျမင္တုိင္း ငါ့ကုိသတိရၾကပါဟာ…”

ၾကာပန္းေလးေတြကုိ တစ္ေယာက္တစ္ကုံးေပးေတာ့ သူမယူခ်င္ဘူး။ ေကာင္မေလးက ေက်ာပုိးအိတ္ထဲက ေနာက္တစ္ခုကုိထပ္ထုတ္တယ္။

“ေရာ ့ မိမိ ဒါနင့္အတြက္ မီေက်ာ္၊ လြင္ဦး၊ ခ်ာလီ…….ဒါနင့္တို႕အတြက္ အမွတ္တရ……ပါ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ငါတုိ႕ျပန္ေတြ႕ၾကရရင္ ဒါေလးေတြျပပါေနာ္..”

သူတုိ႕ရဲ႕လက္ေတြထဲမွာ ဒုိင္ယာရီ စာအုပ္လွလွေလးေတြ တစ္အုပ္စီ။

“နင္တုိ႕ ငါ့ကို သတိရတုိင္း ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ခ်ေရးေပါ့ ငါ ဖုိးေက်ာ့နဲ႕ ဖုိးလြင္ကုိလဲေပးလုိက္တယ္..ရန္ုကုန္မွာ အတည္တက်ျဖစ္ရင္ ငါလိပ္စာေပးမယ္ အေမ့ဆီကေနနင္တုိ႕ဆီ စာေရးမယ္ေနာ္”

“ေအးပါ ဟာ ျမတ္ႏုိး ငါတုိ႕ေရးမယ္ေနာ္ ငါတို႕ကုိ သတိရေနာ္…”

“ငါ့ကုိလည္းမေမ့ပါနဲ႕ဟာ”

“နင့္ကုိ ငါ ေက်းဇူးတင္တယ္ ငါေနမေကာင္းတုန္းက နင္ကူးေပးခဲ့တဲ့ စာေတြအတြက္ ေက်းဇူးဟာ “

“သြားေတာ့မယ္ေနာ္ ……”

ေကာင္မေလးထြက္သြားတာကိုၾကည့္ၿပီး မိမိက ငိုေနတယ္.။ မီေက်ာ္က ေၾကာင္ေငးလုိ႕။ လြင္ဦးက တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ေကာင္မေလးရယ္ နင္တကယ္သြားေတာ့မွာလည္း…ဟင္…။ ငါတုိ႕ေတြ တစ္ႏွစ္ေလးပဲ ဆုံလုိက္တာပါ။ ခဏေလးအတြင္းမွာ နင္က ငါတုိ႕ သူငယ္ခ်င္း ေျခာက္ေယာက္ကုိ ေဖးမတယ္။ ကူညီတယ္။ ခင္မင္တယ္။ ငါတုိ႕လုိ မျပည့္စုံတဲ့ သူေတြကုိ ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြနဲ႕ တန္းတူ နင္ေပါင္းသင္းေပးခဲ့တယ္။ ေက်းဇူးပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္…..။ မိမိနဲ႕မီေက်ာ္က လက္ခ်င္းတြဲလို႕၊ သူက လြင္ဦးရဲ႕ပခုံးကုိဖက္လို႕ တေရြ႕ေရြ႕ ေ၀းကြာသြားေသာ က်စ္ဆီၿမီးႏွစ္ဖက္နဲ႕ေကာင္မေလးရဲ႕ ေက်ာျပင္ကုိၾကည့္ရင္း…………………….။

×××××××××××××××××

ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ၾကာၿပီးေနာက္

ေလတျဖဴးျဖဴးတုိက္ေနတယ္။ ေက်ာင္း၀န္းႀကီးရဲ႕ အလယ္က ျမက္ခင္းျပင္ဟာ ပဲတီစိမ္းခင္းႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။ ေသာၾကာေန႕ရဲ႕ စာရိတၱခ်ိန္တိုင္းမွာ သူ စုိက္ခဲ့ရတဲ့ ပနားမားငုပင္ေတြက အရြယ္ေရာက္ႀကီးရင့္လုိ႕ အပြင့္ေတြ ၀ါ၀ါထိန္ထိန္ပြင့္ေနၾကတယ္။  တစ္သီတစ္ႀကီး ရွိေနတယ္ ဒီ ပနားမားငုပင္ေတြရဲ႕အလယ္ကေန သူေနခဲ့ဖူးတဲ့ ေလးတန္းေက်ာင္းေဆာင္ကုိ သြားေနတယ္။ ေက်ာင္းေဆာင္ေတြေတာင္ အေရာင္ေတြ ေမွးမွိန္ေနလုိ႕။ ဆရာမ်ားနားေနေဆာင္ေရွ႕က စကၠဴပန္းရုံႀကီးမရွိေတာ့ဘူး။ ေဒလီယာပန္းပင္ေတြက ေက်ာင္းရုံးခန္းရဲ႕ေရွ႕မွာ ေနရာေတာ္ေတာ္ ယူေနၾကတယ္။ သူငယ္တန္းေက်ာင္းေဆာင္ကေလးက ခုေတာ့ အုတ္ေက်ာင္းႀကီးျဖစ္သြားၿပီး။ ဟုိတုန္းက သြပ္မုိးပ်ဥ္ကာ။ ေက်ာင္းမုန္႕ဆိုင္တန္းက လက္ပံပင္ႀကီးေအာက္ကုိေရာက္သြားၿပီး။ ေက်ာင္းေျမာက္ဘက္က ေဘာလုံးကြင္းႀကီးကုိ ၾကည့္ေတာ့ ဖုိးေက်ာ့ရယ္ သူရယ္ လြင္ဦးရယ္ ဖုိးလြင္ရယ္ စြန္လုိက္ေနၾကတာကုိ ျမင္ေယာင္မိတယ္။ သူေတာင္ ဒီေက်ာင္းကုိမေရာက္တာၾကာလွေပါ့။ အခု  အလုပ္၀င္ကေန ခြင့္ရလုိ႕ျပန္လာတုန္း ေက်ာင္းကို အလြမ္းေျပ ၀င္ၾကည့္တာ…။ ေလးတန္းေက်ာင္းေဆာင္ရဲ႕ေရွ႕က အုတ္ကန္ကေလးရဲ႕ေဘာင္မွာ ထုိင္လုိက္တယ္။

ဒီေဘာင္ကေလးမွာေပါ့ သူတုိ႕ေျခာက္ေယာက္ထုိင္ၿပီး မုန္႕စားခဲ့ၾကတာ။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္မေလး။ က်စ္ဆံၿမီး ႏွစ္ဖက္ သနပ္ခါး ပါးကြက္က်ားနဲ႕ေကာင္မေလး။ သူ လြင္ဦးနဲ႕ေတြ႕ခ်င္တယ္။ လြင္ဦးက အလုပ္သြားတယ္တဲ့။ မိမိနဲ႕ မီေက်ာ္အိမ္ဘက္ေရာက္ခဲ့တယ္။ မိမိက ဆရာမ ျဖစ္ေနၿပီ။ မူလတန္းျပတဲ့။ ရွားေတာဘက္မွာတဲ့။ ဒီေန႕ ျပန္ေရာက္မယ္ေျပာတယ္။ မီေက်ာ္ကေတာ့ ရန္ကုန္မွာတဲ့။ မီေက်ာ္က ရည္မွန္းခ်က္ႀကီးတယ္။

ေလ ခပ္ျပင္းျပင္းတုိက္လုိက္ျပန္တယ္။ ေခၽြးနံ႕….။ သူ ဒီေခၽြးနံ႕ကုိရဖူးတယ္။ သူေလးတန္းတုန္းက စြန္လုိက္ရင္း နပမ္းလုံးရင္းရဖူးတယ္။ သူလွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့-

“ဖုိး…ဖုိးေက်ာ့မလား….ေဟ့ေကာင္ မင္း ဖုိးေက်ာ့မလား”

“မင္းက ဘယ္ဆုိးလို႕လဲ မွတ္မိသားပဲ….ငါေက်ာင္းဆင္းဆင္းခ်င္းေျပးလာတာ မင္းျပန္ေရာက္မယ္ၾကားလို႕”

ဖုိးေက်ာ့က ငယ္ရုပ္မေပ်ာက္ဘူး။ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ေပြ႕ဖက္လုိက္ၾကတယ္။ မလႊတ္တမ္းဖက္ထားၾကတယ္။

“မင္းဘာလုပ္ေနလဲ ဖုိးေက်ာ့ ခုမွ ၾကည့္မိတယ္ အျဖဴအစိမ္းနဲ႕ မင္းက ေက်ာင္းဆရာလား”

“ဆုိပါေတာ့ကြာ ငါတုိ႕ သာစည္ကုိေရာက္ၿပီး ေက်ာင္းျပန္တက္ၾကတယ္ မိဘေတြကို အတင္းပူဆာ ငိုယုိၿပီးေတာ့ေပါ့ကြာ ခုၾကည့္ ျမင္တဲ့အတုိင္းပဲ”

“ေမးရဦးမယ္ မင္းေက်ာင္းဆရာဘာလုိ႕လုပ္လဲ “

” ငါေလ ေက်ာင္းသားေတြကုိခ်စ္တယ္ ၊ ေနာက္တစ္ခုက ေက်ာင္းဆရာရွားေနလုိ႕၊ ငါတုိ႕လုိ ေက်ာင္းသားေတြ ရွိရင္ ေဖးမကူရေအာင္လုိ႕ကြာ”

တစ္ေယာက္ပခုံးတစ္ေယာက္ပုတ္ရင္း စကားေတြေျပာေနလုိက္တာမွအၾကာႀကီး။ ဖုိးလြင္က ဘြဲ႕ရၿပီး ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္၀င္ေနတယ္လို႕ ဖုိးေက်ာ့ကေျပာတယ္။ သူလည္း ခု သူတုိ႕ၿမိဳဳ႕ကုိ မားကတ္တင္းဆင္းရင္းေရာက္ေနတယ္တဲ့။

“ေဟ့ မိန္းကေလးလဲ ဟုတ္ပဲနဲ႕ အဲဒီေလာက္ႀကီးဖတ္ရလား လႊတ္လုိက္ ေကာင္ကေလးကုိလႊတ္လုိက္”

“ဟင္”

သူၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆံပင္ရွည္ရွည္ မ်က္လုံး၀န္းၾကည္ၾကည္နဲ႕ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္။

“ဘာၾကည့္ေနတာလဲ ခ်ာလီ နင့္ငါ့ကုိမမွတ္မိေတာ့ဘူးလား နင္ေက်ာင္းကုိသြားမယ္ေျပာသြားတယ္ဆိုလုိ႕လုိက္လာတာ ။ “

သူ ေၾကာင္ၾကည့္ေနမိတယ္။ မိန္းကေလးက သူ႕ကုိတရင္းတႏွီးစကားေတြေျပာေနေပမယ့္ နာမည္ကုိ အစေဖာ္လို႕မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။

“ခ်ာလီ ငါ မိမိေလ……ဘာၾကည့္ေနတာလဲ”

“ဟာ မိမိ..နင္ မိမိ ဟုတ္လား ၾကည့္စမ္း ငါမမွတ္မိဘူး…”

“ေအး နင္ေနာက္ထပ္မွတ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားလုိက္ဦး ဟုိမွာ ဘယ္သူေတြလဲလုိ႕ ၾကည့္လုိက္”

သူၾကည့္လုိက္ေတာ့ လြင္ဦး။ ၿပီးေတာ့ မီေက်ာ္…။ ၿပီးေတာ့ …

” ျမတ္ႏုိးေလ ခ်ာလီရဲ႕ မီေက်ာ္နဲ႕ပါလာတာ….ျမတ္ႏိုးက ခု ဆရာ၀န္ဟဲ့ ေဒါက္တာ”

“ျမတ္ႏုိး ဟုတ္လား မွတ္ေတာင္မမွတ္မိဘူး နင္ ငါ့ကုိမွတ္မိလား “

“မွတ္မိတာေပါ့ ႏွမ္းဆုပ္ကုိ အမွတ္ရဆုံးပဲ..”

ေကာင္မေလးက ရယ္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္က လွပသလုိပဲ ေကာင္မေလးက လွတယ္။ ရယ္လုိက္ရင္ပုိလွတယ္။

သူ ၀မ္းသာေနမိတယ္။ မီေက်ာ္က ေက်ာ့ရွင္းလွပေနတယ္။ လြင္ဦးက ခုမွ ျပန္လာရလားလို႕ သူ႕ကုိအျပစ္ေတြတင္ေနတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း မင္းေက်ာင္းကန္ဘက္ကုိထြက္ခဲ့တယ္။ မင္းေက်ာင္းကန္က အရင္လုိေရ သိပ္မရွိေတာ့။ ၾကာပန္းေလးေတြေတာ့ တစ္ပြင့္စ ႏွစ္ပြင့္စ ပြင့္လုိ႕ေနတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ လြင္ဦးက အလန္႕တၾကားဆိုတယ္။

“ဟ ၾကည့္စမ္း ဟုိေရွ႕ကေကာင္ ဖုိးလြင္မလား “

သူတုိ႕ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဖုိးလြင္က ကန္လည္မွာ။

“ေဟ့ေကာင္ တက္လာခဲ့..ဘာလုပ္ေနတာလဲ”

“ၾကာပန္းေတြခူးေနတာ မင္းတုိ႕ကုိေပးမလို႕ မင္းတုိ႕က ဒီဘက္ေရာက္လာတာကုိး”

“မင္းက ၾကာပန္းေတာင္ မားကတ္တင္းဆင္းမလုိ႕လားကြ ဟားဟားဟား”

ဖုိးေက်ာ့က ရယ္ေနတယ္။ ေကာင္မေလးက –

“ကဲ နင္တို႕ကို ငါေပးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ကေလးေတြရွိေသးရဲ႕လား ငါ သိခ်င္ေနတာ”

“ရွိပါ့”

ဖုိးလြင္ကပါ တက္လာၿပီး ရွိတယ္လို႕ ၀င္ေျပာတယ္..။

“ဒါဆုိရင္ ညက်ရင္ မီေက်ာ္ရဲ႕အိမ္ကုိယူလာၾက ဘယ္သူက ငါ့ကုိ သတိရေၾကာင္းအေရးႏုိင္ဆုံးလည္းလုိ႕ ၾကည့္ရေအာင္….”

သူတုိ႕လမ္းခြဲခဲ့ပါတယ္။ ညက်ရင္သာ ေကာင္မေလး ေပးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ကေလးထဲမွာ ေကာင္မေလးကုိသတိရေၾကာင္းေရးထားတဲ့ စာေတြအျပင္ ၾကာပန္းေျခာက္ဖက္ကေလး တစ္ဖက္ႏွစ္ဖက္ေလာက္ကို စာအုပ္ကေလးရဲ႕ၾကားမွာ ေကာင္မေလးျမင္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိေျပာမလဲ။ ဟုိေကာင္ေတြကေရာ ဘယ္လိုေရးလာမလဲ……..။

ကန္ေရျပင္အလည္က ၾကာပန္းေလးေတြရယ္ ေကာင္မေလးၾကားေအာင္ သက္ေသတည္ေပးဦး.။ ငါ သူ႕ကုိ သတိရခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီဆုိတာကုိေလ…….။

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

ၿပီးပါၿပီး

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

25th-Sep-2011

 

About ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္)

ေသာ္ဇင္ (လြိဳင္ေကာ္) has written 192 post in this Website..

ရင္ဘတ္နဲ႕ခံစားၿပီးေရးတဲ့ စာေတြ တင္ျပပါရေစခင္ဗ်ား