9.25.2011

ဒီညေန ေရမုိးခ်ိဳး၊ထမင္းစားၿပီးထမင္းလုံးစီရင္း တီဗီြၾကည့္ဖုိ႔ ပက္လက္ကုုလားထုိင္ေပၚထုိင္လိုိက္ပါတယ္။ UBC စေလာင္းထဲက လုိင္ေးတြ

လုိက္ၾကည့္ေတာ့  AXN  လုိင္းမွာလာေနတဲ့ဇာတ္လမ္းက တ၀က္တပ်က္ျဖစ္ေနေတာ့ MAX လုိင္းကုိေျပာင္းလုိက္တယ္၊ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔သရဲကား

ျဖစ္ေနျပန္ေရာ၊ Discovery  နဲ႔  Animal planet လုိင္ေးတြကလည္းစိတ္၀င္စားစရာမရွိ။

အေရးထဲသားေတာ္ေမာင္ေဘဘီေၾကာင္ေလးက  Carton network  လုိင္းမွာ Ben ten ကားလာေနေတာ့ ၾကည့္မယ္လုပ္လုိ႔

မနဲေခ်ာ့လႊတ္လုိက္ရတယ္။

ဒါနဲ႔ ပဲ  DVB  လုိင္းဖက္ေျပာင္းလုိက္ပါတယ္။ေနာက္ေဖးက စေလာင္းေမာင္းတံရဲ့  အသံဟာ  ဆီငတ္ေနတဲ့လွည္းပေတာင္းက ထြက္တဲ႔အသံလုိ

တကီြကီြ ျမည္ေနပါေတာ့တယ္။ကၽြန္ေတာ့အိမ္မွာ  UBC   စက္   Model T-999   ကုိ ွsplitter  ခံၿပီး  ရွစ္ေပစေလာင္းပါတတ္ထားတာပါ။

သတင္းေလးတပုဒ္ ႏွစ္ပုဒ္ေလာက္ပဲ ၾကည့္ရေသးတယ္  မဒမ္ေၾကာင္ေလးရဲ့အသံက ရြဲ႕တဲ့တဲ့  ထြက္လာပါတယ္။

“ကဲကဲ  ရွင့္ရဲ့ အေရမရ အဖတ္မရ  သတင္းေတြၾကည့္မေနနဲ႔ေတာ့  ေတာ္ေတာ္ၾကာ  ကုိရီးယားက လာေတာ့မယ္”

”  ဘာအေရမရ အဖတ္မရသတင္း ျဖစ္ရမွာလည္း၊  ႏုိင္ငံအေျခအေနေလးသိရေအာင္သတင္းေလးဘာေလးၾကည့္ရတယ္ကြ၊မင္း အေရနဲ႔အဖတ္

လုိခ်င္ရင္ ေစ်းထဲသြား ေခါက္ဆြဲ မုန္႔ဟင္းခါးသြားစား၊ဒါမွမဟုတ္ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲ သြားေသာက္”  လုိ႔ခပ္ေငါက္ေငါက္ေလး ျပန္ေဟာက္လုိက္ပါတယ္။

ပါးစပ္ကသာ ေဟာက္တာ  လူကေငါက္ ကနဲ ခုံေပၚကထၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီ။

ဒါနဲ႔ တုိင္မွာခ်ိတ္ၿပီးအားသြင္းထားတဲ့ မုိဘုိင္းဖုန္းေလးျဖဳတ္ ၊အိတ္ထဲ ထည့္ ခါးခ်ိတ္ၿပီး  ဘုရားေရွ႕က  လဘက္ရည္ဆုိင္ထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

အရင္ကေတာ့ ဘားဆုိင္ ကုိသြားတာပါ။ အခုေတာ့ထမင္းလည္းစားၿပီးသြား၊ ၀ါတြင္းလည္းေရွာင္ထားေတာ့ လဘက္ရည္ဆုိင္မွာတင္ ေျခေထာက္ကုိ

ဘရိတ္အုပ္လုိက္ ရပါတယ္။

လဘက္ရည္ဆုိင္မွာ အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ဟုိဟုိဒီဒီ  ေထြရာေလးပါးေျပာၿပီး  ခုနစ္နာရီခဲြေလာက္ အိမ္ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ မဒမ္ေၾကာင္ေလး က  ကုိရီး.ယားကားထဲ စ်ာန္၀င္ေနပါၿပီ။  ကၽြန္ေတာ္လည္းကြန္ပ်ဴတာခန္းထဲတန္း၀င္လုိက္ပါတယ္။

အထဲေရာက္ေတာ့ စက္ကိုဖြင့္ၿပီး ၀င္းဒုိးတက္တာ ထုိင္ေစာင့္ေနရပါတယါ။  ကၽြန္ေတာ့စက္အုိႀကီး ၀င္းဒုိးတက္တာက  ႐ုံးပိတ္ရက္

ဘတ္စ္ ကားအႀကီးေတြေစာင့္ရသလုိ အေတာ္ၾကာပါတယ္။ စကရင္ ေပၚက အျပာတန္းေလးေျပးေနတာၾကည့္ရတာလည္း ဟုိတုန္းက

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ပတ္ရထားႀကီးသြားသလုိ တအိအိနဲ႔  အင္မတန္ပ်င္းစရာပါ။   အခ်ိန္ရတုန္းေလးဘာေရးရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနတုန္း —

အခ်စ္အတြက္ အသက္ပင္ေသ

အ႐ိုးေၾက အေရခန္းေစေတာ့

ေမာင္မပန္းပါဘူး

မလြတ္တန္းလုိက္မယ္၊

မင္းမ်က္ႏွာေမာင္ျမင္ရရင္ျဖင့္

ဘယ္သူမဆုိ ယွဥ္ၿပိဳင္တုိက္လုိက္မယ္

မုိက္တဲ့ ေကာင္   ထြက္။        ။

ဆုိတဲ့ ရဲစိတ္ရဲမာန္ေတြအၿပည့္နဲ႔ အခ်စ္သူရဲေကာင္းေတြရဲ့ တုိက္ပြဲေခၚသံ၊ယွဥ္ၿပိဳင္ တုိက္ခုိက္သံေတြဟာ ကြန္ပ်ဴတာခန္းနဲ႔ ကပ္ရက္

ေခါင္းရင္းလမ္းၾကားထဲက စီစီညံညံထြက္ေပၚလာပါတယ္၊ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပဴတင္ေပါက္တံခါးေလးအသာလွပ္ ၊အျပင္ကုိလွမ္းၾကည့္လုိက္မွ

အခ်ိန္ ကာ ခါသမယကို ခန္႔မွန္းမိလုိက္ပါတယ္။

၀ါလကင္းလြတ္သီတင္းကၽြတ္ မေရာက္မီ  ပူရင္လည္းပုစြန္ေသ ၊ေစြရင္လည္းကန္သင္းက်ိဳး တဲ့ ေတာ္သလင္းလေနာက္ဆုံးပတ္ထဲေရာက္ေနတာကုိး။

(ေတာ္သလင္းေနပုစြန္ေသ၊ေတာ္သလင္းမုိးကန္သင္းက်ိဳးဆုိတဲ့ေရွးစကားကုိအတင္းႀကီးတုထားလုိက္တာ)

ေအာ္ …   သူတုိ႔ သဘာ၀ေပပဲလုိ႔စိတ္ထဲမထားႏုိင္ပါဘူ၊ဆူညံလြန္းတဲ့အသံေတြ နားမခံႏုိင္လုိ႔  အတင္းေျခာက္လွန္႔လႊတ္

လုိက္ေတာ့မွ ေနရာေရႊ႕သြားၾကေလရဲ့။

ခ်စ္လူမုိက္  အဲေလ  ခ်စ္ေခြးမုိက္တစ္သုိက္  ရဲ့အသံေတြၿငိမ္သြားလုိ႔ စာေရးမယ္ဆုိၿပီး ကီးဘုတ္ေပၚလက္တင္ကာရွိေသး

အေမရိကန္ ပုလဲဆိပ္ကမ္းကုိ ဂ်ပန္ေလယာဥ္ေတြ ဗုံး၀င္ၾကဲသလုိ

”  ရီႊး…….  ထိန္း … ဒိုင္း…..  ဖုန္း … အုန္း … ေဖာင္း … ဖြတ္”

ဆုိတဲ့အသံေတြဟာ အိမ္ေရွ႕လမ္းေပၚကထြက္လာျပန္ပါတယ္။

ထြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သားေတာ္ေမာင္ ေဘဘီေၾကာင္ေလးနဲ႔ အေပါင္းပါ ေလးဦးတုိ႔ဟာ တစ္ေယာက္ က ဒုံးက်ည္လုိေလထဲတက္သြားၿပီး

အေပၚေရာက္မွေလးငါးခ်က္ဆက္ေပါက္တဲ့ ေဗ်ာက္အုိးကုိေဖာက္၊ က်န္တဲ့သုံးေယာက္က ငါးခ်က္ေပါက္ ၊ဆယ္ခ်က္ေပါက္စနက္တန္ေတြကုိ

ဒီတုိင္းပစ္တဲ့သူပစ္၊နုိ႔ဆီခြက္နဲ႔ အုပ္တဲ့ေကာင္အုပ္၊ ေလးလက္မ ပီဗြီစီ ပုိက္  ၃ ေပေလာက္အပုိင္းထဲထည့္သူထည့္ၿပီးတၿပိဳင္တည္း လက္စြမ္း

ျပလုိက္ၾကတာပါ။  ၊သီတင္းကၽြတ္ရင္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေဗ်ာက္အုိးမေဖာက္ရ၊ေတြ႕ရွိက အေရးယူမည္လုိ႔ လုိက္မေၾကညာခင္ အရင္ေဖာက္ၾကတာပါ၊

တၿမိဳ႕လုံးဟုိေနရာက ေဖာင္းကနဲ  ဒီေနရာက ဒုိင္းကနဲၾကားေနရတာပါ။   ဒီအသံေတြ သတိထားနားေထာင္ေနမိ ရင္းနဲ႔

ဟုိး……….ငယ္စဥ္ အတိတ္က အေၾကာင္းေတြဟာ ႐ုပ္ရွင္ျပသလုိ မ်က္ေစ့ထဲတကြက္ျခင္းျပန္ျမင္ေယာင္လာပါေတာ့တယ္။

                                                               —————————————————–

နယ္ကလူတစ္ေယာက္ဟာၿမိဳ႕ကုိအလယ္ေရာက္လာပါတယ္၊ညေနေစာင္းထမင္းစားၿပီးေတာ့  ၿမိဳ႕သားနဲ႔အတူ ၿမိဳ႕ထဲလမ္းေလွ်ာက္ထြက္

လာၾကပါတယ္။  အိမ္ကထြက္လုိ႔   တစ္ေအာင့္    အၾကာ  ေခြးတေဟာင္စာသာသာ အကြာအေ၀း     ေလာက္ေရာက္ေတာ့မွ

“ဟာ   ငါ့ကြမ္းထုပ္ အိမ္မွာေမ႔က်န္ခဲ့ၿပီ ၊ ဒုကၡပါပဲ”

” ဘာ ဒုကၡ ရမလဲကြာ၊ ၿမိဳ႕ထဲမွာကြမ္းယာဆုိင္ေတြေပါပါတယ္၊ ၀ယ္စားလုိက္ၾကတာေပါ့”

“မင္းတုိ႔  ၿမိဳ႕ေပၚက ကြမ္းယာေတြ မစားတတ္ပါဘူးကြာ၊ ဒါေပမဲ့ ဂဒြင္း(ခံတြင္း) ကခ်ဥ္လာေတာ့ တစ္ယာလာက္ေတာ့၀ယ္ စားလုိက္ဦးမယ္…

“မင္းကြမ္းယာ ဆုိင္ကဘယ္နားမလဲ   ၊ေတာ္ေတာ္ေ၀းေသးသလား”

“မေ၀းေတာ့ပါဘူးကြာ၊  ဟုိေရွ႕လမ္းေကြ႕ၿပီးေနာက္  ကြမ္းတစ္ယာညက္ေလာက္  ေလွ်ာက္လုိက္ရင္ေရာက္ပါၿပီကြ”

ဒီလုိနဲ႔ကြမ္းယာဆုိင္ေရာကေတာ့ နယ္သားက

“မင္းဒီမွာခဏေစာင့္  ငါကြမ္း၀င္၀ယ္လုိက္ဦးမယ္”     ဆုိၿပီးဆုိင္ထဲ၀င္သြားပါတယ္။

သူတုိ႔နယ္မွာေတာ့ကြမ္းယာဆုိင္ဆုိတာမရွိပါဘူး။ စားခ်င္ရင္ ကုိယ့္ဖာသာ  ကြမ္းရြက္ႀကီးႀကီးႏွစ္ရြက္ထပ္၊ထုံးကုိလက္နဲ႔ေကာ္ၿပီးကြမ္းရြက္ေပၚသုတ္၊

ကြမ္းသီးစိတ္ခပ္ႀကီးႀကီး သုံးေလး စိပ္ေလာက္နဲ႔ေဆးရြက္ႀကီးနဲနဲဖဲ့ထည့္လုိက္ၿပီး အားရပါးရ ၀ါးၾကတာပါ။  ၿမိဳ႕က ကြမ္းေရာင္းတဲ့အမ်ိဳးသမီကေတာ့

ကြမ္းရြက္ေသးေသး တစ္ရြက္ခြဲေပၚ ထုံးကုိ တုတ္တံေလးနဲ႔တုိ႔ၿပီးသုတ္ ကြမ္းသီးစိပ္ေသးေသး သုံးစိပ္ေလာက္ထည့္ ၊ဟုိဗူးေလးႏႈိက္လုိက္၊ဒီဗူးေလး

ႏႈိက္လုိက္လုပ္၊နႏြင္းမႈန္႔လုိ ၀ါ၀ါမႈန္႔ေလးပါတဲ့ဗူးနဲ႔ မဲမဲ အမႈန႔္ေလးေတြပါတဲ့ဗူးေတြကုိ တလွည့္စီေခါက္ခ်တာပါ။ (ဘာေတြလဲေတာ့မသိပါ၊ကၽြန္ေတာ္က

ကြမ္းမစားေဆးမေသာက္ဆုိေလ၊အရက္ကေလးပဲတခြက္၊တဖလားေသာက္တာပါ၊ သံစည္ပုိင္းကုိင္းတတ္ၿပီးေတာ့)။

နယ္သားလည္းေသခ်ာၾကည့္ေနတာေပါ့၊ေနာက္ၿပီးအမိ်ဳးသမီးကမး္ေပးတဲ့ ကြမ္းထုပ္ကုိယူ ၊ပုိက္ဆံေပးၿပီးထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

ခပ္လွမ္းလွမ္း ခဲတပစ္   ေလာက္ေရာက္ေတာ့ နယ္သားကကြမ္းကုိမစားပဲ လမ္းေဘးကုိ လႊင့္ပစ္လုိက္ပါတယ္၊

“ဟ  ေဟ့ေကာင္  ၊မင္းဂဒြင္းခ်ဥ္တယ္ဆုိ၊ ကြမ္းယာကုိ ၀ယ္ၿပီးမွဘာလုိ႔မစားပဲလႊင့္ပစ္လုိက္ရတာလဲကြ”

“ဟာ…   ဒီအမ်ိဳးသမီး ငါ့ကုိေတာသားဆုိၿပီးႏွပ္ခ်တယ္။   ငါစားမဲ့ကြမ္းယာတဲကုိ ဆႏြင္းမႈန္႔ေတြနဲ႔ စပါးလုံေတြထည့္လုိက္တာငါျမင္တယ္….

“ဘယ္ရမလဲ ငါကလည္းေတာသား လူလည္ပဲ ၊အျမင္ကတ္ကတ္နဲ႕  ဆုိင္ေနာက္မွာ သူ႔ရဲ့ အုန္းဆံႀကီးေခြမီးေလာင္ေနတာ ငါမေျပာခဲ့လုိက္ဘူး၊

ဟင္း  ဟင္း    ဟင္း”

“ဟားခါး    ဟားခါး     ပူတာအုိ   မခ်မ္းေဘာ  (အဲေလ) ဟားဟား    ဟားဟား …..   ဟားဟား    ဟားဟား…….ဟီးဟီးဟီး”

ၿမိဳ႕သားလည္း မျပဳံးပဲ ၀ါးလုံးကြဲ  ရယ္လုိက္ပါတယ္။

“မင္းက  ဘာလုိ႔ဒီေလာက္ အသည္းအသန္ ရီေနရတာလဲ၊ ရွီးတဲ့မွပဲ “

” ဟ  -ေကာင္- ရ  (တစ္လုံးျခင္းေလးေလးပင္ပင္ေခၚပါ) မရီပဲေနႏုိင္မလားကြ ၊  အဲဒါ ဆႏြင္းမႈန္႔နဲ႔ စပါးလုံး မႈတ္ဘူးကြ၊  မင္းတုိ႔ထည့္စားတဲေဆးရြက္ႀကီး

အစားထည့္တဲ့ေဆးမႈန္႔နဲ႔ အန႔ံေမႊးေအာင္ထည့္တဲ့စမုန္စပါးလုိ႔ေခၚတယ္…..

“ေနာက္ၿပီး  အုန္းဆံႀကိဳးေခြကလည္း မီးေလာင္ေနတာမဟုတ္ဘူး၊  ေဆးလိပ္လာ၀ယ္တဲ့သူေတြ အဆင္သင့္မီးညွိလုိ႔ရေအာင္ မီး႐ႈိ႕ေပးထားတာ ဟ

၀န္ေဆာင္မႈေပးထားတာ”    လုိ႔ရွင္းျပေတာ့မွ နယ္သားလည္းသေဘာေပါက္သြားပါတယ္။

“သိပါဘူးကြာ မင္းတုိ႔ၿမိဳ႕ ကလည္းအဆန္းတၾကယ္ေတြ ပါပဲကြာ”

(ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က  ကြမ္းယာေဆးလိပ္ ဆုိင္မွာ အုန္းဆံႀကိဳး မီး႐ိႈ႕တာေတာ္ေတာ္ ေခတ္စားပါတယ္။တေန႔စာမီးျခစ္ ျခစ္လုိ႔ ကုန္မဲ့

မီးခတ္ေက်ာက္နဲ႔   ဓါတ္ဆီဖုိးဟာ  မီးေလာင္သြားတဲ့ အုန္းဆံႀကိဳးတန္ဖုိးနဲ႔  ဘယ္လုိကြာသလဲေတာ့မသိပါ။

မီးေလာင္ေနတဲ့အုန္းဆံႀကိဳးေခြဟာ ဒီအေၾကာင္းအရာျဖစ္ေပၚလာတာရဲ့ အဓိကမုိ႔ထည့္ေရးထားတာပါ၊ဆက္ဖတ္ၾကည္႔ရင္

ဇာတ္ေရလည္လာပါလိမ့္မယ္။စကားခ်ပ္)

                                       ———————————————————————

“ဂေလာင္  ဂလင္…………..ဂေလာင္ ဂလင္…………….ဂေလာင္  ဂလင္……………ဂေလာင္    ဂလင္………….”

တုိင္းၿမိဳ႕ ႀကီး   တစ္ၿမိဳ႕ရဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ကေန႔လယ္ မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ေခါင္းေလာင္းထုိးသံဟာ

 တစ္မိနစ္ေလာက္  သာယာစြာထြက္ေပၚလာပါတယ္။ ေခါင္းေလာင္းသံ ဆုံးအျပီး  ႏွပ္တညွစ္ေလာက္    အၾကာမွာ

” မဂၤလာပါ ဆရာမ၊  ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာမ ……..

“မဂၤလာပါ ဆရာဂ်ီး ၊  ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆရာဂ်ီး………”

ဆုိတဲ့သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္  ႏႈတ္ခြန္းဆက္သံေတြဟာ  တခန္းၿပီး တခန္းကေန ဆက္တုိက္ထြက္ေပၚလာပါတယ္။  တစ္ေအာင့္  အၾကာမွာေတာ့

တူညီ၀တ္စုံေတြနဲ႔ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေတြဟာ ေဇာင္းထဲက လႊတ္လုိက္တဲ့ ျမင္းေတြလုိ အခန္းအသီးသီးထဲကေန ေ၀ါ ကနဲေျပးထြက္လာပါေတာ့တယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

About ေၾကာင္ေလး

has written 70 post in this Website..

ေၾကာင္မဟုတ္ေသာငေၾကာင္