ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ပါ။ ၀ံပုေလြျဖစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္တုန္းကမွ မရွက္ခဲ့ဖူးပါဘူး။ ၀မ္းလည္းမနည္းခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ေဒါသထြက္စရာ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။ ဘယ္ႏွယ့္ဗ်ာ … လူေတြမ်ား မေကာင္းလိုက္ပံု၊ မတရားလိုက္ပံုမ်ား၊ေနရင္းထိုင္ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀ံပုေလြေတြက ယုတ္မာသတဲ့။ ေကာက္က်စ္သတဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘယ္မွာမ်ား ေကာက္က်စ္ယုတ္မာသတုန္း။ အစာျဖစ္တဲ့ သားေကာင္ေတြကို တတ္စြမ္းသလို နည္းလမ္းနဲ႔ရွာေဖြစားေသာက္တယ္။ ဒါကို ယုတ္မာတယ္ေခၚသလား။ ။
            တျခားအေကာင္ေတြကေရာ၊သူလိုကိုယ္လိုပဲ သားေကာင္ေတြကို ဖမ္းၿပီး စားၾကတာပဲ။ သူတို႔က်ေတာ့ ယုတ္မာတယ္လို႔မေျပာၾကဘူးဗ်ာ။ ဥပမာ – ဇီးကြက္လို အေကာင္းမ်ဳိး၊ မ်က္လံုးျပဴးျပဴးနဲ႔ ညမွသာ ထြက္ရဲ၊အစာရွာတဲ့ ေကာင္ကိုက်ေတာ့ ပညာရွိ ဇီးကြက္တဲ့။ လာဘ္ေကာင္တဲ့။ ဧည့္ခန္းေတြ၊စင္ျမင့္ေတြ ဘာေတြေပၚမွာ တယုတယ ထားၾကတယ္။ ((ေတြးၾကည့္မိတယ္… တခ်ဳိ႕သူေတြမ်ားဆိုကိုယ့္ကို ေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့၊ ေကၽြးေမြးျပဳစုခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးရွင္မိဘႏွစ္ပါးကိုအမွတ္တရ ဓါတ္ပံု ခံခံညားညားနဲ႔ ဧည့္ခန္းမွာ ခ်ိတ္ဆြဲေပးဖို႔ မစဥ္းစားၾကဘူး။အေကာင္ဘေလာင္ေတြ အိုးေတြ ခြက္ေတြ အပင္ေတြ အလွျပထားၾကတယ္။… ကၽြန္ေတာ္ေျပာေျပာေနတဲ့အတုေတြဆိုတာေလ…)) တကယ္ေတာ့ ၀ံပုေလြဆိုတာ တစ္ေန႔စာတစ္ေန႔ ပင္ပန္းႀကီးစြာရွာႀကံစားေသာက္ေနရတဲ့အတြက္ ဥစၥာစီးပြားေတြ ဘယ္လိုမ်ား တိုးတက္ေအာင္လုပ္ႏုိင္မွာလဲ။ တိရစာၦန္ျခင္း အတူတူေတာင္ အဆင့္အတန္း အခြဲခံရတာေလာက္အသည္းနာတာမရွိဘူးဗ်ာ။
            အံမယ္။ဒါတင္မကေသးဘူးဗ်…။ ဇာတ္သိမ္းလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေကာင္းဘူးဗ်ဳိ႕။ ပံုျပင္တိုင္းလိုလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာအေသဆိုးနဲ႔ ေသရတာခ်ည္းပဲ။ ေနာက္ဆံုး အရွက္ကြဲၿပီး ထြက္ေျပးမိတာမ်ဳိးခ်ည္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာဗ်ာ။ေကာက္လည္းေကာက္က်စ္လိုက္ရေသးတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း အႏုိင္ရလိုက္တယ္ကို မရွိဘူး။
            အထူးသျဖင့္ေတာ့ပံုျပင္တစ္ပုဒ္မွာေပ့ါ။ ထိုပံုျပင္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွမဟုတ္ပဲေနရင္းထိုင္ရင္းႀကီး အသက္ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မေကာင္းႀကံပါတယ္ဆိုတဲ့သားေကာင္ကိုလဲ ဘာမွ ဒုကၡမေပးလုိက္ရပါဘူး။ အဲ့ဒီေကာင္ေတာင္ သိေတာင္သိလိုက္ရဲ႕လားမသိဘူး။ ပံုျပင္ထဲမွာ ဒီလိုဗ်…။ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ (ကၽြန္ေတာ္) က သိုးေတြကိုစားခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႔ မေကာင္းႀကံစည္ပါသတဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္လုပ္ပံုကေတာ့ သိုးအုပ္တစ္အုပ္ထဲကိုသိုးေရၿခံဳၿပီး ၀င္မယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ၿပီးမွ သိုးေယာင္ေဆာင္ၿပီး သိုးေတြကို ဖမ္းစားမယ္ေပါ့ဗ်ာ..။ပံုျပင္အရသာ ေျပာေနရတာ တကယ္ေတာ့ ပံပုေလြေတာ္ေတာ္သိကၡာက်တဲ့ အလုပ္ဗ်။ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ရင္းအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းပဲ ဖမ္းယူးစားေသာက္ၿပီး၀ံပုေလြေတြ သတၱိျပမွာျဖစ္တယ္။ ထားပါဦးေတာ့…
            သိုးတစ္ေကာင္အျဖစ္ပိပိရိရိ သရုပ္ေဆာင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာေလ့က်င့္ခဲ့တယ္။ ရက္ကေလးအနည္းငယ္ေလာက္ ႀကိဳးစားလုိက္တာနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သိုးတစ္ေကာင္ ျဖစ္ဖုိ႔ ခုိင္ခိုင္လံုလံုၿပီးျပည့္စံုသြားတယ္။ သိုးအုပ္ထဲကို ၀င္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခုိင္ခုိင္လံုလံုၿပီးျပည့္စံုခဲ့ပါေတာ့တယ္။
            ကၽြန္ေတာ္(၀ံပုေလြ) တစ္ေကာင္ သိုးအုပ္ထဲ၀င္တဲ့ေန႕မွာ ပတ္၀န္းက်င္ဟာ လင္းခ်င္း လွပေနေတာ့တယ္။ပတ္၀န္းက်င္ကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်က္ေ၀့၀ုိက္ႀကည့္ၿပီး ေလကို တစ္၀ႀကီးရွဴသြင္းပစ္လိုက္တယ္။ ေလထဲမွာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ ရန႔ံေတြရလိုက္သလိုပဲ။ သိုးေယာင္ေဆာင္ၿပီး သိုးဖမ္းစားဖို႔ဆိုတာ အရမ္းလြယ္လြန္းေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္(၀ံပုေလြ) ဟာ သိပ္ေတာင္ စိတ္မပါခ်င္ေတာ့ဘူး။
            ထိုသိုးအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်က္ေလ့လာအကဲခတ္လုိက္တယ္။ ၀ိုင္းဖြဲစုရပ္ေနၾကတဲ့ သိုးေတြဟာတကုန္းကုန္နဲ႔ ေနေနလိုက္ၾကတာမ်ား သိပ္ႏံုအတဲ့ေကာင္ေတြျဖစ္မွန္း သိသာလြန္းလွပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ဒီေကာင္ေတြေလာက္မ်ား ငါ့မွာ မိန္းမလို မိန္းမရ ဟန္ေဆာင္ေနစရာမလုိပါဘူး။ ဂုတ္ကေနကိုက္ခ်ီၿပီးလွလွပပေလး ဖမ္းစားလို႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပံုျပင္ထဲကအတုိင္းဆိုေတာ့ ေျပာထားတဲ့အတုိင္း  ဆက္လုပ္ရတာေပါ့ေလ..။
            သိပ္မၾကာခင္မွာပဲခပ္လြယ္လြယ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စားဖို႔ ရည္ရြယ္တဲ့ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳး သိုးတစ္ေကာင္ကိုရွာေတြ႕တယ္။ အဲ့ဒီေကာင္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာေပးထားပံုရတယ္။ အ ပံုလည္းရတယ္။ဒီေလာက္နီးနီးေလး ကပ္ေနတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္အနံ႕ကိုသူမရတဲ့အတြက္ အလြယ္တကူဖမ္းမိမယ္ထင္တာပါပဲ။ အဲ့ဒီမွာတင္ အနီးကပ္ ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ဆူၿဖိဳးၿဖိဳးမဟုတ္ပဲပြေယာင္းေယာင္းျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိတယ္။ ၾကည့္ရတာလည္း တစ္မ်ဳိးပဲ။ စိတ္ထဲမသိုးမသန္႔ျဖစ္ေနတာနဲ႔ စိတ္ရွင္းေအာင္ ေသခ်ာဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ဟာ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ သိုးရဲ႕ အေရွ႕ဘက္တည့္တည့္ကို သိုးနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္….။ ၿပီးေတာ့.. ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္ဆိုင္မိလုိက္တယ္ဆိုရင္ပဲကၽြန္ေတာ့္ တစ္ကိုယ္လံုး ဆတ္ဆတ္ တုန္သြားတယ္။
            ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ကၽြန္ေတာ့ ဖမ္းဖို႔ ရည္ရြယ္မိတဲ့ မယံုႏုိင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ ျဖစ္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ကၽြန္ေတာ္လို သိုးေရၿခံဳထားတဲ့ ၀ံပုေလြကို ျမင္တဲ့အခါ အရမ္းစိတ္ေခ်ာက္ခ်ားၿပီး ဘယ္လိုမွအိေၿႏၵေဆာင္လို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ဒါဘယ္လိုမ်ားျဖစ္တာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္ကိုကၽြန္ေတာ္ေမးမိတယ္။ အေျဖကမရွိပါဘူး။ အခ်ိန္ေတြက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တလင့္လင့္ကုန္ဆံုးလာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မထူးေတာ့မည္မို႔ စိတ္ကို ျပန္ထိန္းၿပီး တျခားသိုးေတြရွိတဲ့ေနရာကို လွည့္လာမိပါတယ္။ လြယ္လြယ္ပဲ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳးနဲ႔သိုးတစ္ေကာင္ကို ထပ္ေတြ႕တယ္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ထူးျခားေနမႈကို သတိျပဳမိတယ္။ စိုးရိမ္ထိတ္လွန္႔စိတ္နဲ႔အဲ့ဒီသိုးေတြၾကည့္ေတာ့လည္း ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္သာ ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ မထူးပါဘူးကြာဆုိၿပီးတစ္ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္ မဆူၿဖိဳးရင္လဲေနေတာ့ ပံုျပင္ထဲကအတုိင္း ရရာသိုးအစစ္ျဖစ္တဲ့အေကာင္ကိုဖမ္းစားမယ္ဆိုေတာ့လဲ သိုးဆိုလို႔ တစ္ေကာင္တၿမီးမွ မေတြ႕မိဘဲ အကုန္လံုးက ၀ံပုေလြကိုသာေတြ႕ရတယ္။ သိုးတစ္အုပ္လံုးဟာ ၀ံပုေလြေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။
            ငါဘာလုပ္ရမလဲ။ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးမိတယ္။ ဟီးခ်ၿပီးေတာ့ပဲ ငိုလိုက္ရေတာ့မလား၊ ေနာက္ဆံုး ေသခ်ာသြားတာေတာ့ကၽြန္ေတာ္ ရႈံးၿပီးဆိုတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းခဲ့တာေတာင္သိုးေလးတစ္ေကာင္ေတာင္မွ ပံုျပင္ထဲမွာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ မဖမ္းျပႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ခ်က္ခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္ အနာဂတ္ေပ်ာက္သြားတယ္။ ပင္ပင္ပန္းပန္းႀကီးႀကိဳးစားလာခဲ့ၿပီးမွ ပံုျပင္ထဲမွာ ဘာမွ အရာမထင္ျဖစ္ေတာ့မယ္။
            သို႔ေသာ္လည္းပံုျပင္ထဲကအတုိင္းေတာ့ မုဆိုးတစ္ေယာက္ဟာ သိုးတစ္ေကာင္ပစ္ဖို႔ လွံထမ္းၿပီးေရာက္လာပါေတာ့တယ္။ သူလွံမပစ္ခင္ကာလ ကၽြန္ေတာ္ အၾကာႀကီး ေတြေ၀ေစခဲ့တဲ့ အေတြးေတြကို၀မ္းနည္စြာ အတည္ျပဳလုိက္ပါတယ္။ မုဆိုးဟာ တကယ္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွံနဲ႔ပစ္ဖို႔လာေနပါၿပီ။ ထိုအခ်ိန္… ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ သိုးတစ္ေကာင္ အျဖစ္လံုး၀ခံယူလိုက္တာပါပဲ။ သိုးေယာင္ေယာင္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လွံနဲ႔ ပစ္လိုက္တဲ့အခါမွာ အပစ္ခံရတဲ့ကၽြန္ေတာ္ဟာလည္းေသ၊ ေျပးတဲ့ေကာင္ေတြက ေျပး၊ အနားမွာ ညႊတ္ကြင္းေထာင္ထားတဲ့ ေကာင္ေတြကလဲမိနဲ႔….။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ သိုးေတြအကုန္ဟာ ၀ံပုေလြေတြသာ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။
        ေနာက္ဆံုး…
        ေနာက္ဆံုး..
            ကၽြန္ေတာ္(၀ံပုေလြတစ္ေကာင္) သိုးေယာင္ေဆာင္ရင္းနဲ႔ပဲ လွံခ်က္လွလွထိၿပီး ေသဆံုးသြားခဲ့ပါၿပီ။
            ေသခ်ာတာကေတာ့ဒီေလာကမွာ သိုးအုပ္ဆိုလို႔ လံုး၀မရွိပါ။ တကယ္တမ္းေတာ့ သိုးအုပ္ဆိုတာလဲ ၀ံပုေလြေတြကို သိုးေရၿခံဳ ေပးထားၾကတာခ်ည္းပါပဲ။
            တကယ္ေတာ့ဘ၀ဆိုတာ တိုလြန္းလွပါတယ္။ စိတ္ထင္ရာလုပ္ၾကပါ။ အမွားေတြ ေဘးဖယ္ထားၿပီးအျပစ္ေတြအားလံုးကို ၀န္ခံလိုက္စမ္းပါ။ တည္ၿငိမ္မႈဆိုတာနဲ႔ေနသားတက်ရင့္က်က္ဖို႔ ႀကိဳးစားသင့္ပါလ်က္နဲ႔ အေျပာင္းအလဲေတြ ဟန္ေဆာင္တာေတြလုပ္ဖုိ႔လူေတြက စိတ္၀င္စားေနၾကတာလဲ….။

About အူးစည္

has written 140 post in this Website..