ၿပိဳင္ပြဲဆိုတာ ျမင္းေတြအတြက္ပဲ။ အႏုပညာသမားေတြအတြက္မဟုတ္ဘူး လို႔ဟန္ေဂရီလူမ်ိဳး ဂီတဆရာႏွင့္စႏၵယားဆရာ Bela Bartok ကတစ္ခါတုန္းကေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့သေဘာတူတယ္။ ေနာက္ၿပီးဆက္ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ ၿပိဳင္ပြဲဆိုတာ ကေလးေတြအတြက္လည္းမဟုတ္ဘူး လို႔။ အထူးသျဖင့္ အဲဒီၿပိဳင္ပြဲဟာ ကိုယ္မဟုတ္တဲ့တျခားလူတစ္ေယာက္ပံုစံမ်ိဳးဖမ္းျပရတာမ်ိဳးဆိုရင္ေပါ့။

လြန္ခဲ့တဲ့လအနည္းငယ္ေလာက္က တီဗြီဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ အသက္ ၈ ႏွစ္သမီးေလာက္ ကေလးတစ္ေယာက္ ေတာက္ေျပာင္ ဆန္းျပားတဲ့ဒီဇိုင္းနဲ႔ အ၀တ္အစား၊ မိတ္ကပ္ေတြအပ်ံစားလိမ္းထားတာေတြ႕လိုက္သည္။ ကေလးမေလးက အခ်စ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို တကယ့္ခံစားမႈအျပည့္ ညဳတုတု ပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ဆိုေနသည္။ သူကေလး ကေနပံုကလည္း တကယ့္ဖိတ္ေခၚသည္အကထက္မေလ်ာ့။ အႏွီမိန္းကေလးသာ အသက္ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ပိုႀကီးေနပါက (အကယ္၍ကၽြန္မသမီးသာဆိုပါက + ၂၀ ႏွစ္ေပါ့) လက္ခံႏိုင္စရာ အေၾကာင္းရွိေပမည္။ အခုေတာ့ အသက္ ၈ ႏွစ္အရြယ္မိန္းကေလးတစ္ဦးအတြက္ ၄င္းအိုက္တင္မ်ားသည္ အေတာ္ပင္ စိတ္မခ်မ္းသာစရာျဖစ္ေနေတာ့သည္။ သူ႕အရြယ္ကေလးႏွင့္ပင္မလိုက္ေခ်။

၄င္းကား အလားအလာရွိသူ ၾကယ္ပြင့္သစ္မ်ားကို ရွာေဖြသည္ဆိုေသာ “talent show” တစ္ခုမွာ ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ က်န္သည့္ ကေလးေတြအားလံုး သူတို႔အသက္ကသာ ဂဏန္းတစ္လံုးစာပင္ ရွိေသးေသာ္လည္း တကယ့္ကို ဆႏၵမဲေပးပိုင္ခြင့္ရွိေသာ လူႀကီးမ်ားပမာ ၀တ္ဆင္ထားၾကသည္။ သူတို႔ လူႀကီးေတြကိုဘယ္ေလာက္ တူေအာင္တုပႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္အေပၚမူတည္ၿပီး ကေလးေတြကို အကဲျဖတ္သင့္ပါရဲ႕လား။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒါဟာ မွ်တတယ္လို႔မထင္ဘူး။ လိုေတာင္မလိုအပ္ဘူးထင္ပါတယ္။

တစ္ႀကိမ္တုန္းကလည္း ကုန္တိုက္တစ္ခုထဲ၀င္သြားေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ အကၿပိဳင္ပြဲ ဆိုတာတစ္ခု ေတြ႕ရျပန္တယ္။ ကေလးတစ္စု စင္ျမင့္ေပၚတက္လာၿပီး “မင္းလိုခ်င္တာ ငါ့မွာရွိေနတဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ ငါ့ကိုၾကည့္ေနတာ ျမင္တယ္ထိုင္ခံုေပၚကထေတာ့။ မင္း တစ္ခုခု လုပ္ပါေတာ့လား . . .” ဆိုတဲ့စာသားပါ ဘရစ္တနီစပီးယားစ္ ရဲ႕ Do something ဆိုတဲ့သီခ်င္းနဲ႔ ကၾကပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ သူတို႔ေရြးလိုက္တဲ့သီခ်င္းကိုသာမက ႏို႔နံ႔ေတာင္မွမစင္ေသးသည့္ သမီးငယ္ေလးေတြက သူတို႔ရဲ႕တင္ေလး ေတြကို လႈပ္ကာလႈပ္ကာ ကေနပံု၊ မ်က္ေတာင္တုေလးေတြကို ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ေနပံုကိုၾကည့္ကာ အမေလးတမိေတာ့သည္။ ပရိတ္သတ္ႀကီးကေတာ့ ၾသဘာေပးၾကသည္။ မိဘလုပ္သူေတြကေတာ့ ဂုဏ္ယူ၀ံ့ၾကြားစြာလက္ခုပ္တေျဖာင္းေျဖာင္းတီးၾကေလရဲ႕။ ကေလးသီခ်င္းေတြနဲ႔႐ိုး႐ိုးေလး ၿပိဳင္တဲ့တျခား အဖြဲ႕ေတြကိုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး သူတို႔အဖြဲ႕ ပထမဆုႀကီးအိမ္ကိုသယ္သြားၾကသည္။

ဒီလိုၿပိဳင္ဆိုင္မႈမ်ိဳး ကၽြန္မ မႀကိဳက္သည့္ အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ရွိသည္။ ပထမအခ်က္က ဒီကေလးေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ အရြယ္မွာ ရွိသင့္တဲ့စြမ္းရည္မ်ိဳးနဲ႔ သူတို႔ပင္ကိုယ္စြမ္းရည္အတြက္ဆုေပးခံရတာမဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ဟာ လူႀကီး ေတြနဲ႔မတူတူေအာင္ေနျပတဲ့အတြက္ ခ်ီးေျမႇာက္ျခင္းခံရတာ။ အရြယ္မတိုင္ခင္မွာ လူႀကီးေတြလိုေနဖို႔ အားေပးအားေျမႇာက္လုပ္ေပးသလိုျဖစ္ေနတယ္။ ဟုတ္ကဲ့။ သီခ်င္းကသီခ်င္းပဲဆိုတာနားလည္ပါတယ္။ ဒီသီခ်င္းေတြၾကားလို႔ ဒီကေလးေတြသီခ်င္းထဲကအတိုင္း လိုက္လုပ္လိမ့္မယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး။ ကၽြန္မလည္း PG18 အဆင့္သီခ်င္းေတြနဲ႔ႀကီးပ်င္းလာခဲ့တာပဲ။ သီခ်င္းေတြထဲကလိုေတာ့မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘရစ္တနီစပီးယားစ္ရဲ႕သီခ်င္းလိုမ်ိဳးေတြနဲ႔ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ သီဆိုကခုန္တတ္တာ ကေလးငယ္ေလးေတြ အတြက္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အေလ့အထတစ္ခုဟုတ္ရဲ႕လား။ သာမန္အျမင္မွာေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ထင္ရ ေပမယ့္ “ပင္ကိုယ္စြမ္းရည္” ဆိုတာဘာလဲဆိုတာကို ကေလးငယ္ေတြစိတ္ထဲ မွားယြင္းစြာ႐ိုက္သြင္းေပးလိုက္ တာပါပဲ။ (ကၽြန္မကေတာ့ ဒီလိုၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ၀င္ၿပိဳင္ေနၾကတဲ့ လူႀကီးေတြေတာင္ “ပင္ကိုယ္စြမ္းရည္” ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ နားလည္တယ္မထင္မိပါဘူး။ အခုေခတ္မွာ ႐ုပ္ရည္ကိုပဲ အဓိကထားေနၾကတယ္ေလ။)

ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ ကေလးေတြကို ၿပိဳင္ဆိုင္တတ္ေအာင္သင္ေပးတာမေကာင္းပါဘူး။ ဟုတ္ကဲ့။ တကယ့္ေလာကႀကီးက ၿပိဳင္ဆိုင္မႈေတြနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနတာမွန္ပါတယ္။ ၿပိဳင္ဆိုင္တတ္တဲ့အတြက္ အက်ိဳးေက်းဇူးတစ္ခ်ိဳ႕ရွိတာမွန္ပါတယ္။ ကေလးျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေရးကၽြမ္းက်င္သူ ေဒါက္တာ Sylvia Rimm ကေအာင္ျမင္တဲ့အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ငယ္ဘ၀ေတြကို သုေတသနျပဳၿပီး ေျပာတာကေတာ့ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈေတြမွာ အႏိုင္ရခဲ့ျခင္းဟာ အေရးပါတဲ့အခ်က္တစ္ခ်က္အျဖစ္ေဖာ္ျပခံရပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ကေလးငယ္ေတြဟာ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈဆိုတာကို နားလည္ဖို႔ ငယ္လြန္းပါေသးတယ္။ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈရဲ႕အဆြယ္အပြားေတြျဖစ္တဲ့ ေအာင္ျမင္ျခင္း၊ က်႐ံႈးျခင္း၊ ေ၀ဖန္ခံရျခင္း၊ အကဲျဖတ္ခံရျခင္း စတာေတြကိုတုန္႔ျပန္ႏိုင္ဖို႔လည္း ႏုနယ္လြန္းလွ ပါတယ္။ မိဘ သို႔မဟုတ္ ဆရာ ေတြဟာ သူတို႔ ကေလးေတြကို ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုမွာ ၀င္ၿပိဳင္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္မခ်ခင္ သူတို႔ကေလးေတြ ခုနက ေလာကဓံေတြကိုရင္ဆိုင္ႏိုင္ပါ့လား ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာသိထားသင့္ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ အႏိုင္ရတဲ့မိဘေတြဟာ ၀ါႂကြားဂုဏ္ယူျပတတ္ၾကတယ္။ ဒီလိုလုပ္ျခင္းဟာ သူတို႔ကေလးငယ္ကို ႐ႈံးနိမ့္သြားတဲ့တဖက္သားအေပၚမွာ စာနာစိတ္မထားတတ္ေအာင္ သင္ေပးေနရာေရာက္ပါတယ္။ တဖက္ကလည္း ႐ႈံးသြားတဲ့မိဘေတြၾကေတာ့ သူ႔ကေလးငယ္ကို ဂ႐ုဏာမိုးရြာ ကာႏွစ္သိမ့္ၾကျပန္တယ္။ အ႐ႈံးကို နည္းနည္းကေန ႀကီးႀကီးခ်ဲ႕ၾကျပန္တယ္။ ဒီလိုအျပဳအမူေတြဟာ ကေလးေတြအတြက္ သင့္ေလ်ာ္တဲ့အျပဳအမူမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔႐ႈံးနိမ့္မႈကို ဘယ္လို မွ်မွ်တတ လက္ခံရမလဲဆိုတာသင္မေပးပါဘူး။

ကၽြန္မကေတာ့ အႀကံေပးခ်င္တယ္။ ရွင္တို႔ဟာ မိဘတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈနဲ႔႐ႈံးနိမ့္မႈဆိုတာ ဘာလဲ လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုယ့္ကေလးကိုမရွင္းျပႏိုင္ဘဲနဲ႔ေတာ့ ကေလးကို ၿပိဳင္ပြဲေတြထဲ ေပးမလႊတ္သင့္ဘူး။ ကိုယ့္ကေလး႐ံႈးတာနဲ႔ ကိုယ္မေက်မခ်မ္းျဖစ္တတ္တယ္ ဆိုတာကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိရင္ အစထဲကမလုပ္ပါနဲ႔။ ကေလးေတြအတြက္ သူတို႔ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ မိခင္ဘခင္ေတြကို စိတ္ပ်က္ေအာင္၊ မ်က္ႏွာပ်က္ေအာင္ လုပ္မိတယ္ဆိုတဲ့အသိေလာက္ သူတို႔ရဲ႕ႏုနယ္တဲ့ႏွလံုးသားေလးေတြကို နာက်င္ထိခိုက္ရတာမ်ိဳးမရွိပါဘူး။ ရွင္တို႔သာ စိတ္ပ်က္သြားရင္ မ်က္ႏွာမွာေပၚလာလိမ့္မယ္။ ကေလးေတြ က်ိမ္းေသေပါက္ခံစားမိမယ္။ ကေလးေတြအမ်ားစုအတြက္ေတာ့ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုရႈံးတာထက္ မိဘကိုစိတ္ပ်က္ေအာင္လုပ္မိတာက ပိုနာက်င္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိဘတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ကိုယ့္ကေလးခံစားခ်က္ထက္ သူတို႔ရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြက ပိုအေရးႀကီး ေနတတ္တယ္။

တစ္ခါတုန္းကလည္း ႐ႈံးလို႔ကေလးကိုရိုက္ေနတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ကိုေတြ႕ရဖူးတယ္။ “နင့္ကိုငါေျပာသားပဲ။ နာနာေလ့က်င့္ပါဆိုတာ။ နင္ဘယ္ေတာ့မွငါ့စကားနားမေထာင္ဘူး။ ၾကည့္ အခု ဘာဆုမွမရေတာ့ဘူး။ အခ်ိန္ကုန္တာပဲအဖတ္တင္တယ္။” မိခင္လုပ္သူကေတာ့ ေအာ္ဟစ္ႀကိမ္းေမာင္းလို႔။ သနားစရာ ကေလး ေလးကေတာ့ မ်က္ရည္လည္ရြဲႏွင့္။ ကၽြန္မအတြက္ကေတာ့ ႏွလံုးေၾကကြဲစရာျမင္ကြင္းပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဆုေလးကမျဖစ္စေလာက္နဲ႔ဘာမွမေျပာပေလာက္တဲ့ၿပိဳင္ပြဲကေလးပါ။

ကေလးေတြကို ကေလးလိုေနၾကပါေစလားရွင္။ သူတို႔မွာ အင္မတန္မွ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစရာေကာင္းတဲ့ ျဖဴစင္မႈေလး ေတြရွိပါတယ္။ လူႀကီးေတြေၾကနပ္ဖို႔သက္သက္ သူတို႔ကို သူတို႔မဟုတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုေနေအာင္ တြန္းအားမေပးပါနဲ႔လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြအားလံုး ကေလးဘ၀ကို ႏွစ္ေပါင္းအနည္းငယ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးၾကတာပဲေလ။ သူတို႔ကိုလည္း သူတို႔ကေလး ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖတ္သန္းၾကပါေစ။ ကေလး တစ္ေယာက္က လူႀကီးတစ္ဦးလို လုပ္ၿပေနတာထက္ ပိုၿပီးစိတ္မခ်မ္းသာစရာ ရွိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒါဟာ လူႀကီးတစ္ေယာက္က သူငယ္ဘ၀ကဆံုး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့အခြင့္အေရးကို အဲဒီကေလးဆီမွာအလ်ာ္ေတာင္းေန တာပဲျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

 

Bangkok Post, Tuesday, September 27, 2011 mummy says column ပါ Napamon Roongwitoo Raise your Child, not race them ေဆာင္းပါးအားျပန္ဆုိပါသည္။

 

တေလာက သားေလးကို ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခု၀င္ၿပိဳင္ခိုင္းဖို႔ေျပာသည့္ ဇနီးသည္ရဲ႕စကားအၿပီး ေတြးမိတာေလးေတြ၊ စိုးရိမ္မိတာေလးေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ တိုက္ဆိုင္ေနတာေလးဖတ္လိုက္ရလို႔ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း တစ္ခ်ိန္တုန္းက ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ကေလးတစ္ေယာက္ေပါ့။ နယ္ၿမိဳ႕က ေက်ာင္းေလးတစ္ခုမွာ အတန္းထဲ ပထမ မရလို႔ အေမ႐ိုက္တာခံခဲ့ရဖူးတယ္။ အသားနာတာထက္ အေမစိတ္ဆိုးသြားတာကို ပို ခံစားခဲ့ရတယ္ေလ။ အလယ္တန္းေက်ာင္းေလာက္အထိ စာၿပိဳင္ခ့ဲပါေသးတယ္။ အခုေတာ့လည္းဘ၀နဲ႔နပန္းသတ္ေနရလို႔ သူမ်ားတကာေတြနဲ႔ ၿပိဳင္ခ်င္တဲ့စိတ္ သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။

 

နည္ရဲေဇာ္

(3-10-2-11)

About နည္ရဲေဇာ္

နည္ ရဲေဇာ္ has written 19 post in this Website..