အိပ္မက္

အပိုင္း (၁)

မင္းလတ္သည္ အိပ္ယာမွ ႏုိးလာသည္။ သူ႕ေခါင္းထဲမွာ ထိုေကာင္မေလး၏ ပံုရိပ္ပဲ စြဲထင္ေနသည္။ သည္အိပ္မက္ကို မက္တာ ၆လေက်ာ္ေနၿပီ။ ပထမေတာ့ ၃ပတ္မွ တစ္ခါ ႏွစ္ခါ ၊ အခုတစ္ေလာ ပိုစိပ္လာသည္။ ၃ရက္ကို တစ္ခါေလာက္ အိပ္မက္မက္လာသည္။ သူ . . . အိပ္မက္ကႏုိးတိုင္း စိတ္ထဲမွာ လြမ္းဆြတ္ေနမိသည္။ ဘာကို လြမ္းလို႕ လြမ္းမွန္းမသိ။ ထိုေကာင္မေလးကိုလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။

ဒီေန႕ မက္တာက သူနဲ႕ေကာင္မေလးႏွင့္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ေန႕လည္စာ စားေနသည္။ ေကာင္မေလးက သူ႕ကို စကားေျပာေနသည္။ သူ႕စကားေျပာဟန္ေလးက ခ်စ္စရာေလးဟု မင္းလတ္ေတြးမိသည္။ ေကာင္မေလးက သူ႕ကိုယ္သူ ‘ေမ’ ဟုသံုးႏႈန္းၿပီး မင္းလတ္ကို ‘ကိုမင္း’ ဟု ေခၚသည္။ စကားေျပာဆိုရင္း ေကာင္မေလးက ျပန္မယ္လို႕ ေျပာတဲ့အခ်ိန္ ၈း၀၀ သတင္းလိုပဲ အတိအက်ႏုိးသြားသည္။

မင္းလတ္က ေတြးေနလို႕မျဖစ္ဘူး။ ဆိုင္ဖြင့္တာေနာက္က်လီမ့္မယ္ဆိုၿပီး ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ဆိုင္လာထြက္သည္။ မင္းလတ္က ဒီစာေရးကိရိယာ ဆိုင္မွာ လူယံုျဖစ္သည္။ စာေရးကိရိယာဆိုေသာလည္း ပန္းခ်ီႏွင့္ ပတ္သက္တာေတြလည္းရသည္။ သူေဌးက ဆိုင္ကိုေနာက္က်မွလာတတ္သည္။ သူပဲအကုန္လုပ္ထားရသည္။ ဆိုင္ဖြင့္ၿပီး အိပ္မက္ထဲက ေကာင္မေလးကို အျပင္မွာေတြ႕မလားဆိုၿပီး ဆိုင္ျပင္ကို ခဏခဏထြက္ၾကၫ့္တာ သူ႕အလုပ္ျဖစ္သည္။ အဲ့ဒီအလုပ္သစ္ကိုရတာ ၃လေလာက္ရွိသြားၿပီ။ အျပင္ကိုၾကၫ့္လိုက္ ၀ယ္သူလာလွ်င္ ေျပးၿပီးလာေရာင္းလိုက္ ၿပီးလွ်င္အျပင္ကို ျပန္ထြက္ၾကၫ့္လိုက္နဲ႕ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္ရႈပ္ေနေတာ့ သည္။ တစ္ခါတစ္ေလ သူေဌးကေတာင္ ေမးသည္။ “မင္းတစ္ေယာက္တည္း အလုပ္႐ႈပ္ေနတာပဲ။ အျပင္ထြက္လိုက္ ျပန္၀င္လိုက္နဲ႔။ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ” ဆိုၿပီး

အပိုင္း (၂)

ေမသႏာၱတစ္ေယာက္ ေကာင္တာေပၚမွာ ထိုင္ၿပီးစိတ္ညစ္ေနသည္။ ဒီလူ႕ကို အိပ္မက္ထဲမွာျမင္တာေတာ္ေတာ္ ၾကာၿပီ။ ဘာျဖစ္လို႕ အဲ့ဒီလို မက္မွန္းမသိ။ ေက်ာင္းမွာတုန္းက သူ႕ကိုလိုက္တဲ့ေကာင္ေလး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျမင္ဖူးတယ္။ အဲ့ဒီလို ပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။  လူၾကားထဲမွာ ထင္သာ ျမင္သာတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။ အဲ့ဒီအေၾကာင္းကို လိႈင့္ ကို ေျပာျပလွ်င္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိသည္။ မျဖစ္ပါဘူး ဆိုၿပီးညီမ္ေနလိုက္သည္။ ၀ယ္သူေရာက္လာေတာ့ အေတြးစ ျပတ္သြားသည္။ အဲ့ဒီလူမ်ား ေစ်းလာဝယ္မလား ဆိုၿပီးေတာ့ ေမွ်ာ္ဖူးသည္။

အပိုင္း (၃)

မင္းလတ္ ေကာင္မေလးကို အိပ္မက္ မမက္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ ၄-၅ လေလာက္ ရွီၿပီ။ အဲ့ဒါလည္း မေပ်ာ္ တာ။  ေကာင္မေလးကို အျပင္မွာ မျမင္ဖူး၊ မေတြ႕ရေပမယ့္ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ ျမင္ခ်င္မိတယ္။ အဲ့ဒီ အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ေကာင္မေလးရဲ႕ စကားေျပာဟန္ေလးကို ျမင္ခ်င္မိတယ္။ သူ႕စကားေျပာဟန္ေလးကို စဲြလန္းမိ တယ္။ အိပ္မက္ထဲကေန ႏုိးလာတဲ့အထိ သူ႕စကားေျပာဟန္ေလး ၊မ်က္ႏွာေလးကို သယ္ေဆာင္မိဖူးတယ္။ ဒါ အခ်စ္လို႕ ေျပာလို႕ရတာပဲ။ အမွန္တိုင္းေျပာရလွ်င္ သူလည္း အသက္၃၀နား ကပ္ေနၿပီ။ ေက်ာင္းမွာတုန္း ကတည္းက ရည္းစားမထားဖူးဘူး။ အလုပ္ထဲေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္ အလုပ္နဲ႕ ပန္းခ်ီဆြဲတာ နဲ႕ ႏွစ္ပါးသြားေနတယ္။ သူက ပန္းခ်ီကို အေပ်ာ္တမ္းဆြဲတဲ့ သေဘာပါ။ ဘယ္ျပပဲြ မွလည္း မတင္ျဖစ္ပါဘူး။ သူ႕ဆိုင္မွာ လာ၀ယ္ရင္း ခင္တဲ့ ပန္းခ်ီဆရာေတြကိုေတာ့ ျပဖူးသည္။ သူတို႕က ျပပြဲတင္ဖို႕ေတာင္ ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတင္ျဖစ္။ သူ႕ပန္းခ်ီကို သူတစ္ေယာက္တည္း ခံစားခ်င္တယ္လို႕ ေျပာတတ္တယ္။ သူတစ္ခါမွေတာ့ ေကာင္မေလးပံုကို ပန္းခ်ီမဆြဲျဖစ္။ စိတ္ထဲမွာ အလြတ္ရေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကိုေပါ့။ အခု သူေဌးက သူ႕တူမႏွင့္ လက္ဆက္ဖို႕ ေျပာသည္။ သူ သေဘာတူလိုက္ရသည္။ သူေဌးေက်းဇူးက ရွိခဲ့တာကိုး။

အပိုင္း (၄)

ေမသႏာၱကို ႀကိဳက္ေနသၫ့္ ကိုထြန္းထြန္းက ေမသႏာၱကို လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းေနသည္။ သူ႕အ႐ြယ္က ႏွလံုးသား ကို ဦးစားေပရမယ့္ အ႐ြယ္မဟုတ္ေတာ့မွန္း သူသိသည္။ သူ႕မွာလည္း ခ်စ္သူရွိတာမဟုတ္။ ကိုုထြန္းထြန္းက အခ်မ္းသာႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ သူ႕ကို တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ထားႏုိင္သည္။ သူ႕မွာက အီမ္တစ္ခန္းပဲရွိသည္။ ဒါေတာင္ အမႈျဖစ္ေနေသးသည္။ ကိုုထြန္းထြန္းကေတာ့ သူႏိုင္ေအာင္လိုက္ေပးမည္ ဟုေျပာသည္။ သူက ဒီအီမ္ေလးမွာပဲေနခ်င္သည္။ သူ႕မိဘ၏ တစ္ခုတည္းေသာ ပိုင္ဆိုင္မႈ။ ဟိုလူ႕ကိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာေတြ႕ခ်င္မိသည္။ အခုတစ္ေလာ ေတြ႕ခ်င္စိတ္ ပိုျပင္းထန္လာသည္။ ဘာျဖစ္မွန္းမသိ။ ေနာက္ဆံုး မျဖစ္ႏုိင္တာကို စိတ္ကူးမယဥ္ခ်င္ေတာ့။ ကိုုထြန္းထြန္း ကို လက္ခံလိုက္သည္။ အဲ့ဒီညမွာပဲ ကာလရွည္ၾကာ မ မက္ ေတာ့သၫ့္ မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္မက္ခြင့္ရခဲ့သည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ထိုလူ႕ မ်က္ႏွာမွာ မိုးေတြၫႈိးလို႕ ရြာခ်ေတာ့မယ့္ဆဲဆဲဲေပါ့။ သူေျပာခဲ့တဲ့ေနာက္ဆံုး စကားက “ေမ့ အီမ္ေလးကို ကိုယ္ သိခ်င္တယ္။ ေရာက္ဖူးခ်င္တယ္။” တဲ့။  ကိုထြန္းထြန္းက လက္ထပ္ဖို႕ရက္ႏွင့္ မဂၤလာပြဲစီစဥ္ဖို႕ ရက္သတ္မွတ္လိုက္သည္။

အပိုင္း (၅)

မနက္ျဖန္ဆို မင္းလတ္ မဂၤလာေဆာင္ရေတာ့မည္။ မင္းလတ္ စိတ္ကို ဒုန္းဒုန္းခ်ၿပီး ေကာင္မေလးရဲ႕ ပံုကိုဆြဲ မည္ဆိုၿပီး ကင္းဗတ္စေပၚသို႕ စုတ္တံကိုတင္လိုက္ေတာ့သည္။ ေနာက္ဆိုေကာင္မေလးကို ေမွ်ာ္မွန္းခြင့္ ရေတာ့မည္မဟုတ္။ ဒီေန႕သည္ သူ၏ေနာက္ဆံုးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေန႕ျဖစ္သည္။ ကင္းဗတ္စ ေပၚသို႕ စုတ္တံတင္လိုက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ သူဘာမွကိုမသိေတာ့ၿပီ။ ကင္းဗတ္အျဖဴေပၚသို႕ အေရာင္မ်ိဳးစံု ျဖတ္ေျပးေနသည္။ သူစုတ္တံကိုခ်လိုက္သည္။ နာရီကို ၾကၫ့္လိုက္ေတာ့ ၄ နာရီထိုးေနၿပီ။ ေနာက္ ၅ နာရီပဲ သူ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ က်န္ေတာ့သည္။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးဆိုတာ သိေနပါလွ်က္ႏွင့္ ေမွ်ာ္မွန္းမိသည္။ သူေနာက္ဆံုး အႀကီမ္အျဖစ္ ပန္းခ်ီကို ဆြဲဆဲြငင္ငင္ၾကၫ့္လိုက္သည္။ ေနာက္ သူ႕မဂၤလာဦးအခန္း၏ ဗီဒိုေနာက္ၾကားထဲသို႕ ေသခ်ာထုပ္ၿပီး ထၫ့္လိုက္သည္။ ေအာက္မွာ သူကိုလာေခၚသၫ့္ကားေရာက္လာၿပီ။

About maung hninkharr

has written 24 post in this Website..