အပိုင္း (၆)

အခုဆို ေမသႏာၱသည္ အသက္ ၆၀နားကပ္ေနၿပီ။ သို႕ေသာ္က်န္းမာေနေသးသည္။ သူၿခံထဲမွာေနရတာ မေပ်ာ္။ သားေတြကို ေျပာၿပီး သူ႕တိုက္ခန္းေလးမွာျပန္ေနခ်င္သည္။ ဘာျဖစ္မွန္းမသိ။ အခုလပိုင္း အတြင္းမွာ သူ႕တိုက္ခန္းေလးကို လြမ္းဆြတ္သတိရေနသည္။ ေနာက္ . . . ႏွစ္မ်ားစြာက မမက္ျဖစ္ေတာ့သၫ့္ အိပ္မက္ကို ျပန္မက္သည္။ သံုးေလးခါရွီၿပီ။ တစ္ခ်ီန္တုန္းက မမက္ျဖစ္မွာေၾကာက္ေနသၫ့္ အိပ္မက္ေလးတစ္ခု ။ အခုေတာ့ ဒီျပင္စိတ္ေတြ မရီွေပမယ့္ အျပင္ေလာကမွာ တစ္ကယ္ရွီတယ္ဆိုလွ်င္ေတာ့ မေသခင္ျမင္ဖူးခ်င္ ေသးသည္။ တစ္ခါက စိတ္အာ႐ုံမ်ားစြာကို စိုးမိုးခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုေပါ့။ တိုက္ခန္းေလးကိုေရာက္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ၿငီမ္းေအးသလိုခံစားလိုက္ရသည္။ အီမ္ေဖာ္ေတြကို ထားစရာရွီတာထားခိုင္းၿပီး ၀ရန္တာေလးသို႕ ထြက္လာ သည္။ အရင္ကထက္ေတာ့ လမ္းေလးက ေျပာင္းလဲသြားသည္။

အပိုင္း (၇)

မင္းလတ္သည္ က်န္းမာေရးသိပ္ မေကာင္းခ်င္ေတာ့။ သားေတြက သူ႕ကို လာလာေခၚသည္။ သူတို႕ၿခံထဲမွာ လိုက္ေနဖို႕။ မင္းလတ္ကေတာ့ ဒီမွာပဲေပ်ာ္သည္။ သူ အေျခစခဲ့တဲ့ ဒီေနရာေလးကို။ သူ႕ဇနီးဆံုးပါးၿပီးကတည္း က လာေနခဲ့တာ။ ၄ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီေပါ့။ အေဖပ်င္းမွာစိုးလို႕ ဆိုၿပီး သားေတြနဲ႕ေျမးေတြက တစ္ပါတ္တစ္ေခါက္ အၿမဲလာသည္။ က်န္တဲ့ရက္ေတြမွာေတာ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းအၿမဲလာသည္။ သူ႕ေနာက္လမ္းက လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႕ဖို႕ မင္းလတ္ထြက္လာသည္။ ဒါသူတို႕ေန႕စဥ္လုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခု။ ၿပီးလွ်င္ သူတို႕က မင္းလတ္အီမ္မွာလာေနသည္။ ဒီေန႕ သူနည္းနည္းေတာင္ ေနာက္က်ေနၿပီ။ အိပ္မက္ေလးက လာ မက္ေနလို႕။ ဒီ အရြယ္မွာမွ လာမက္တာ မင္းလတ္ သူ႕ကိုယ္သူ အံ့ၾသမိတယ္။ စိတ္က စြဲလန္းေနလို႕ျဖစ္မွာ ပါဆိုၿပီး ေျဖသိမ့္လိုက္သည္။

အပိုင္း (၈)

သူငယ္ခ်င္းေတြျပန္သြားေတာ့ သူသီမ္းထားခဲ့တာၾကာၿပီ ျဖစ္ေသာ ပန္းခ်ီကားေလးကို ဗီဒုိေနာက္မွေနယူလိုက္ သည္။ ႏွစ္ကာလၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ပန္းခ်ီကားေလးမွာ ေဆးေရာင္ေတြ ပ်ံ႕လြင့္ေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မင္းလတ္ စိတ္ ထဲမွာေတာ့ မေန႕ကဆြဲခဲ့ေသာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လိုျမင္ေနသည္။ ကုတင္ေပၚမွာ လဲၿပီးၾကၫ့္ေနလိုက္ သည္။ မင္းလတ္ ပန္းခ်ီကားကို ဖက္လ်က္သားအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ သူ အိပ္မက္ မက္ေနသည္။ ‘ေမ’ ဆိုတဲ့ ေကာင္မ ေလးက သူ႕ကို အီမ္လိုက္ပို႕ေပးဖို႕ေျပာသည္။ သူက ဘယ္မွာေနတာလဲဆိုေတာ့ ေကာင္မေလးက အီမ္လိပ္စာ ေျပာျပလိုက္သည္။ ေကာင္မေလးေျပာတဲ့ လမ္းနံပါတ္ကို ၾကားေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ အံ့အားသင့္ သြားသည္။ ဒါ မင္းလတ္ရဲ႕ဘဝမွာ ေကာင္မေလးရဲ႕ ပန္းခ်ီကားကို ဖက္ၿပီးမက္ခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးအႀကီမ္  အိပ္မက္ျဖစ္ခဲ့သည္။

အပိုင္း (၉)

ေဒၚေမသႏာၱ တစ္ေယာက္ ေခါင္းအရမ္းမႈးေနသျဖင့္ အိပ္ယာထဲ လွဲေနသည္။ အီမ္ေဖာ္မေလးေတြက ေနာက္ မွာထမင္းခ်က္ေနရင္း စကားေျပာသံၾကားလိုက္ရသည္။ “ငါတို႕ေနာက္ေဖးခန္းက အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္ဆံုး သြားတယ္။နာမည္က ဦးမင္းလတ္တ့ဲ။ ဘယ္အခ်ိန္ကဆံုးမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ သူ႕က ကုတင္မွာ ပန္းခ်ီကားႀကီး ဖက္လ်က္သားနဲ႕တဲ့။”

ေဒၚေမသႏာၱတစ္ေယာက္ ေနာက္ေဖးသြားဖို႕ ထလိုက္ရင္း မတ္တပ္မရပ္မိခင္ပဲ ျပန္လဲက်သြားသည္။ သူသိလိုက္တာက အီမ္ေဖာ္မေလးႏွစ္ေယာက္ “အဖြား . . . အဖြား”  နဲ႕ ေခၚသံက သူ႕ဘ၀ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးၾကား လိုက္တဲ့ အသံပဲျဖစ္သည္။

About maung hninkharr

has written 24 post in this Website..