{ပထမေတာ့ကိုေနဝန္းနီးကိုေကာ္မန္႕ေရးေနတာပဲ၊ ေနာက္ေတာ့ေရးရင္းနဲ႕ေဆြးေႏြးေစခ်င္လို႕ပို႕စ္ျဖစ္သြား ပါတယ္၊ }

ေရႊစံခ်ိန္စံနစ္(gold standard)ကို၁၈၁၃ ခုႏွစ္ဂရိတ္ျဗိတိန္မွာ စခဲ့ျပီး၁၈ရာစုအလယ္ေလာက္က

ဥေရာပမွာက်င့္သုံးရင္းကေန တျဖည္းျဖည္းျပန္႕ႏွံ႕လာခဲ့ရာက၊ ၁၉၃၀ခုႏွစ္ရဲ့

(စူးအက္တူးေျမာင္းအျပီးမွာဝယ္မဲ့သူမွန္းျပီး ပစၥည္းေတြစြပ္ထုတ္တာကစတဲ့)ကမာၻစီးပြါးပ်က္ကပ္ ေၾကာင္႕

အဲဒီတၾကိမ္(က်င့္သုံးေနခဲ့တဲ့ဥေရာပႏိုင္ငံ)တခ်ိဳ႕က မက်င့္သုံးခဲ့ေတာ့တာရွိခဲ့ပါေသးတယ္။

၁၉၄၄ ခုႏွစ္မွာဘ႐ိုက္တန္ဝုဒ္(Bretton Woods, New Hampshireမွာက်င္းပခဲ့တာပါ)

သေဘာတူညီခ်က္နဲ႕အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေငြေၾကးရံပံုေငြအဖြဲ႕(International Monetary Fund- IMF)

ကိုထူေထာင္ခဲ့ပါတယ္။

၁၉၄၆ခုႏွစ္မွာ ကုန္သြယ္ေရးလိုအပ္ခ်က္အရအေမရိကန္ေဒၚလာကိုခ်ိတ္ဆက ္(Peg)ျပီး၊ ေရႊကိုပံုေသ တန္ဖိုး(fix)

ထားတဲ့ေရႊစံခ်ိန္စံနစ္ကို အဲဒီတုန္းကလက္မွတ္ထိုးခဲ့ၾကတဲ့ ၄၅ ႏိုင္ငံက သေဘာတူခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၄၇

ခုႏွစ္မွာအဲဒီဘ႐ိုက္တန္ဝုဒ္ကပဲဂတ္(General Agreement on Tariffs and Trade-GATT)ကိုထူေထာင္ခဲ့ျပီးအဲဒီ

(GATT)အဖြဲ႕ၾကီးကပဲ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္မွာ (World Trade Organization- WTO) ရယ္လို႕ျဖစ္လာတာပါ။

ေရႊစံခ်ိန္စံနစ္က အားသာခ်က္ေတြရွိေပမဲ့အားနည္းခ်က္ေတြမ်ားခဲ့တဲ့စံနစ္တခုပါ။

အားနဲခ်က္မ်ားစြာထဲကထင္ရွားတာ တခုကိုေျပာရရင္တူးလို႕ရတဲ့ေရႊပမာဏဟာႏိုင္ငံတကာ

ကုန္သြယ္ေရးအားေကာင္းလာတဲ့ေရရွည္မွာ ကိုယ္ႏိုင္ငံကလည္ပတ္သုံးစြဲေနတဲ့ေငြေၾကး(circulation money)

ကို ကာဗာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။

ဒီလိုနဲ႕၁၉၇၁ခုႏွစ္ဩဂုတ္လ၁၅ ရက္ေန႕မွာေရႊစံခ်ိန္စံနစ္ကိုဖ်က္သိမ္းခဲ့တယ္လို႕ဆိုပါတယ္။

(အာမခံေရႊေတြလဲျပန္ထုတ္ယူခဲ့ၾကတဲ့အေသးစိတ္ကိုေတာ့မသိပါဘူးေနာ္)  ျပီးေတာ့ေငြေၾကး

ေပၚလစီအရခ်ိတ္သင့္ခ်ိတ္၊ ေမွ်ာသင့္ေမွ်ာရမဲ့ဒီလိုေခတ္မွာေရႊစံခ်ိန္စံနစ္က သုံးလို႕မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ေငြမာတယ္ဆိုတာ အဲဒီႏိုင္ငံရဲ့ကုန္သြယ္ေရးအသာရမႈ(Trade surplus)နဲ႕သာ

တိုင္းတာတဲ့ေခတ္ကိုေရာက္သြားပါျပီ။  ခုဆို၂၀၁၀ခုႏွစ္မွာကုန္သြယ္ေရး လိုေငြျပမႈ(Trade deficit)

အတြက္ျပည္ပေငြေပးေငြယူရွင္းတမ္း မွာအန္ကယ္ဆမ္ၾကီး(USA)ကေပါက္ေဖာ္တရုတ္ကိုဘီလီယံ ၅၀၀

ေက်ာ္ေပးစရာရွိသြားခဲ့ပါတယ္။ ေစ်းကြက္ရွယ္ရာၾကီးသူႏိုင္ စတမ္းျဖစ္လို႕အသာစီးမရေတာ့တဲ့

အန္ကယ္ဆမ္ရဲ့ေငြေၾကးေစ်းကြက ္ပ်က္ပါေတာ့တယ္။  ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္တြက္ခ်က္ရလြယ္ကူေအာင္၊

နားလည္လြယ္ေအာင္အိုင္အမ္အက္ဖ္ကေတာ့ကန္ေဒၚလာနဲ႕ သူ႕ရဲစာရင္းဇယားမ်ားကိုေဖာ္ျပေနရမွာပါ။

ခုေနလုပ္ခ်င္ရင္ေတာ့တခုေတာ့ရွိပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ့ေငြေၾကးစံနစ္ကိုအာဆီယမ္ႏိုင္ငံတခုခုနဲ႕

ခ်ိတ္ဆက္တဲ့နည္းပါပဲ။  ဒါကလဲ ႂကြက္နဲ႕ဖားၾကိဳးတူတူခ်ည္ထားတာမ်ိဳးပါပဲ။  ကုန္းေပၚမွာေတာ့အိုေကမွာပါ။

ဖားေရထဲဆင္းရင္ႂကြက္ေသရမွာပါ။  အေကာင္းဆုံးကေတာ့ႏိုင္ငံတခုအေနနဲ႕ႏိုင္ငံတကာေစ်းကြက္မွာ

သင့္သေလာက္ကုန္သြယ္မႈ ႈေစ်းကြက္ရွယ္ရာပါႏိုင္ရႏိုင္္ေရးပါ။  သယံဇာတေတြဒီအတိုင္းေရာင္းစားမဲ့အစား

ကုန္ေခ်ာထုတ္ေရာင္း (Value added)စံနစ္ကိုက်င့္သုံးရမယ္ ဆိုတာလူတိုင္းသိတဲ့ကိတ္စပါ။

ကိုယ္ႏိုင္ငံမွာစက္ကိရိ ယာနဲ႕နည္းပညာမျပည့္စုံရင္အခုကိုယ္သယံဇာတကိုဝယ္ျပီး

ကုန္ေခ်ာထုတ္ေနတဲ့ႏိုင္ငံကိုဒီမွာလာထုတ္ ဆိုျပီးအက်ိဳးတူပူးေပါင္းတဲ့နည္းရွိပါတယ္။

ဒီအတိုင္းေတာ့မေရာင္းေတာ့ဘူးဆိုရင္သူတို႕လဲလာရမွာပါ။  ဝက္သားထုတ္ထိုး

သယ္ဝက္သားရွိရာလာရမွာေပါ့မဟုတ္ဘူးလား။  ဒို႕ကပစၥည္းဆိုက္မယ္မင္းတို႕က စက္နဲ႕ေငြစိုက္ေပါ့ေနာ္။

{အဲဒီေလာက္ေတာ့လဲ(Economic and Social Commission for Asia and the Pacific-Escap)မွာ

အၾကာၾကီးလုပ္လာခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာေမာင္ျမင့္ေျပာမယ္လို႕ထင္ပါတယ္။ ထားပါေတာ့။ }

ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံဟာသူ႕ဝင္ေငြရဲ့၁၀ရာခိုင္ႏႈန္း ကိုျပန္လည္ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမျပဳႏိုင္သေရြ႕တိုးတက္ဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးတဲ့။

လြယ္လြယ္စဥ္းစားရင္ျမန္မာျပည္ကလူတေယာက္စီတိုင္းက ကိုယ္ဝင္ေငြရဲ့ဆယ္ပံုတပံုကိုစုႏိုင္ဘီဆို ရင္အဲဒီေန႕

ကစျပီးစီးပြါးဖြံ႕ျဖိဳး တိုးတက္မဲ့လမ္းေၾကာင္းေပၚေရာက္ပါျပီ။ အရွိန္မပ်က္ေတာ့ဂ႐ုစိုက္ ရအုန္းမွာေနာ္။

ငါးႏွစ္ဆက္တိုက္သြားႏိုင္ရင္ေတာ့အိုေကပါတယ္တဲ့။  ႏိုင္ငံတကာေစ်းကြက္မွာသင့္

သေလာက္ကုန္သြယ္မႈေစ်းကြက္ရွယ္ရာပါႏိုင္လာျပီဆိုတဲ့ အဆင့္တခုကိုေရာက္လာရင္

ဘယ္လိုေငြေၾကးစံနစ္က်င့္သုံးရမယ္ဆိုတာ(ထိုင္းတို႕လို)မုဆိုး စိုင္သင္ျဖစ္ လာမွာမို႕

ေငြေၾကးေပၚလစီအတြက္ဆိုရင္ေတာ့ခုႏွယ္ခါ(သုေမာင္၏စကားလုံး) စဥ္းစားရင္ေစာေနပါေသးတယ္လို႕

ထင္ျမင္မိပါေၾကာင္းပါခင္ဗ်ာ။

About thit min

thit min has written 94 post in this Website..