“ကိုိေပါက္လမ္းသလားေနသည္ အပိုင္း(၁၃)”
(ေတာင္ပုိငး္လမ္းဆုံ ျမဳိ႔ေအာင္ပနး္)
ေတာင္ၾကီးကေန ေအာင္ပန္းကုိ သြားမယ္ဆုိေတာ႔ အရင္ဆုံးလုိင္းကားကုိစုံစမး္ရပါတယ္။
ေအာင္ပန္းကားက မနက္ ဆယ္႔တစ္နာရီခြဲမွာ စထြက္ပါသတဲ႔၊
ကားဂိတ္ကေတာ႔ ေစ်းေျမာက္ဘက္အဆုံးအေနာက္ဖက္ေဒါင္႔နားေလးမွာ ကင္းတဲလုိအေဆာက္အဦေလးထဲကေန လက္မွတ္ေရာင္းေပးတာပါ။

ေအာင္ပနး္ကားဂိတ္


အဲဒါနဲ႔ လက္မွတ္ျဖတ္ေတာ႔ ဟုိငး္လတ္ကား ဘဲရွိတယ္။
ေရွ႔ခနး္ကတစ္ေယာက္ရမယ္ဆုိတာနဲ႔ဆယ္႔တစ္နာရီခြဲထြက္မယ္႔ကားလက္မွတ္ကိုျဖတ္လာခဲ႔ပါတယ္။
မဒမ္ေပါက္ကေရွ႔ခန္းက်ေနာ္ကေတာ႔ေနာက္ခန္းေပါ႔။
ေအာင္ပနး္ကေန ကေလာနဲ႔လြဳိင္ေကာ္ဘက္ကုိသြားျပီးမွေတာင္ၾကီးကိုတစ္ေခါက္ျပန္လာရမွာပါ။
ကားဂိတ္နဲ႔တည္းခုိခန္းက မန္းေလးလုိဆုိရင္ တစ္ျပေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေ၀းပါတယ္။
နီးနီးေလးဆုိေတာ႔လဲ ကားမငွားခ်င္။
တည္းခုိခန္းကေကာင္ေလးေတြက တြန္းလွည္းေခၚေပးပါတယ္ ေစ်းကေတာ႔ 1500။
ေစ်းနားနီးေတာ႔ တြန္းလွည္းေခၚရတာအဆင္ေျပပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔အထုပ္အပုိးေတြလွည္းေပၚတင္ လူကလမး္ေလွ်ာက္ ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ႔က်ေနာ္တုိ႔စီးရမယ္႔ကားက
ဟုိင္းလတ္ကားအျဖဳေရာင္ေလး။
ပစၥည္းေတြကားေပၚတင္မယ္လုပ္ေတာ႔ ကားဆရာနဲ႔စပယ္ယာက ခဏေလးဆုိေဘးခ်ထားေတာ႔
သူမ်ားအိမ္အရိပ္ေအာက္မွာသြားခုိေနရပါတယ္။
အဲဒီေန႔မွ ေနကလဲ အေတာ္ေလးပူပါတယ္။
ေရွ႔ခန္းထုိ္င္ရမယ္႔လူက ျပႆနာမရွိေပမယ္႔ ေနာက္ကလုိက္မယ္႔သူက ထုိင္စရာပူရပါတယ္။
ကားေခါင္မုိးေပၚမွာလည္းပစၥည္းကျပည္႔ရုံတင္မက ေမာက္လွ်ံလုိ႔ေနပါတယ္။
ကားေအာက္ခန္းတစ္၀က္ေလာက္ကလဲ ပစၥည္းအျပည္႔ ။
လြတ္ေနတဲ႔ထုိင္ခုံမွာလဲ ေနရာလပ္မက်န္ေအာင္လူအျပည္႔။
က်ေနာ္က ကားဆရာကို က်ေနာ္အတြက္ေနရာခ်န္ထားေနာ္ဆုိေတာ႔ မပူပါနဲ႔ ဆုိတဲ႔သေဘာနဲ႔ေခါင္းဆတ္ျပပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ဆယ္ႏွစ္နာရီထုိးတာေတာင္ကားက ပစၥည္းတင္မျပီးေသး။
က်ေနာ္အထုပ္ေတြကလဲ ဘာမွ မတင္ရေသး။လူထုိင္ဘုိ႔ဆုိတာကေတာ႔ ေ၀လာေ၀း။
စပယ္ယာေလးမွာလဲ ကားေခါင္မုိးေပၚတက္လုိက္ ေနရာေတြျပင္ထားလုိက္နဲ႔ ေနပူၾကီးထဲမွာေခ်ြးတလုံးလုံး။
ကားထြက္မယ္လုိ႔လုပ္ေတာ႔ ေအာက္မွာ က်ေနာ္အပါအ၀င္ထုိ္င္စရာမရေသးတဲ႔လူကႏွစ္ေယာက္။
အဲဒိီမွာစပယ္ယာက ေနာက္မွထုိ္င္ေနတဲ႔ မိန္းမ၀၀ၾကီးကုိေနာက္ကားမွလုိက္လုိ႔ေျပာေတာ႔ မိန္းမၾကီးကလဲ
“ထုိင္ျပီးသားဖယ္မေပးနုိင္ဘူး ေန႔တိုိငး္နင္တုိ႔နဲ႔အသြားအျပန္လုိက္ေနတာ လူက်ပ္မွ မၾကီးက်ယ္နဲ႔”လုိ႔ဆုိပါတယ္။
သူ႔ဘက္က ေနၾကည္႔မယ္ဆုိရင္လဲ မွန္တာပါဘဲ။
အဲဒါနဲ႔က်ေနာ္ပစၥည္းေတြကို တင္ ကားေနာက္ျမီးမွာ သံေသတၱာတစ္လုံးခ် “ဆရာၾကီးလာ”ဆုိျပီးက်ေနာ္ကုိေနရာေပးပါတယ္။
သံေသတၱာကေတာ႔ ကားေပၚမွာသုံးပုံတစ္ပုံ က်န္တဲ႔တစ္ပုံကေတာ႔ေလထဲမွာ။
ေသတၱာျပဳတ္မက်ေအာင္ေတာ႔ ကားနဲ႔တြဲျပီး သံၾကိဳးနဲ႔တုပ္၊လူျပဳတ္မက်ေအာင္ေတာ႔ ကားေခါင္မုိးက ၾကဳိးကြငး္ကိုလက္နဲ႔ကိုင္ေပါ႔။
အဲဒါနဲ႔ကားထြက္မယ္လဲလုပ္ေရာ ေကာင္ေလး ၄ေယာက္က က်ေနာ္တုိ႔ဘယ္က လုိ္က္ရမွာလဲဆုိျပီး ေရာက္လာပါေတာ႔တယ္။
ကားဆရာက နည္းနည္းေတာ႔ သည္းခံလုိ္က္ပါ ဟဲဟုိးေရာက္ရင္လူေခ်ာင္မွာပါလုိ႔ေျပာပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာမွကားထြက္ပါတယ္။
က်ေနာ္ကေတာ႔သံေသတၱာေပၚမွာ။
ကားေပၚပါသူအားလုံး ပူးပူးကပ္ကပ္တုိးတုုးိေခြ႔ေခြ႔ မရ ရေအာင္ထုိ္္င္။
ေနာက္တက္လာတဲ႔ေက်ာင္းသားေလးေယာက္ကေတာ႔ ကားေျခတင္ခုံေပၚမွာေျခေထာက္တစ္ဖက္ရပ္။
က်န္တဲ႔ေျခေထာက္ တစ္ဖက္ကေလထဲ လက္က ေတာ႔ေခါင္မုိးက သံတန္းကုိဆြဲလုိ႔လုိက္။
အဲလုိမွ မလုိက္ဘူးဆုိရင္လဲ လုိရာခရီးကိုမေရာက္နုိင္ပါဘူး။
ကားထြက္တယ္ဆုိမွဘဲ ေလေအးေလးရလုိ႔ ေနသာထုိင္သာရိွေပမယ္႔ အမိုိးအကာမပါေတာ႔ ေခါငး္ေပၚမွာေတာ႔ ေနေရာင္ခပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔လဲ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ကထြက္လုိ႔အဆင္းလမ္းေရာက္တာနဲ႔ သစ္ပင္ေတြကလမ္းကုိအုပ္မုိးထားေတာ႔ အရိပ္ရပါတယ္။
ေကာင္ေလးေတြက ေခါင္မုိးေပၚတက္လုိက္မယ္လုပ္ေတာ႔ စပယ္ယာေကာင္ေလးက ေအးသာယာေက်ာ္မွတက္လုိ႔ျပန္ေျဖပါတယ္။
ဆက္လာေနရင္း ေအးသာယာမေရာက္ခင္လမ္းခုလတ္မွာလူတစ္ေယာက္က လက္ျပအတား ကားကလဲရပ္ေပးမယ္လုိ႔အရွိန္ေလ်ွာ႔ေရာ ကားေပၚပါလာသူ အားလုံးက “မဆန္႔ေတာ႔ ဘူး ေတာ္ေလာက္ျပီ”လုိ႔ မတုိင္ပင္ဘဲ ညီညီညာညာ၀ုိင္းေအာ္ေတာ႔စပယ္ယာေလးက လက္ခါျပျပီး ကားဆက္ထြက္ပါေတာ႔တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာမွ တစ္ကားလုံးက အားရ၀မ္းသာနဲ႔ ရီလုိက္ၾကတာ ေပ်ာ္စရာၾကီး။
တစ္ခါတစ္ရံမွာခက္ခဲပင္ပန္းေပမယ္႔လဲ အခက္အခဲထဲကေန စိတ္ခ်မ္းသာစရာကို ရေအာင္ရွာနုိင္တာ
စိတ္သက္သာရ ရတယ္လုိ႔ ထင္မိပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲကားေသးေသးေလးထဲမွာျပည္႔က်ပ္ညွပ္ေနေပမယ္႔ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ႔ေက်ာငး္သားေတြရဲ႕အိတ္ေတြကုိ ယူေပးထားတဲ႔သူကယူ၊
ေျခေထာက္တစ္ဖက္ထဲတင္ထားရတဲ႔သူကုိ ေနာက္တစ္ဖက္ထပ္တင္လုိ႔ရေအာင္ ေနရာက်ဳံ႔ေပးသူကက်ဳံ႔ေပး၊
မလုိက္ရမွာစုိးလို႔ စပယ္ယာကို ရန္ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ မိန္းမ၀၀ၾကီးကလဲေနာက္ကေက်ာငး္သားေလးေတြကို “ဖုိးသားတုိ႔ရလား”
လုိ႔ေမးျပီး ထပ္က်ဳံ႔လုိ႔မရေလာက္တဲ႔ေနရာေလးကို ေတာင္ ရသေလာက္ထပ္က်ဳံ႔ေပးပါတယ္။
ထုိင္တာၾကာလာလုိ႔ေညာင္းေလာက္ျပီထင္ရင္ “ေနသာလား ရလား”ဆုိျပီးအေနအထားေျပာငး္ရေအာင္ ေျခေထာက္
ဆန္႔လုိ႔ရေအာင္ေနရာျပင္ေပးလုိ႔ေပးနဲ႔တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ရုိင္းပင္းၾကတာ ခ်စ္စရာေကာငး္လွတဲ႔ နယ္သူနယ္သားေတြရဲ႕စိတ္ဓါတ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။
ေျပာပုံဆုိေပါက္ မ်က္ႏွာက်အေနအထားၾကည္႔ရတာ အေ၀းကလူေျမျပန္႔သားဆုိလုိ႔ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ဘဲပါမယ္ထင္ပါတယ္။
က်ေနာ္႔ေဘးနားထုိင္တဲ႔ကေလးမေလးေတြကလဲ “ေလးေလးရလား” ဆုိျပီး အားနာစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ေမးပါတယ္။
ဒါနဲ႔ဘဲကားေလးက တရိပ္ရိပ္နဲ႔ေျပးေနရင္းက ေအးသာယာလဲေရာက္ေရာ ေနာက္တြယ္ေနတဲ႔ကေလးႏွစ္ေယာက္က ေခါင္မုိးေပၚတက္သြားပါတယ္။
က်ေနာ္ကားေနာက္ကထုိင္လုိက္လာေတာ႔ ေတာင္တန္းေနာက္ခံၾကားကေျမျပန္႔လြင္ျပင္လုိလွပတဲ႔ေနရာေတြ၊
စပါးခင္းေတြ ၊ ျပာလြင္တဲ႔ေကာင္းကင္ၾကီးရဲ႕ေနာက္ခံနဲ႔ ျဖဴလြလြတိမ္ေတြ၊
ေတာင္ကမၻားယံေတြျမင္ရေတာ႔ဓါတ္ပုံရုိက္ခ်င္တာမွလက္ကိုယားေနတာပါဘဲ။
ဒါေပမယ္႔ ရုိက္ခြင္႔မသာပါဘူး။
မေတာ္လုိ႔ကားေဆာင္႔ရင္ ျပဳတ္က်သြားမွာစုိးလုိ႔ပါ။
သိပ္မၾကာခင္ ေရႊေညာင္ ေရာက္ေတာ႔လူတစ္ေယာက္ဆင္းတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဓါတ္ပုံတစ္ပုံေတာ႔ အမိအရရုိက္လုိက္ပါေသးတယ္။

ေရြေညာင္ျမိဳ႔တစ္ေနရာ


အဲဒီကေနဆက္သြားေညာင္ေရႊေရာက္ေတာ႔ အိမ္တစ္အိမ္ကုိ ၀င္ျပီးပဲအိတ္ေတြခ်ပါတယ္။

ဒါလူနည္းနည္းေလး ဆင္းျပီးတာေလ


အဲဒီမွာကားလဲခဏနားေရာ ေနာက္ကလုိက္လာတဲ႔ေက်ာင္းသားေလးေတြက ေခါင္မုိးေပၚတြယ္တိုက္သြားၾကပါတယ္။

က်ေနာ္ထုိ္င္တဲ႔ေသတၱာေပၚေကာင္းေလးတစ္ယာက္ခဏထုိင္ေနတယ္


အဲေတာ႔ကားေပၚမွာေျခဆန္႔လက္ဆန္႔လုပ္လုိ႔ေတာ႔ရသြားပါတယ္။

ေအာင္ပန္းကို သြားတုံး ကစီးတဲ႔ကား


လမ္းမွာေတာ႔ ဆင္းသူတက္သူကအဆက္မျပတ္ေတာ႔ကားကေတာ႔ လူေခ်ာင္သြားလုိက္ က်ပ္သြားလုိက္နဲ႔
လမး္ေပၚမွာ တရိပ္ရိပ္ေျပးုလုိ႔ ခရီးေတြဆက္ေနပါတယ္။
လူေခ်ာင္သြားတဲ႔အခါၾကျပန္ေတာ႔ ကားေရွ႔ခနး္က ပစၥည္းေတြကျပဳတ္ျပဳတ္က်လာေတာ့၀ို္င္းထိန္းၾက။
အလုပ္ေတြကို ျဖစ္လုိ႔ပါဘဲ။

ဒါကေတာ႔ ေညာင္ေရႊျမဳိ႔အ၀င္ ဒီနားမွာ အင္းေလးကုိသြားတဲ႔ ကားေတြငွားရတယ္တဲ႔


အေတာ္ေလးၾကာၾကာေမာင္းျပီးတဲ႔အခါ ဟဲဟုိး ျမဳိ႔ထဲကို၀င္လာပါတယ္။
ဟဲဟုိးျမိဳ႕ထဲေရာက္လုိ႔ တစ္ေနရာမွာ ေစ်းတနး္ၾကီးေတြ႔ရပါတယ္။
ေစ်းပြဲေတာ္လုပ္ေနတယ္ဆုိတဲ႔ေနရာက ကားလမ္းမ အေနာက္ဘက္ျခမး္မွာပါ။
အဲဒီမွာကားေပၚကလူအေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ ကားဆရာေျပာတဲ႔အတုိင္းဆင္းၾကပါတယ္။
ပစၥည္းေတြလဲအေတာ္မ်ားမ်ား ခ်လုိက္ေတာ႔ ကားကလူအေတာ္ေလးေခ်ာင္သြားပါတယ္။
ေခါင္မုိးေပၚက ေက်ာင္းသားေလးေယာက္ရယ္ ေရွ႔ခန္းက 2ေယာက္ရယ္ ေနာက္ခန္းက က်ေနာ္အပါအ၀င္ငါးေယာက္ဘဲ
ေအာင္ပနး္ခရီးဆုံးထိလုိက္မယ္႔သူပါလာပါတယ္။

၀န္ေပ႔ါသြားတဲ႔ကားေလးက ခပ္သြက္သြက္။
လူစုစုရွိရင္ ၀င္ရပ္၊လုိက္မယ္ဆုိ္ေခၚတင္နဲ႔ခရီးဆက္ခဲ႔ပါတယ္။
လမး္တစ္ေနရာေရာက္ေတာ႔ ပန္းစီးေတြတစ္ေပြ႔တစ္ပုိက္နဲ႔ တုိင္းရင္းသူႏွစ္ေယာက္တက္လာပါတယ္။
သူတို႔က ကားေနာက္ျမီးကလုိက္ရေတာ႔ က်ေနာ္႔ေဘးက ကေလးမေလးက သူတုိ႔ပန္းစီးေတြကို ကိုင္ေပးထားပါတယ္။
ညီအမျဖစ္ပုံရပါတယ္ ရုပ္ကအေတာ္ေလးဆင္ပါတယ္။
အသားက ညဳိညဳိ သူတုိ႔နွစ္ေယာက္ကေတာ႔ အျပန္အလွန္စကားေတြေျပာလုိက္ရီလုိက္။
သူတုိ႔ေျပာတဲ႔ဘာသာစကားကုိ ကုိယ္လဲမသိေတာ႔ ဘာေတြသေဘာက်ေနသလဲဆုိတာေတာ႔ က်ေနာ္လဲမသိ။
ခဏေနေတာ႔ သူတုိ႔ နွစ္ေယာက္ဆငး္သြား။
ကားခေပးေတာ႔ ပလပ္စတစ္အိတ္နဲ႔ထည္႔ထားတဲ႔ ႏွစ္ရာတန္ႏွစ္ရြက္။
ေနာက္ပန္းစီးၾကီးထဲက အခက္တစ္ခ်ဳိ႔ကိုခြဲ တလမ္းလုံးကုိင္ေပးထားတဲ႔ ကေလးမေလးကို
“ ဘုရားတင္ဘုိ႔ “ဆုိျပီး အသံ၀ဲ၀ဲေလးနဲ႔ေျပာျပီးေပးသြားပါတယ္။
ဒီျမင္ကြင္းကိုျမင္ရေတာ႔ စိတ္ထဲမွာအလုိလုိ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္။
စပယ္ယာလက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ႔ အဖာတစ္ရာနဲ႔ပုိက္ဆံေတြကုိ ျမင္ေတာ႔
100တန္ 200တန္ေငြစကၠဴအသစ္ေတြကိုလဲေပးတယ္ဆုိေပမယ္႔လဲသြားေရးလာေရးလြယ္ကူတဲ႔ျမဳိ႕ျပမွာသာ
အဆင္ေျပေပမယ္႔ အခုလုိ နယ္မွာေတာ႔ ပလတ္စတစ္အိပ္နဲ႔ထဲ႔ထားတဲ႔ေငြစကၠဴေတြကို သုံးေနရတုံးပါဘဲ။
ကားကေအာင္ပန္း ေအာက္ေစ်းအ၀င္၀နားမွာရပ္မယ္ေျပာပါတယ္။
ေအာင္ပနး္ကမိ္တ္ေဆြေတြကို ဘယ္မွာတည္းရင္ေကာငး္မလဲေမးေတာ႔ ရူ႔ခင္းသာမွာတည္းလုိ႔ေျပာၾကတာနဲ႔
စပယ္ယာေလးကုိ တည္းခုိးခန္းေရွ႔ေရာက္ေအာင္ပုိ႔ေပးပါလုိ႔ မွာရပါတယ္။
ေနာက္ေအာင္ပနး္ျမဳိ႔မွၾကိဳဆုိပါ၏ဆုိတာေလးကုိ ေက်ာ္လာခဲ႔၊
လမ္းအေရွ႔ဘက္မွာ ဗုိလ္ဗထူး အထိမ္းအမွတ္ေက်ာက္တုိင္ေလးအလြန္ေရာက္ေရာ ကေမၻာဇဘဏ္ ကိုျမင္ရ။

လမ္းျပမွတ္တုိင္ ေအာင္ပန္း လမ္းဆုံေလ


ခဏေနေတာ႔ လမ္းဆုံလမ္းခြေရာက္တဲ႔အခါ လမ္းညြန္ဆုိင္းဘုတ္ကေလးကိုျမင္ရေတာ႔မွ
ရွမး္ျပည္ေတာင္ပုိငး္မွာ ဘယ္ေနရာကိုသြားသြားေရာက္တဲ႔လမ္းဆုံျမဳိ႔ဟာ “ေအာင္ပနး္”ျမဳိ႔ဆုိတာသိလုိက္ရပါတယ္။

လမ္းျပ မွတ္တုိင္ေလးပါ


ခဏေနေတာ႔ ကားေလးက ထုိးရပ္လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ႔ စပယ္ယာေလးက အေျပးဆင္းလာ က်ေနာ္အထုပ္အပုိးေတြ၀ုိ္င္းခ်
ကားကေလးက ျပန္အထြက္မွာေတာ႔ ေခါင္မုိးေပၚမွာလုိ္္က္လာတဲ႔ေက်ာင္းသားေလးေတြနဲ႔အျပန္အလွန္လက္ျပလုိ႔ႏုတ္ဆက္။
က်ေနာ္တည္းမယ္႔ ဟုိတယ္က ၀န္ထမး္ေလးေတြက ေျပးထြက္လာ ဒီတစ္ခါေတာ႔ အခန္းၾကဳိတင္လုိ႔ယူထားတာေၾကာင္႔
ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ တည္းမယ္႔ အခန္းကုိ၀င္ခဲ႔ပါတယ္။

က်ေနာ္တည္းတဲ႔ တည္းခုိခန္း


ေအာင္ပန္းေရာက္တဲ႔ညမွာေတာ႔ မိတ္ေဆြေတြကို ေရာက္ေၾကာင္းလွမ္းသတင္းပုိ႔ေတာ႔ သူတုိ႔ကလဲ ေစ်းသိမ္းခ်ိန္ေရာက္ရင္
တည္းခုိးခနး္ကုိလာခဲ႔မယ္လုိ႔ေျပာပါတယ္။
အဲဒါနဲ႔ေရမုိးခ်ဳိးျပီး ခဏနားလုိ႔ အေညာင္းေျဖရပါတယ္။
က်ေနာ္တည္းရတဲ႔အခနး္ေလးက ေတာင္ဘက္အစြန္ဆုံး။
အေနာက္ဘက္လွည႔္ အျပင္ဘက္မွ ၀ရန္တာေလးတစ္ခုပါေတာ႔ ျမဳိ႔အလွကို ၾကည္႔လု႔ိရပါတယ္။

ေအာင္ပန္းညေနခင္းရဲတိမ္ေတာင္ထု


တူသလုိလုိေပမယ္႔ မတူတဲ႔တိမ္

ေငြဂြမး္ဆုိ္င္လုိ႔လဲတင္စားၾကပါတယ္


နာရီကိုၾကည္႔မိေတာ႔ ညေနသုံးနာရီခြဲ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ခိ်န္းထားတာက အေတာ္ေစာေနပါေသးတယ္။

အဲဒါနဲ႔ေရမုိးခ်ဳိးျပီး လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရင္းလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ႔ပါတယ္။
က်ေနာ္တည္းတဲ႔ေနရာက ေျမာက္ဘက္လမ္းအတုိငး္သြားမယ္ဆုိရင္ ရပ္ေစာက္ နဲ႔ပင္းတယ၊
ေတာင္ဘက္ကေတာ႔ ဟဲဟုိး ေညာင္ေရႊ ေတာင္ၾကီး။
အေရွ႔တက္ရင္ေတာ႔ ေစ်း အေနာက္ဘက္တည္႔တည္႔ကေတာ႔ ကေလာ နဲ႔လြိဳင္ေကာ္ကိုသြားတဲ႔လမ္းမ။
အဲေတာ႔ အပ်င္းေျပလမး္ေလွ်ာက္ရင္း အမွတ္တရပုံေလးေတြကိုလက္ေဆာ႔။

အိမ္ထဲက စုိက္ခင္းေလး


ေနာက္ညေနခင္းရဲ႕ မုိးေမွာင္ေမွာင္ တိမ္ေတြရဲ႕ပနး္ခ်ီကုိေငးေမာေနမိပါတယ္။

ေငြတိမ္လြာေအာက္က အိ္မ္ယာေလးေတြပါ


အိမ္ေတြဆီကုိဆင္းတဲ႔လမ္းကေလး ေအာင္ပန္းျမဳိ႕ ေတာင္ဘက္ျခမ္းမွာပါ

ညေနခင္းရဲ႕တိမ္ပနး္ခ်ီ မူံရီရီနဲ႔လြမ္းေမာစရာ

လြမး္စရာေကာင္းတဲ႔တိမ္ပင္လယ္


တကယ္ကုိလွပေသာ ေအးခ်မ္းေသာ ျမဳိ႔ကေလးမွာ အိပ္စက္ခြင္႔ရတာကေတာ႔ ဘ၀ရဲ႕ ေစညႊန္ရာလုိ႔ဘဲေအာင္႔ေမ႔ရင္း
ပင္ပန္းသမွ်ကို အတုိးခ်လုိ႔အိပ္စက္…………………………………

ကိုေပါက္လက္ေဆာင္အေတြးပါးပါးေလး
(13-10-2011)
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

About ကိုေပါက္(မႏၱေလး)

ko pauk mandalay has written 1610 post in this Website..

အေတြးပါးပါးေလးကေန ထူသြားျပီထင္ေတာ႔ အရင္ေလာက္ေတာ႔ စာမေရးျဖစ္ေတာ႔ဘူး။