လူရယ်ဟု ဖြစ်လာပြီဆိုကတည်းက လူသားပီသစွာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စတင်ခံစားလာတတ်ခဲ့ကြသည်မှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကပင်ဖြစ်သည်။ အချိုးအကွေ့များလွန်းသော လူ့ဘဝကြီးတွင် သံသရာ အကွေ့ပေါင်းများစွာဝယ် ကြုံဆုံခဲ့ရသော ချစ်သူများလည်း မနည်းတော့ပေ။ ငယ်နုစဉ်ကာလသည်ကား မိမိချစ်ခင်နှစ်သက်သူများအား ချစ်သူဘဝဖြင့် ချစ်နေရခြင်းသည်သာ အကြီးမားဆုံးမျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံးသော အနာဂါတ်များကို စိတ်ကူးယဉ်ပုံဖော်ကြည့်ကြခြင်းသာဖြစ်သည်။ စိတ်အလိုလိုက်ကြသူသက်သက်သာ ချစ်ခြင်း၏ဆုံးခန်း၊ ထိမ်းမြားလက်ထပ်ခြင်းသို့ မလျှော်မကန်နည်းလမ်းများဖြင့် ရောက်ကြခြင်းဖြစ်တော့သည်။ ချိန်းတွေ့ရာမှ မပြန်ရဲကြတော့ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ မိဘများ၏ ကိုင်တွယ်ပုံ ညံ့ဖျင်းခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း၊ ဘေးပါတ်ဝန်းကျင် ပယောဂကြောင့်လည်းကောင်း၊ အစရှိသည့် အကြောင်းအရာများစွာကြောင့်သာ နည်းလည်းတစ်ကျမဟုတ်ဘဲ အိမ်ထောင်ကျခြင်း ဖြစ်ကြတော့သည်။ အဆင်ပြေကြသည်များလည်းရှိပါ၏၊ အဆင်မပြေကြသည်မှာလည်း အတော်များသည်။ ယေဘူယျအားဖြင့် မိဘများ အိမ်ထောင်ပြုသည့်အသက်အရွယ် အပိုင်းအခြားတွင် သားသမီးများသည်လည်း အိမ်ထောင်ပြုကြခြင်းဖြစ်သည်ကို အတော်လေး သတိထားမိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ရှေ့လူကြီးများမှာ ယောကျာ်းလေး အသက် ၁၈ နှစ်၊ မိန်းကလေး အသက် ၁၄ နှစ်ခန့်တွင် အိမ်ထောင်ပြု၊ ကလေးများ တစ်ပြွတ်ပြွတ်မွေး၊ မိသားစု ၁ဝ ယောက်စာခန့်ကို အိမ်ထောင်ဦးစီးဖြစ်သူတစ်ယောက်၏ ဝင်ငွေဖြင့် ခါးလှအောင် မဆင်နိုင်သော်လည်း ဝမ်းဝအောင်တော့ ကျွေးနိုင်ခဲ့ကြသည်သာဖြစ်သည်။

ယနေ့လူငယ်အများစု (အိမ်ထောင်ကျသွားသူ အများစု)မှာ သူတို့ ငယ်ရွယ်စွာ အိမ်ထောင်ကျရခြင်းအကြောင်းကို မိဘများကိုသာ လက်ညှိုးထိုး အပြစ်ဖို့ကြခြင်းပြုကြသည်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီဆိုသည်နှင့် ဘယ်မိဘအိမ်တက်နေရမလဲ၊ ဘယ်သူ့အထောက်အပံ့နဲ့ ရပ်တည်ရမလဲဟုသာ စဉ်းစားကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သော မိဘများရှိလျင်တော့တော်သေး၏။ မရှိလျင်တော့မူကား လက်တွေ့ လူ့ဘဝကြီးထဲကို အသိပညာ၊ အတတ်ပညာ မပြည့်စုံကြသည့် လူမမယ်အရွယ်နှစ်ယောက် မိုက်မိုက်ကန်းကန်း တိုးဝင်ကြခြင်းသာဖြစ်ကြမည်။ အရာရာ ပြည့်စုံနေချိန်တွင်မတော့ အချစ်သည်သာ ကိုးကွယ်ရာ၊ အချစ်နှင့်သာ အရာရာ ပြည့်စုံရာဟု ထင်ကြသော်လည်း လူတစ်ယောက်၏ အခြေခံအကျဆုံးလိုအပ်ချက်များဖြစ်သည့် စား၊ ဝတ်၊ နေရေး တစ်ခုမှ မပြည့်စုံကြသည့်အခါ အသက်တမျှ ချစ်ခဲ့ကြပါသည်ဟူသော၊ တူနှစ်ကိုယ် တဲအိုပျက်မှာ နေရနေရ၊ ထမင်းရည်ပူ အတူလျက်ရ လျက်ရဆိုပြီး ချစ်ခင်နှစ်သက်ခဲ့ကြသည့် အရင်းနှီးဆုံး သူစိမ်းလူသားနှစ်ယောက်၏ ဘဝရှေ့ရေးသည်ကား လှပလာနိုင်ပါဦးမည်လော..။

လူလတ်တန်းအရွယ်သို့တိုင် ရောက်လာသည့် ကျွန်တော့်အဖို့မူကား အချစ်နှင့် အသိတရား လွန်ဆွဲနေခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်ပိုင်မိသားစုလေးတစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ရာ မဝန့်မရဲ ဖြစ်နေရတော့သည်။ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လို့မှ ကိုယ့်ကျော ကိုယ်သာ ပြန်မြင်နိုင်သည့်လူတစ်ယောက်အတွက် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းဆိုသည်မှာကား လွန်စွာမှပင် သတိပြုရမည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ ဖိုးသူတော်လဲလျင် တောင်ဝှေးဖြင့် ပြန်ထူနိုင်သော်လည်း တောင်ဝှေးလဲလျင်တော့မူ ဖိုးသူတော် ထူခြင်းငှာ တတ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ လက်ထပ်သည်မှာ လွယ်ပါ၏။ လက်ထပ်ပြီးနောက်ပိုင်းသည်သာ ခက်တော့သည်။ လက်ထပ်ပြီးသည်နှင့် တစ်နယ်စီခွဲနေရန်ကား လွန်စွာမဖြစ်နိုင်ပေ။ ကိုယ့်ရှေ့တွင် နမူနာယူစရာများ များစွာ တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင် လူတန်းစေ့နေနိုင်ရေးအတွက် မည်သည့်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ရမည်ဆိုသည်မှာကား တွေးမတတ်အောင်ဖြစ်သည့်အတွက် ယခုနှစ်တွင် အများသူငှာ ဖိတ်စာများဝေငှနေချိန်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ ပြန်မေးခွန်းထုတ်နေမိတော့သည်။

ဘယ်တော့ လက်ထပ်ဖြစ်မှာလဲ….. ဟု။

About စဆရ ႀကီး

စဆရ ႀကီး has written 160 post in this Website..