ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားေသာ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးအေၾကာင္း

အရွင္ဓမၼပီယ (ဓမၼာစရိယ)
သက္ေတာ္ (၂၄)ႏွစ္
၀ါေတာ္ (၄)၀ါ
ကေလာင္အမည္ – သက်ေသြး

(၁၈.၉.၂၀၀၃ ခုႏွစ္တြင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္။)
——————————-

ေက်ာင္း၀န္းေထာင့္ရွိ အုတ္ဂူၿဖဴၿဖဴေလးကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ သူသည္
ေၾကာက္လန္႔စိတ္ အလ်ဥ္းၿဖစ္မသြားခဲ့ပါ။ တကယ္ဆို ေန၀င္ခါစ သည္အခ်ိန္ေလးသည္
ေၾကာက္လန္႔စိတ္ၿဖစ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္သည္။

သို ့ေသာ္ သူေၾကာက္လန္ ့စိတ္ ျဖစ္မသြားခဲ့ပါ။

ဂူမ်က္နွာၿပင္တြင္ ေတြ႕လိုက္ရေသာ စာေၾကာင္းေလးမ်ားက
ေၾကာက္လန္႔စိတ္ေနရာကို အစားထိုး၀င္သြားေလလားမသိ။ ၿပီးေတာ့
အုတ္ဂူၿဖဴၿဖဴေပၚတြင္ “ဘ၀ဆက္တိုင္း သံသယၿဖင့္ ႏွိပ္စက္ခံရသူအၿဖစ္မွ
ကင္းလြတ္ရပါလို၏” ဟူေသာ စာသားေလးကိုလည္း ေတြ ့လိုက္ရပါသည္။ သူသည္
ေၾကာက္လန္ ့စိတ္ထက္ စိတ္၀င္စားသည့္စိတ္က ပိုမ်ားသြားသည္။

သူသည္ သည္ၿမိဳ႕ကေလးသို႔ ညတရားေဟာဖို႔ ေန႔လည္(၃)နာရီခြဲေလာက္ကမွ
ေရာက္လာခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ သည္ျမိဳ ့ကေလးသည္ သူ ့အတြက္
ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။။

တရားပြဲက ည(၇)နာရီမွ စမွဆိုေတာ့ အခ်ိန္ရေသးသည္ႏွင့္
ေက်ာင္းေအာက္သုိ႔ဆင္းခဲ့သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းၿဖင့္ သည္ေနရာကေလးသို႔
သူေရာက္လာခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။

အသက္၂၄ႏွစ္ဆိုတာ ေလာကမွာေနလို႔ အေကာင္းဆံုးအရြယ္ေလး။ ဘာၿဖစ္လို႔ပါလိမ့္။
ၿပီးေတာ့ စာေရးတဲ့ဦးဇင္းေလးတဲ့။ ျပီးေတာ့ စာေရးသည္ဆိုေတာ့ သူ႔အတြက္ပို၍
စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္သြားသည္။ ကို ‘သက်ေသြး’ ဆိုသည့္ကေလာင္နာမည္ေလးကို
မဂၢဇင္းတခ်ိဳ႕တြင္ တစ္ပုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုဒ္စေတာ့ ေတြ႕ဖူးသည္၊
မ်ားမ်ားေတာ့မေတြ႕ဖူး။ သူမဖတ္ၿဖစ္သည့္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္
ေရးေနတာလည္းၿဖစ္ႏိုင္သည္။

သူ႕အသက္ႏွင့္တြက္လွ်င္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္စုငယ္ေသာ ဦးဇင္းေလး။ စာေပေလာကအတြက္
ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း ဆံုးရႈံးသြားသလို သာသနာအတြက္လည္း ရဟန္းတစ္ပါး
ဆံုးရႈံးသြားၿခင္းၿဖစ္သည္။

ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည့္ ေန႔စြဲကိုၾကည့္ေတာ့ ဘာမွ်မၾကာေသး။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွ်သာ
ရွိေသးသည္။ အုတ္ဂူေလးပင္ သစ္သစ္လြင္လြင္ရွိေနဆဲ။ သူသည္ ၂၄ႏွစ္အရြယ္တုန္းက
စာေတြေရးေနခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ ဓမၼာစရိယတန္းအတြက္ စာေတြလည္းက်က္ေနခဲ့သည္။
အုတ္ဂူထဲက ဦးဇင္းေလးလည္း သည္အတိုင္းသာ ၿဖစ္ေနလိမ့္မည္။

သူသည္ ညေနခင္းမ်ားစြာကို ပံုစံမ်ိဳးစံုၿဖင့္ ၿဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါသည္။
အၿပံဳးႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။ အမုန္းႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။
အလြမ္းႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။ အေမာႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။၊ အေပ်ာ္
ႏွင့္လည္း ၿဖတ္သန္းဖူးသည္။ ေၾကာက္လန္ ့စိတ္ႏွင့္လည္း ၿဖတ္သန္းဖူးသည္။
သည္ညေနခင္းေလးကေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ ၿဖတ္သန္းေနတာ မဟုတ္တာေတာ့
ေသခ်ာပါသည္။

သူသည္ ပင့္သက္ကို႐ိႈက္ရင္း အုတ္ဂူနားဆီသို ့တိုးသြားမိသည္။ အုတ္ဂူေလးကို
လက္ႏွင့္ထိလိုက္ေတာ့ ၾကမ္းရွရွ အဂၤေတသားသည္ သူ၏ႏွလံုးသားကို လာ၍ထိသေယာင္၊
ထိလက္စလက္ကို ခ်က္ခ်င္းမရုပ္မိ။

ဘာၿဖစ္လို႔ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားပါလိမ့္…….. တစ္ခုခုမ်ားၿဖစ္ခဲ့လို႔လား…။

သူေတြးေနဆဲမွာပင္ သူ႔ေနာက္မွ ေၿခသံသဲ့သဲ့ ၾကားရသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့
သည္ေက်ာင္းတိုက္၏ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္၊ သက္ေတာ္(၈၀)ခန္႔ရွိၿပီ ၿဖစ္ေသာ
ဆရာေတာ္သည္ ေတာင္ေ၀ွးကို အားၿပဳထားသည္။ မ်က္မွန္ထူထူ၊
သကၤန္းအညိဳေရာင္ရင့္ရင့္ႏွင့္ ဇရာ၏လကၡဏာကို ၿပေနေသာ္လည္း
ဆရာေတာ္တစ္ပါးအၿဖစ္ ပို၍သပၸာယၿဖစ္ေနပါသည္။

ဆရာေတာ္ သူ ့အနားေရာက္လာေတာ့ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး အရိုအေသေပးလိုက္သည္။

‘ဦးဇင္းေလးက အုတ္ဂူေလးကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္၀င္စားေနပံုရတယ္’

‘မွန္ပါဘုရား’

‘ဒီအေၾကာင္းေတြကို တပည့္ေတာာ္ ဘယ္သူ႔မွလည္း ေၿပာၿပ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ေၿပာမၿပမိေအာင္လည္း သတိထားပါတယ္။ ဦးဇင္းေလးကေတာ့ စားလည္းေရး
တရားလည္းေဟာေတာ့ အမ်ားနဲ႔ဆက္ဆံေနရတာဆိုေတာ့ နည္းနည္းေလာက္ေတာ့
ေၿပာၿပခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့သူက ဦးဇင္းေလးလိုပဲ စာေရးတယ္၊
စာေရးဆရာသိပ္ၿဖစ္ခ်င္တာ၊ မဂၢဇင္းေတြမွာ ဆယ့္ေလးငါးပုဒ္ေတာ့ ပါဖူးတယ္’

‘ေၿပာပါဘုရား၊ ၿပီးေတာ့ ဂူေလးကိုၾကည့္ၿပီး တပည့္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း
စိတ္၀င္စားေနပါတယ္ဘုရား’

‘ဒီဦးဇင္းေလးက ဒီၿမိဳ႕ကပဲ၊ မိဘေတြကလည္း အေတာ္အသင့္ခ်မ္းသာၾကပါတယ္။
တပည့္ေတာ္ပဲ အေၿခခံစာေတြသင္ေပး၊ တပည့္ေတာ္ပဲ မႏၱေလးကစာသင္တိုက္ကို
ကိုယ္တိုင္ပို႔ေပးခဲ့ရတာ၊ ဟိုတစ္ႏွစ္ကပဲ ဓမၼာစရိယတန္းမွာ
သီလကၡန္တစ္က်မ္းေအာင္လို႔ဆိုၿပီး သကၤန္းတစ္စံု ဆုခ်လိုက္ရေသးတယ္။
လိုရင္းေၿပာရရင္ေတာ့ ဦးဇင္းေလးရယ္၊ သူေနတဲ့စာသင္တိုက္မွာ ဦးဇင္းတစ္ပါးက
သရီးရိုင္ဖယ္ဆိုတဲ့ သကၤန္းတစ္စံုေပ်ာက္တယ္တဲ့၊ ေပ်ာက္တဲ့ဦးဇင္းက
တပည့္ေတာ္ရဲ႕တပည့္ဦးဇင္းေလးကို စြပ္စြဲတယ္ေပါ့ေလ။
ေနာက္ဆံုးဘယ္အထိၿဖစ္လာသလဲဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ဦးဇင္းေတြကပါ ယံုလာၿပီး
စကားေတြဘာေတြ မေၿပာၾကေတာ့ဘူးတဲ့၊ ပိုဆိုးတာကေတာ့ ဆြမ္းအတူမစားၾကေတာ့တာပဲ၊
သူမ်ားပစၥည္းခိုးရင္ ပါရာဇိကကံက်တာဆိုေတာ့ ပါရာဇိကက်တဲ့ ဦးဇင္းနဲ႔
ဆြမ္းအတူမစားခ်င္ၾကတဲ့ သေဘာေပါ့ေလ။

အားလံုးက ၀ိုင္းၾကဥ္ထားေတာ့ ဦးဇင္းေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး
အထီးက်န္လာပံုရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကို
သြားေလွ်ာက္ျပလိုက္တယ္။ ဆရာေတာ္က ခ်က္ခ်င္းသံဃာကုန္ေခၚၿပီး ၾသ၀ါဒေပးတယ္။
တပ္အပ္မၿမင္ဘဲနဲ႔ မစြပ္စြဲဖို႔ေပါ့ေလ။ သံဃာၾကားထဲမွာ ဦးဇင္းေလးက
လူးလွိမ့္ငိုေနတယ္တဲ့။ သူမဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းလည္း က်ိန္ၿပီးေၿပာတယ္တဲ့။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔ဇာတိၿဖစ္တဲ့
ဘုန္းႀကီးရဲ႕ဒီေက်ာင္းကိုၿပန္ေရာက္လာေတာ့တာပဲ။ သူေရာက္တဲ့အခ်ိန္က
တပည့္ေတာ္ ဆြမ္းစားေနတဲ့အခ်ိန္ ၁၁နာရီေလာက္ ရွိၿပီ။ ဒါနဲ႔ တပည့္ေတာ္ကလည္း
“ဦးဇင္း တစ္ခါတည္း ၀င္ဘုဥ္းေပးလိုက္” လို ့ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္
သူကဘာၿပန္ေၿပာသလဲဆိုေတာ့ “ဆရာေတာ္လည္းတပည့္ေတာ္ကို ယံုမွာမဟုတ္ပါဘူး။
တပည့္ေတာ္ကို တစ္ပါးတည္းပဲၿပင္ေပးပါတဲ့”။ တပည့္ေတာ္ကလည္း “ဟဲ့…ဦးဇင္း၊
ဘာေတြေျပာေနတာလဲ၊ လာ…တစ္ခါတည္း ဒီမွာ ၀င္ဘုဥ္းေပး။” လို ့ထပ္ေျပာေပမယ့္
သူက အေၾကာက္အကန္ၿငင္းေနတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူစိတ္ခ်မ္းသာပါေစဆိုၿပီး
ၿပင္ေကၽြးခိုင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ တစ္ပါးတည္းပဲ
စားတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း စကားမေၿပာဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းေထာင့္က
မန္က်ည္းပင္ေအာက္မွာ အၿမဲသြားသြား တရားထိုင္တယ္။ ဒီကိုေရာက္ျပီး
၁၅ရက္ေၿမာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ဦးဇင္းေလးရယ္ ေျပာရမွာေတာင္ စကားမထြက္ရက္ပါဘူး။
အဲဒီ သူတရားထိုင္တဲ့မန္က်ည္းပင္မွာပဲ ႀကိဳးဆြဲခ် ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတယ္။’

‘အို’ သူ႔ႏႈတ္မွ အသံထြက္သည္အထိ အ့ံၾသသြားပါသည္။ ဆရာေတာ္က စကားဆက္သည္။

‘ပ်ံလြန္ေတာ္မူေတာ့ သကၤန္းၾကားထဲမွာ စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ ေတြ႔ရတယ္။
ဘာေရးထားသလဲဆိုေတာ့ “ဘ၀ဆက္တိုင္း သံသယၿဖင့္ ႏွိပ္စက္ခံရသူအၿဖစ္မွ
ကင္းလြတ္ရပါလို၏။” တဲ့။ တပည့္ေတာ္တို႔လည္း သူဘာေတြၿဖစ္လာခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း
မသိရဘူး၊ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကလည္း စိတ္မေကာင္းၾကဘူး။ သူ႔အေမဆိုတာကေတာ့
ေၿပာမေနပါနဲ႔ေတာ့။ အခုဆိုပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုပါေတာ့’

‘အဲဒီဦးဇင္းေလးက သကၤန္းကို တကယ္ေကာယူမိလို႔လားဘုရား’

‘အဲဒါေၿပာမလို႔ပဲ….. ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီး သံုးလေလာက္ၾကာေတာ့
သူနဲ႔ေတာ္ေတာ္ခင္တဲ့ သူ႔ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းတစ္ပါးေရာက္လာတယ္။
ေရာက္လာတဲ့….သူ ့သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းဆီက စကားၾကားရေတာ့မွ
အားလံုးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရတယ္။ သကၤန္းေပ်ာက္တဲ့ဦးဇင္းေလးက
သကၤန္းေပ်ာက္သြားတာေတာ့ တကယ္ေပ်ာက္သြားတာပဲ။ ၿဖစ္ပံုက အဲဒီဦးဇင္းေလးက
ဆြမ္းခံႀကြေနတုန္း သူ႔ရဲ႕ ဦးေလးဘုန္းႀကီးက ေတာကေရာက္လာတယ္တဲ့။ မႏၱေလးကို
ပစၥည္းလာ၀ယ္တာတဲ့၊ ေသတၱာေပၚမွာ သရီးရိုင္ဖယ္သကၤန္းကို ေတြ႔သြားၿပီး
သေဘာက်တာနဲ႔ တူလည္းၿဖစ္၊ တပည့္လည္းၿဖစ္ေနတာနဲ႔ မေၿပာပဲ ယူသြားလိုက္တယ္။
ဘူတာကို ခ်က္ခ်င္းဆင္းရတာဆိုေတာ့ ယူသြားတဲ့အေၾကာင္း ဘယ္သူ႔မွလည္း
ေျပာခ်ိန္မရေတာ့ဘူး ထင္တယ္။ အၿဖစ္မွန္ကို ဘယ္သူမွမသိၾကေတာ့
ၿပႆနာၿဖစ္ၾကေတာ့တာပဲ။

ေနာက္ တပည့္ေတာ္ တပည့္ဦးဇင္းေလး ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီး ႏွစ္လေလာက္ေနမွ
သကၤန္းေပ်ာက္တဲ့ ဦးဇင္းေလးက သူ႔ရြာၿပန္မွ ဦးေလးဘုန္းႀကီးက
သူသကၤန္းယူသြားတဲ့ အေၾကာင္းေၿပာျပတာတဲ့၊ အၿဖစ္မွန္ကို သိရတဲ့အခ်ိန္မွာ
အားလံုးကလြန္ကုန္ၿပီ။

တစ္ထြာေလာက္ရွိတဲ့ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းဟာ သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဘာမဟုတ္တဲ့
စကားတစ္ခြန္းဟာ အသက္တစ္ေခ်ာင္းအထိ ဆံုးရံႈးသြားရတယ္။

တပည့္ေတာ္ အသက္ ရွစ္ဆယ္နီးေနပါျပီ။ ေတာ္ရံုတန္ရံုကိစၥကို အသက္အရြယ္အရ
တရားနဲ ့ေျဖလို ့ရပါတယ္။ ဒီဦးဇင္းေလးကိစၥက်ေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက
ကိုယ္တိုင္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့ရတဲ့ တပည့္ရင္းေလး ၿဖစ္ေနေတာ့
သံေယာဇဥ္လည္း ေတာ္ေတာ္ျဖစ္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ဣေျႏၵမရေတာ့
ျဖစ္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သေဗၺသတၱာ ကမၼႆကာ သူ႔၀ဋ္ရွိလို႔ ခံရတာပဲေလလို႔
ႏွလံုးသြင္းလိုက္ရတယ္ ဦးဇင္းေလးရယ္’

ဆရာေတာ္က ဆက္တိုက္ေျပာလိုက္ရလို ့ထင္သည္။ သည္မွာပင္ စကားကို ရပ္ထားသည္။
စကားက သည္မွာတင္ မဆံုးသင့္ေသးပါ။ သည့္အတြက္ သူကပဲ စကားစလိုက္ရသည္။

“ဆရာေတာ္ဘုရား။ ဘုရားတပည့္ေတာ္ အထင္ေတာ့ ဦးဇင္းေလးအေနနဲ ့ ဒီနည္းနဲ
့မေျဖရွင္းဘဲ တျခားနည္းတစ္ခုခုနဲ ့ ေျဖရွင္းဖို ့ေကာင္းတယ္ဘုရား။
ေျဖရွင္းနည္း မွားသြားတယ္ ထင္တယ္ဘုရား။”

”အင္း…ဒါေပမယ့္ ဦးဇင္းေလးရယ္…၀ဇီရဗုဒၶိဋီကာမွာ ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္ရွိတယ္။
ေယဘုေယ်န ဟိ သတၱာနံ၊ ၀ိနာေသ ပစၥဳပ႒ိေတ။
အနေယာနယ ရူေပန၊ ဗုဒၶိမာဂမၼတိဌတိ။ တဲ့
အဓိပၸါယ္ကေတာ့ “သတၱ၀ါေတြဟာ ပ်က္စီးဖို ့အခ်ိန္တန္လာရင္
နည္းဆိုးနည္းမွားဟာ နည္းမွန္ဟန္ေဆာင္ျပီး စိတ္မွာ ထင္လာတတ္တယ္” တဲ့။
တကယ္ေတာ့…လူဟာ ပ်က္စီးဖို ့အခ်ိန္တန္လာရင္ ဘာနဲ ့မွ ကာကြယ္လို ့
မရေတာ့ပါဘူး။ ကဲ…ကဲ….ဦးဇင္းေလးလည္း တရားေဟာရဦးမယ္။
ၾကြေတာ့…ၾကြေတာ့။”

“မွန္ပါဘုရား”

သူ ဆရာေတာ္ကုိလက္အုပ္ခ်ီၿပီး အရိုအေသေပးရင္း နားေနေဆာင္သို႔ၿပန္ခဲ့သည္။
လွမ္းရသည့္ ေၿခလွမ္းေတြက သိပ္မသြက္ခ်င္၊ ေလးတြဲ႔ဖင့္ေႏွးေနသည္။
ဆရာေတာ္ကေတာ့ သူ႔တပည့္ ဦးဇင္းေလး လဲေလ်ာင္းရာ အုတ္ဂူေလးနားမွာပဲ
ရပ္က်န္ခဲ့သည္။

တစ္ထြာေလာက္ရွိေသာ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို သူေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားပါသည္။
ၿပီးေတာ့မုန္းခ်င္စိတ္လည္း ေပါက္သြားပါသည္။

ၿမတ္စြာဘုရားလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ အရွင္သာရိပုတၱရာလည္း
လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသလည္း
လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးလည္း
လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း
လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ နပိုလီယန္လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို
အသံုးျပဳခဲ့သည္။ ဟစ္တလာလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ မာသာထရီဇာ
လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ ဘင္လာဒင္လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို
အသံုးျပဳခဲ့သည္။

ထိုလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းသည္ မၾကာခင္ၿပာၿဖစ္ရဦးမည္။ ၿပာမၿဖစ္ခင္ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္၏
အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုအေနႏွင့္ အေကာင္းအဆိုးေတြဖန္တီးေနဦးမည္။
ထိုလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ပင္ သူက်င္လည္ရာ၀န္းက်င္တြင္ရွိေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္
အျမင့္သို ့လည္း ေရာက္သြားနိဳင္သည္။ အနိမ့္သို ့လည္း ေရာက္သြားနိဳင္သည္။
အေမွာင္ထဲသို႔လည္း ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ အလင္းထဲသို႔လည္း
ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းသည္ အၿဖဴအမည္း ကို
ေကာင္းေကာင္းဖန္တီးႏိုင္ပါသည္။

လွ်ာတစ္ေခ်ာင္သည္ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေကာ ဇာတ္သိမ္းသြားျပီဟု ဆိုနိဳင္ပါမည္လား။

ဗုဒၶဘာသာ၏ အဘိဓမၼာသေဘာတရားအရ ကံ, ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ ရွိသည္ပဲေလ။ ကံ,
ကံ၏အက်ိဳးအရ အသက္ထင္ရွားရွိစဥ္ ျပဳမူေျပာဆိုခဲ့ေသာ အမူအရာတို ့သည္
ကမၼသတၱိတစ္ခုအေနႏွင့္ ဟိုဘက္ဘ၀အထိ ပါသြားပါလိမ့္မည္။
ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေတာ့ ဘာမွ အယူခံခြင့္မရွိေတာ့။ သတၱိအားေလ်ာ္စြာ သုဂတိ၊
ဒုဂၢတိ တစ္ခုခုက အသင့္ၾကိဳေနပါလိမ့္မည္။

ျပာမျဖစ္ခင္ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အမွီျပဳျပီး တမလြန္၏ သုဂတိ ဒုဂၢတိကို
ေကာင္းေကာင္းဖန္တီးနိဳင္ခြင့္ ရွိေနေသးသည္။ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေတာ့
ဖန္တီးနိဳင္ခြင့္ ေရြးခ်ယ္နိဳင္ခြင့္ မရွိေတာ့ပါ။

ဘာပဲေျပာေျပာ ည(၇)နာရီ ထိုးလွ်င္ပင္ သူလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို
အသံုးျပဳရပါဦးမည္။ သည္ေတာ့လည္း သူ၏လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို
ေက်းဇူးတင္လိုက္ရျပန္ပါသည္။

ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ

ေမာ္လျမိဳင္ကၽြန္းျမိဳ ့နယ္
ပရိယတၱိသာသနာႏုဂၢဟအသင္း
ေရႊရတုအထိမ္းအမွတ္မဂၢဇင္း (၁၃၁၆-၁၃၆၆)

(“အျမဲစီးဆင္းေနေသာ ျမစ္တစ္ဆင္း အေၾကာင္း” စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

ဆရာေတာ္ ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ၏ ဓမၼေဆာင္းပါးမ်ား (စုစည္းထားသမွ်)

About Burma

သားပု has written 46 post in this Website..