သီတင္းကၽြတ္မွာ အမ်ိဳးေတြကိုလွည့္ပတ္ ကန္ေတာ့ရင္း မုန္႔ဖိုးလည္းယူရင္း ေရးစရာေလးတစ္ခုရလာတယ္။   အျပင္သြားဖို႔ကားနဲ႔ထြက္လာတဲ့အေဒၚက ၿခံ၀မွာသူတို႔အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ ေခြးေလးကမီးေသြးခဲေလးတစ္ခဲကိုပါးစပ္နဲ႔ကိုက္ၿပီး ေဆာ့ေနတာေတြ႕လို႔ ကားရပ္ၿပီးအဲဒီမီးေသြးခဲေလးကိုဆင္းေကာက္ၿပီး အိမ္အေနာက္ဘက္ထဲသြား ျပန္ထားတာေတြ႕ခဲ႔ရတယ္။ အဲဒီအေဒၚကေဖေဖ့ရဲ႕ညီမ၀မ္းကြဲ၊ သူတို႔ရဲ႕အေမကေဖေဖရဲ႕အေဒၚဆိုေတာ့ မိုးစက္တို႔အဖြားေပါ့။ စည္းကမ္းနဲ႔ပတ္သတ္ရင္ သူ႔ကိုမွီႏိုင္မယ့္သူတစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ဖူးေသးဘူးတကယ္။ မုဆိုးမဘ၀နဲ႔ သမီးႏွစ္ေယာက္ကို ဘြဲ႔ရတဲ့အထိျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္ခဲ့သူပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္ေလးတစ္ခုမွာ ၀ါးထရံကာ ပ်ဥ္ခင္းအိမ္ေလးတစ္လံုးပိုင္ပါတယ္။ ပ်ဥ္ခင္းဆိုေပမယ့္ နင္းလိုက္တိုင္း ပတၱလားလို ယိမ္းထိုးလႈပ္ရွားေနတဲ့ ၾကမ္းခင္းမ်ိဳးေပါ့။ အဖြားကအဲဒီအခ်ိန္က အသက္၄၀ေက်ာ္ေပါ့။ အသက္၄၀ေက်ာ္ သမီးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ေပမယ့္ အဖြားက အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေတာ္ေတာ္လွေသးတယ္ဆိုပဲ လူႀကီးေတြေျပာျပတာ။ မိုးစက္တို႔အဲဒီတုန္းကနယ္မွာဆိုေတာ့ မေတြ႕ဖူးလိုက္ဘူး။ လက္ထပ္ခ်င္လို႔ကမ္းလွမ္းတဲ့သူေတြကို လက္မခံခဲ့ဘူး။

သမီးႏွစ္ေယာက္က ၅တန္းနဲ႔ ၇တန္း၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကလည္း အရမ္းကိုလိမၼာၾကတယ္။ အိမ္ေရွ႕မွာအဖီေလးဆြဲၿပီးေတာ့ ကုန္စံုဆိုင္ေသးေသးေလးဖြင့္ထားတယ္။ လက္လုပ္လက္စားေတြေနတဲ့ရပ္ကြက္ဆိုေတာ့ ဆန္ေလး၊ ဆီေလး ေနာက္ မီးဖိုေခ်ာင္သံုးေလးေတြနဲနဲပါးပါးေပါ့။ ၿပီးေတာ့သူမ်ားညွပ္ၿပီးသားအထည္ေတြ ယူခ်ဳပ္တယ္၊ စက္ခ်ဳပ္ေရာ လက္ခ်ဳပ္ေရာေပါ့။ သမီးေတြကလည္း သူတို႔အရြယ္ေလးနဲ႔စက္ခ်ဳပ္တတ္ေအာင္သင္ၿပီး အေမကို၀ိုင္းကူၾကတယ္။ မနက္စာကို ထမင္းၾကမ္းနဲ႔ ငါးပိရည္ပဲေန႔တိုင္းစားၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ မုန္႔ဟင္းခါးစားခ်င္ရင္ တစ္ပြဲ၀ယ္ၿပီးထမင္းနဲ႔ေရာ ႏွစ္ေယာက္မွ်စားၾကရတာ။ ဟိုတုန္းကရန္ကုန္မွာ ေက်ာင္းေတြက ႏွစ္ခ်ိန္ခြဲတက္ရတယ္။ အႀကီးမနဲ႔ အငယ္မက မနက္နဲ႔ညေန အခ်ိန္မတူေတာ့ သူတို႔အတြက္ကံေကာင္းတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ေက်ာင္းစိမ္းလံုခ်ည္ဖိုးသက္သာလို႔။ အိမ္နဲ႔ေက်ာင္းနဲ႔က သိပ္မေ၀းေတာ့ အငယ္မေက်ာင္းကျပန္လာမွ အႀကီးမက အငယ္မခၽြတ္တဲ့လံုခ်ည္ကိုျပန္၀တ္ၿပီးေက်ာင္းသြားတယ္။ အေမလုပ္သူကထမင္းခ်က္ရင္ အတိုင္းနဲ႔ခ်က္ၿပီးအိုးထဲမွာ တေစ့မွမက်န္ေအာင္စားတယ္။ ဆြမ္းေတာ္တင္ၿပီးလို႔ ျပန္စြန္႔တဲ့ ထမင္းပါ သံုးေယာက္စာတိုင္းခ်က္တဲ့အထဲမွာ ပါၿပီးသားတဲ့။ ၿခိဳးၿခံၿပီးေနလာၾကတာ သမီးႏွစ္ေယာက္လံုး ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး အၾကီးမကေက်ာင္းဆက္တက္ပါတယ္။ အငယ္မကစက္ခ်ဳပ္ၿပီး အေ၀းသင္ ဆက္တက္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ဥာဏ္နဲ႔၀ီရိယေၾကာင့္ ကံေလးလည္းေကာင္းလာၿပီဆိုေတာ့ အႀကီးမေက်ာင္းၿပီး ၿပီးခ်င္း အထည္ခ်ဳပ္စက္ရံုတစ္ခုမွာ အလုပ္ရၿပီး ႏွစ္လျပည့္ေတာ့ supervisor ျဖစ္သြားတယ္။ အငယ္မလည္း ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ႔ ေဆးကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ၀င္လုပ္တယ္။ သမီးႏွစ္ေယာက္လစာရၿပီဆိုေတာ့ အေမကိုစက္မခ်ဳပ္ခိုင္းေတာ့ဘူး။ သမီးႏွစ္ေယာက္အလုပ္သြားရင္ အေမလုပ္သူကအိမ္အလုပ္ေတြသိမ္းႀကံဳးလုပ္ၿပီး ျပန္လာရင္အဆင္သင့္ စားလို႔ရေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးပိုတဲ့အခ်ိန္ေလးကို လက္ခ်ဳပ္ေလးေတြယူလိုက္တယ္။ သမီးေတြသိသြားေတာ့ မလုပ္ရေတာ့ဘူး။ အသားဟင္းခ်က္ရင္ အေမႀကီးကဘယ္ေတာ့မွ မစားဘူး၊ ဟင္းအိုးေလးလူးစားလိုက္ ငါးပိတို႔စရာေလးနဲ႔စားလိုက္ေပါ့။ ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ သမီးေတြျပန္လာရင္စားဖို႔ပဲခ်က္တယ္။

သမီးေတြကလည္း အတူတူထမင္းမစားျဖစ္ၾကေတာ့ အေမဘယ္လိုစားေနတယ္ဆိုတာမသိၾကဘူးေလ။ အဲဒီလိုနဲ႔သမီးေတြအပ္တဲ့လခေလးေတြကို ျခစ္ျခဳပ္စုၿပီး ယိုင္နဲ႔ေနတဲ့အိမ္ကေလးက အုတ္ခံေလးနဲ႔(အုတ္ပတ္ကားလို႔ေခၚ တယ္ထင္တယ္) သြပ္မိုးအိမ္ေလးျဖစ္သြားတယ္။ ပထမေတာ့အိမ္ေရွ႕တစ္ျခမ္းကိုအုတ္စီလိုက္ ေနာက္နည္းနည္း ထပ္စုမိေတာ့ အိမ္အေနာက္ဘက္ကိုထပ္ျပင္လိုက္နဲ႔ေပါ့။ သမီးေတြကအလုပ္ႀကိဳးစားၾကေတာ့ ကိုယ္စီလည္းရာထူးတက္ ျမန္ၾကတယ္။ ၅ႏွစ္အတြင္းမွာ အိမ္ကေလးလည္းေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ျဖစ္သြားၿပီး လူတန္းေစ့စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္လာတယ္။  အႀကီးမကစက္ရုံမွာ မန္ေနဂ်ာျဖစ္သြားၿပီး အငယ္မကလည္းရုံးခြဲတစ္ခုမွာ ေအာ္ပေရးရွင္းမန္ေနဂ်ာျဖစ္သြားတယ္။ တစ္သက္လံုးသမီးေတြကိုဦးစားေပးၿပီး အေနဆင္းရဲအစားဆင္းရဲခဲ့တဲ့ဒဏ္နဲ႔ အသက္၆၀မျပည့္ခင္မွာ အဖြားဆံုးသြားရွာ ပါတယ္။ သမီးေတြကေတာ့၀မ္းနည္းေၾကကြဲလို႔မဆံုးဘူးေပါ့။ သူတို႔ေကာင္းေကာင္းေကၽြးႏိုင္မွ အေမလုပ္သူကမစားႏိုင္ေတာ့ပဲေလ။ အေဒၚေတြက ဒီအေၾကာင္းေတြျပန္ေျပာရင္ ငိုၾကတယ္။

(အေသးစိတ္ေရးေနရင္ စာဖတ္သူေတြပ်င္းသြားမွာစိုးလို႔ အတိုခ်ဴံ႕လိုက္တယ္၊ တကယ္က မိုးစက္၀တၳဳပံုစံေလးနဲ႔ ႏွစ္ပိုင္းခြဲထားတာရွိတယ္။ သူႀကီးမင္းရဲ႕ ဆာဗာကလည္းေအာ္ေနၿပီဆိုေတာ့ post ႏွစ္ခုတင္ရမွာအားနာလို႔  :)  )

About Moe Z

has written 32 post in this Website..

Biography is nothing special but I'm special :P