ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႕မနက္လုပ္စရာအလုပ္ေလးရွိတာနဲ႕ အိပ္ရာကေစာေစာထခဲ့တယ္။ လုပ္စရာအလုပ္ဆုိေပမယ့္ မယ္မယ္ရရမဟုတ္ပါဘူး..။အသိေဒၚေလးတစ္ေယာက္က ေရဦးကိုသြားစရာရွိလို႕ ကားဂိတ္အထိလိုက္ပို႕ေပးပါဆိုလို႕ လိုက္ပို႕ေပးရတဲ့အလုပ္ပါ။

အိပ္ရာႏိုးႏိုးခ်င္း နိစၥဓူ၀အတိုင္း မ်က္ႏွာသစ္၊သြားတိုက္၊ေၿခလက္ေဆးေၾကာ၊

အ၀တ္အစားလဲၿပီး ကြမ္းတစ္ယာပါးစပ္ထဲေကာက္ထည့္ရင္း ဆုိင္ကယ္ထုတ္တယ္…

ခရီးသြားမယ့္ေဒၚေလးရဲ႕အထုပ္နဲ႕ၿခင္းကိုကူသယ္ေပး၊ ၿခင္းကိုဆုိင္ကယ္ေရွ႕ၿခမ္းမွာတင္၊

အထုပ္ကိုေတာ့ေဒၚေလးကေနာက္ကေနထုိင္ရင္းေပါင္ေပၚတင္လိုက္တယ္…အားလုံးေနရာက်သြား

ေတာ့မွဆိုင္ကယ္တစ္စီးနဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သားထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ မနက္ေၿခာက္နာရီေလာက္ေပါ့…

ကားဂိတ္ကိုလဲေရာက္ေရာ ကားအဆင္သင့္ေတြ႕တာနဲ႕ အန္တီ့ကိုကားေပၚအထိလိုက္

တင္ေပးခဲ့လိုက္တယ္။ ကားထြက္သြားၿပီးမွပဲ ကြ်န္ေတာ္ၿပန္လာခဲ့တယ္။ဆိုင္ကယ္စီးေနရင္း

မဟာၿမတ္မုနိဘုရားကိုသြားဖူးေၿမာ္ခ်င္စိတ္၀င္လာတာနဲ႕ ဘုရားဘက္ဦးတည္ၿပီးထြက္လာတယ္။

ဘုရားအေရွ႕မုဒ္ပရ၀ုဒ္ထဲမွာ ဆိုင္ကယ္အပ္၊ပန္း၀ယ္ၿပီး ဘုရားေပၚတက္လာခဲ့တယ္။

အရမး္ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းတဲ့ မဟာၿမတ္မုနိရုပ္ရွင္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးကို အရင္ဆံုးေရႊသကၤန္းကပ္၊

ပန္းလွဴ၊အားရေအာင္ဖူးေၿမာ္ၿပီးေတာ့မွ ေတာင္ဘက္ေစာင္းတန္းအတိုင္း လမး္ေလွ်ာက္ရင္း

ဟိုေငးဒီေငး၊ဟုိေတြးဒီေတြးနဲ႕ ေအးခ်မး္တဲ့ရင္ၿပင္ေတာ္ရဲ႕ ၿမင္ကြင္းနဲ႕အထိအေတြ႕မ်ားေပၚမွာ

နစ္ေမ်ာေနမိတယ္။ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ကိုယ္ေမ်ာေနတုန္း နံေဘးနားကေန ” အစ္ကို….အစ္ကို” နဲေခၚသံၾကားလို႕လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စတိုင္ပန္အနက္၊အကၤ်ီအသားေရာင္၊ၿပံဳးခ်ိဳေနတဲ့

မ်က္ႏွာေပးနဲ႕လူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ ေနာက္ၿပီးသူ႕လက္ထဲကပို႕စ္ကဒ္တစ္ခု

ကို ကၽြန္ေတာ့ကိုထုတ္ေပးရင္း သူဘယ္သူပါဆိုၿပီးအရင္ဆံုးစတင္မိတ္ဆက္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ဘာမွၿပန္မေၿပာေသးဘဲ ၿပံဳးၿပေခါင္းၿငိမ့္လိုက္ရင္း သူ႕လက္ထဲကပုိ႕စ္ကဒ္

ကိုယူၾကည့္လိုက္တယ္။သူဟာေဗဒင္နဲ႕လကၡဏာဆရာတစ္ေယာက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္သူ႕မ်က္ႏွာကို

ၾကည့္ရင္း ” ေအာ္……….အစ္ကိုကေဗဒင္နဲ႕လကၡဏာဆရာတစ္ေယာက္ပဲ “လို႕ေၿပာလိုက္တယ္။

သူက ” ဟုတ္ပါတယ္အစ္ကို…ကြ်န္ေတာ္ေဗဒင္နဲ႕လကၡဏာဆရာတစ္ေယာက္ပါတဲ့။ ဒီေရွ႕တည့္

တည့္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေဟာခန္းဖြင့္ၿပီးအသက္ေမြးေနတာၾကာပါၿပီတဲ့။ ေဗဒင္လာေမးတဲ့သူေတြကို

လည္းေစတနာေၾကးေလာက္ပဲယူၿပီး ကၽြန္ေတာ္တတ္ေၿမာက္ထားသမွ်ပညာနဲ႕အစြမ္းကုန္ကူညီ

ေနတာပါတဲ့။အခုလဲအစ္ကိုနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ဆံုတုန္း အစ္ကိုရဲ႕ကံဇာတာအနိမ့္အၿမင့္ေလးေတြကို

ေစတနာနဲ႕တြက္ေပးပါရေစ “လို႕ သူကေၿပာလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လဲရံုးခ်ိန္ေ၀းေနေသးတာရယ္

အခ်ိန္ေ၀႕ခ်င္တဲ့စိတ္လဲရွိတာရယ္ေၾကာင့္  ” ရတယ္ေလ..ဒါဆိုသြားစို႕ ” ဆိုၿပီးႏွစ္ေယာက္သား

စကားတစ္ေၿပာေၿပာနဲ႕သူညြန္ၿပတဲ့ေဟာခန္းဆီထြက္လာခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ၿဖတ္လာရာလမ္း

တစ္ေလွ်ာက္မွာလဲ မ်ားလိုက္တဲ့ေဟာခန္းေတြ။ ေဗဒင္ဆရာေတြခ်ည္းပဲစုေနၾကသလားေအာက္

ေမ့ရတယ္။ ေဟာခန္းတိုင္းမွာလဲ ေဗဒင္လာေမးၾကတဲ့ပရိတ္သတ္ေတြအၿပည့္။ မ်ားေသာအားၿဖင့္

အမ်ိဳးသမီးေတြမ်ားသလို အမ်ိဳးသားေတြလဲပါပါတယ္။အသက္အရြယ္ေတြကေတာ့ လူလတ္ပို္င္း

နဲ႕လူငယ္ပိုင္းေတြေလာက္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္တယ္..အဲဒီပရိတ္သတ္ေတြဟာ ၀ါသနာအရပဲၿဖစ္

ၿဖစ္၊ကြ်န္ေတာ့လို အခ်ိန္ၿဖဳန္းခ်င္လို႕ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊တကယ့္ကိုဒုကၡပင္လယ္ေ၀ေနတဲ့သူေတြပဲ

ၿဖစ္ၿဖစ္၊ေနာက္ၿပီး ခုနေၿပာသလိုေဗဒင္ဆရာေတြ ပို႕စ္ကဒ္တစ္ထုပ္ကိုင္ၿပီး ပရိုမိုးရွင္းလုပ္ေန

တုန္း အားနာၿပီးပါလာတဲ့သူေတြပဲၿဖစ္ၿဖစ္တစ္ခုခုနဲ႕ေရာက္ေနၾကသူေတြမ်ားပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕သူ႕ေဟာခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့အေတြးစကိုၿဖတ္လိုက္တယ္။ေဟာခန္းထဲကို

ေရာက္ေတာ့ သူကကၽြန္ေတာ္ထုိင္ဖုိ႕ေနရာေပးပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေဟာမယ့္ေနရာမွာသူထုိင္

တယ္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးကိုယ့္ေနရာနဲ႕ကိုယ္ေနရာက်သြားၿပီဆိုေတာ့…သူ႕အလုပ္ကစပါၿပီ။

ပထမဆံုးသူက လက္အုပ္ခ်ီၿပီးရြတ္ဖတ္သရဇၹာယ္ၿပဳတယ္။ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ေတာ့ၾကာမယ္ထင္

တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာကၽြန္ေတာ္ကေတာ့သူလုပ္ေနတာကိုၾကည့္ရင္း သူ႕ေရွ႕မွာငုတ္တုပ္ေပါ့…။

အားရေအာင္ရြတ္ဖတ္သရဇၹာယ္ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ရဲ႕ေမြးသကၠရာဇ္နဲ႕ေန႕နံကိုေမးတယ္…။

ေနာက္ၿပီး ေဘာပင္ကိုင္ၿပီးေတာ့စာအုပ္တစ္အုပ္ေပၚမွာ အကြက္ေတြခ်..တြက္ေတာ့တာပဲ။

သူလိုခ်င္တဲ့ေဒတာေတြၿပည့္စံုၿပီဆိုေတာ့မွ သူ႕ရဲ႕ေဟာေၿပာၿခင္းအလုပ္ကိုစလုပ္ပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ဟာအထြန္းဘြားၿဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာက်န္းမာေရးခ်ဴၿခာၿပီးေတာ့

အသက္ၾကီးပိုင္းမွာလုပ္ငန္းေတြအဆင္ေၿပခ်မ္းသာမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းစတာေတြပါ၀င္တဲ့

အထြန္းဘြားဋီကာဖြင့္ေတာ့တာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္က သူရဇၨမဂၢဇင္းကိုအၿမဲဖတ္တယ္။

အဲဒီမဂၢဇင္းထဲမွာပါတဲ့ ေဗဒင္တြက္နည္းေလးေတြအတိုင္း ကြ်န္ေတာ္ဟာဘာဖြားလဲဆိုတာကိုိ

တြက္ၾကည့္ဖူးတယ္။ဟုတ္ပါတယ္…ကြ်န္ေတာ္ဟာအထြန္းဘြားပါ။ အထြန္းဘြားေတြနဲ႕ပက္သက္

တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကိုလဲဖတ္ဖူးပါတယ္။ အခုေဗဒင္ဆရာေဟာတဲ့ အထြန္းဘြားဒႆနကလဲ

ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ဖူးသမွ်ေတြနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ဆက္ႏြယ္ေနမွုရွိပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ထိသူနဲ႕ကြ်န္ေတာ္

ေမးလိုက္ေၿဖလိုက္လုပ္ေနတာ ဘာမွအဆင္မေၿပတာမရွိခဲ့ဘူး။အဆင္ေတြကိုေခ်ာလို႕။

အဲဒီလိုေဟာေၿပာေနၾကရင္းသူကကြ်န္ေတာ့ကိုလကၡဏာၾကည့္ေပးဖို႕လက္၀ါးၿဖန္႕ခုိင္းတယ္။

ကြ်န္ေတာ္သူ႕ေရွ႕မွာလက္ဖ၀ါးၿဖန္႕ေပးလိုက္ေတာ့သူကကြ်န္ေတာ့လက္ႏွစ္ဖက္ကိုကုိင္ၿပီး

ဂါထာေတြထပ္ရြတ္တယ္။ေနာက္ၿပီးကြ်န္ေတာ့လက္ဖ၀ါးကိုတံေတြးနဲ႕သံုးခါေထြးတယ္။

ဟုိက္ရွ္…..ကြ်န္ေတာ္စိတ္မဆိုးခဲ့ပါဘူး။ၿပီးမွပဲလက္ေဆးေတာ့မယ္စိတ္ကူးၿပီးအသာေလးၿငိမ္

ေနလိုက္တယ္။ေနာက္သူကဆက္ေဟာတယ္….။ဟုတ္ပါသလားဟုတ္ပါတယ္ေပါ့ေနာ္။

အဲဒိအခ်ိန္ထိလဲဘာၿပႆနာမွမရွိေသးဘူး။ကြ်န္ေတာ့စိတ္ထဲမွာသာသာယာယာေလးပဲ။

ၿဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူကေၿပာလာတယ္။အစ္ကိုဟာရာဟုၿဂိဳလ္ရဲ႕လြမ္းမိုးမွုကိုခံေနရတဲ့အေၾကာင္း၊

ရာဟုၿဂိဳလ္လြမ္းမိုးခံေနရတဲ့အတြက္စိတ္ေလမယ္၊ေငြေၾကးအ၀င္အထြက္မမွ်မတၿဖစ္မယ္၊

လုပ္ငန္းေတြအဆင္မေၿပတာရွိေနမယ္၊လက္ေအာက္ငယ္သားကဒုကၡေပးမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း

ေၿပာတယ္။ေနာက္ၿပီးေတာ့ ရာဟုၿဂိဳလ္ခြင္ကသံုးလေလာက္အတြင္းမလြတ္ႏိုင္ေသးေပမယ့္

ရာဟုၿဂိဳလ္ရဲ႕သက္ေရာက္မွုအားကိုေပ်ာ့သြားေအာင္ သူစီမံထားတဲ့ေဆးဖေယာင္းတို္င္သံုးတိုင္

ကိုသက္ဆိုင္ရာၿဂိဳလ္ခြင္မွာအစ္ကိုကိုယ္တုိင္ထြန္းညွိပူေဇာ္ၿပီးဆုေတာင္းရမယ္၊ကန္ေတာ့ပြဲနဲ႕

ၿဂိဳလ္စာေၾကြးၿပီးဆုေတာင္းတာကိုေတာ့သူကိုယ္တိုင္ပဲလုပ္ေပးမယ္တဲ့။အဲဒီေတာ့အစ္ကို႕အေနနဲ႕

ေဆးဖေယာင္တိုင္သံုးတိုင္ဖိုးနဲ႕ကန္ေတာ့ပြဲဖိုးကိုၾကည္ၿဖဴစြာနဲ႕သဒၵါၿပဳႏိုိင္မလားဆိုၿပီးေမးလာ

တယ္…..။အဲဒီမွာမွၿပႆနာကစေတာ့တာပဲ…ဒါနဲ႕ကြ်န္ေတာ္စကားၿဖတ္ေၿပာရအုန္းမယ္။

ကြ်န္ေတာ့ေမြးေန႕မတိုင္ခင္က ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္ကိုေဗဒင္သြားေမးဖူးတယ္။

သူကေၿပာတယ္ရာဟုၿဂိဳလ္စီးေနတဲ့အေၾကာင္း၊ေမြးေန႕ေက်ာ္မွလြတ္မယ့္အေၾကာင္း၊

ေမြးေန႕ေက်ာ္ၿပီးတစ္လအတြင္းစက္ပစၥည္းေတြ၊ေရႊေငြေတြ၀င္မယ့္အေၾကာင္း၊ဒါေပမယ့္

ရာဟုၿဂိဳလ္ကမဖ်က္ဆီးေအာင္ဖေယာင္းတိုင္နဲ႕ကန္ေတာ့ပြဲထိုးၿပီးပူေဇာ္ရမယ့္အေၾကာင္းေၿပာေတာ့

ကြ်န္ေတာ္လဲအဆင္ေၿပခ်င္တာနဲ႕…ခ်ဗ်ာဆိုၿပီးထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ေငြခုႏွစ္ေထာင္။ေမြးေန႕ေက်ာ္သြား

ေတာ့တစ္လခြဲေလာက္အထိလဲဒံုရင္းကဒုံရင္းပဲ။ေတာ္ၿပီဆိုၿပီးေအးေဆးပဲေနလိုက္တယ္။သံုးလေလာက္

ၾကာေတာ့ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္နဲ႕ၾကံဳၿပန္တယ္။လာၿငိၿပန္တယ္ရာဟု။ကြ်န္ေတာ္လဲေၿပာလိုက္တယ္

ဆရာလို႕ဟုိအရင္တစ္ေယာက္ကေၿပာတာေမြးေန႕ေက်ာ္ရင္လြတ္ၿပီလို႕ေၿပာတယ္။အခုမလြတ္ၿပန္ဖူးလား

ဆိုေတာ့သူကၿပန္ေၿပာတယ္…..။ခင္ဗ်ားေမးခဲ့တဲ့ေဗဒင္ဆရာကသူ႕တြက္နည္းအတုိင္းေဟာေပမယ့္

ကြၽန္ေတာ့တြက္နည္းက ေရွးခတ္ကတည္းကထြန္းကားခဲ့တဲ့အေၾကာင္း။အဲဒီနည္းနဲ႕တြက္တဲ့

အေၾကာင္း။ေၿပာမေနဘူး…လုပ္လိုက္ေလဆိုၿပီးလစ္သြားတာပဲ..ငါးေထာင္။ကဲဒီတစ္ခါေတာ့

သံုးခါေၿမာက္…။ေဆးဖေယာင္းတိုင္နဲ႕ကန္ေတာ့ပြဲဖိုးအေနနဲ႕ေတာ့ သဒၵါႏိုင္မလားတဲ့..။

ေၿပာလိုက္ေတာ့တယ္…။ရွိေစေတာ့အစ္ကိုေရ..ကြ်န္ေတာ္ေမးတဲ့အခါတိုင္းရာဟုနဲ႕ၿငိေနတာ

ႏွစ္ေပါက္ေနၿပီ…။ခုေလာက္ဆိုသားအဖေတာင္ေတာ္လို႕ရေလာက္ၿပီ…….။ရာဟုၿဂိဳလ္မင္း

ၾကီးလဲကြ်န္ေတာ့ကိုေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနၿပီထင္ပါတယ္။ကဲအစ္ကိုေရ…..ခုလိုေဟာၿပေပးတာကို

ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္…ရံုးခ်ိန္နီးေနၿပီမို႕ကြ်န္ေတာ့ကိုခြင့္ၿပဳပါအုန္းဆိုၿပီးလွည့္အထြက္

ကြ်န္ေတာ့အိပ္ထဲကၿခေသၤ့တစ္ေကာင္ေတာေၿပာင္းသြားတယ္။ေအာ္….ၿငိလို႕ကိုမၿပီးေသးတဲ့ရာဟု..။

ရွိေစေတာ့………..။ကဲစာဖတ္သူတို႕ေရာ…..ရာဟုကလြတ္ၾကၿပီလား။

(ေမတၱာရပ္ခံခ်က္။          ။မိမိရဲ႕အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုသာေရးၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္။ပညာရပ္ပိုင္း

ႏွင့္ပုဂၢိဳလ္ေရးတို႕အား မရည္ရြယ္ခဲ့ပါ။။။။)

About tartay

aung mon has written 1 post in this Website..

Reading,Playing Guiltar,Surfing internet and Writing something.