လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ပတ္ခန္႔က ရံုးပိတ္ရက္မနက္ခင္းတြင့္ ကၽြန္မအေဒၚႏွင့္ ကၽြန္မတို႔ ေစ်းသို႔ခ်ီတက္ခဲ့သည္တမံု႔။
ေစ်းက တာေမြအ၀ိုင္းထိပ္တြင္ရွိေသာ ရာျပည့္ေစ်းျဖစ္သည္။ အေဒၚ့အိမ္ႏွင့္ နီးေသာလည္း ကၽြန္မတို႔အိမ္မွ ၁၅မိနစ္ခန္႔
လမ္းေလွ်ာက္ရေလသည္ (ကၽြန္မတို႔က မင္းလမ္းေစ်းႏွင့္ ပိုနီးသည္)။ ရာျပည့္ေစ်းသို႔ သြားရျခင္းမွာ ထိုေစ်းတြင္ ေစ်းသည္စံုေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္္။
ေစ်းရံုထဲထိပင္ သြားစရာမလို။ အျပင္က ပ်ံက်ေစ်းသည္ေတြ အလြန္ေပါသည္။ ဟင္းခ်က္စရာမွအစ အိမ္သံုးပစၥည္းအခ်ိဳ႕လည္း အျပင္ဖက္တန္းတြင္ပင္ ၀ယ္လို႔ရသည္။
ၿပီးေတာ့ ေစ်းသည္ေပါေတာ့ ပစၥည္းလည္းေပါသည္။ သို႔ကလို ထိုေစ်းတြင္ လိုအပ္သမွ်၀ယ္ျခမ္းၿပီးသည့္သကာလ
အျပန္တြင္ ေစ်းတန္းအစြန္၌ ပက္လက္ကုလားထိုင္တစ္လံုးကို ေရာင္းေနတာ ေတြ႔ေလသည္။
ပက္လက္ကုလားထိုင္တစ္လံုးသာမက ေဘးနားတြင္လည္း ကုလားထိုင္အခင္း သံုးေလးငါးခု ပါေသးသည္။
ကၽြန္မဖြားေအျဖစ္သူ(အေဒၚႏွင့္အတူေနသူ)က ကုလားထိုင္တစ္လံုး လိုခ်င္ေနသည္ဆို၍(အိမ္တြင္ရွိေသာ ကုလားထိုင္က အေတာ္အိုေနၿပီျဖစ္သည္)
ထိုပက္လက္ကုလားထိုင္အား ၀ယ္ေပးရန္စဥ္းစားမိသည္။ ေစ်းေရာင္းသူမွာ အဖိုးႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည္။
သူ႔ေဘးနားတြင္ အပ္၊ ခ်ိတ္၊ သြားၾကားထိုးတံ၊ ဘီး စသည့္ စံုစီနဖာမ်ားအား စေကာထဲထည့္ေရာင္းေနေသာ အဖြားႀကီးတစ္ေယာက္ရွိသည္။
ဒီလိုနဲ႔ “ဒီကုလားထိုင္ ဘယ္ေလာက္လဲ”ဟု ေစ်းေမးလိုက္သည္။ ထိုအဖိုးႀကီးမွ “၁၂၀၀၀၊ ေစ်းဆစ္ရင္ မေရာင္းဘူး၊ ေသခ်ာလုပ္ထားတယ္၊ ၾကည့္ပါ
ေပါလစ္ေတာ့သုတ္မထားဘူး၊ ေဆးသုတ္ရင္ၾကာရင္ ကြက္သြားတတ္တယ္၊ ခုဟာ ပ်ဥ္းကတိုးသားနဲ႔ လုပ္ထားတာ”၊
ဒါနဲ႔ ေစ်းကလည္းသက္သာေနသည္ဆိုေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔အေဒၚလည္း ၀ယ္မယ္ဆိုၿပီး ၀ယ္ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ကုလားထိုင္ကအေလးႀကီး၊
ကၽြန္မနဲ႔အေဒၚနဲ႔ မ,မႏိုင္ပါ။ အဖိုးႀကီးက သူလိုက္ပို႔ေပးမည္ေျပာသည္။ အိမ္နဲ႔ကလည္း သိပ္ေတာ့မေ၀းလွဘူးဆိုေတာ့။
ဒီလိုနဲ႔ ကုလားထိုင္ေရာင္းသူအဖိုးႀကီးက ကုလားထိုင္ႀကီးထမ္းၿပီး လိုက္ပို႔သည္ေပ့ါ။ အိမ္ေခၚလိုက္ရတဲ့အေၾကာင္းကလည္း ပိုက္ပိုက္လည္း
ပါမလာတာကလည္းတစ္ေၾကာင္းမို႔ အိမ္ေရာက္မွ ကုလားထိုင္ဖိုးရွင္းရမယ္ဆိုေတာ့။ အေဒၚတို႔အိမ္ကို ခ်ီတက္ခဲ့သည္။
အိမ္ေရာက္ခဲ့သည္ဆိုပါေတာ့၊ ကုလားထိုင္အေဟာင္းကိုဖယ္၊ ကုလားထိုင္အသစ္ခင္း၊ ကၽြန္မလည္း ေရတစ္ခြက္ခပ္လာၿပီး
အဖိုးႀကီးကိုတိုက္သည္။ သူ႔မွာလဲ ေခၽြးေတြရႊဲလို႔၊ “ေမာလိုက္တာ”လို႔ ၿငီးရွာသည္။ ေဆးလိပ္ေလးေသာက္ပါဦးဆိုေတာ့ မေသာက္ေတာ့ဘူး၊ ျဖတ္ထားတယ္လို႔ ေျပာသည္။
ေနာက္ၿပီး ခဏနားရင္းစကားစျမည္ေျပာၾကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္း စပ္စုျဖစ္သည္။
လမ္းမွာတုန္းကလည္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း စပ္စုေမးျမန္းခဲ့သမွ် စုေပါင္းေရးလိုက္ရပါသည္။
“အဖိုးက ဘယ္ကလာေရာင္းတာလဲ”
“ဟသၤာတကေလ၊ ဟသၤာတဆိုေပမယ့္ ရြာဖက္ကပါ၊ ဟသၤာတဟိုဖက္ ၉မိုင္ေလာက္ဆက္သြားရေသးတယ္”
“ရြာနာမည္ကေရာ အဘ”
“နိဗၺာန္ေက်ာင္းကြင္းရြာတဲ့၊ ခုရန္ကုန္လာတာက ဒီကုလားထိုင္ေတြကို ဆိုင္ေတြမွာသြင္းဖို႔ေလ၊ တာေမြက ႀကီးေအာင္ခ်မ္းသာတို႔မွာေပ့ါ”
“ခုကုလားထိုင္ ဘယ္ႏွစ္လံုးပါလဲ”
“၁၀၀ေက်ာ္တယ္”
“ဘယ္ထားခဲ့တာတုန္း”
“ေျမာက္ဥကၠလာမွာ သမီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ေလ၊ သူ႔ဆီပဲထားရတာေပါ့၊ ရြာမွာက ေငြရဖို႔အင္မတန္ခက္တာ၊
တေန႔၅၀၀ရဖို႔ မလြယ္ဘူး၊ အရမ္းပင္ပင္ပန္းပန္းရွာရတာ၊ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ရန္ကုန္တက္ၿပီး ခံုလာေရာင္းတာေပ့ါ၊
ခုလည္း ကုလားထိုင္လုပ္ဖို႔ကေတာ့ သစ္ကအလကားရတယ္၊ ေပါတယ္၊ လက္ခပဲေစ်းယူထားတာ၊
လက္ခဖိုးပဲရွိပါတယ္”
“တုိ႔အမ်ိဳးေတြမ်ား တစ္ရြာတည္လို႔ရတာေပ့ါ၊ အမ်ားႀကီးပဲ၊ တူေတြတူမေတြေရာ”
“ဟုတ္လားအဘ၊ ေျပာပါဦး”
“အမ်ိဳးေတြအကုန္ အသက္ရွည္ၾကတယ္ေလ၊ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္မေသၾကဘူး၊ ရြာမွာေတာ့ ဘႀကီးတို႔အမ်ိဳးကို
သက္ရွည္မ်ိဳးလို႔ ေခၚၾကတယ္၊ ဘႀကီးအေဖဆိုလည္း ၁၀၀ေက်ာ္ထိေနရတာ၊ အေမလည္း တေလာကမွဆံုးတာ၊ ဆံုးေတာ့၁၀၆ႏွစ္ရွိၿပီ၊
အိပ္ရာထဲလဲေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ သူ႔ဟာသူ သြားလာႏိုင္တုန္း၊ အဲဒါဆံုးတဲ့ေန႔တုန္းကလည္း ေန႔လည္စာထမင္းစားၿပီး
ေရေသာက္ၿပီးေတာ့ လဲက်သြားတာပဲ၊ ဘာမွလည္း ေ၀ဒနာသိပ္မခံလိုက္ရဘူး”
“ဘႀကီးကေရာ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ”
“၇၆ႏွစ္”
“ေၾသာ္….” (ကၽြန္မလည္းအံ့ၾသပါသည္၊ သူ႕အသက္အရြယ္ႏွင့္ ပင္ပန္းခံႏိုင္လွသည္၊ လူပံုလည္း သန္မာသည္)
ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မအဖြားနဲ႔စကားေျပာ၊ အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိလဲေမးသည္။
“အေမႀကီး အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ”
“၈၄ႏွစ္”
“တန္ဖိုးရွိလိုက္တာ၊ တန္ဖိုးရွိလိုက္တာ” လက္အုပ္ေလးခ်ီၿပီး ေျပာရွာသည္။
ခဏေနေတာ့ သူလည္းျပန္ၿပီ၊ ေစ်းဆက္ေရာင္းစရာရွိေသးသည္မဟုတ္ပါလား။
ကၽြန္မကေတာ့ သူ႔ကို ဘာလို႔တမ်ိဳးလံုးက အသက္ရွည္ၾကတာလဲလို႔ မေမးလိုက္ရ၍ မခ်င့္မရဲ က်န္ရစ္ခဲ့ရေလေတာ့သတည္း။

About panpan

chit has written 61 post in this Website..

   Send article as PDF