မီးေလးတုိ႔အိမ္ကုိေရာက္ေတာ့ အိတ္ကုိဖြင့္ေပးလုိက္တယ္ဆုိရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ေၾကာက္ လန္႔လန္႔နဲ႔ ဆက္တီခုံေအာက္ကုိေျပး၀င္ၿပီးပုန္းေနလုိက္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့  ည ၇ နာရီေလာက္ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္။       အိမ္ထဲမွာမီးထြန္းထားတာေတြ႔ပါတယ္။

“ေရႊ၀ါေရ လာ လာ ထြက္လာခဲ့ေလ”

မီးေလးကခုံေအာက္ကုိငုံ႕ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့ကိုထြက္လာဖုိ႔ ေခၚပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခုံေအာက္မွာပဲ ညိမ္ေနတဲ့အတြက္ မီးေလးက ထပ္ေခၚရင္းလွမ္းဆြဲဖုိ႕လုပ္ပါတယ္။

 

 

“ေရႊ၀ါ လာေလ ထြက္လာခဲ့”

“ေနပါေစဦးသမီးရယ္၊ ေၾကာင္ေလးက ေလာေလာဆယ္ေၾကာက္ေနမွာေပါ့ ၊ထားလုိက္သမီး ေနာက္ေန႔ၾကရင္ ယဥ္သြားလိမ့္မယ္၊ အဲဒီေတာ့မွသမီးေလးနဲ႔အတူတူေဆာ့ေပါ့။”

မီးေလးအေဖက ၀င္ေျပာလုိက္မွ မီးေလးလဲေနာက္ေဖးကုိထြက္သြားၾကပါတယ္။  သူတုိ႔ေတြလည္း အ၀တ္လဲသူလဲ၊ေရခ်ိဳးသူခ်ိဳးနဲ႔  အလုပ္ရႈပ္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခဏေတာ့ေမ့သြားပါတယ္။  သူတုိ႔အလစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ေဖးေဆာင္ဖက္ကုိ အသာေလးသြားၿပီးေခ်ာင္ တစ္ေခ်ာင္မွာသြား ေခြေနလုိက္ပါတယ္။ ေရွ႕ဆက္ၿပီးဘယ္လုိေတြႀကဳံေတြ႕ရမယ္ဆုိတာ စိတ္ထဲမွာေတြးမိေတာ့အေမနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြကုိ သတိရလာပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ညအိပ္ခ်ိန္ကုိေရာက္သြားေတာ့အားလုံး တိတ္သြားၾက ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ကုိ အစာေကၽြးဖုိ႔ ဘယ္သူမွသတိရခဲ့ပုံမတူပါဘူး၊အိပ္ေနၾကပါၿပီ။ ညေနက အေမ့ႏုိ႔ ကုိ တ၀ စုိ႔ခဲ့လုိ႔ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရာက္တဲ့ေနရာမွာပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္လုိက္ ပါေတာ့တယ္။

ည ၁၀ နာရီေက်ာ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျပႆနာစေတြ႕ေတာ့တာပါပဲ၊ လူေတြအိပ္မွ ဘယ္သူနဲ႔ဘာျပႆနာ ေတြ႕ရတာလဲလုိ႔မထင္ပါနဲ႔၊   ဘယ္သူနဲ႔မွမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေကာင္ထဲျဖစ္တာပါ။ ဗိုက္ျပႆနာပါ၊ သတၱ၀ါဟူသမွ် ေရွာင္လႊဲလုိ႔မရတဲ့ကိစၥပါ၊ ညေနက တ၀ေသာက္ထားတဲ့အေမ့ရဲ့ ႏုိ႔ေတြကုိစြန္႔ခ်ိန္တန္ၿပီေလ၊ အဲဒီအခိ်န္မွာ  “သားတုိ႔သမီးတုိ႔ၾကားရဲ့လားလူေတြက အေမတုိ႔ လုိ ေၾကာင္ေတြရဲ့ ခ်ီးကုိ အရမ္းနံတယ္ဆုိၿပီး ေတာ္ေတာ္ရြံၾကတယ္၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ခ်ီးယုိၿပီးရင္ သဲနဲ႔ေသခ်ာလုံေအာင္ျပန္ဖုံးခဲ့ၾက”       ဆုိတဲ့အေမ့ရဲ့ဆုံးမစကားကုိၾကားေရာင္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းတံခါးေပါက္ရွိတဲ့ဘက္ကုိေျပးတာေပါ့၊ ဒါေပမဲ့တံခါးက အလုံပိတ္ထားေတာ့ အျပင္ကုိထြက္လုိ႔မရပါဘူး၊ဟုိဟုိဒီဒီလွည့္ၾကည့္ေတာ့လည္း အေပါက္မေတြ႔ပါဘူး၊ တခါ အိမ္ေရွ႕ကုိေျပးေတာ့လည္းအိမ္ေရွ႕တံခါးကလည္းအလုံပိတ္ပါ။ ျပဴတင္းေပါက္အခ်ိဳ႕ဖြင့္ထားေပမဲ့  သံစကာေတြတပ္ထားပါတယ္။ အႏ ၱရာယ္ကေတာ့အ၀ေရာက္ေနပါၿပီ။                                                                                                                                                                               “အားကၽြတ္ကၽြတ္ ဒုကၡပါပဲ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ”            ေတြးရင္းအၾကံတစ္ခုရလုိ႔ ေနာက္ေဖးကုိျပန္ေျပးလာပါတယ္။ ဗုိက္ထဲကလည္းေတာ္ေတာ္ဆႏၵျပ ေနပါၿပီ၊အ၀ေရာက္ေနတဲ့ ဟာေတြကုိထြက္မက်ေအာင္ အမီးကုိ ဗုိက္ေအာက္ေရာက္ေအာင္ကုတ္ၿပီးအ၀ကုိ ပိတ္ထားရပါတယ္။ ေနာက္ေဖးမွာေတာ့ အိမ္မွာ ထမင္းခ်က္  အ၀တ္ေလွ်ာ္ အကူလုပ္ေပးတဲ့ေကာင္မေလးအိပ္ပါတယ္။    သူ႔ကုိသြားႏႈိးၿပီး တံခါးဖြင့္ခုိင္းဖုိ႔ သူအိပ္တဲ့ျခင္ေထာင္နားသြားၿပီး

“ေညာင္ ေညာင္  အမရယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဗုိက္တအားေအာင့္ေနလုိ႔တံခါးဖြင့္ေပးပါအမရယ္”

လုိ႔သြားေျပာပါတယ္၊ တုတ္တုတ္မွမလႈပ္ပါဘူး၊  တံခါးကုိသြားၿပီးလက္နဲ့ တဂ်စ္ဂ်စ္မည္ေအာင္ ကုတ္ပါတယ္၊လက္နဲ႔ပုတ္ပါတယ္၊ ေနာက္ၿပီးသူးနားသြားေအာ္ျပန္ပါတယ္။

“ေညာင္း ေညာင္း ေညာင္း  အမရယ္။ ျမန္ျမန္ထပါ ၊ကၽြန္ေတာ့ကုိတံခါး ျမန္ျမန္ဖြင့္ေပးပါ၊ ကၽြန္ေတာ္မေအာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘူး”

ဒီတခါေအာ္တာသူ႕ေခါင္းရင္းကုိသြားၿပီး နားရြက္နားကပ္ေအာ္လုိက္တာပါ။ နဲနဲေတာ့လႈပ္လာပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္အားတက္သြားပါတယ္၊

“ေညာင္ေညာင္ ထပါ တံခါးျမန္ျမန္ဖြင့္ေပးပါ”                                                                                                                                                                              “ဟာ အိပ္ေရးပ်က္ရတဲ့အထဲ ဒီေၾကာင္ကလည္း တမ်ိဳး၊   မနက္က်ရင္အေစာႀကီးထရအုံးမွာ သြားစမ္းဟာ”

ဆုိၿပီး ျခင္ေထာင္ထဲကေနၿပီး အျပင္က ကၽြန္ေတာ့ကုိလက္နဲ႔ ရုိက္ထုတ္လုိက္ပါတယ္။ ရုိက္လုိက္တဲ့အရွိန္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္းသုံးပတ္ေလာက္လိမ့္သြားၿပီး ကုတ္ထားတဲ့အမီး နဲနဲေျပသြားတဲ့အတြက္ အ၀ေရာက္ေနတဲ့ဟာနဲနဲထြက္သြားပါတယ္။ မျဖစ္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီးေနရာတစ္ခုကုိအျမန္ရွာရပါေတာ့တယ္၊ေနာက္ေဖးစတုိခန္းလုိ႔ထင္ရတဲ့ အခန္းထဲကုိ၀င္လုိက္ေတာ့ မီးေသြးအိတ္ေတြနဲ႔ေပပါေတြေတြ႔ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာပဲကၽြန္ေတာ့္ကိစၥကုိ ရွင္းရပါေတာ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းလြယ္ထားရတဲ့ ဒုကၡေတြကုိ ဖြင့္ခ်လုိက္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာရွင္းလင္း သြားၿပီး ေပါ့ပါးသြားတာဟာ ဘာနဲ႔မွမတူတဲ့အရသာပါ။     ဒီအရသာကုိ ဘယ္လုိေရးျပရမယ္မသိေပမဲ့ စာဖတ္ေနတဲ့ လူႀကီးမင္းတုိ႔အားလုံးခံစားဖူးၾကမယ္ဆုိတာယုံၾကည္တဲ့အတြက္ ႀကိဳးစားၿပီးေရးမျပေတာ့ပါဘူး။                                                           ကိစၥၿပီးလုိ႔ အေမစကားကုိသတိရလုိ႔ ဖုံးဖုိ႔ သဲေတြလုိက္ရွာေတာ့မွ ကြန္ကရိအခင္းေပၚမွာဆုိေတာ့အခက္ေတြ႔ေနရပါၿပီ။ ဒါနဲ႔အနားမွာရွိတဲ႔မီးေသြးမႈန္႔ေတြနဲ႔မလုံမၿခဳံ ဖုံးခဲ့ရပါတယ္၊ခြင့္လႊတ္ပါအေမ၊ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လုိမွမတတ္ႏုိင္လုိ႔      အေမ့စကားကုိ နားမေထာင္ သလုိျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း စားပြဲခုံေဘးက ပန္းကန္ေတြထည့္ထားတယ္ထင္ရတဲ့ ေသတၱာေပၚမွာ၀င္ေကြးေနလုိက္ၿပီးႏွစ္ႏွစ္ခ်ိဳက္ခ်ိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားလုိက္တာ မနက္လင္းလုိ႔စီကနဲအသံ တစ္ခုၾကားလုိက္လုိ႔လန္႔ႏုိးသြားပါတယ္။

“ဟဲ့ပလုပ္တုတ္ ဘာေတြလဲမသိဘူးေပ်ာ့စိစိနဲ႔”

အိမ္အကူလုပ္တဲ့အမရဲ့အသံပါ ၊အသံၾကားရာကုိကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ စတုိခန္းထဲမွာမီးေသြးသြားယူပုံရပါတယ္။မီးေသြးကုိလက္ကကုိင္ထားရင္းငုတ္တုတ္ထုိင္လုိက္ၿပီးေျခေထာက္ကုိေသခ်ာငု႔ံၾကည့္လုိက္ပါတယ္။

“ဟဲ့ေတာ္ ဒုကၡပဲ ေၾကာင္ခ်ီးေတြတက္နင္းမီျပီ အမေလးနံလုိက္တာ ထြီ”

လုိ႔ေအာ္ၿပီးမီးဖုိခန္းထဲကုိထြက္လာပါတယ္။

“ဟဲ့  အဲဒီလုိေလွ်ာက္မသြားနဲ႕ေလ နင္ နင္းထားတဲ့ခ်ီးေတြက တခန္းလုံးျပန္႔ကုန္ၿပီ၊ နင္အဲဒါေတြေရဖတ္၀တ္နဲ႔အကုန္ျပန္သုတ္၊ဟုိထဲကဟာေတြကုိလဲက်ဳံးၿပီးလႊင့္ပစ္လုိက္”

ေနာက္ေဖးကုိေရေသာက္ထြက္လာရင္းေတြ႔သြားတဲ့မီးေလးအေမကေျပာတာပါ။

“အုိ အန္တီကလဲ ေရဖတ္တုိက္ရင္ လက္ေတြအကုန္ေပကုန္မွာေပါ့၊ ေရေဆးခ်လုိ႔မရဘူးလား”

“ေရေဆးရင္ တခန္းလုံးရႊဲကုန္မွာေပါ့၊စကားမေရွနဲ႔ ၊ငါေျပာသလုိလုပ္”

လု႔ိေျပာရင္းမီးေလးအေမလဲအိမ္ေရွ႕ကုိထြက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းအမကုိ စားပဲြေအာက္ကေနၾကည့္ေနတာေတြ႕သြားေတာ့

“လာစမ္းေၾကာင္စုတ္ အခုမွ မခုတ္တတ္တဲ့ေၾကာင္လုိ ၾကည့္မေနနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းဆုံးမလုိက္မယ္”

ဆုိၿပီးကၽြန္ေတာ့္ဂုတ္ကုိကုိင္ၿပီး အနားမွာရွိတဲ့ တံျမက္စီးနဲ႔ရုိက္ပါေတာ့တယ္

“ဖုံးဖုံး  ကဲမွတ္ၿပီလား နင့္ခ်ီးကုိငါေဆးလဲေဆးရမယ္၊က်ဳးံလဲက်ဳံးရေတာ့မယ္ ကဲဟယ္ ဖုံးဖုံး”

“ေညာင္ ေညာင္းေညာင္း မလုပ္ပါနဲ႕အမရယ္ ေၾကာက္ပါၿပီ၊ကြန္ေတာ္အမကုိႏႈိးပါတယ္၊အမ မႏိုးလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီေနရာမွာပါလုိက္တာပါ၊မလုပ္ပါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နာလွပါၿပီ”

“ကဲဟယ္ ကဲဟယ္ ငါ့ကုိဒုကၡေပးအုံး ကဲဟယ္ ဖုံးဖုံး”

ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ၿပီးရွင္းျပေပမဲ့ ေၾကာင္စကားနားမလယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကုိဆက္ရုိက္ ေနပါတယ္။  ဒီအခ်ိန္မွာ အားကုိးစရာမီးေလးတစ္ေယာက္ကုိသတိရလုိက္ပါတယ္။ သူမႏုိးေသးဘူးလားမသိဘူးဆုိၿပီးသူႏုိးေအာင္အသံကုိျမွင့္ၿပီးေအာ္လုိက္ပါတယ္။

“ေညာင္း ေ၀ါင္း ေညာင္းေ၀ါင္း မီးေလးေရငါ့ကုိ ကယ္ပါအုံး ငါ့့ကုိရိုက္ေနတာငါအရမ္းနာေနၿပီ လာပါဦးမီးေလးေရ”

“ဟယ္အမ ေရႊ၀ါကုိဘာလု႔ိရုိက္ေနရတာလဲ လႊတ္လုိက္ ေဖၾကီးေရ ေရႊ၀ါေလးကုိရွုိက္ေနတယ္လုပ္ပါဦး”

မီးေလးဟာ သူ႔အေဖကိုေအာ္တုိင္ရင္းေနာက္ေဖးကုိေျပးဆင္းလာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အားတက္သြားေပမဲ့ အိမ္ကူ အမရဲ့စကား နဲ႔ မီးေလးေျပာသြားတဲ့ စကားေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္၀မ္းနဲသြားပါတယ္။

“မီးေလးဆင္းမလာနဲ႔  ဒီမွာေရႊ၀ါယုိထားတဲ့ ေၾကာင္ခ်ီးေတြ မြေနတာပဲ ၊ အရမ္းနံတယ္၊မီးေလးကုိေပကုန္လိမ့္မယ္”

“ဟယ္ ဟုတ္လား ၊အမေလးဟုတ္တယ္ေတာ့ ေရႊ၀ါေရငါကေၾကာင္ကုိခ်စ္ေပမဲ့ ေၾကာင္ခ်ီးကုိေတာ့ရြံတယ္၊ စည္းကမ္းမရွိပါထားတဲ့အတြက္နင္ထုိက္နဲ႔နင္ခံေပေတာ့”

“ေညာင္ ေညာင္  မဟုတ္ဘူးကၽြန္ေတာ္စည္းကမ္းမရွိပါထားတာမဟုတ္ဘူး၊ သူတက္နင္းလုိ႔ပြသြားတာ၊ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကုိညကတံခါးဖြင့္မေပးလုိ႔ကၽြန္ေတာ္ပါရတာ ကၽြန္ေတာ့အပစ္မဟုတ္ဘူး”

လု႔ိ လွမ္းေအာ္ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ့စကားကုိနားမလည္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕ကိုထြက္သြားပါတယ္။ အခုေတာ့ ကူကယ္ရာမဲ့တဲ့ဘ၀ကုိေရာက္ေန ရပါၿပီ။ အေမရယ္ ကၽြန္ေတာ့အျဖစ္ကုိလာၾကည့္လွည့္ပါဦး၊ ဘယ္ဘ၀ရဲ့၀ဋ္ေၾကြးေတြေၾကာင့္မ်ားမိသားစုနဲ႔ကြဲၿပီး ဒီလုိဒုကၡကုိခံစားေနရတာပါလိမ့္၊ ၀ဋ္ေၾကြးေတြရွိရင္လည္း ဒီမွ်နဲ႔ေက်ပါေစလုိ႔ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းေနပါတယ္။

“ဟဲ့ေၾကာင္ကေလးကုိ ဘာလု႔ိအရမ္းရုိက္ေနရတာလဲ၊ ေၾကာင္ဆုိတာ မစင္စြန္႔ဖုိ႔ေနရာကုိ သတ္မွတ္ေပးရတယ္၊ သြားေျခရင္းအိမ္မွာ ျပာသြားေတာင္း၊ မရရင္လမ္းထိပ္မွာသဲမ်ားမ်ား သြားက်ဳံးၿပီး လင္ဗန္းအစုတ္ထဲမွာထည့္ၿပီးေနရာျပထားလုိက္၊ ေနာက္ေန႔အဲ့ဒီထဲမွာပါလိမ့္မယ္”

ၾကင္နာတတ္တဲ့မီးေလးရဲ့အေဖက ေျပာေတာ့မွကၽြန္ေတာ္သက္သာရာရသြားပါတယ္။ အမလည္းတခန္းလုံးပြေနတဲ့ မစင္ေတြကိုလုိက္သုတ္၊ မီးေသြးခန္းထဲက ဟာေတြပါ က်ဳံးလႊင့္ပစ္ၿပီးမီးေလးအေဖေျပာတဲ့အတုိင္း သဲေတြက်ဳံးလာပါတယ္၊ မီးေသြးခန္းရဲ့ ေထာင့္တေနရာမွာဗန္းကုိထား၊ကၽြန္ေတာ့ကုိဖမ္းၿပီးေတာ့

“ေၾကာင္စုတ္ေနာက္တခါ ဒီေနရာမွာ ခ်ီးပါသိလား”

“ေညာင္   ဟုတ္ကဲ့အမ ကၽြန္ေတာ္သိပါၿပီ၊ ဒီလိုေနရာသိရင္ ကၽြန္ေတာ္ကစည္းကမ္းရွိပါတယ္၊အခုကေနရာမရွိလုိ႔ျဖစ္ရတာပါ”

လုိ႔ကၽြန္ေတာ္ရွင္းျပပါတယ္။

“ဘာေညာင္ လဲ ေနာက္တစ္ခါ ဒီလုိျဖစ္လုိ႔ကေတာ့ အေသသတ္ၿပီး    အစေဖ်ာက္ပစ္လုိက္မယ္သိလား။ ဒါေတာင္နင္ပါထားတဲ့ခ်ီးဗန္းကုိငါပဲရွင္းရမွာ  သြား ..”

ကၽြန္ေတာ္ျပန္ရွင္းျပတာနားမလည္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကုိေျပာရင္းတြန္းလႊတ္လုိက္ပါတယ္။ ဒီေလာက္နဲ႔ၿပီးသြားတာေတာ္ပါေသးရဲ့ေလ။ ခဏအၾကာမွာမီးေလးေနာက္ေဖးကုိ၀င္လာၿပီး

“အမေရ မီးေလးအတြက္ ႏြားႏုိ္႔ ထည့္ေပးပါ၊ ေရႊ၀ါေလးအတြက္လည္းထည့္ေပးအုံးေနာ္…

“ေရႊ၀ါေရ  မီမီမီ  လာလာ  ႏြားႏုိ႔ေသာက္ရေအာင္”

ကၽြန္ေတာ္လည္းဗုိက္ထဲမွာဟာေနတာနဲ႔မီးေလးအနားသြားၿပီးသူတုိက္တဲ့ႏြားႏုိ႔ကုိ ေသာက္လုိက္ပါတယ္။ မီးေလးက ကၽြန္ေတာ့ေခါင္းကုိလက္ကေလးနဲ႔ပြတ္ၿပီး ေျပာပါေသးတယ္။

“ေသာက္ေသာက္ေရႊ၀ါေရ ေကာင္းတယ္မလား နင့္အိမ္မွာဆုိႏြားႏုိ႔ေသာက္ရမွာမဟုတ္ဘူး၊        နင္က ကံေကာင္းတယ္ ၊က်န္ခဲ့တဲ့ နင့္ေမာင္ႏွမေတြ ႏြားႏုိ႔ေသာက္ရမွာမဟုတ္ဘူး”

ကၽြန္ေတာ္က ကံေကာင္းတယ္တဲ့လား၊ အေမ႔ရင္ခြင္ထဲတုိ႔ေ၀ွ႔ၿပီး ေမာင္ႏွမေတြႏုိ႔လုစုိ႔ရမဲ့အခ်ိန္ မိသားစုနဲ႔ခြဲခြာလာခဲ့ရၿပီး ႏြားႏုိ္႔ေသာက္ရတာ ကံေကာင္းတာလား၊ ႏြားႏုိ႔ဆုိတာေကာင္းပါတယ္၊ အခုမွေသာက္ဖူးတဲ့ကၽြန္ေတာ့အတြက္ စိမ့္ေနေပမဲ့ အေမ့ရဲ့ႏုိ႔ခ်ိဳထက္ေတာ့ပုိၿပီးမမက္ေမာႏုိင္ပါဘူး၊ အခုေနသာ အေမအနားကုိေရာက္လာလုိ႔ အေမ့ႏုိ႔ကုိ ေသာက္ခြင့္ရမယ္ဆုိရင္ ေဟာဒီႏြားႏုိ႔ခြက္ကုိ ႏႈတ္သီးနဲ႔ထုိးေမွာက္ပစ္ၿပီး အေမ့ရဲ့ရင္ခြင္ထဲအတင္းေျပးၿပီး ႏုိ္႔ခ်ိဳကုိေသာက္လုိက္မွာပါမီးေလးရယ္၊ နင့္ေစတနာကုိငါေစာ္ကားတာမဟုတ္ပါဘူး၊  လုိ႔စိတ္ထဲကေျပာရင္း မီးေလးတုိက္တဲ့ႏြားႏုိ္႔ကုိ ေသာက္ေနလုိက္ပါတယ္၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္မီးေလးရယ္၊ငါ့အတြက္ေတာ့နင္တစ္ေယာက္ရွိေနလုိ႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့။

ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့မီးေလးတုိ႔မိသားစုထဲမွာေနသားက်လာၿပီး အိမ္ေရွ႕အိမ္ေနာက္ သြားရဲ လာရဲ ရွိလာပါၿပီ၊တေန႔ မီးေလးရဲ့အကုိ စာက်က္ေနတဲ႔အနားမွာထုိင္ေနတုန္း မီးေလးအကုိက သူ႔ရဲ့လြယ္အိတ္ကုိဆြဲလုိက္ေတာ့ လြယ္အိတ္အေမႊးေလး ကၽြန္ေတာ့ေရွ႕မွာလႈပ္ကနဲျဖစ္သြားတယ္၊ သိၾကတယ္မဟုတ္လား ေၾကာင္ဆုိတာ တကယ္ေဆာ့တဲ့သတၱ၀ါေလ လြယ္အိတ္ေမႊးေလးကုိ လက္နဲ႔လွမ္းဖမ္းၿပီးေဆာ့တာေပါ့

“ဟား ဒီေၾကာင္စုတ္ကလည္း အညိ္မ္မေနဘူး၊ ငါ့ရဲ့လြယ္အိတ္ေမႊးလွလွေလးေတြျပတ္ကုန္ေတာ့မွာပဲ”

ဆုိၿပီးကၽြန္ေတာ့ကုိရုိက္လႊတ္လုိက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္းဆက္တီခုံေအာက္၀င္ပုေနရင္း အိမ္မွာ အေမ အၿမီးေလးကုိလႈပ္ေပးတဲ့အခိ်န္ ေမာင္ႏွမေတြ အေမ႔အၿမီးကုိအလုအယက္ လုိက္ဖမ္းၾကတာျမင္ေယာင္သတိရေနရင္း တစ္ေကာင္တည္း၀မ္းေနမိပါတယ္။

 

 

တခါတုန္းကလည္း မီးေလးရဲ့အကုိ ေကာ္ေဘာလုံးလွိမ့္ကစားေနတာကၽြန္ေတာ့အနားေရာက္လာေတာ့ အမွတ္မရွိ ပဲ ေဘာလုံးကုိဖမ္းရင္းလွိမ့္ရင္းကၽြမ္းထုိးကစားမိတာေပါ့။ ဒီအခါမီးေလးအကုိက

“ဟာ ဒီေၾကာင္စုတ္ သူ႕လက္သည္းေတြနဲ႔ထိုးမိၿပီး ငါ့ေဘာလုံးေပါက္ေတာ့မွာပဲ ကဲကြာသြားစမ္း”

ဆုိၿပီးေျခေထာက္နဲ႔မညွာမတာကန္ထုတ္လုိက္ပါတယ္ ၊ေနာက္ေဖးေခ်ာင္မွာသြားကုတ္ေနရင္း  အိမ္မွာေမာင္ႏွမေတြ တစ္ေကာင္နဲ႔တစ္ေကာင္ လုိက္ရင္း ေျပးရင္းကစားရင္း မိရင္ နပမ္းလုံးရင္း ကၽြမ္းထုိးၾကတာကုိသတိရေနပါတယ္။ အခုေတာ့ တစ္ေကာင္တည္းအထီးက်န္ၿပီး ေဆာ့စရာ အေဖာ္မရွိတဲ့ဘ၀ကုိေတြးရင္း အားငယ္လာမိပါတယ္။ ဒီၾကားထဲ ေမ်ာက္ထက္ကဲတဲ့ မီးေလးရဲ့အကုိ ေမ်ာက္မူးလဲႏွိပ္စက္တာေတြလည္း ခံရပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကုိလုိက္ဖမ္း ၿပီး စာပြဲေပၚတက္ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ကေန

“ေၾကာင္က် က်တာလွတယ္ကြ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတယ္ကြ ”

ဆုိၿပီးေျခေတြလက္ေတြကကုိင္ၿပီးပက္လက္ပစ္ခ်တာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္လည္းခါးကုိဆတ္ကနည္း လွည့္ခ်လုိက္ၿပီးေျခေတြလက္ေတြနဲ႔က်ေအာင္ႀကိဳးစားရတာေပါ့၊တစ္ႀကိမ္ မက အခါခါလုပ္ေတာ့ ခါးေတြ၊ေျခေတြ လက္ေတြနာလာပါတယ္။ တယ္လဲႀကီးမားတဲ့၀ဋ္ေၾကြးပါလာေနာ္၊တစ္ခါတုန္းကလည္း ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိပါဘူး၊ ေရခဲေသတၱာအေပၚကန္႔ထဲထည့္ၿပီးတံခါးပိတ္ထားခဲ့ပါတယ္။ သိပ္မၾကာလုိက္ပါဘူး၊ မီးေလးအမ ကေရေသာက္ဖုိ႔လာရင္းေတြ႔လုိ႔ ကံေကာင္းသြားပါတယ္။ နာရီ၀က္ေလာက္သာေနလုိက္ရရင္ ကၽြန္ေတာ့ဘ၀မေတြးရဲပါဘူး။ တေန႔ေတာ့ ေက်ာင္းကျပန္လာၿပီး ေရခ်ိဳးရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေရခ်ိဳးခန္းထဲကုိဖမ္းေခၚသြားၿပီး ေရေလာင္းခ်ိဳးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရုံးကန္ေနရေပမဲ့ အခန္းပိတ္ထားေတာ့ ဘယ္မွထြက္ေျပးလုိ႔မရပါဘူး။ ဒီတစ္ခါအိမ္အကူ ေကာင္မေလး က ေၾကာင္ေအာ္သံၾကားလုိ႔တခါးဖြင့္ၾကည့္လုိ႕ သက္သာရာရသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ့ဘ၀ေတြကမလြယ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္အေကာင္နဲနဲႀကီးလာတဲ့အခါက်ေတာ့မီးေလးအေမက

“ေရႊ၀ါေလးနဲနဲႀကီးလာၿပီသမီးေရ ႏြားႏုိ႔မတုိက္နဲ႔ေတာ့ ထမင္းေလးက်င့္ၿပီးေကၽြးၾကည့္ရမယ္” “အေမရယ္ ေရႊ၀ါေလးကထမင္းစားတတ္ပါ့မလား၊ဘာဟင္းနဲ႔စားမွာလဲ “ “အိမ္မွာခ်က္တဲ့ဟင္းနဲ႔နယ္ေကၽြးရင္စားပါတယ္သမီးရယ္ ၊ငါးဟင္းတုိ႔ ပုစြန္ဟင္းတုိ႔ခ်က္ရင္ စားတာေပါ့”

မီးေလးအေမ ေျပာၿပီးအိမ္ေရွ႕ထြက္သြားေတာ့ မီးေလးက ေကာင္မေလးကုိ

“အမ  ေၾကာင္ေလးေတြက ငါးစားလုိ႔လားအမ”

“စားတာေပါ့မီးေလးကလဲ   ငါးေၾကာ္ဆုိသိပ္ၾကိဳက္တာ ငါးေၾကာ္မႀကိဳက္ေၾကာင္မုိက္ဆုိတဲ့စကားေတာင္ရွိတာပဲ”

“ဟုတ္လား ဒါဆုိဒီေန႔ ဘာဟင္းနဲ႔ေကၽြးမွာလဲ”

“ဒီေန႔မီးေလးစားဖုိ႔ ငါးေသတၱာခ်က္ထားတယ္ အဲဒါနဲ႔ေကၽြးေပါ့”

အဲဒီေန႔က ငါးေသတၱာဆုိတာကုိ စ စားရၿပီးေနာက္ေန႔ေတြမွာ ငါးဟင္း၊ ပုစြန္ဟင္းနဲ႔အျခားအသားဟင္းေတြကုိ စားရပါတယ္။ ဒီလုိစားရတဲ့အခါေတြမွာ အေမနဲ႔ ညီ၊ ညီမေလးေတြကိုသတိရပါတယ္၊ သူတုိ႔ေတြေကာဘာေတြစားေနၾကပါလိမ့္၊ ငါ့လုိေန႔တုိင္းဟင္းေကာင္းမစားရေတာင္မွ သူတုိ႔ေတြလဲ ဒီလုိဟင္းေတြစားရမွာပါလုိ႔ ေတြးရင္းေျဖသိမ့္ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ေတာင္တခါတခါ ဟင္းမက်န္လုိ႔ငါးပိနဲ႔စခမ္းသြားခဲ့ရေသးတာပဲေလ။

 

 

ဟင္းမက်န္လုိ႔ခံစားရတဲ့ဒုကၡနဲ႔ ၾကြက္မဖမ္းတတ္တဲ့ဒုကၡေတြကုိဆက္လက္ေရးပါဦးမယ္။

 

About ေၾကာင္လတ္

ေၾကာင္ လတ္ has written 30 post in this Website..

ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း၊စိတ္ရွင္းရွင္းျဖင့္ ဘ၀ကုိရပ္တည္ေနႏုိင္လုိသူ