Best Teacher (20) ကံ႔ေကာ္ေျမမွ ထေနာင္းေတာသို႔

၂၂.၄.၁၉၇၀ (ဗုဒၶဟူးေန႔)

သင္ၾကားေရး အားျဖည္႔ေမာင္းတင္ရန္ က်မတို႔ ေန႔ သင္တန္းမ်ား စတင္ၾကပါတယ္။ ည

သင္တန္းသင္တဲ႔ေနရာက ေနပူတာမို႔ ရြာအေနာက္ဖ်ား မယ္ဇယ္ပင္ၾကီး အရိပ္မွာစာသင္

ျဖစ္ၾကပါတယ္။

ညသင္တန္းမွာ  မအားဘူး မတက္ႏႈိုင္ဘူး လို႔ ျငင္းဆန္ေနတဲ႔ သူေတြ ေန႔သင္တန္းလုပ္ေပး

ေတာ႔ တစ္ခ်ိဳ ႔ ဝမ္းသာ၊ တစ္ခ်ိဳ ႔ မၾကည္မလင္။  ဒီ မၾကည္လင္ အုပ္စုထဲမွာ ( ကို ျမိဳင္) ဆိုတဲ႔

ျမင္းလွည္းဆရာတစ္ေယာက္ ပါလာပါတယ္။ သူက ရြာ လူၾကီးေတြနဲ႔ မတည္႔သူဆိုေတာ႔

ဒီလူၾကီးေတြစီမံတဲ႔ ဘာကိစၥ မဆို သေဘာမတူပါဘူး။ ျပီေတာ႔ တကယ္လည္း စာမဖတ္တတ္

ပါဘူး။  ညမွာ ျမင္းလွည္းထြက္ရလို႔၊ ျပန္လာတာေစာေပမဲ႔ ရြာကင္းမလံုလို႔ အိမ္စိတ္မခ်ရလို႔၊

ေန႔ပဲအားတာလို႔ ဆင္ေျခေတြ ေပးေနတဲ႔ ကိုျမိဳင္ ကို က်မတို႔ ေန႔ပိုင္းမွာ စာသင္ခဲ႔ၾကတာ။

မၾကာပါဘူး။ ေနာက္ထပ္ဆင္ေျခေတြ ၾကက္တြန္႔ေတြတက္လာျပန္ပါေရာ။

“ ဆရာမ အသံက စူးလြန္းတယ္  နားမဝင္ဘူး”

“ဒီဆရာမ က စာေရးခိုင္းတဲ႔ ေလ႔က်င္႔ ခန္းေတြ မ်ားလြန္းတယ္”

“ ဒီဆရာမ က်ဳပ္ကို ကေလးမွတ္ေနလား သူ႔အတိုင္းတစ္လံုးမက်န္လိုက္ရြတ္ခိုင္းေနတာ”

အလိုေလး… ကိုျမိဳင္ေပးတဲ႔ဆင္ေျခေတြ ေရးလို႔မကုန္ႏိႈင္ပါ။

 

က်မတို႔ ဘယ္လိုပဲ အာေပါက္ေအာင္သင္သင္ ကိုျမိဳင္တစ္ေယာက္ သင္စာ(၄) ထက္ပိုမရပါ။

ဘာမဆို အျပဳသေဘာဘက္ကမျမင္။ အေကာင္းမျမင္ အသိစိတ္ဓာတ္ကနိမ္႔က်၊ ဒီၾကားထဲ

မွတ္ဥာဏ္ကနုံနဲ႔၊ ဘာမွ မကယ္ႏႈိင္တဲ႔ အဆံုး က်မတို႔ တစ္ေတြ သူနဲ႔ ကလန္ကဆန္

မျဖစ္ေအာင္သာေနၾကရပါေတာ႔တယ္။

 

ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ေန႔ေရာ ညေရာ စာသင္ရတာကေမာ။ ကိုျမိဳင္ ကိစၥက စိတ္ေလး။ က်မ

မွတ္တမ္းမေရးျဖစ္တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားခဲ႔ပါျပီ။ျပန္ခါနီးတနဂၤေႏြ တစ္ရက္မွာ

ေက်ာက္ဆည္မွာ ဘုရားေက်ာင္းတက္ရန္ က်မတို႔ ထြက္ခဲ႔ပါတယ္။ ( က်မတို႔ အထဲက

တစ္ေယာက္က ခရစ္ယာန္ပါ။ က်မတို႔ က အေဖာ္လိုက္တာ)။

ရြာက စက္ဘီးစီစဥ္ေပးေပမဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္သြားခ်င္တာနဲ႔ ဒီအတိုင္း ထြက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။

 

ဘုရားေက်ာင္းကအျပန္ ေစ်းဝင္ ဟိုၾကည္႔ ဒီၾကည္႔၊ ၾကံရည္ေသာက္။ အဲဒီမွာေလ

စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတာတစ္ခုေတြ႔ရတယ္။ ၾကံရည္ လိုသေလာက္ ထပ္ရတယ္။ ေရခဲ

မရဘူးဗ်။ အညာေနပူခ်က္ကေတာ႔ ရက္ရက္စက္စက္ပါပဲ။ ထီးလည္းမပါလာၾကဘူး။

ေက်ာက္ဆည္ျမိဳ ႔ကေန ရြာကို အသြားလမ္းေပၚမွာ က်မတို႔ (၃) ေယာက္ ေမာေမာပန္းပန္း

ေခြေခြယိုင္ယိုင္ ေလွ်ာက္လာတုန္း ကယ္ဆယ္ေရးယာဥ္တစ္စင္းေရာက္လာတယ္။

စက္တပ္ယာဥ္ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ျမင္းတပ္ယာဥ္။  ေမာင္းသူ ဇာတ္လိုက္ၾကီး ကိုျမိဳင္ေပါ႔။

က်မတို႔ကိုတင္ျပီးရြာကို ျမင္းလွည္းေမာင္းဝင္သြားတဲ႔ ကိုျမိဳင္ မ်က္ႏွာေပး  ၊ အျပံဳး၊ ေတြကို

ဆရာၾကီးဦးသုခ အ သံုးလံုးေနာက္တစ္ကားရိုက္မိခဲ႔ရင္ အကယ္ဒမီေရွာ႔ထ္ ေသခ်ာတာအမွန္။

 

ဒီလိုနဲ႔ က်မတို႔ လကုန္ရင္ျပန္ၾကေတာ႔မယ္။ သင္စာေတြလည္း ကုန္ခါနီးျပီ။ တစ္ရြာလံုးနဲ႔လည္း

ခင္ေနျပီ။ ႏႈတ္ဆက္ပြဲ က်င္းပမဲ႔ညေနေတာင္ေရာက္ပါေပါ႔လား။ က်မတို႔ တမုတ္ေျမာင္းထဲမွာ

ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ေရခ်ိဳးေနခ်ိန္ေပါ႔။  ရြာလည္က ေလာ္စပီကာသံၾကားရျပီ။

“ႏွင္း×× ေငြေရာင္ျဖဴလြ ××….တူစြသဏၭာန္ပင္××ေငြရည္ပုလဲႏု×××

စုကာျဖန္းလို႔ ××× လန္းဆန္းစိုေျပ ××× ႏွင္းေတြေဝက် ××× ေဆာင္း×× ေဟမႏ ၱ”

မာမာေအးရဲ ႔ ႏွင္းေပ်ာက္တဲ႔ေႏြ သီခ်င္း ကို ေရကူးရင္းၾကားေနရတယ္။

က်မေလ ဒီ (ႏွင္းေပ်ာက္တဲ႔ ေႏြ ေတး အေၾကာ႔) မွာ ရင္ဝယ္ဆို႔ နစ္ျပီးမ်က္ရည္စို႔

ခဲ႔ရပါတယ္။

 

(စကားစပ္ လို႔ ေျပာျပရဦးမယ္။ က်မတို႔ ပညာေရးတကၠသိုလ္ ျပန္ေရာက္ျပီး

ေနာက္ ႏွစ္ေတြ အတြက္ စာမတတ္သူပ ေပ်ာက္ေရး စီမံကိန္း လႈပ္ရွားမႈ မွာ

က်မ အမႈေဆာင္ အျဖစ္ပါဝင္လႈပ္ရွားပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေတြ ကို လိုက္ေဟာေျပာျပီး

လုပ္အားေပးဖို႔ စည္းရံုးၾကပါတယ္။ တစ္ခါမွာ က်မ ေဟာေျပာပြဲ ရွိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ရက္

သတင္းစာထဲမွာ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ပါလာပါတယ္။စာေရးဆရာၾကီးလြန္းျမိဳင္ေရးတာပါ။)

ေဆာင္းပါးေခါင္းစဥ္က…..

“ကံ႔ေကာ္ေျမမွ ထေနာင္းေတာသို႔”

 

“ပင္ပန္းေသာ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မိသည္။  ခရိုင္ ေက်းလက္ အေျခစိုက္စခန္း အဆင္႔ဆင္႔

က တာဝန္ေက်စြာ ေစာင္႔ေရွာက္ၾကသည္။ လံုျခံဳမႈ အျပည္႔အဝ ရရွိေအာင္ စီစဥ္ေပးၾကသည္။

ေက်းလက္ျပည္သူမ်ား ပြင္႔လင္းရိုးသားၾကသည္။ စာမတတ္သူ အခ်ိဳ ႔ ပ ေပ်ာက္ျပီး  စာသင္

ေပးသူ ဆရာမေလးတို႔ အျပန္ ခရီး ႏႈတ္ဆက္ပြဲမွာ (ႏွင္းေပ်ာက္တဲ႔ ေႏြ ေတး အေၾကာ႔)

ရင္ဝယ္ဆို႔ နစ္ျပီးမ်က္ရည္စို႔  ခဲ႔ရပါသည္။  ဤတာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ရသျဖင္႔ အေတြ႔အၾကံဳ

မ်ားစြာရရွိ ခဲ႔ပါသည္။သူူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း လုပ္အားေပး လိုက္ပါၾကပါရန္ တိုက္တြန္းပါ

ေၾကာင္းစသျဖင္႔ သန္းသန္းႏုက တင္ျပသြားသည္မွာ  ရင္ဝယ္တလွပ္လွပ္ခံစားမိသည္။”

အဲဒီလို ေရးထားပါတယ္။

 

ႏႈတ္ဆက္ပြဲ ေန႔ အေၾကာင္းကိုေတာ႔ ေျပာျပစရာလိုေတာ႔မယ္ မထင္ပါဘူးေလ။က်မ နိဒါန္းမွာ

ေရးခဲ႔တဲ႔ အတိုင္းေပါ႔။

“ဆရာမေလးတို႔ ျပန္ေတာ႔မယ္ဆို xxx ငိုမလို မ်က္ရည္ဝဲ  xxx အသည္းမွာေပ်ာ္ရႊင္ xxx

သံေယာဇဥ္ၾကိဳး xxx တိုးလို႔ေႏွာင္ခဲ႔ျပီေလ xxx

အေမတို႔ေရ  xxx အေဖတို႔ေရ  xxx ဘယ္ျပန္ခ်င္ပါ႔မလဲ  xxx

သမီးတို႔လည္းေက်ာင္းေနဆဲမို႔ xxx ၾကိဳးစားလို႔ျဖင္႔ xxx သင္ရဦးမေလ

ေနာင္ႏွစ္ခါလည္း လာဦးမယ္ေလ  xxx  ေရွ ႔ႏွစ္ကိုလည္း လာခဲ႔မယ္ေလ xxx ”

 

မျပန္ခ်င္ေသးေပမဲ႔ က်မတို႔ ျပန္ခဲ႔ၾကရပါျပီ။ ဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ႏႈိင္ေတာ႔တဲ႔  အဖိုးတန္ ဘဝ

အေတြ႔ အၾကံဳေတြ ၊ ေမတၱာတရား၊ တစ္ဦးကိုတစ္ဦးတန္ဖိုးထားေလးစားတတ္မႈေတြ၊

အခက္အခဲၾကံဳတဲ႔ အခါ စုေပါင္းေျဖရွင္းတတ္တာေတြ ၊ ယံုၾကည္မႈကို အရင္းအႏွီးျပဳကာ

ခက္ခဲပင္ပန္းမႈမ်ား ေက်ာ္လႊားႏိုင္ခဲ႔တာေတြ၊ လူ႔ဘဝအတြက္ ရင္႔က်က္တဲ႔ တည္ျငိမ္တဲ႔

အေတြ႔ အၾကံဳ ဗဟုသုတမ်ားကို ရင္ဝယ္ပိုက္ျပီး ျပန္လာႏိုင္ခဲ႔တာေတြ  ၊အားလံုး အားလံုး

အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေက်းဇူးအျမဲ တင္ေနမွာပါ။

About TTNU

has written 88 post in this Website..