မနက္ ၇ နာရီမွာ ကားလာၾကိဳမွာျဖစ္ပါတယ္။ Li river တစ္ေလွ်ာက္ သေဘၤာစီးျပီး ေတာင္ရွဳခင္းေတြၾကည့္ရမယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ ညေနပိုင္း Yangshuo ရန္ရွိဳး မွ ရွဳခင္းမ်ားနဲ႔ ပန္းျခံမ်ားကို လည္ပတ္ရမွာျဖစ္လို႔ ယေန႔ခရီးစဥ္က Guilin ေကြ႔လင္ခရီးစဥ္ရဲ႔ အဓိကေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။ မနက္ ၆ နာရီမွာ ဟိုတယ္ကေကၽြးတဲ့ နံနက္စာကို သြားစားၾကတယ္။ ဘူေဖးစနစ္ 4 stars ဟိုတယ္မနက္စာေတြက အေကာင္းစားေတြခ်ည္းပါပဲ (ဦးေဖာ ရြာထဲမွာျပဖူးေသးတယ္)။ ေရြးစရာေတြအမ်ားၾကီးရွိေပမယ့္ ကၽြန္မက အၾကိဳက္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ဆန္ျပဳတ္ကိုပဲ ေရြးစားခဲ့တယ္။ ဆန္ျပဳတ္က ရွင္းရွင္းေလးနဲ႔ အရသာရွိလို႔ အခုထိကို မေမ့ေသးတဲ့မနက္စာေပါ့။ စားေသာက္ျပီး တစ္ေန႔တာလိုမယ္ထင္တာေတြ ေက်ာပိုးအိတ္အေသးထဲထည့္ျပီး ဟိုတယ္ဧည့္ခန္းထဲကေန ေစာင့္ေနလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာမွ ကၽြန္မသိလိုက္တာက ကင္မရာ ဒုကေပးပါျပီ။ ဘယ္လိုမွရိုက္လို႔မရေတာ့ဘူး။ memory card က ျဖစ္တာလို႔ ခန္႔မွန္းမိေပမယ့္ အသစ္၀ယ္ဖို႔အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး။ အလွဆံုးဓါတ္ပံုေတြရိုက္ရမယ့္ေန႔မွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ျဖစ္တာမို႔ စိတ္မေကာင္းေတာ္ေတာ္ျဖစ္မိသြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းဆီမွာ ကင္မရာပါေပမယ့္ ကၽြန္မက ကိုယ္တိုင္ရိုက္ခ်င္ေသးတာေလ။ ဒီေန႔တင္တဲ့ ပံုအားလံုး ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကင္မရာနဲ႔ သူ႔လက္ရာမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။

တရုတ္ျပည္ရဲ႕အေအးဆံုးလျဖစ္တဲ့ ဇန္န၀ါရီလမွာ ေကြ႔လင္ျမိဳ႕က သိပ္မေအးလွပါဘူး။ ၇ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ခရီးသြားကုမၸဏီက ကားတစ္စီးနဲ႔ လာၾကိဳပါတယ္။ သေဘၤာစီးရမယ့္ ဆိပ္ကမ္းရွိရာေနရာကို ဟိုတယ္ကေန တစ္နာရီနီးပါး ကားစီးရပါတယ္။ ကင္မရာပ်က္ေနတာနဲ႔ လွ်ပ္တစ္ျပက္ရိုက္ခ်က္ေတြ မရိုက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ လမ္းရွဳခင္းက အရမ္းလွပါတယ္။ ေတာင္ေတြအလွကို ျမင္ရတာနဲ႔ သဘာ၀တရားရဲ႕ မတရားမႈကို သတိထားမိတယ္။ သူတို႔ျမိဳ႕က်မွာ ဘာလို႔ဒီေလာက္ေတာင္ လွေနရတာလဲလို႔ …

၃ နာရီၾကာ သေဘၤာစီးရမွာျဖစ္ျပီး ေန႔လည္စာကို သေဘၤာေပၚမွာပဲ ေကၽြးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေန႔လည္စာခပ္ညံ့ညံ့ပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ခရီးသြားလမ္းညႊန္က ၾကိဳေျပာထားခဲ့ပါတယ္။ မစားႏိုုင္ရင္ ၾကိဳသယ္သြားရေအာင္ သတိေပးထားေပမယ့္ ကၽြန္မတို႔က တစ္နပ္စာေလာက္ကို သီးခံႏိုင္တာမို႔ ဘာမွယူမသြားခဲ့ဘူး။ ဆိပ္ကမ္းမွာတင္ ဘာေတြၾကာေနမွန္းမသိ တစ္နာရီနီးပါး ေစာင့္လိုက္ရပါတယ္။ အားလံုးတန္းစီျပီး သေဘၤာဆီကို သြားၾကေတာ့ ၉ နာရီနီးပါးရွိေနျပီ။ သေဘၤာဆင္တူေတြ အေရာင္စံုတန္းစီျပီး ကပ္ထားတယ္။ တစ္စီးျပီးတစ္စီး ေဘာတံတားကိုသေဘာထားျပီး တက္ေက်ာ္သြားျပီးမွာ ကၽြန္မတို႔စီးရမယ့္ သေဘၤာဆီကို ေရာက္ပါတယ္။ ၂ ထပ္ သေဘၤာျဖစ္ျပီး ပထမထပ္ကို မွန္နဲ႔အလံုကာထားေပးပါတယ္။ အေပၚထပ္က ရွဳခင္းနဲ႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္စီးကို အေယာက္ ၅၀ ေလာက္စီးလို႔ရတဲ့ ဆိုဖာနဲ႔ စားပြဲေတြပါပါတယ္။ အလယ္ကစားပြဲနဲ႔ ၃ ေယာက္စီ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၊ တစ္၀ိုင္းကို ၆ ေယာက္ႏႈန္းနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ စီထားပါတယ္။ ၾကိဳက္တဲ့ေနရာတစ္ခုမွာ ေနရာယူခိုင္းျပီး ခရီးစဥ္ကို ရွင္းျပေပးပါတယ္။ ဘားေကာင္တာတစ္ခုပါရွိျပီး လိုခ်င္တာ မွာျပီး စားေသာက္လို႔လဲရပါတယ္။

အဲဒီလို သေဘၤာေတြ စီးခဲ့ရတယ္

သေဘၤာေပၚမွာတင္ ဓါတ္ပံုဆရာပါရွိျပီး သူတို႔ကို စာရင္းေပးထားရင္ အလွဆံုးေနရာနဲ႔ ရွဳခင္းေတြကို ဦးစားေပးရိုက္ေပးပါတယ္။ ေစ်းၾကီးလြန္းလို႔ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ မရိုက္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကင္မရာနဲ႔ကိုယ္ပဲ ရိုက္ေတာ့မယ္လို႔ စိတ္ကူးလိုက္တယ္။ သေဘၤာစထြက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ရာသီဥတုက ဆိုး၀ါးလာပါတယ္။ မိုးအံု႔ျပီး မိုးရြာခ်ပါေတာ့တယ္။ ေတာင္ေတြၾကည့္ပါမယ္ဆိုမွ အခုလို မိုးရြာေနေတာ့ ဘာမွေသခ်ာမျမင္ရဘူး။ အေပၚထပ္က အမိုးလဲမပါဆိုေတာ့ ထီးေဆာင္းရမွာနဲ႔ အဆင္မေျပျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ပရိုဂ်က္တာတစ္ခုနဲ႔ ဂိုက္ကေတာ့ အေသအခ်ာရွင္းျပေနပါတယ္။ သမိုင္းေၾကာင္းေတြပါ ထည့္ေျပာေနလို႔ နားမလည္တစ္ခ်က္ လည္တစ္ခ်က္နဲ႔ စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းဘူး။

ဘဲငန္းေလးေတြခ်စ္စရာ (တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမွာ အုပ္စုလိုက္)

တခ်ိဳ႔ေနရာမွာ ေရေတာ္ေတာ္ၾကည္တယ္

အထဲမွာ ဂူရွိတဲ့ေတာင္ၾကီး

၀ါးေဖာင္လိုမ်ိဳး အေပ်ာ္စီးေလွေလး

သေဘၤာနားကပ္လာတဲ့ ေစ်းသည္ (ေျခနဲ႔ေလွာ္တာ)

သေဘၤာေအာက္ထပ္က ဆက္တီခံုေတြမွာ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ေနေစျပီး လွတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ ေလာ္စပီကာနဲ႔ ေအာ္ေခၚေပးပါတယ္။ အေပၚဆံုးထပ္က က်ဥ္းတယ္။ လက္တန္းေနရာေတြမွာ ေနရာဦးထားသူေတြေၾကာင့္ ဓါတ္ပံုရိုက္ရ ခက္ပါတယ္။ အေကာင္းဆံုးေနရာကို ဓါတ္ပံုဆရာက အပိုင္ဦးထားပါေသးတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ၂ ေယာက္သား တရုတ္ေတြကို မတိုးႏိုင္လို႔ ဓါတ္ပံုေကာင္းေကာင္းရိုက္လို႔ မရျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လီျမစ္ေရက ေတာ္ေတာ္ေလးတိမ္တယ္။ ၾကည္လင္ေနျပီး ေရေအာက္က ေက်ာက္စရစ္ခဲကိုေတာင္ ျမင္ေနရပါတယ္။ ေရတိမ္သြား သေဘၤာဒီဇိုင္းက စိတ္၀င္စားစရာပါ။ အျမန္ႏႈန္းက 4 knot ေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ကူးက ဧရာ၀တီျမစ္ထဲမွာ အဲဒီလိုသေဘၤာဒီဇိုင္းနဲ႔ ရွဳခင္းၾကည့္ရင္ စီးပြားျဖစ္မလားလို႔။ ေရစီးသန္ျပီး လိႈင္းျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီဒီဇိုင္းက အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး။ လီျမစ္ေၾကာင္းက ေရစီးမသန္ဘူး။ ၀ါးပိုး၀ါး ၈ ေခ်ာင္းေလာက္ပူးျပီး ေဖာင္လိုမ်ိဳး အလွစီးေလးေတြနဲ႔ စက္တပ္ျပီး ေမာင္းေနၾကတာလဲ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ျမိဳ႕ခံေတြကေတာ့ ၀ါးပိုး၀ါး ၄ ေခ်ာင္းေလာက္ပူးခ်ည္ျပီး ေျခေထာက္နဲ႔ေလွာ္ျပီး သြားလာေနၾကတာပဲ။ နီသလိုလို ၀ါသလိုလိုနဲ႔ ဘဲအေကာင္ေသးေသးေလးေတြ ေရထဲမွာ သြားလာေနၾကတာလဲ အရမ္းၾကည့္လို႔ေကာင္းပါတယ္။

သ႑ာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတဲ့ ေတာင္ေတြ

လွလိုက္တဲ့ေတာင္ေတြေနာ္ ..

ေတာင္ေတြက အမ်ားၾကီးပဲ

တိရိစၦာန္နဲ႔ တူေနတဲ့ေတာင္

ကမ္းေျခမွာ ေနေနၾကသလိုပဲ

ေတာင္နဲ႔ေရနဲ႔ ပဏာရေနတဲ့ရွဳခင္း

ရာသီဥတု သာယာရင္ ဒီ့ထက္ပိုလွမွာ

မ်က္စိေညာင္းေလာက္ေအာင္ မ်ားတဲ့ ေတာင္ေတြ

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မိုးတိတ္ျပီး ေနထြက္လာလို႔ ေတာ္ပါေသးတယ္။ ၁၀ နာရီခြဲေလာက္မွာ အားလံုးကိုစုခိုင္းျပီး ထမင္းဗူးေ၀ပါတယ္။ ဟင္းက တကယ္ကိုမေကာင္းတာပါ။ ေဂၚဖီရြက္ေၾကာ္နဲ႔ ၾကက္ဥျပဳတ္တစ္လံုးပဲ ပါတယ္။ သူတို႔ေရာင္းခ်င္တာက ငါးေၾကာ္၊ ပုဇြန္ေၾကာ္ေတြမို႔လို႔ ဟင္းကိုတမင္မေကာင္းေအာင္လုပ္ထားတယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ကၽြန္မတို႔ ၂ ေယာက္က မတန္တာကို ၀ယ္မစားခ်င္တာနဲ႔ ဗိုက္၀ရင္ျပီးေရာ သူတို႔ေကၽြးတဲ့ ထမင္းဗူးကိုပဲ စားၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ထူးျခားတဲ့ စိတ္ဓါတ္တစ္ခုကို သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မေျပာခဲ့သလို ၆ ေယာက္တစ္၀ိုင္းေလ။ ကၽြန္မတို႔က ၂ ေယာက္ထဲဆိုေတာ့ တရုတ္ ၄ ေယာက္ရွိတဲ့ စားပြဲမွာထိုင္ရတာေပါ့။ ကၽြန္မက ပတ္၀န္းက်င္ကို နဲနဲဂရုစိုက္တတ္လို႔ ငါးေၾကာ္တစ္ပြဲေလာက္ေတာ့ မွာစားရေအာင္လို႔ သူငယ္ခ်င္းကိုအေဖာ္စပ္တယ္။ သူက No ပဲ။ ငါးေသးေသးေလးေၾကာ္တဲ့ တစ္ပြဲကို တရုတ္ေငြ ယြမ္ ၄၀ (လံုး၀ လံုး၀ မတန္) ကို မ၀ယ္စားသင့္လို႔ မစားပါဘူးတဲ့။ ကၽြန္မကလဲ စားခ်င္လို႔မဟုတ္ဘူး။ တစ္၀ိုင္းထဲစားတဲ့ မိသားစု ၄ ေယာက္က မွာထားလိုက္တာ နဲတာမဟုတ္ဘူးဆိုေတာ့ ကၽြန္မက မ်က္ႏွာငယ္တယ္လို႔ ခံစားမိလို႔။ သူငယ္ခ်င္းက ဂရုစိုက္စရာမလိုဘူးဆိုေတာ့ ကၽြန္မလဲ အားတင္းျပီး ဒီအတိုင္းပဲ မေကာင္းတဲ့ထမင္းဟင္းကို ထိုင္စားေနရတာေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ ျမန္မာေတြသာဆို အဲဒီလိုအေျခအေနမွာ ကၽြန္မတို႔ကို သူတို႔ဟင္းကို အတင္းေကၽြးမွာျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီတရုတ္ေတြက ခပ္တည္တည္ပါပဲ။ သူတို႔ဟာသူတို႔စားေနျပီး ကၽြန္မတို႔ ၂ ေယာက္ကို ရွိေနတယ္လို႔ေတာင္မထင္ၾကပါဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မက အဲဒီအေျခအေနကို အရမ္းေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ သူတို႔သာအတင္းေကၽြးရင္ ဒုကပဲလို႔ ေတြးမိထားတာဆိုေတာ့ မေကၽြးၾကေတာ့ အခက္မေတြ႔ေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔စိတ္ဓါတ္ကို အံ့ၾသမိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ တယ္လဲေနႏိုင္ၾကတဲ့ တရုတ္ၾကီးေတြပဲ …
သူတို႔ေတြနဲ႔ အတူထိုင္ေနရတာ စိတ္ထဲမြမ္းၾကပ္တာနဲ႔ အေပၚဆံုးထပ္သြားျပီး မတ္တပ္ပဲ ရပ္ေနေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ရွဳခင္းေတြၾကည့္ရင္း လွတယ္ထင္ရင္ ဓါတ္ပံုရိုက္ရင္းနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ ၃ နာရီ ကုန္လို႔ သေဘၤာခရီးလဲ ျပီးဆံုးသြားပါတယ္။

ကားေပၚမွ ရိုက္ခ်က္

ဒါေလးက မ်က္စိေအးတယ္

ကၽြန္မတို႔ ခရီးသြားလမ္းညႊန္က ဆိပ္ကမ္းမွာ ကားနဲ႔လာၾကိဳေနပါတယ္။ သေဘၤာဆိပ္ကေန ကားထားတဲ့ေနရာကို ေတာ္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရေသးတယ္။ ကားေပၚတက္ၾကေတာ့ တရုတ္ေတြ ၀ုန္းဒိုင္းၾကဲျပီး ေနရာဦးလိုက္ၾကတာ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဟိုးေနာက္ဆံုးခံုမွာသာ ေနရာရပါေတာ့တယ္။
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရွဳခင္းေတြ အရမ္းလွပါတယ္။ …. ဥယ်ာဥ္တစ္ခုကို လိုက္ျပပါတယ္။ အထဲမွာ ထူးျခားတဲ့ ေတာင္တစ္ခုရွိပါတယ္။ ေနအရမ္းပူေနလို႔ ဓါတ္ပံုေလးေတြ လွတယ္။ ေညာင္ပင္လိုမ်ိဳး အပင္ၾကီးတစ္မ်ိဳးကိုလဲ ထူးထူးျခားျခား ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီကေန အျပန္မွာ အျမဲတန္း လဆန္းပံုျဖစ္ေနတဲ့ ေတာင္တစ္ခုကို လိုက္ျပပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ လဆန္း ၈ ရက္ေန႔လိုမ်ိဳး လအေကြးေလးပံုျဖစ္ေနတဲ့ ေတာင္ကို တကူးတကသြားၾကည့္ျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ထူးျခားတာတစ္ခုက ရန္ရွိဳးျမိဳ႕တစ္ခုထဲမွာပဲ ေတာင္ေတြအမ်ားၾကီးရွိေနျပီး အဲဒီျမိဳ႔နဲ႔ကပ္လ်က္ျမိဳ႕က ေျမျပန္႔ျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းမတစ္ခုသာျခားျပီး ရွဳခင္းလံုး၀ျခားနားေနတဲ့အတြက္ ရန္ရိႈးျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြက မိုးနတ္မင္းက သူတို႔ျမိဳ႕ကို အထူးလက္ေဆာင္ေပးတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။

အပင္အၾကီးၾကီးပဲ

ေတာင္ေအာက္ဘက္က ထူးျခားေပမယ့္ လူပါေနလို႔ ဖ်က္ထားလိုက္တယ္ ...

ဥယ်ာဥ္ထဲမွ စိုက္ခင္း

တစ္လလံုး လဆန္းျဖစ္ေနတဲ့ေနရာ

အဲဒီကေနျပီး ရွန္ကလီလာလို႔နံမည္ေပးထားတဲ့ ဥယ်ာဥ္ၾကီးတစ္ခုကို လိုက္ပို႔ပါတယ္။ ေန႔လည္ ၄ နာရီေလာက္ျဖစ္ေနျပီမို႔ အထဲမွာ လူေတာင္ သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီဥယ်ာဥ္မွာ သဘာ၀ထက္ လူလုပ္ထားတာက ပိုမ်ားတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ေလွေသးေသးေလးစီးျပီး ေတာင္ေအာက္ထဲကို ျဖတ္ျပတာကေတာ့ ထူးျခားတယ္။ ေရက ၾကည္ေနတာမွ အျပာေရာင္ျဖစ္ေနျပီး အရိပ္ေတြအကုန္လံုး ေရထဲမွာေပၚေနတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ အရင္က လူရိုင္းလိုေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားမ်ိဳးႏြယ္စုေတြရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီတိုင္းရင္းသားေတြ ေနတဲ့ပံုစံနဲ႔ အ၀တ္အစား အကေတြကို ဆက္တင္လုပ္ထားပါတယ္။ လက္မႈပညာပစည္း ေရာင္းတဲ့ဆိုင္တန္းေတြရွိတယ္။ ေခါင္ရည္တစ္မ်ိဳးကို မိတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႔ အလကားအျမည္းေသာက္လို႔ရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ကေတာ့ မျမည္းၾကည့္လိုက္ဘူး။ ရာသီဥတုက ေအးတယ္ဆိုရံုေလးပဲ ေအးေနျပီး လိမ္ေမာ္ခင္းေတြ မုန္ညင္းပန္းခင္းေတြနဲ႔ အလြန္သာယာလွပပါတယ္။

ဥယ်ာဥ္ထဲ လွည့္ပတ္စီးရမယ့္ ေလွကေလး

ေရေပၚက အေဆာက္အဦးတစ္ခု (တိုင္းရင္းသားေက်းရြာလိုမ်ိဳး)

ေရၾကည္လြန္းလို႔ မွန္လိုျဖစ္ေနတာ လွတယ္

ဒါလဲ လွတာပဲ

ေခတ္သစ္လူရိုင္းေတြ

ေရေတာ္ေတာ္ၾကည္တယ္ ...

ဘယ္ကပဲရိုက္ရိုက္ လွေနတာပဲ

ညေန ၅ နာရီေလာက္မွာေတာ့ ေကြ႔လင္ျမိဳ႕ကို ျပန္မယ့္သူေတြကို ကားနဲ႔ျပန္ေခၚခဲ့ျပီး အဲဒီျမိဳ႔မွာ လည္ရတာ အားမရေသးသူေတြက ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ည ၇ နာရီေလာက္မွာမွ ေကြ႔လင္ျပန္ေရာက္ျပီး ညေနစာေကၽြးတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ဟိုတယ္ကို ျပန္လိုက္ပို႔ေပးပါတယ္။ ကၽြန္မက ကင္မရာအတြက္ memory card ၀ယ္ခ်င္ေနတာနဲ႔ အနီးအနားက ကုန္တိုက္တစ္ခုမွာ သြားရွာ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ ၀ယ္လို႔ရေတာ့မွပဲ ေနာက္တစ္ေန႔အတြက္ စိတ္ေအးလက္ေအး အိပ္ႏိုင္ပါေတာ့တယ္။

weiwei

About weiwei

weiwei has written 367 post in this Website..

မဂၤလာပါ ....