ညနေက ကရင်ပြည်နယ်ထဲမှာ အခြေကျနေပြီဖြစ်တဲ့ အန်တီလေးနဲ့ ဖုန်းပြောပြီး သူနဲ့အတူတူ နေခဲ့ဖူးတဲ့ ရွာလေးကိုသတိရသွားတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၈နှစ်ကျော်ကဆိုတော့ အခုဆိုရင်အနည်းနဲ့အများတော့ ပြောင်းလဲနေလောက်ပါပြီ။ မိုးစက်ရောက်ခဲ့တုန်းကတော့ လျှပ်စစ်မီးမရှိပဲ ရွာရဲ့စုပေါင်းမီးစက်လေးနဲ့ ည ရနာရီကနေ ၉နာရီအထိပဲတစ်အိမ်ကို ၂ပေမီးချောင်းလေးတစ်ချောင်းပဲထွန်းခွင့်ရတယ်။ TV မရှိ၊ ရေခဲသေတ္တာမရှိ ထမင်းဟင်းချက်ရင် ထင်းနဲ့ချက်ကြတဲ့ ရွာလေးပေါ့။ အခုလောက်ဆိုရင် အဲဒီရွာနားကတောတွေလည်း ကုန်လောက်ပြီ။ အပျင်းပြေစရာ ရန်ကုန်ကသယ်သွားတဲ့ စာအုပ်တွေနဲ့ ဆိုနီဝေါ့ခ်မန်းလေးပဲရှိတယ်။ အန်တီလေးကိုသနားတာရယ် ကလေးတွေကိုသံယောဇဉ်ဖြစ်သွားတာရယ် ကြောင့်သာ ၄လလောက်နေဖြစ်ခဲ့တာ။ ရောက်စကတော့ တော်တော်လေးဒုက္ခရောက်တယ်။ morning person မဟုတ်တဲ့မိုးစက် မနက်၅နာရီဆိုရင် ဘယ်လိုမှဆက်အိပ်လို့မရအောင် ရွာလေးကဆူညံနေသလို ၉နာရီမှာ မီးပိတ်ပြီး တစ်ရွာလုံးတိတ်ဆိတ်အိပ်မောကျသွားပေမယ့် ၁၂နာရီအထိ ဖယောင်းတိုင်နဲ့ စာဖတ်နေရတယ်။ နင်ငါနဲ့ပြောတဲ့ အကျင့်လေးတွေကိုလည်း ပြင်ပေးလို့မရခဲ့ပေမယ့် အခုတော့လည်းစိတ်ရင်းနဲ့ အဲဒီလိုပြောတဲ့အသံလေးတွေကို ပြန်လွမ်းမိပါတယ်။

မိုးစက်သင်ရတဲ့စတုတ္ထတန်းမှာ အားလုံးပေါင်းမှ ၁၂ယောက်ပဲရှိတယ်။ တစ်ရက်တော့ စာသင်နေတုန်း ကလေးတစ်ယောက် က ထအော်တယ် “ဆရာမ နင့်ခြေထောက်အပေါ်တင်ထားတဲ့”။ မိုးစက်လည်းလန့်ပြီး ကမန်းကတန်းတင်လိုက်တယ် ခုံအောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အမယ်လေး ကြီးလိုက်တဲ့ကင်းခြေမျှားကြီး၊ တစ်ခါမှ အဲဒီလောက်ကြီးတာမျိုးမမြင်ဖူးဘူး။ တစ်ပေနီးပါးလောက်ရှိမယ် နီရဲနေတာပဲ။ ကလေးတွေအကုန်လုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နဲ့ တုတ်ရှာတဲ့သူရှာ၊ ခဲရှာတဲ့သူရှာ ဖြစ်ကုန်တယ်။ လူစွမ်းကောင်းလေးတွေလေ မိုးစက်က သူတို့လေးတွေတစ်ခုခုဖြစ်မှာစိုးလို့ တားတာတောင်မရဘူး။ သူတို့ပြန်ပြောတာက “နင်ခုံပေါ်မှာပဲနေ အောက်မဆင်းနဲ့”တဲ့။ အသွက်ဆုံးကလေးတစ်ယောက်က အုတ်နီခဲနဲ့ ခါးလယ်ကဖြတ်ထုလိုက်တာ ကင်းခြေမျှားခမျာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားရှာတယ်။ မိုးစက်ကကြောက်လို့သေချာ မကြည့်ရဲဘူး။ အဲဒီကင်းကို ခပ်ဝေးဝေးသွားပစ်လိုက်လို့ပြောတော့ “ဆရာမဒီကောင်က မီးဖုတ်စားလို့ရတယ် အရမ်းကောင်းတယ်”တဲ့၊ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ပုစွန်ထက်တောင်ကောင်းတယ်ဆိုပဲ။ ကင်းခြေမျှားလည်း အဆိပ်ရှိတယ်လို့သိထားတော့ သူတို့ကိုမစားရဘူးဆိုပြီးသွားပစ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ သူတို့ရဲ့အမေတွေကိုမေးကြည့်တော့ စားလို့ရတယ်တဲ့ ဟုတ်မဟုတ်တော့မသိပါ။ ရွာသူရွာသားတွေတော့ မစားကြနဲ့နော်။

ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ရွာထဲလျှောက်ကြည့်ဖြစ်ပါတယ်။ အိမ်တစ်အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ မိုးစက်ရဲ့အတန်းထဲက ကလေးတစ်ယောက်ပြေးထွက်လာပြီး “ဆရာမ ဒါငါတို့အိမ် အထဲဝင်ဦး” ဆိုပြီးလက်ကိုအတင်းဆွဲခေါ်နေတယ်။ အိမ်ဘက်လှမ်းကြည့်တော့ သူတို့မိသားစုက ထင်းတွေသယ်နေကြတယ်။ မိုးစက်ကိုမြင်တော့ ကလေးရဲ့အမေက “ချလားမူလာလေ”ဆိုပြီးလှမ်းခေါ်တယ်။ ချလားမူဆိုတာ ကရင်စကားနဲ့ ဆရာမတဲ့။ သူတို့အိမ်ရှေ့ကကွပ်ပျစ်လေးမှာ ဝင်ထိုင်တော့ ကလေးရဲ့အမလုပ်သူက ရေနွေးကရားလေးနဲ့ သံပန်းကန်ပြားတစ်ချပ်လာချပေးတယ်။ ပန်းကန်ထဲမှာ အဖြူရောင်လို မီးခိုးရောင်လို ဘာလေးတွေမှန်းမသိဘူး ပဲစေ့လည်းမဟုတ် အကောင်လေးတွေနဲ့တူတော့ ယောင်လို့တောင်မထိမိဘူး။ ဘာတွေလဲလို့မေးမှ ကလေးအမေက အလုပ်လုပ်ရင်းလှမ်းပြောတာက “စားကြည့်ချလားမူ အဲဒါ ဒီထင်းတွေကရတဲ့အကောင်တွေ ကြွပ်နေအောင်ကြော်ထားတာ အရမ်းကောင်းတယ်”တဲ့။ မိုးစက်ငိုချင်သွားတယ် :(အိမ်မှာ အန်တီလေးထမင်းချက်ဖို့ ထင်းယူပေးရင်တောင် အမှုန်တွေကျလာရင် လန့်ပြီးလွှတ်ချပစ်တာ။ ပိုးစားလို့အမှုန်ကျတာကိုး၊ အဲဒီအကောင်တွေက ဘောက်ဖတ်လိုပဲ သေးတာနဲ့ကြီးတာပဲကွာတယ်။

 အိမ်ခြေ ၃၀ဝ လောက်ရှိတဲ့ ရွာလေးမှာ တစ်ဝက်က ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ တစ်ဝက်က ခရစ်ယာန်၊ ဈေးမရှိတဲ့ရွာမို့ အသားပေါ်မှစားရတယ်။ ဝက်အော်သံကြားပြီဆိုရင် နောက်နေ့ တစ်ရွာလုံး ဝက်သားဟင်းပဲ၊ မိုးစက်ကတော့မျိုမကျလို့ ဒီရွာရောက်ကတည်းက သက်သက်လွတ်ပဲစားဖြစ်နေတယ်။ စားလို့အဆင်ပြေတာက မျှစ်တစ်မျိုးပဲရှိမယ်၊ ရန်ကုန်မှာလို ဝါးဖြစ်ကာနီးမျှစ်မဟုတ်ပဲ နုဖတ်ပြီး အရမ်းစားလို့ကောင်းတယ်။ မျှစ်တာလပေါ့ဟင်းကတော့ ကရင်ရိုးရာအစားအစာပေါ့။ မိုးစက်ကတော့မကြိုက်ဘူး။ ကလေးတွေနဲ့ မိဘတွေက ငါးဟင်းဆိုပြီးလာပို့ရင် ထုံးစံအတိုင်းငါးရှဉ့်၊ ဖား၊ ခရု(ဟော်တယ်တွေမှာ ဈေးကြီးပေးရတဲ့)ဆိုတော့လည်း သက်သက်လွတ်နဲ့ပဲ နေသားကျသွားတယ်။ ရောက်ဖူးသမျှနေရာတွေထဲမှာတော့ အခေါင်ဆုံးနဲ့ အဆင်းရဲဆုံးရွာလေးပါပဲ။

 

 

About Moe Z

has written 32 post in this Website..

Biography is nothing special but I'm special :P