ကျမကို ဧရာဝတီတိုင်းက မြစ်ဝကျွန်းပေါ်မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှာ မွေးဖွားပါတယ်။
ဟိုးးးးး အရင်ကဆိုရင် ချောင်ကျလွန်းလို့ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အင်မတန်ခက်ခဲလှပါတယ်။

နယ်သူနယ်သား အများစုဟာ ရန်ကုန်ကိုမရောက်ဖူးကြသလို
ရွှေတိဂုံဘုရားကို ဖူးချင်လိုက်တာလို့ ဘဝအိမ်မက် မက်ရုံတင် မက်ခဲ့ကြရပြီး
သေသွားခဲ့ကြသူတွေလည်း အင်မတန်များလှတာပေ့ါ။

ဒေသထွက်ကုန် သားငါးသီးနှံ ဆန်ရေစပါး လွန်ပေါများပြီး
ရိုးသားတဲ့ နယ်သူနယ်သားတွေနဲ့ မြစ်ချာင်းအင်းအိုင်ပေါများပြီး သာယာလို့
ကိုယ့်မွေးဇာတိကို ချစ်ခင်နှစ်သက်မိပါတယ်။

ပျော်ရာမှာ မနေရ၊ တော်ရာမှာ နေရ ဆိုတဲ့ စကားလို
ပညာရေးမှာ ထွန်းကားစေလိုတဲ့ မိဘများက ကျမတို့ မောင်နှမေတွေအားလုံးကို ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းတက်စေပါတယ်။

မိဝေး ဖဝေးဆိုတော့ မောင်နှမတွေအားလုံး တစ်ယောက်တစ်လက် တတပ်တအား ကိုယ်စီတာဝန်ထမ်းကြရတယ်။
မောင်နှမတွေထဲမှာ အကြီးဖြစ်သူတွေက ချက်ရေးပြုတ်ရေးကို တာဝန်ယူကြရသလို၊
အငယ်ဖြစ်သူတွေကတော့ လျှော်ဖွတ်ရေး၊ သန့်ရှင်းရေးတွေကို တာဝန်ုယူကြရတာပေ့ါ။

ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် ကျောင်းကားစီးရတော့ အားလုံးအဆင်ပြေတယ်ဆိုပါတော့။

တနေ့တော့ ကျောင်းအပြန်မှာ ကျောင်းကားဒုတိယအခေါက်စီးရမှာမို့ ကျောင်းကားကို မစောင့်တော့ပဲ ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် ဘတ်စ် ကားစီးတဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ အတူတူပြန်လိုက်မိပါတယ်။

သူကအရင်ဆင်းရပြီး ကိုယ့်ကိုတော့ ဘတ်စကား လမ်းညွှန်လေး ပြောပေးလိုက်တယ်။
တွေးရင်းငေးရင်းစီးလာလိုက်တာ သတိရတော့ မှတ်တိုင်တွေ တော်တော်ကျော်ကုန်ပြီဆိုတာ သိလိုက်တော့ ကားပေါ်က ကမန်းကတန်း ဆင်းရတော့တာပေ့ါ။

ဘတ်စကားကွေ့သွားတာကို မသိလိုက်ပဲ အိမ်က ဆူးလေဘုရားနဲ့ နီးတော့
ဆူးလေဘုရားရောက်ရင် အိမ်ရောက်မှာပဲဆိုပြီး လမ်းအတိုင်း တည့်တည်ု့ပြန်လျှောက်လာတာ ကမ်းနားအထိရောက်သွားပါလေရော။

လျှောက်သွားနေရင်းကနေ တဖြေးဖြေးနဲ့ မှောင်လာတော့ ကြောက်စိတ်ကလည်း ဝင်လာတယ်။
လမ်းမေးဖို့ကျတော့လည်း လမ်းမှာတွေ့တဲ့မသိတဲ့လူတွေကို မယုံလို့ မမေးရဲပြန်ဘူး။

ဒီလိုနဲ့ ကြောက်စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ပြီး တယောက်တည်း ခပ်တည်တည်နဲ့ လျှောက်နေရင်း
အိမ်နီးချင်း လူကြီးတစ်ယောက်ကို ကံကောင်းထောက်မစွာ သွားတွေ့တယ်။

ရေနစ်တဲ့အချိန်မှာ ကောက်ရိုးတမျှင်ဟာလည်း အားကိုးရာပဲဆိုသလို မျက်နှာသိတစ်ယောက်တွေ့တယ်ဆိုတော့ တော်တော်ဝမ်းသာသွားရပါတယ်။

တောနယ်တွေမှာလိုု မဟုတ်ပဲ ရန်ကုန်မှာကတော့ အိမ်နီးချင်းလည်း မျက်မှန်းတန်းမိရုံပဲရှိတယ်။
တခါမှ စကားမပြောဖူးဘူး။
အဲဒီလူကြီးကလည်း ကိုယ့်ပြဿနာကို မသိတော့ ဖာသိဖာသာပဲပေ့ါ။

တကယ့်တကယ် အခက်အခဲနဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့ရတဲ့အခါမှာ သတ္တိထုတ် အရဲစွန့်ရတော့တာပေ့ါ။

ကျောင်းကအပြန် လမ်းမှားပြီး အိမ်မပြန်တတ်ဖြစ်နေတဲ့အကြောင်းကို သွားပြောပြတော့
အဲဒီအိမ်နီးချင်းက သူလည်း အိမ်ပြန်မှာမို့ လိုက်ခဲ့ဆိုပြီး ပြန်ပို့ပေးပါတယ်။

အိမ်ကိုရောက်တော့ မောင်နှမတွေက ပြန်ေရောက်တာနောက်ကျလို့ စိတ်ပူပြီး ဝိုင်းမေးကြပေမယ့်
ကိုယ့်မှာတော့ ကြောက်တာရော ဗိုက်ဆာတာရောပေါင်းပြီး စကားတောင် မပြောနိုင်ပဲ
ရေသောက်၊ ထမင်းစားပြီး မှ ဇာတ်ကြောင်းစုံလင် ခင်းရပါတော့တယ်။

အဲဒီအကြောင်း မိဘတွေသိသွားတော့ လူဆိုတာ အခက်အခဲကြုံဖူးမှ အစွမ်းအစ ထွက်လာတယ်လို့ ပြောပါတယ်။

ခုခေတ်ကြီးထဲမှာတော့ ကျမတို့လို မိဝေး ဖဝေးတွေက ပိုလို့တောင် များနေပါသေးတယ်။

ဝေးတာမှ နယ်မြေခြားရုံတင် မဟုတ်ပဲ ရေမြေပါခြားနေလို့
သေရေးရှင်ရေး အရေးကိစ္စရှိရင်တောင်မှ သွားဖို့လာဖို့ ခက်ခဲလှပါတယ်။

ဒါတောင် အင်တာနက်ခေတ်မို့ ဆက်သွယ်ရေးတွေ လွယ်ကူနေတာမို့ တော်ပေသေးတာပေ့ါ။

မိဝေးဖဝေးနေကြရတဲ့ လူငယ်တွေအဖို့မှာ မိဘအနီးအနားမှာ နေသူတွေလို မဟုတ်ပဲ ချက်ရေးပြုတ်ရေး၊ လျှော်ဖွတ်ဆေးကြောရေးလို အသေးအဖွဲလေးကအစ
နေရာတကာမှာ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးရတာမို့
အရာရာကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး ပိုမိုထက်မြက်လာနိုင်တဲ့ ကောင်းကျိုးတွေ ရနိုင်ပါတယ်။

အခြားတစ်ဖက်က ကြည့်ရင်တော့ မိဘအုပ်ထိန်းသူနဲ့ ဝေးနေရတာမို့
ကိုယ့်ကိုကိုယ် မထိန်းသိမ်းနိုင်ရင် အပေါင်းအသင်း အပျော်အပါးများပြီး
လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ ပျက်စီးဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တာပေ့ါ။

တနေ့သေကြရမည်။ မသေခင် လုပ်ချင်တာ လုပ်ကြ။ ကိုယ်စိုက်တာ ကိုယ်ရိတ်သိမ်းရမည် လို့ ပြောကြသလို

လူဆိုတာ ကိုယ့်ရာဇဝင်ကိုယ်ရေးရတာမို့ ကိုယ့်အတွက် ဆိုးမွေကောင်းမွေဆိုတာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

မှန်ကန်တဲ့အသိ၊ ကြံ့ခိုင်တဲ့စိတ်ဓာတ် ရှိမှသာလျှင် မိဝေးဖဝေး ရေခြားမြေခြားမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘဝလမ်းကြောင်း ဖြောင့်မှန်အောင်၊ တိုးတက်အောင် ထိန်းကျောင်းနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နောက်တခုက မြိန်ရာဟင်းကောင်း၊ ခင်ရာဆွေမျိုး ဆိုသလို ကိုယ့်မိဘမောင်ဖွားမိသားစုတွေနဲ့ ဝေးနေတဲ့အချိန်မှာ အပြန်အလှန် ကူညီယိုင်းပင်းတတ်တဲ့ မိတ်ကောင်းဆွေကောင်းတွေ ရှိဖို့ကတော့ အထူးလိုအပ်တာပေ့ါ။

ငယ်ရွယ်သူတွေအနေနဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်မနိုင်လို့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးတွေနဲ့ ကြုံတွေ့လာရရင်
ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ နိုင်းနိုင်းစနေ ရဲ့ စာလေးတစ်ပိုဒ်ကို လက်ဆောင်ပေးချင်ပါတယ်။

ဒီလူမှမရှိရင် အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူးလို့
အရင်တုန်းက သင်ထင်ကောင်းထင်ခဲ့ဖူးမယ်
အခုတော့လည်း………
ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှင်သန်နေတာပဲ မဟုတ်လား?

မိဝေး ဖဝေး စွန့်စွန့်စားစား ကြိုးစားနေသူတွေအတွက် အားဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်နိုင်ပါစေ။ :)

About Ma Ma

Ma Ma has written 143 post in this Website..

ေဗဒင္ဆရာ မေမးပဲ နာမည္ေပးလိုက္မယ္။ သိပၸံေမာင္ဝရဲ႕ ေခတ္ဆန္းစာေပကို အားက်ၿပီး ေရးမိေရးရာ ေရးထားတဲ့ လက္စမ္းစာေပလို႔။ THAKHIN CJ #8212010 ( 5/2/2016)