တစ္ရက္တာအတြက္ အလုပ္သိမ္းခ်ိန္သို႕တုိင္ေလၿပီ။ ကိုရင္ရွဴံးသည္ကား ခေမာက္ကို ခၽြတ္ၿပီးေနာက္ လည္ပင္းတြင္ပါတ္ထားေသာ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါစျဖင့္ ေခၽြးျပန္ေနေသာ မ်က္ႏွာအားအားပါးတရ သုတ္လိုက္မိေတာ့သည္။ အခ်ိန္သည္ကား ၆း၃၀ ရန္ ၁၅ မိနစ္မွ်သာလိုေတာ့ေၾကာင္းျပေနၿပီျဖစ္သည္။ ေဘးတြင္ခ်ထားေသာ ေရဗူးမွေရအား တစ္က်ဳိက္ခန္႕ေမာ့လိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္ အတန္ငယ္ လန္းဆန္းသလိုေတာ့ျဖစ္သြားသည္။ ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီကတစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ရက္တာ ကုန္ဆံုးသြားၿပီကျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း စိတ္လက္ေပါ့ပါးေနေတာ့သည္။ အျပာေရာင္ ကုမၸဏီ၀တ္စံုသည္ကား ေခၽြးမ်ားႏွင့္ ေဆးမွဳန္မ်ား၊ ဖုန္မွဳန္႕မ်ားေရာေႏွာေနသည့္အတြက္ အနက္ေရာင္သို႕ပင္ ေျပာင္းလုေျပာင္းခင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ မျပန္ခင္ ပစၥည္းမ်ားကို ဆာလာအိတ္အတြင္းထည့္ၿပီးေနာက္ ေသတၱာတြင္းသို႔ သြားထားရင္းႏွင့္ ကုန္းပါတ္ေပၚသို႔ တက္လာခဲ့မိသည္။ သေဘၤာတစ္စီးလံုးကား တစ္ေနကုန္ ဆူညံသံမ်ားစြာျဖင့္ သက္၀င္လွဳပ္ရွားခဲ့သည္မွာ သူမဟုတ္ေလသည့္အလား တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ျခင္းက ႀကီးစိုးေနသည္။ ကုန္းပါတ္ေပၚတြင္မေတာ့ Tank အတြင္းႏွင့္မတူ ညေနခင္းေလျပည္ေအးသည္ကား ေရျပင္ကို ျဖတ္တိုက္လာျခင္းေၾကာင့္ ေအးျမေနေလသည္။ ယခုမွပင္ ေလကို၀၀ ရွဴရေတာ့သည္။ Air Tube မွတစ္ဆင့္ ရွဴေနရေသာေလႏွင့္ ျပင္ပေလသည္ကား မ်ားစြာ ျခားနားလွေပစြ။

Gas ပိုက္ Short Piece ႏွစ္ခုကို ျဖဳတ္ၿပီးေနာက္ ၀ရိန္စက္မွ ပလပ္ကို ျဖဳတ္လိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္ တစ္ေန႕တာအတြက္ လုပ္စရာ ကုန္သြားၿပီျဖစ္သည္။ ကုန္းပါတ္ေပၚမွ Jurong Port မွ ကရိန္းမ်ားကို ျမင္ေနရသည္။ လမ္းမမ်ားေပၚတြင္ ကားအရြယ္စံု၊ အေရာင္စံုတို႔မွာလည္း ပ်ားပန္းခတ္မွ် သြားလာေနသည္ကိုလဲျမင္ရသည္။ ထိုမွတစ္ဖန္ ပင္လယ္ဘက္သို႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေသာတစ္ခဏ၊ ငယ္ရြယ္စဥ္က ေတာင္ေပၚတြင္သာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရေသာ ပဲပုပ္သည္ကား ယခုေတာ့ ေရျပင္ထဲတြင္ အလုပ္လုပ္ေနရၿပီျဖစ္သည္ဟု ေတြးမိျပန္ေသးသည္။ တစ္ခါမွ မျမင္ခဲ့ဖူးေသာ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးအား ေန႕စဥ္ပင္ ျမင္ေတြ႕ေနရၿပီျဖစ္သည္။ အရြယ္စံု၊ အေရာင္စံုလူမ်ားအၾကား တစ္ခုတည္းေသာ တူညီရာအလုပ္ကိုလုပ္ေနရသည္မွာ ၾကမ္းတမ္းလွေသာအလုပ္သာျဖစ္သည္။ လူတိုင္းမ်က္ႏွာတြင္မေတာ့ ႏြမ္းလ်လ်အၿပံဳးမ်ားစြာကို ဆင္တူ၀တ္ဆင္ထားၾကျပန္ေသးသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕တစ္ေလမွာကား စကားမ်ားေဖာင္ဖြဲ႕လို႔ မဆံုးျဖစ္ေနသည္။ ယခုလိုအခ်ိန္တြင္မွ လြတ္လပ္စြာ ေနၾကရသည္မဟုတ္ပါလား။ က်န္သည့္အခ်ိန္မ်ားတြင္ သေဘၤာ Ownerမ်ား၊ Safety Officer မ်ား၊ Foreman မ်ားအား သတိထားေနရသျဖင့္ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္ရသည့္ၾကား ေနရာက်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ေလးမ်ားၾကားတြင္ ပူေလာင္လွသည့္အလုပ္မ်ားကိုလုပ္ေနရသည့္အတြက္ စိတ္ပင္ပန္း၊ လူပင္ပန္းျဖစ္သည္။

တစ္ခ်ဳိ႕တစ္၀က္ေသာ အလုပ္သမားမ်ားမွာမူ အဆင္းေလွကား၀တြင္ ရစ္သီ၊ ရစ္သီျဖင့္ ေနရာေခ်ာင္းေနၾကသည္။ တန္းစီခိုင္းသည့္အခ်ိန္တြင္ ေရွ႕ဆံုးေရာက္ေနမွ အရင္ဆံုးဆင္းရမည္ျဖစ္သည့္အတြက္ မေယာင္မလည္ျဖင့္ က်ားေခ်ာင္း၊ ေခြးေခ်ာင္း၊ ေၾကာင္ေခ်ာင္း၊ ေခ်ာင္းနည္းေပါင္းစံုျဖင့္ ေခ်ာင္းေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယခုကတည္းက သြားၿပီးတန္းစီေနရန္လဲ မျဖစ္ႏိုင္ေသးေပ။ မေတာ္ နာမည္ျပားကို ျဖဳတ္သြားပါမွ တစ္ေနကုန္ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ထားသည္မ်ား အလွဴႀကီးျပဳလိုက္ရမည္လဲ စိုးၾကေသးသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕မွာမူကား အမွဳိက္အတိုအစမ်ားကို လိုက္ရွာေနၾကသည္။ ေလွကားတာ၀န္က်သူမ်ားမွ စိတ္မထင္လ်င္ အမွဳိက္မပါ မဆင္းရလုပ္ရမည္ကိုလဲ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ သို႔ဆိုလ်င္ တန္းစီၿပီးကာမွ ေနာက္ဆံုးမွ ျပန္စီရလ်င္ မ်ားစြာစိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိမည့္အေရး ႀကိဳေတြးမိေသာေၾကာင့္ မေလွ်ာ့ေသာလံု႔လျဖင့္ သူ႕ထက္ငါ ဦးစြာဆင္းႏိုင္ေရး နည္းအမ်ဳိးမ်ိဳးျဖင့္ ႀကံေဆာင္ေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ဦးထုပ္၀ါမ်ားမွာ ထိုကဲ့သို႔ ႀကိဳးစားေနရေသာ္လည္း တစ္ေနကုန္ ေခၽြးတစ္စက္မွမထြက္ေအာင္ ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကေသာ ဦးထုပ္ျဖဴမ်ားမွာကား ေလွကားမွ အလွ်ဳိလွ်ဳိဆင္းသြားၾကသည္ကိုလည္း ရင္နာဖြယ္ရာ ျမင္ေနရျပန္ေသးသည္။ ထိုသူတို႔မွာ ဦးထုပ္၀ါမ်ားၾကားတြင္ တိုးေ၀ွ႕ဆင္းရမည္ကို ေသမေလာက္ပင္ေၾကာက္ၾကေလသည္။ ခေမာက္၀ါေဆာင္းမ်ားသည္ကား ေပက်ံေနၾကရံုမွ်မက သန္မာၾကေသးျပန္ေသးသျဖင့္ ၄င္းတို႕မွာ လူကုန္ကာမွ ေအာက္ဆင္းရကိန္းသာ ျမင္သျဖင့္ ေစာစီးစြာ ဆင္းၾကျခင္းဟုလည္း တစ္ဖက္လွည့္ေတြးကာ နားလည္ေပးရျပန္သည္။ ေၾသာ္… ဘာပဲေျပာေျပာ ၄င္းတို႕မွာ ကိုရင္ရွဴံးတို႕ထက္ ေက်ာင္းတြင္ အၾကာႀကီးေနခဲ့ၾကရသည္မလား။ ေလးစားသမွဳေတာ့ ရွိသင့္ပါတယ္ေလဟု။

တစ္ျခားတစ္ေနရာတြင္မေတာ့ လူတစ္ခ်ဳိ႕ စုရံုး၊ စုရံုးႏွင့္ ဘာမ်ားလုပ္ေနသလဲဟုလွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ဖုန္းကိုယ္စီကိုင္လ်က္သား အလုပ္ေတြမ်ားေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႕ဖုန္းထဲက အသစ္ေလးေတြ တစ္ျခားစီပို႕၊ တစ္ျခားလူဆီက သူႀကိဳက္သည္မ်ားကို သူ႕ဖုန္းတြင္းသို႔သြင္းရင္း အလုပ္ေတြမ်ားေနၾကျခင္းလဲျဖစ္သည္။ အသစ္ေလးမ်ားသည္ကား ေန႕တိုင္းပင္မ်ားျပားလွေပစြ။ ဟိုလူ႕ဆီကကူး၊ ဒီလူ႕ဆီကကူးႏွင့္ တစ္ခ်ဳိ႕မ်ားဆိုလ်င္ 4GB ကဒ္ေတာင္ မေလာက္သည္ထိျဖစ္သည္။ စိတ္ေျဖစရာ ဒါေလးေတြပဲ ရွိေလသည္မလား။ ရွာေဖြေလ၊ ေတြ႕ရွိေလဟူသည့္မူျဖင့္ လိုက္လံရွာေဖြေနၾကရသည္။ ဂ်ပန္၊ တရုတ္၊ ဥေရာပ၊ ကုလား၊ မေလး၊ အင္ဒို၊ အို.. စံုမွစံုပါပဲေလ။ ထူးေထြဆန္းျပားလွေပစြ။ ဘယ္ေတာ့မွမရိုးသည့္အလုပ္သာျဖစ္ေတာ့သည္။ ေယာက်ာ္းမ်ားသာႀကီးစိုးေသာ လုပ္ငန္းခြင္ျဖစ္သည္မို႔လည္းေတာ္ေပေသးေတာ့သည္။ တစ္ခါတစ္ေလ ေက်ာင္းဆင္းေလ့လာေရးလာဆင္းေသာ မိန္းမပ်ဳိတို႕သည္ကား အလုပ္သမားမ်ားစြာ မ်က္စိဓါတ္က်ရာျဖစ္ေပေသးျပန္သည္။ ရွာမွရွားသည့္ ရွားပါးပစၥည္းေလးမ်ားျဖစ္ေလသည့္အတြက္ျဖစ္သည္။ အႏွီထိုမိန္းမပ်ဳိေလးမ်ားအား Safety Supervisor ႀကီးမ်ားမွ ေဘးကင္းေစေရးအလို႕ငွာ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွ ၿခံရံၿပီးလိုက္ပါလာရသျဖင့္ Safety Google မ်ားအား အသာေလးေလွ်ာခ်ၿပီး မ်က္၀န္းေထာင့္စြန္းမ်ားျဖင့္သာ ငမ္းၾကရသည္သာျဖစ္သည္။

ထိုစဥ္အခါမွပင္ သတိရမိေတာ့သည္။ မိမိ Google မွာ အေတာ္ေလးပင္ မွဳန္၀ါးေနေလၿပီ။ ထပ္၀ယ္ဦးမည္ဟု။ ၂ က်ပ္ႀကီးမ်ားေတာင္ကုန္မည့္အေရး ေတြးမိၿပီးသကာလ စိတ္မသက္သာျခင္း အေတာ္ေလးပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ တစ္လ၊ တစ္လ မ်က္မွန္ဖိုး၊ ေပဘူးဖိုး၊ ဓါတ္မီးဖိုး၊ ေရဗူးဖိုး၊ ခါးပါတ္ဖိုး၊ သဘက္ဖိုး၊ ဖိနပ္ဖိုး၊ Ear Plug ဖိုး၊ တစ္ခါတစ္ရံ Over Time ဆင္းလ်င္ေကၽြးသည့္ ထမင္းဖိုးမ်ားမွာ မနည္းမေနာပင္ျဖစ္သည္။ Gas ျဖတ္ရျခင္း၊ Welding လိုင္းမ်ားပါ လုပ္ကိုင္ရသည့္ ကိုရင္ရွဴံးလို Fitting သမားမွာမူ မ်က္မွန္နက္ဖိုး၊ အေရအျပားမပ်က္စီးေအာင္လူးရသည့္ ေဆးဖိုး၊ ေပဗူးဖိုး အစရွိသည္တို႔မွာ အပိုကုန္က်သည္သာျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ပိုမွာေတာ့ ပိုရသည္မရွိေပ။

ေျပာရင္း ေျပာရင္းႏွင့္ပင္ အလုပ္ဆင္းသည့္အေၾကာင္းမွ ေသြဖယ္သြားသလိုရွိျပန္သျဖင့္ အလုပ္ဆင္းသည့္အေၾကာင္းကို ဆက္ၾကပါစို႕။ ဥၾသဆြဲသံၾကားရသည္ႏွင့္ ေဟးကနဲ ညာသံေပးသံႀကီးႏွင့္အတူ အခ်င္းခ်င္း တိုးၾက၊ ေ၀ွ႕ၾက၊ တြန္းၾက၊ တိုက္ၾကျဖင့္ အလုအယက္ ေလွကား၀တြင္ ေျပးလႊားတန္းစီၾကေလသည္။ တစ္ခါတစ္ေလမ်ားဆိုလ်င္ လုယက္တန္းစီၾကရင္း ဆင္းရမည္က တစ္ေပါက္တည္း၊ တန္းစီထားသည္မွာ သံုးလိုင္းခန္႕ျဖစ္သြားသျဖင့္ ဘယ္လိုင္းက သြားသင့္သည္ကို ေ၀ခြဲမရျဖစ္ရျပန္ေသးသည္ကို ရယ္ေမာဖြယ္ရာ ျမင္ရျပန္ေသးသည္။ ဆင္းခြင့္မျပဳသည့္ က်န္သည့္လိုင္းမ်ားမွာ ဆင္းခြင့္ျပဳသည့္လိုင္းေနာက္တြင္ အေျပးအလႊားျပန္တန္းစီရသည္မွာ ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္လိုင္းမ်ားျဖင့္ အေတာ္ေလးပင္ ရွည္လ်ားလွေတာ့သည္။ ဆင္းရသည့္ ေလွကားမွာ လူတစ္ေယာက္သာ လမ္းေလွ်ာက္သာေအာင္ ျပဳလုပ္ထားသျဖင့္ အဘယ္မွ်တိုးတိုး တစ္ေယာက္ထက္ပိုၿပီးထြက္လို႔မရေပ။ ေနာက္မွ ထြက္ခ်င္သူမ်ား ဇြတ္အတင္း တိုးၾကသျဖင့္ ေလွကားတြင္းရွိလူမွာ အားစိုက္စရာမလို၊ သူ႕အလိုလိုသာ တိုးသြားၿမဲျဖစ္သည္။ ၁၅ မိနစ္ခန္႕ လုယက္တိုးေ၀ွ႕ဆင္းသြားၿပီးသည့္ေနာက္ ေအးေအးေဆးေဆးဆင္းလိုသူတို႕မွာ ဟန္မပ်က္ဆင္းရံုသာျဖစ္သည္။ ထိုသူတို႔မွာ ကုမၸဏီမွ ႀကိဳ/ ပို႔ကားမ်ားေနာက္က်ျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ကိုယ့္အစီအစဥ္ျဖင့္ ျပန္ၾကသူမ်ားသာျဖစ္ၾကျခင္းေၾကာင့္ လူနည္းစုသာျဖစ္သည္။

ကိုရင္ရွဴံးသည္ကား ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ကုန္းေျမေပၚသို႔ ေျခခ်ရျပန္ေလၿပီ။ ဘုတ္ျပားမွ နာမည္ျပားကိုျဖဳတ္ၿပီးေနာက္ ပစၥည္းမ်ားထားသိုရာ သံေသတၱာမ်ားသို႕ အေျပးအလႊားေျပးရျပန္သည္။ ထမင္းဗူးအိတ္ကိုလဲ မေမ့မေလ်ာ့ ျဖဳတ္ရျပန္ေသးသည္။ ယေန႕ေမ့သြားပါမွ မနက္ျဖန္ ထည့္စရာမရွိျဖစ္ေနမည္ကိုလဲ စိုးရေသးသျဖင့္ ျဖစ္သည္။ ေသတၱာအတြင္းသို႔ Safety Belt ႏွင့္ ခေမာက္၀ါ၀ါႀကီးကို ၀မ္းသာအားရပစ္ထည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ ခါးပါတ္မွ ဓါတ္မီးႏွင့္ ေပဗူးကိုျဖဳတ္၊ ထမင္းဗူးထုပ္အတြင္းထည့္၊ က်က္သေရတုန္းလွေသာ ယူနီေဖာင္း စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ႀကီးအား ၀မ္းသာအားရခၽြတ္ၿပီးေနာက္ လံုးေထြးေခါက္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို ေျခသလံုးတစ္၀က္ေပၚေအာင္ ေခါက္လိုက္ၿပီးသည့္ေနာက္ ဂိတ္ထြက္ေပါက္တြင္ ထပ္မံတိုးေ၀ွ႕ရန္အတြက္ ခြန္အားမ်ားကို အျပည့္ေမြးယူရင္းႏွင့္ ကိုရင္ရွဴံးသည္ကား ကုမၸဏီရံုးခန္း ပိစိေညွာင့္ေတာက္ေလးဆီသို႔ ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးမ်ားျဖင့္ တစ္လွမ္းျခင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ စံုလိုက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ျဖစ္သလိုနည္းျဖင့္ အျမန္ဆံုးေရာက္ႏိုင္ေရး အားပါးတရ လွမ္းေတာ့ေလသတည္း။ ။

ရွဴံးနိမ့္မွဳမ်ားနဲ႔.. လူ
(ေခတၱလူ႕ျပည္)

About စဆရ ႀကီး

စဆရ ႀကီး has written 160 post in this Website..