၄။ …. “ဟိုလူ့လက်ညှိုးထိုး၊ သည်လူ့လက်ညှိုးထိုး အကျင့်ပါနေသော ………”

 

ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျ…။

အဲဒါ ကျွန်တော်ပါခင်ဗျာ…။

စကားပုံအရှိသားမဟုတ်လား – “လူမတန် ကံ ချ”  တဲ့…

ရှိပြီးသားစကားပုံလေး မသုံးလိုက်ရရင် နှမြောစရာကြီး။

ကိုယ်အဆင်မပြေမှု့တွေ   တွေ့ကြုံ   ကြားသိ ရလေတိုင်း –

ကိုယ့်လိုအင်ဆန္ဒတွေမပြည့်လာလေတိုင်း-

ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာ ကိုယ်လုပ်ချင်တာတွေ မဖြစ်လာလေတိုင်း-

လူတွေမှ စည်းကမ်းမရှိတာ…. အုပ်ချုပ်သူတွေက ဘာဖြစ်တာ….

ရာသီဥတုကဘယ်လို… ရေခံမြေခံတွေကဘယ်လို…

တရုတ်တွေကဘာလုပ်လို့   ကုလားတွေကဘာလုပ်လို့

အဲသလို  အဲသလို သူများလွှဲချရတာ တော်တော်အဆင်ပြေပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဒါပေမယ့် – ကြာလာတော့လေ-

ကိုယ်ပေးတဲ့ဆင်ခြေတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းလာပြီး

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိတ်လှောင်မိလျှက်သား ဖြစ်နေတော့တယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖုံးကာထားမိလျှက်သားဖြစ်နေတော့တယ်။

ပြီးတော့ ကိုယ့်တိုးတက်မှု့တွေလုပ်ဆောင်ဘို့လမ်းကြောင်းမှာ-

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိတ်ဆို့ ကာဆီးမိလျှက်သားဖြစ်နေတာ တွေ့ရပါတော့တယ်။

အဲဒီတော့မှ ကိုယ်လဲ ကိုယ်လက်ညှိုးထိုးခဲ့သောအကြောင်းအရာများနဲ့ ပူးပေါင်းမိလျှက်သားဖြစ်နေကြောင်း သတိပြုမိပါတော့တယ်။

သူများကိုလုပ်စေဖြစ်စေချင်တာတွေ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ရော ဘယ်လောက်လုပ်နေမိပါသလဲ ??

သူများကြောင့်ကိုယ်မခံယူချင်တဲ့ကိစ္စမျိုးတွေ သူများအပေါ်ကိုယ်ဘယ်လောက်ပြုမူနေမိပါသလဲ??

 

 

ငယ်ငယ်က အဖြစ်လေးတခု ပြန်သတိရမိတယ်။

အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က ကလေးဘဝပဲရှိသေးတယ်။ လူကြီးတချို့နဲ့အတူ အနီးအနားက မြို့လေးတမြို့ဆီ

ကုန်ရထားတွဲကြီးစီးပြီး သွားရမယ့်ခရီးစဉ်တခုပေါ့။

ဘူတာရုံမှာထိုးထားတဲ့ ကုန်ရထားတွဲကြီးထဲက (ပစ္စည်းတွေမပါတဲ့) တွဲလွတ်တခုပေါ်တက်စီးဘို့ စီစဉ်ကြပါတယ်။

ကုန်ုရထားတွဲဆိုတာ ခုံတွေမပါပဲ ကြမ်းပြင်ချည်းသက်သက်သာ ရှိတာပါ။

တွဲပေါ်လဲတက်လိုက်ရော တွဲထဲမှာ  ..အရမ်း အရမ်းကို ညစ်ပတ်နံစော်ပြီး အမှိုက်တွေက ဖွေးဖွေးလှုပ်နေပါတယ်။

ဒီရထားကြီး ဘယ်လိုလုပ်စီးရပါ့မလဲနော်။ ကျွန်တော်ဖြင့် တော်တော့ကို စိတ်ညစ်သွားပါတယ်။

ဒါပေမယ့် လူကြီးတွေကတော့ တွန့်ဆုတ်မနေပါဘူး။ ရွေးစရာလဲမရှိဘူးလေ။

ဒီတွဲနဲ့ပဲလိုက်ရမှာ။ ဒီတွဲပေါ်ပဲ ထမင်းစားရမှာ။ ဒီတွဲပေါ်ပဲ တရေးတမောအိပ်ရင်း ခရီးသွားရမှာလေ။

ရထားတွဲပေါ်ကို လူဆယ့်ငါးယောက်လောက် တက်လိုက်ကြတယ်။ နေရာတွေ ခွဲဖြန့်ပြီး နေရာယူလိုက်ကြတယ်။

ပြီးတော့ ကိုယ်ထိုင်မယ့် နေရာတဝိုက်ကို အမှိုက်တွေရှင်း၊ ဖုံတွေသဲတွေကိုလှည်း၊

ပြီးတော့မှ ကြမ်းပြင်ကို သတင်းစာစက္ကူဟောင်းတွေနဲ့ တိုက်ချွတ်သုတ်သင်လိုက်ကြတယ်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ကိုယ့်နေရာကွက်ကွက်လေးကို ကိုယ်စီရှင်းလိုက်ကြတဲ့ ခရီးသည်တစုကြောင့်

ရထားတွဲကြီးတခုလုံး ပြောင်စင်သန့်ရှင်းသွားပါတော့တယ်။

ကျွန်တော့်အဘွားက လိပ်ပြီးချည်တုတ်လာတဲ့ သင်ဖျာပါးပါးလေးကို ကိုယ်ရှင်းထားတဲ့နေရာလေးမှာ ချခင်းတယ်။

ရေပုလင်းထဲက ရေတခွက်သောက်တယ်။ ဆေးပေါ့လိပ်ကြီးထုတ်ပြီး ဖွာတယ်။

ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘဲဥပြုတ်လေးနဲ့ ဆားထုပ်လေး ထုတ်ပေးပြီး စားစေပါတယ်။

မီးရထားကြီး တဂျုံးဂျုံးခုတ်မောင်းသံကြားမှာ

တက်ညီလက်ညီ ကိုယ့်တာဝန်ကို်ယ်ယူရင်း နေပျော်တဲ့နေရာထိုင်ခင်းလေးတခု ဖန်တီးခဲ့ကြတဲ့ ခရီးသွားတစုနဲ့အတူ

ကျွန်တော်လဲ ပျော်ပျော်ကြီးခရီးဆက်ခဲ့ပါတော့တယ်။

 

အင်း……..

ကြီးလာတော့မှပဲ …

သူများတာဝန်တွေ လက်ညှိုးထိုးရင်း…

ကိုယ့်တာဝန်တွေ ကိုယ်မေ့နေမိတော့တာ………………။

About ဦးဦးပါေလရာ

parlayar 46 has written 74 post in this Website..

CJ # 3302011 2011/03/30 1:01:16 am