ေဈးဝယ္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္မအျမဲေရြးျခယ္တဲ့ supermarket ကေတာ့ City Mart ပါပဲ။ ကၽြန္မအိမ္နဲ႔လဲ သိပ္မေဝးတဲ့အျပင္ ဝယ္သူကိုအျမဲ အျပံဳးနဲ႔ဝန္ေဆာင္မႈေပးျပီး ပစၥည္းမွန္ေဈးမွန္ကိုသာ ေရာင္းခ်တဲ့ဆိုင္ျဖစ္လို႔ပါ။ အပ္ကစလို႔ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းအထိ အကုန္အစံုလဲရ စားစရာ ဟင္းခ်က္စရာပါဝယ္လို႔ရလို႔ ကၽြန္မ အထူးပဲႏွစ္ျခိဳက္မိပါတယ္။

“ႏြားနို႔ေတာင္ကုန္ေနျပီ”
“ညဘက္စားဖို႔ ေပါင္မုန္႔ေလးျဖစ္ျဖစ္ဝယ္ခဲ့ပါဦးကြယ္”
“သတင္းကၽြတ္အတြက္ လက္ေဆာင္ျခင္းေတြ သမီးေတြ႔ခဲ့တယ္ေမေမ”
“မဂၤလာေဆာင္လက္ဖြဲ႔ဖို႔ အိပ္ယာခမ္းနားေလးျဖစ္ျဖစ္ မီးပူေလးျဖစ္ျဖစ္ ၾကည့္ခဲ့ရမလား”

ဒါေတြက ကၽြန္မမနက္ရံုးမသြားခင္ ေမေမနဲ႔အျမဲေျပာျဖစ္ေနၾကေပါ့။ ညေနတိုင္း ကၽြန္မပံုမွန္ထမ္းေဆာင္ရတဲ့တာဝန္ကေတာ့ ေမေမမွာလိုက္တဲ့ပစၥည္းစာရင္း ကၽြန္မလိုအပ္တဲ့ပစၥည္းစာရင္းစာရြက္ေလးကိုင္ရင္း ေဈးဝယ္ျခင္းေလးလက္ကခ်ိတ္လို႔ City Mart မွာအဝယ္ေတာ္ဆင္းရတာပါပဲ။ လိုအပ္တာေလးေတြလဲဝယ္ရင္း promotion ေလးေတြလဲ စပ္စုရင္းနဲ႔ ေန႔စဥ္နဲ႕အမွ်သြားျဖစ္တာ အေရာင္းဝန္ထမ္းကေလးမေလးတခ်ိဳ႕နဲ႔ေတာင္ ရင္းနွီးေနပါျပီေလ။

အသက္၄၀နားခ်ဥ္းကပ္ေနျပီျဖစ္တဲ့၊ ကုမၸဏီတစ္ခုရဲ့ မန္ေနဂ်ာမမတစ္ေယာက္အတြက္ တျခားလဲ အေပ်ာ္အပါးသြားစရာမရွိပါဘူး။ သူတစ္ပါးကိုအားကိုးဖို႔မလိုအပ္တဲ့ အေျခအေနအဆင့္အတန္းတစ္ခုမွာရွိေနတဲ့… အဲ့ဒိထက္ပို၍…. ေခ်ာေမာသိမ္ေမြ႕တဲ့ အပ်ိဳၾကီးမမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကၽြန္မရဲ့ဟန္ဟာ အနည္းငယ္ မ်က္နွာထားတင္းသလိုရွိေပမယ့္ သူတို႔ေလးေတြ ကၽြန္မကိုႏႈတ္ဆက္ျမဲ၊ ကၽြန္မကလဲ ျပံဳးျပျမဲ……

……………………………………………………………………………………………………….

ထံုးစံအတိုင္း ကား Parking ကို ခက္ခက္ခဲခဲထိုးရတာကလြဲရင္ အဲ့ဒီ့ေန႔က အရာအားလံုးဟာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ျပီး ပံုမွန္အတိုင္းစီးဆင္းေနတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ပါ။ ဆရာမဂ်ဴးရဲ့စကားကို ငွားသံုးရရင္ “ထိုေန႔ကမိုးမရြာပါ” ေပါ့။ ကားေပၚကဆင္း… City Mart ထဲဝင္… ကၽြန္မရဲ့ လိုအပ္သည္မ်ားစာရင္းနဲ႔ျခင္းကေလးဆြဲလို႔……ပံုမွန္ညေနခင္းေလးတစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနတဲ့ကၽြန္မ။ ဟိုေငး ဒီေငးနဲ႔……………….။

ကၽြန္မ ျမင္ကြင္းထဲမွာ…. ကၽြန္မ ျမင္ကြင္းထဲမွာ အဝါနုေရာင္ယူနီေဖာင္းေလးနဲ႔ သူ……….၊ သူက ပိုးဖလံေလးမ်ားလား…။

ကၽြန္မ သူ႔ကိုျမင္လိုက္တဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ ကၽြန္မ အသက္ရွဴဖို႔ ခဏေလးေမ့သြားခဲ့တယ္ရွင္….။

လန္းဆန္းတက္ၾကြစြာနဲ႔ Customer ကို ရွင္းျပေျပာျပေနတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္အေရာင္းဝန္ထမ္းေကာင္ေလးတစ္ေယာက္…………..

ျဖဴစင္ဝင္းမြတ္လြန္းတဲ့ သူ႔မ်က္နွာေလးမွာ စိမ္းညိဳ႕နက္ေမွာင္ေနတဲ့ ဆက္လုနီးပါး မ်က္ခံုးတန္းေလးေတြက ကၽြန္မကို ဆြဲေဆာင္ေနတာလား….။

နီးေစြးေစြးႏႈတ္ခမ္းပါးေလးေတြက ရႊင္ရႊင္ေလးျပံဳးေနတဲ့ သူ႔ပံုရိပ္က ကၽြန္မကို ညွိဳ႕ငင္ေနတာလား…။

တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးကိုဖိကိုက္ရင္း မ်က္လံုးကိုေထာင့္ကပ္လိုက္တဲ့အခါ ေပၚလာတတ္တဲ့ တစ္ဖက္တည္းေသာ ပါးခ်ိဳင့္ေလးက ကၽြန္မကို သိမ္းသြင္းေနတာလား။

ျမင့္မားတဲ့အရပ္အေမာင္းနဲ႔လိုက္ဖက္လွစြာတဲ့ ရင္အုပ္က်ယ္က်ယ္ကိုေတာ့ ကၽြန္မ ေသခ်ာမၾကည့္ရဲခဲ့ဘူး။

ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ အျမဲတင္းတင္းေစ့ထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြက သူျပံဳးတာကိုၾကည့္ျပီး ျပံဳးေယာင္ေယာင္ျဖစ္လို႔…။ သူ႔အျပံဳးမွာ ကၽြန္မ အလိုလိုလိုက္ျပီး ေခါင္းျငိမ့္မိေတာ့မလို႔…။ အို… ေနာက္ဆံုး ကၽြန္မ သူ႔ဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ေလွ်ာက္သြားမိေတာ့မလို႔………………..။

ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက ခင္မိမိေသာ္ပဲ။ အခ်စ္ဆိုတာကို မယံုၾကည္လို႔၊ အခ်စ္ဆိုတာကို ပူေလာင္တယ္လို႔ ယူဆထားလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတိမ္းညြတ္ပဲ အခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းရပ္တည္လာတာ။ ျပီးေတာ့ ေယာက်္ားဆိုတာ ယံုၾကည္ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ရွင္တို႔ သိတဲ့အတုိင္းပဲ ကြယ္ရင္ေမ့၊ ေတြ႔ေသေအာင္လြမ္း ဆိုတာမ်ိဳးေတြ။ အိုင္ေတြ႔ ေျခေဆးတတ္တာမ်ိဳးေတြေလ။

အို……….. ကၽြန္မ.. ကၽြန္မဘာေတြေတြးေနမိပါလိမ့္…။ အဟတ္…….။ ကၽြန္မအေတြးနဲ႔ကၽြန္မ ျပန္ရယ္ခ်င္သြားတယ္။
ဟုတ္တယ္ေလ။ အေရာင္းဝန္ထမ္းေလးက Customer ကို သူ႔ဟာသူ Service ေပးေနတာ။ ကၽြန္မရပ္ၾကည့္ေနမွန္းလဲ သူသိတာမဟုတ္။ ကၽြန္မကလဲ သြားရင္းလာရင္း ဘာေတြေလွ်ာက္ေတြးေနမိမွန္းမသိ။ ဘယ့္ႏွယ့္ေၾကာင့္ ကၽြန္မက ဘာစိတ္ကူးေပါက္ျပီး အခ်စ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေယာက်္ားေတြအေၾကာင္းသြားေတြးလိုက္မိတာပါလိမ့္…….။
ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ေတာင္ ရွက္မိပါရဲ့ရွင္……..။

……………………………………………………………………………..

သီခ်င္းေတြသိပ္နားမေထာင္ျဖစ္တဲ့ကၽြန္မအတြက္ သူ… တာဝန္က်ရာ Music Counter ကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ နဲနဲသူစိမ္းဆန္ေနသလားလို႔။ ကၽြန္မရဲ့ပံုမွန္ညေနခင္းေတြမွာ ပိုလာတဲ့ အေလ့အထေလးကေတာ့ City Mart ထဲေရာက္ရင္ျဖင့္ Music Counter ဘက္ကို အေၾကာင္းမဲ့သတ္သတ္ ပတ္ မိျခင္းပါပဲ။

အေခြေတြကို ဟိုဟာေရြး၊ ဒီဟာေရြး။ ဟိုအေခြရွိလား ဒီအေခြရွိလား စကားမရွိစကားရွာ အိေျႏၵမဲ့ေတြမလုပ္ဘူးဆိုတာေတာ့ ေျပာေနစရာေတာင္လိုမယ္မထင္ဘူး။ ယုတ္စြအဆံုး သူ႔ကို ကၽြန္မ ခိုးေတာင္မၾကည့္ပါဘူး။ တခါတေလ (အဲ့ဒီ့တခါတေလ ကိုရဖို႔အတြက္ ကၽြန္မ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေစာင့္ရတတ္ပါတယ္) သူက အျပံဳးနဲ႔ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါမွာေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳေခါင္းဆတ္ျပရံုကလြဲလို႔ ကၽြန္မရဲ့ လႈပ္ရွားမႈေတြ ရိုးသားခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ City Martက မန္ေနဂ်ာေတြကို စိတ္တိုမိတယ္။ Cosmetic Counter မွာမဟုတ္ရင္ေတာင္ စားေသာက္တန္းတို႔ မီးဖိုေခ်ာင္သံုးပစၥည္းတန္းတို႔မွာ တာဝန္ခ်ထားလို႔မရဘူးလား။ ဘာလို႔ ကၽြန္မနားမေထာင္တဲ့ Music ဘက္မွာမွ သူ႔ကို ေက်ာက္ခ်ထားရတာလဲ။ ပ်ံတန္တန္ ထတတေကာင္မေလးေတြနဲ႔ေတြ႔သြားေတာ့ မခက္လား။

အို……. ခင္မိမိေသာ္တစ္ေယာက္ မဆီမဆိုင္ေတြေတြးမိျပန္ပါျပီ….။

…………………………………………………………………………..

ဒီလိုနဲ႔ မွတ္မွတ္ရရ ၂လတိတိရွိတဲ့ေန႔မွာေပါ့။ ကၽြန္မသူ႔ကို မေတြ႔ရေတာ့ပါဘူး။ ပထမတုန္းကေတာ့ သူ ေနမေကာင္းလို႔လား၊ သူ… Morning Shift မ်ားျဖစ္သြားလား၊ သူ… တျခား Branch ကိုမ်ားေရာက္သြားလား…….. နဲ႔ လားေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အဲ့ဒီ့ညေန။

ေနာက္ေန႔လဲ ရံုးမွာ အဆင္မေျပ၊ အမွားမွားအယြင္းယြင္း၊ စိတ္နဲ႔လူနဲ႔မကပ္တာလဲ သူနဲ႔ေတာ့ မဆိုင္ေလာက္ပါဘူးေနာ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကာတအတန္ၾကာျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့…

………………………………………………………………………………………………

ကၽြန္မတို႔ ကုမၸဏီ ကၽြန္မဌာနမွာ Marketing အတြက္ ဝန္ထမ္းအင္အားျဖည့္ဆည္းမွာျဖစ္တာေၾကာင့္ ကၽြန္မပါ အင္တာဗ်ဴးထိုင္တဲ့အထဲ ပါရမယ္တဲ့။ အခ်ိန္မစခင္ ေလွ်ာက္ထားသူေတြရဲ့ ကိုယ္ေရးရာဇဝင္ေလးေတြ ကၽြန္မ ဖတ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ အဲ့ဒီ့မွာ….. အဲ့ဒီ့မွာ သူ လဲ ပါလာတယ္ရွင္တို႔ေရ…

CVဓာတ္ပံုေလးထဲကေန ျပံဳးစစေလး ကၽြန္မကိုၾကည့္ေနလိုက္တာ အင္တာဗ်ဴးေမးရမယ့္ကၽြန္မရဲ့ ရင္ခုန္ႏႈန္းက ေျဖရမယ့္ ေလွ်ာက္ထားသူေတြနဲ႔ မျခားေလာက္ဘူးထင္တာပဲ။

အမယ္… နံမယ္က ဘာတဲ့…… ။ ကၽြန္မ မေခၚရဲဘူးရွင္ရယ္….။ ခ်စ္ကိုကို.. တဲ့။
အသက္က ၂၂။ (ကၽြန္မက ဆယ္ေက်ာ္သက္လို႔ထင္ခဲ့တာ.. လြဲသြားတယ္)
စီးပြားစီမံနဲ႔ ဘြဲေလးတစ္ခုရထားျပီး Certificate ေတြပါတြဲထားလိုက္ေသးတယ္။
အရင္ကုမၸဏီေတြရဲ့ ေထာက္ခံခ်က္Recommendation ေလးေတြေတာင္ ပါေသး။ (ဒါဆိုလဲ အဲ့ဒီ့ေတြမွာပဲ ဆက္လုပ္ေပါ့ကြာ.. ေနာ့ရာ)

………………………………………………………………………………………………

တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ေမးခြန္းေလးေတြကို ကၽြန္မတို႔ ၃ေယာက္အလွည့္က်ေမးရင္း မၾကာခင္မွာပဲ သူ႔အလွည့္ေရာက္လို႔လာခဲ့ပါျပီ။
ဝင္ဝင္လာခ်င္းပဲ သူကၽြန္မကို အရင္ဆံုး ေတြ႕လိုက္ျပီး ကၽြန္မကို သူမွတ္မိေၾကာင္း သူ႔ရဲ့ ရင္းႏွီးေႏြးေထြးတဲ့ အျပံဳးရႊင္ရႊင္ေလးက သက္ေသျပေနပါတယ္။

ကၽြန္မဟာ အမွန္တရားကိုသာ ျမတ္နိုးသူပါ။ အမွန္တကယ္အရည္အခ်င္းမရွိဘဲ ေနရာတစ္ခုကို ကၽြန္မေၾကာင့္ အေခ်ာင္ရလိုက္တာမ်ိဳးကို မနွစ္သက္သူပါ။

သူ႔အရည္အခ်င္းေတြက CV စာရြက္ေပၚမွာပဲရွိျပီး လက္ေတြ႔အသံုးက်မက် ကၽြန္မဘယ္လိုသိနိုင္မလဲ။
(ေဟာေတာ့……. ေျပာရင္းဆိုရင္း…… သူ႔ Englishေလးက မဆိုးဘူးရွင္….)

ျပီးေတာ့ အပ်ိဳၾကီးမမက ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာေလးကိုလဲ ျမင္ေရာ တန္းခန္႔လိုက္ေတာ့တာပဲဆိုျပီးမ်ား ကဲ့ရဲ့ခံရမွာေတာ့ ကၽြန္မ အေၾကာက္ဆံုးပါပဲ။

သူ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာအလုပ္ဝင္ရင္ ကၽြန္မေပ်ာ္သြားမွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ ဆံုးမပဲ့ျပင္ေနရတာနဲ႔ စိတ္ပဲက်ဥ္းၾကပ္မလားဆိုတာေတြးရင္း တစ္ေယာက္တည္း အေျဖမထြက္နိုင္ခင္ သူ႔အလွည္ျပီးဆံုးသြားခဲ့ပါျပီ။

………………………………………………………………………………………………………………………

သူထြက္သြားျပီးတဲ့ေနာက္ ဦးခင္ေဇာ္ရဲ့ “ကဲ… ေဒၚခင္မိမိေသာ္…. ဒီတစ္ေယာက္ေရာ ဘယ္လိုသေဘာရလဲ..” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ကၽြန္မ ဘယ္လို ေျဖလိုက္ရပါမလဲရွင္…

ခင္မိမိေသာ္

(တီးေကာ့ခ္)

About teekock

has written 6 post in this Website..