ကဲ ေဂဇတ္ရြာသူ/ရြာသားတုိ႔ေရ ကၽြန္မ ကုိယ္ေတြ႕ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေလးတစ္ခုကုိ ျပန္လည္ေ၀မွ် ပါရေစေနာ္…… ေဂဇတ္ရြာသူ/ရြာသားေတြ ဒီလုိမ်ဳိးမျဖစ္ရေအာင္ အသိေပး/သတိေပး တဲ့သေဘာ ေပါ့……..တစ္ေန႔ ၿမိဳ႕ထဲကေန အျပန္ လုိင္းကားစီးၿပီး ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ကားခအျဖစ္ ၅၀၀ တန္ တစ္ရြက္ကုိ ကားခအျဖစ္ ကုိေရႊစပါယ္ယာကုိ ေပးခဲ့တာေပါ့…….. ယာဥ္စီးခက အထူး(ၾကပ္)ကားကုိ စီးတာဆုိေတာ့ ဘယ္နားစီးစီး ၂၀၀ ပဲေလ။ ဟဲ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မလဲကားေပၚမွာ ထုိင္ခုံရေတာ့ ေစြ႕ခနဲ၀င္ထုိင္ၿပီး အခန္႔သားလုိက္လာလုိက္မိတယ္…..ခဏေနေတာ့ ကုိေရႊစပါယ္ယာႀကီးက ျပန္အမ္းေငြအျဖစ္ ၂၀၀ လာေပးတယ္…..စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၁၀၀ လုိေသးတယ္ေပါ့ေနာ္ ေအာ္ သူအေၾကြမရွိေသးလုိ႔ မေပးတာ ပါေပါ့ေလ…… ေတာင္ေငး ေျမာက္ေငးနဲ႔ လုိက္လာလုိက္တာ…..ေအာ္ ေလးငါး မွတ္တုိင္ေတာင္ရွိသြားၿပီ ပုိက္ဆံ ၁၀၀ ခုထိ မအမ္းေသးဘူးေပါ့…. အဆင္မေျပေသးလုိ႔ျဖစ္မွာပါေလ………..(ေတြးမိတာ ေတြးမိတာ)…….. ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ပဲကိုး။ ျပီးမွ ကုိေရႊစပါယ္ယာတုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း အေမ႔ခံ မလစ္လစ္ေအာင္ေပါ့ေနာ္ အီၾကာဆြဲၿပီး ေနတာေပါ့ေနာ္……ကၽြန္မက မိန္းမသားလဲျဖစ္ေတာ့ ရွက္တတ္တယ္ေလ။ ဒီေတာ့ စပါယ္ယာ ျဖတ္သြားတုိင္း ပဲသံေလးနဲ႔ မၾကားတၾကားေလး တစ္ရာအမ္းဖုိ႔လုိေသးတယ္ေပါ့…… အဲဒီအခါ ကုိေရႊစပါယ္ယာ တစ္ေလာကလုံး က အလုပ္ရႈပ္ဆုံးလူလုိလုိ…… ဆြံ႕အနားမၾကားလုိလုိနဲ႔ေပါ့……. သိတဲ့အတုိင္းေလ ခဏခဏေတာင္းရင္လဲ အေၾကြမရွိလုိ႔မအမ္းေသးတာပါ….နားလည္ေပးၾကပါ ဘာညာေပါ့ေနာ္……ေရွ႕တုိးေပးပါ….ေနာက္ဆုတ္ေပးပါ ဆင္းနီတုံး ဆင္းနီတုံး ရၿပီ အုပ္ ဟဲဟဲ သူတုိ႔လုပ္ေနၾကေတြလုပ္ၿပီး မသိျခင္ေထာင္ေထာင္ေနတာေပါ့ေနာ္…….. နာမည္ၾကီး စည္းကမ္းခ်က္ေပါင္း မ်ားစြာ၊ ၀န္ေဆာင္မႈေပါင္းမ်ားစြာ နဲ႔ လုိင္းေပကိုး။ ဒါနဲ႔ပဲ မျဖစ္ေသးပါဘူးေပါ့ေနာ္ ကၽြန္မ သူမ်ားေတြကို လိုက္ၾကည္႔ပါတယ္။ အေၾကြအမ္းသလားေပါ့။ ကၽြန္မက သူမ်ားေတြကုိ လုိက္ခ်က္ေနမွန္းသိေတာ့့ ကုိေရႊစပါယ္ယာက ကၽြန္မကို လွမ္းလွမ္းၾကည္႔ပါတယ္။ သူမ်ားေတြကိုလည္း တစ္ရာ မရွိေသးလို႔ မရွိေသးလို႔နဲ႔ မအမ္းဘူးေပါ့ေနာ္……ေဘာင္းဘီထဲထည့္၊ အက်ီ ၤအိတ္ကပ္ထဲက အေၾကြေတြက ဘယ္ အတြက္လဲေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးေပါ့ေနာ္…….  အဲလိုနဲ႔ ကၽြန္မဆင္းမဲ့ မွတ္တုိင္မေရာက္ခင္ တစ္မွတ္တုိင္အလုိမွာ ထုိင္ခုံကေန ထၿပီး ကားတံခါးအနီးကုိ တုိးေ၀ွ႕ထြက္လာတာေပါ့ေနာ္……. ကုိေရႊစပါယ္ယာ တစ္ရာမ်ား အလုိက္တသိ ျပန္အမ္းမလားဆုိၿပီး ႏႈတ္ဆိတ္ၿပီး ခဏေစာင့္ၾကည့္ေနမိတယ္……. မျဖစ္ေတာ့ဘူး ကုိေရႊစပါယ္ယာ လုံး၀ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လုိက္ၿပီေပါ့ေနာ္……ဒီကလဲ ျဖဴျဖဴေက်ာ္သိန္းသီခ်င္းလုိ ျပန္ရမယ့္ တစ္ရာကုိ “`ငါေတာ့ေမ့လုိ႔မရေတာ့ဘူး´´´ေပါ့…… ဒါနဲ႔ ဟိတ္ တစ္ရာျပန္အမ္းဖုိ႔လုိေသးတယ္ေနာ္ လုိ႔ေျပာလုိက္တယ္….. ဒီေတာ့လဲ ေမာင္မင္းႀကီးသားက ငါးခူၿပဳံးနဲ႔ၿပဳံးၿပီး ကုိယ့္ကုိ အမ္းဖုိ႔ သက္သက္ဖယ္ထား သလုိလုိနဲ႔ အိတ္ထဲက တစ္ရာကုိ ထုတ္ေပးတယ္…….. စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေအာ္ သူဆင္းမွ အမ္းမယ္လုိ႔ႀကံစည္ထား တယ္ေပါ့……..ၿမိဳ႕ထဲကျပန္လာတာဆုိေတာ့ လက္ထဲမွာကလဲ အထုပ္ေတြအထည္ေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ လက္ကမအား ဘူး….. ေမာင္မင္းႀကီးသားက တစ္ရာတန္ေလးကုိေခါက္ၿပီး အလုိက္တသိလက္ထဲကုိ အတင္းထုိးထည့္ေပး ေတာ့တာေပါ့……..

ခဏတာေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ မွတ္တုိင္ကေန လမ္းေလွ်ာက္……အိမ္ေရာက္လို႔ ပစၥည္းေတြခ်ျပီး တစ္ရာေလးကို ၾကည္႔တဲ႔ အခါမွာေတာ့ အလားလား……. တစ္ရာတန္က တစ္ရာအျပည့္မွ မဟုတ္ပဲ တစ္ျခမ္းေပ်ာက္ေနတယ္……. ခုနက ေက်းဇူးတင္ရမယ့္အစား အဲဒီလူရဲ႕စိတ္ဓါတ္ကို အရမ္းအထင္ေသး မိသြားပါတယ္။ တစ္ရာဆိုတာ တန္ဖုိးမမ်ားေပမယ္႔ လူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္အဆင္႔အတန္းကို ျပလိုက္ပါလားလို႔ ကၽြန္မေကာက္ခ်က္ခ် မိပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလဲ ေတြးမိတာက ဒီလူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ထမ္းေဆာင္တဲ႔ အသင္းအဖြဲ႔ကို ထိခိုက္ႏုိင္ပါလားလို႔လဲကၽြန္မ ပညာရသြားပါတယ္။ ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကၽြန္မကုိယ္တုိင္ စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ေဒါသထြက္တာေပါ့ေနာ္………ကၽြန္မသိသေလာက္ေတာ့ လုိင္းကားဂိတ္ေတြမွာ ကားမထြက္ခင္ အေၾကြအခက္အခဲမျဖစ္ေအာင္ အေၾကြလဲေပးေလ့ရွိပါတယ္……… ဒါကုိ ေမာင္မင္းႀကီးသားေတြက အေၾကြတစ္ေထာင္ကုိ တစ္ေထာင့္တစ္ရာနဲ႔ ျပန္ေရာင္းၾကတယ္ဆုိလား…………….တစ္ရာတန္ေနရာမွာ အျခား တစ္ေထာင္တန္သာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္…………………. တစ္ရာတန္ကို မစိစစ္ပဲယူခဲ့တာက ကိုယ္႔ အျပစ္လား ဆိုတာစဥ္းစားမရေအာင္ပါပဲ။  ကၽြန္မကို အမ္းတဲ့တစ္ရာတန္ေလးကေတာ့ ကၽြန္မကုိ ပညာေပးတဲ့သေဘာလားမသိ ၿပဳံးစိစိနဲ႔ေပါ့………..

ရာြသူ/ရြာသားေတြကုိ ကၽြန္မလုိ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔မႀကဳံၾကရေအာင္ ဒီပုိ႔စ္ေလးကုိ မေရးတတ္ေရးတတ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ေရးမိပါေၾကာင္း……………………….

လူအခ်င္းခ်င္းလွည္႔ ပါတ္ျခင္းကင္းရွင္းၾကပါေစ။ :D  :D

 

About Rose Minn

has written 8 post in this Website..