ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ဂႏၶာရီထြက္ေနစဥ္အတြင္း ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕တြင္ တပည့္ျဖစ္သူ ဇင္ေယာ္နီ ေဗဒင္ဆိုင္ခန္း

ဖြင့္သျဖင့္ ဆိုင္ဖြင့္ပြဲသို႔ သြားေရာက္ခဲ့ေလ၏။ ထိုဆိုင္ဖြင့္ပြဲကို လမ္းေပၚမွ ရပ္၍ ၾကည့္ေနစဥ္အတြင္း

႐ုတ္တရက္   လဲ၍   ေမ့က်သြားသျဖင့္   ကြ်ႏ္ုပ္၏   တပည့္မ်ားက   နီးစပ္ရာ

ဆရာ၀န္တစ္ဦးကိုျပ၍ ေဆးထိုးေစခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္သို႔ ရန္ကုန္သို႔ ေခၚလာခဲ့ေလ၏။

ရန္ကုန္သို႔   ေရာက္ေသာအခါ   ေဒါက္တာေက်ာ္ျမင့္၏   ေဆးခန္းတြင္   ျပရေလ၏။

၎ေဒါက္တာ  ေက်ာ္ျမင့္သည္  ကြ်ႏ္ုပ္အား  စကင္႐ိုက္ခိုင္းၿပီးလွ်င္  စကင္ကို  ဖတ္ၾကည့္ရာ

အဆုတ္ေပါက္သြားေၾကာင္း သိရေလ၏။ ထိုေဒါက္တာႀကီးသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ကို သနားသျဖင့္ အဖိုးအခမယူပဲ

အခမဲ့ကုသေပးေလ၏။

ထိုအခ်ိန္က   ကြ်ႏ္ုပ္သည္   ကြ်ဲပြဲဘူတာအနီး   စည္ႀကီးတင္ဆိုေသာ   ေနရာရွိ

အလယ္႐ိုးမအနီး  ေတာစခန္းေလးတြင္  တဲႀကီးတစ္လံုးထိုး၍  ေနစဥ္ျဖစ္၏။   တစ္ပါတ္တစ္ခါ

ရန္ကုန္သို႔လာ၍ ဆရာ၀န္အား  ျပရေလ၏။   ၿပီးလွ်င္  ထိုစခန္းသို႔ ျပန္ရေလ၏။  ကြ်ႏ္ုပ္၏ ေရာဂါမွာ

မသက္သာလွေပ။အစဥ္သျဖင့္  ေမာ၍ေနေလ၏။  ေနာက္ဆံုးတြင္  မည္သည့္အစာမွ်   မ၀င္ေသာ

အေျခအေနသို႔  ေရာက္သြားေလေတာ့၏။  ရန္ကုန္တြင္  ေနထိုင္ေသာ  ကြ်ႏ္ုပ္၏  တပည့္မ်ားသည္

တစ္ပါတ္တစ္ခါ ကြ်ႏ္ုပ္ရွိရာ စည္ႀကီးတင္ စခန္းသို႔ လာေရာက္ၾကေလ

၎တို႔ ေရာက္လာေသာအခါ ကြ်ႏ္ုပ္၏ တပည့္ ဆရာၿဖိဳးဟန္ေက်ာ္က ေစ်း၀ယ္၍ အန္တီေမာ္ဆိုေသာ

အေဒၚႀကီးက ခ်က္ျပဳတ္ ေကြ်းေမြးေလ့ရွိ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္၏ တပည့္မ်ားသည္ ကြ်ႏ္ုပ္ ေနမေကာင္းသျဖင့္ လာ၍

ၾကည့္သည္ႏွင့္   မတူပဲ   ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္သကဲ့သို႔  ရွိေလေတာ့၏။   တ၀တၿပဲစား၍  အိပ္ၾက၏။

အိပ္ယာမွ ႏိုးလာလွ်င္ လဘက္ရည္ ေတာင္းၾက၏။ ဆရာ ၿဖိဳးဟန္ေက်ာ္က  လက္ဖက္ရည္ ေဖ်ာ္၍

တိုက္ရျပန္၏။

ကြ်ႏ္ုပ္မွာမူ အစားမ၀င္ေတာ့သျဖင့္ အသားဟူ၍ မရွိေတာ့ပဲ တစ္ကိုယ္လံုး အ႐ိုးခ်ည္းသာ က်န္ေနေတာ့၏။

ကြ်ႏ္ုပ္သည္ ေမာ၍ ထိုင္ေနစဥ္အတြင္း တ၀တၿပဲစား၍ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကေသာ တပည့္မ်ားက ိုၾကည့္ကာ

ဒီငတိေတြကေတာ့  စားႏိုင္လိုက္ၾကတာ။  တ၀တၿပဲ  စားၿပီး  အိပ္ေပ်ာ္ၾကၿပီ။  ငါ့မွာေတာ့  အစာဆိုလို႔

ဘာမွကို  မ၀င္ေတာ့ဘူး။  ဒီအတိုင္းသာ  ဆက္ၿပီးသြားရင္  ငါ  တစ္လေတာင္  ခံပါေတာ့မလား။

ငါ ေသရေတာ့မယ္လို႔ ေတြးရင္း မ်က္ရည္မ်ားလည္း က်လာေလ၏။ ထိုအခ်ိန္၌ ေကာင္းကင္မွယၾတာကို

သတိရသျဖင့္  မ်က္ႏွာကို  ေကာင္းကင္ဘက္သို႔  ေမာ့၍  မ်က္စိကို  အာ႐ံုေတာင္း၍  ၾကည့္မိေသာ

တစ္ခဏ၌ ကြ်ႏ္ုပ္၏ မ်က္စိထဲတြင္ သေဘၤာသီးမွည့္ႀကီး တစ္လံုးေပၚ၌ ေရာင္စံုက်က္လွ်ာ ကိုးလက္

စိုက္ထားသည္ကို  ေတြ႕ရေလ၏။  ထိုက်က္လွ်ာ  မ်ားတြင္လည္း  (အဆုတ္ေရာဂါ  ေပ်ာက္ပါေစ)

(က်န္းမာပါေစ)   (အစာေကာင္းေကာင္း   စားႏိုင္ပါေစ)   ဆိုေသာ

ဆုေတာင္းစာမ်ား ေရးထားသည္ကိုလည္း ေတြ႕ရေလ၏။

ထို႔ျပင္ ထိုသေဘၤာသီးႀကီး၏ အညွာတြင္ ဖေယာင္းတိုင္အျဖဴတစ္တိုင္ ထြန္းထားသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။

ထို႔ေၾကာင့္  ကြ်ႏ္ုပ္လည္း  ၿဖိဳးဟန္ေက်ာ္ကို   အက်ိဳးအေၾကာင္း  ေျပာ၍  သေဘၤာသီးႏွင့္  ၾကက္လွ်ာ

လုပ္ခိုင္းေလ၏။ ၿဖိဳးဟန္ေက်ာ္သည္ ေစ်းသို႔ကားျဖင့္ ထြက္သြားကာ သေဘၤာသီး ႀကီးႀကီးတစ္လံုးႏွင့္

ၾကက္လွ်ာ  ျပဳလုပ္ရန္အတြက္ ေရာင္စံုစကၠဴမ်ား ၀ယ္လာေလ၏။ ၾကက္လွ်ာမ်ား  ျပဳလုပ္ၿပီးေသာအခါ

ဆုေတာင္းစာမ်ား ေရး၍ သေဘၤာသီးတြင္ စိုက္လိုက္ၿပီး အညွာေနရာ၌ ဖေယာင္းတိုင္ အျဖဴတစ္တိုင္

ထြန္းကာ ေခါင္းရင္းဘက္တြင္ ထိုသေဘၤာသီကို ထားလိုက္ေလ၏။

သေဘၤာသီးအေပၚတြင္  ထြန္းထားေသာ  ဖေယာင္းတိုင္ေလးပံု  တစ္ပံုခန္႔  ကုန္သြားေသာ  အခါ၌

ကြ်ႏ္ုပ္သည္ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ဆာလာေလေတာ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်ႏ္ုပ္က………..

ၿဖိဳးဟန္ေက်ာ္ေရ… ငါေတာ့ ဆာလာတယ္ကြာ…။ ထမင္းရွာစမ္းပါဦးဟု ေျပာရာ ၿဖိဳးဟန္ေက်ာ္က

ထမင္းကေတာ့  အိုးထဲမွာ  တစ္ခ်မ္းႀကီး  ရွိပါေသးတယ္။  ဆိပ္သားဟင္းကေတာ့  ဟိုငတိေတြစားလို႔

ကုန္ၿပီဟု ေျပာေလ၏။ ထိုအခါ ကြ်ႏ္ုပ္က

ဆိတ္သားဟင္း မရွိလည္း ရပါတယ္ကြာ။ မရွိ ရွိတာနဲ႔ စားတာေပါ့ ဟု ေျပာလိုက္ရာ ၿဖိဳးဟန္ေက်ာ္လည္း

ထမင္းကို ဇလံု တစ္လံုႏွင့္ ခူးလိုက္ေလ၏။ ၿဖိဳးဟန္ေက်ာ္ခူးေသာ  ထမင္းမွာ အေတာ္မ်ား၏။ ထို႔ေနာက္

ၿဖိဳးဟန္ေက်ာ္သည္   ထမင္းဇလံုေပၚသို႔   ခ်ဥ္ေပါင္ရည္ႀကဲ   ဟင္းေလာင္းခ်ေပးၿပီးလွ်င္

င႐ုပ္သီးမႈန္႔မ်ား ျဖဴးေလေတာ့၏။

ကြ်ႏ္ုပ္လည္း ဆာဆာႏ်င့္ ၿမိန္ရည္ရွက္ေရ  စားေလ၏။ ကြ်ႏ္ုပ္ စားေနစဥ္အတြင္းမွာပင္ အိပ္ေနေသာ

တပည့္မ်ား ႏုိးလာၿပီး ကြ်ႏ္ုပ္၏ ထမင္းဇလံုကို ၾကည့္ကာ………

အဖိုးႀကီးက ဘာမွ မစားႏိုင္ဘူးကြ။ စားသမွ် အန္ထုပ္ေနတာ။ အခု စားေနတာကို ၾကည့္ဦး။ လူးစားတာနဲ႔

မတူဘူး။ ဖုတ္စားတာနဲ႔ တူတယ္။ မဟုတ္မွလြဲေရာ အဖိုးႀကီးေတာ့ ဖုတ္၀င္ေနၿပီနဲ႔ တူတယ္…ဟု ေျပာကာ

ဖုတ္ကို ဟိုလူ ထုပ္မယ္။ ဒီလူ ထုပ္မယ္ဟု ေျပာၾကေလ၏။

ကြ်ႏ္ုပ္လည္း  စားၿပီးေသာအခါ  ေရေသာက္ၿပီးလွ်င္  ”ဘယ္ကလာ  ဖုတ္ကမွလဲကြ။  ငါ  ကိုယ္တိုင္

စားေနတာပါ ”

ထိုအခ်ိန္မွစ၍  ကြ်ႏ္ုပ္လည္း  အစာျပန္၍  ၀င္လာၿပီးလွ်င္  ပကတိ  က်န္းမာလာေလ၏။

အသားအရည္လည္း ျပန္လည္၍ ျပည္ၿဖိဳးလာေလ၏။

ထိုအခ်ိန္မွစ၍  သေဘၤာသီးၾကက္လွ်ာေပၚတြင္  မီးထြန္းေသာယၾတာသည္   ကြ်ႏ္ုပ္တို႔အဖြဲ႔၏

ကိုယ္ပိုင္ယၾတာ   ျဖစ္သြားေလေတာ့၏။   အသည္းအသန္  ျဖစ္ေနေသာ   လူနာမ်ားကို

ထိုယၾတာျပဳလုပ္ေပးလိုက္လွ်င္ ေကာင္းသြားသည္ခ်ည္းကို ေတြ႕ရေလေတာ့သတည္း။

(မင္းသိခၤ)

 

About အူးစည္

has written 140 post in this Website..