မိတၱီလာၿမိဳ႔၊ စက္မႈလယ္ယာဦးစီးဌာနလက္ေအာက္ စက္မႈလယ္ယာဗဟုိသင္တန္းေက်ာင္းက ၿမိဳ႔ျပင္အစပ္နားမွာရွိပါတယ္။

(အခုရန္ကုန္-မႏၱေလးအျမန္လမ္းေဖာက္မွ အဲဒီဘက္က ရန္ကုန္-မႏၱေလးကားေတြ ျဖတ္ၾကတာပါ။ အရင္ကေတာ့ လမ္းေဟာင္းတုန္းကဆုိရင္ေတာ့ မိတၴီလာၿမိဳ႔ထဲ၊ ကန္ႀကီးနားကေနျဖတ္သြားတာေလ)

ကၽြန္ေတာ္အရင္က စက္မႈလယ္ယာမွာ စက္/ကၽြမ္း(၃)ရာထူးနဲ႔ အလုပ္၀င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

အလုပ္၀င္ၿပီး (၆)လေလာက္အၾကာမွာ ဌာနဆုိင္ရာသင္တန္း တက္ေရာက္ရပါတယ္။

သင္တန္းကာလ(၃)လပါ။  (မိတၱီလာၿမိဳ႔သုိ႔ တစ္ေက်ာ့ျပန္ေရာက္ျခင္းျဖစ္ၿပီး ငယ္ငယ္က ၁၉၈၇ မွ ၁၉၈၈ အေရးအခင္းၿပီးသည္အထိ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ တာ၀န္ႏွင့္ေနထုိင္ဖူးသည္)

ယင္းသင္တန္းေက်ာင္းမွာ ယခင္ကတည္းက နာမည္ႀကီးတယ္။  လူေျပာမ်ားတယ္။ ႀကဳံေတြ႔ဖူးသူမ်ားတယ္။ သရဲေျခာက္လြန္းေသာ ေနရာႀကီးပါ။

သင္တန္းေက်ာင္း  အေနာက္ကပ္လ်က္တြင္ သခၤ်ဳိင္းလည္းရွိပါတယ္။

ငယ္ငယ္ကေတာ့ မႀကဳံခဲ့ဖူးေပ။  ၾကားသာၾကားဖူးခဲ့တယ္။

အခု ကၽြန္ေတာ္ သင္တန္းတက္မွသာ ကုိယ္ေတြ႔ႀကဳံခဲ့ရတာျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ့သင္တန္းတက္ရမယ့္ အဖြဲ႔ ရန္ကုန္ကေန ရထားျဖင့္ လာၾကၿပီး သာစည္ ဘူတာတြင္ ဆင္းၾကတာေပါ့။ ဘူတာကုိ သင္တန္းေက်ာင္းက ကားနဲ႔ ႀကိဳပုိ႔ပါတယ္။ သင္တန္းေက်ာင္းသုိ႔ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကၽြန္ေတာ္တုိ့ အဖြဲ႔ (ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖြဲ႔က ရန္ကုန္ရုံးခ်ဳပ္က အဖြဲ႔ပါ။ စာေရးေရာ၊ စာေရးမေတြေရာပါဆုိရင္ စုစုေပါင္း(၁၆)ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္) အထုပ္အပုိးေတြ၊ တခ်ဳိ႔ဆုိ ေသတၱာကုိယ္စီနဲ႔ေပါ့။  သင္တန္းက်ာင္းသားေရးရာေရွ႔မွာ ေရာက္ရွိေၾကာင္း သတင္းပုိ႔ရေသးတယ္ဗ်။  ေဟ့ေကာင္၊ သင္တန္းေက်ာင္းက နာမည္ႀကီးေနာ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က စေျပာေတာ့။ ေအး ဟုတ္တယ္ ၾကားဖူးတယ္ဟ၊ ငါတုိ႔ေရွ႔က စီနီယာေတြလည္း ေျပာတာၾကားဖူးတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ ၾကည့္ေနရတာေပါ့ကြာ အစသျဖင့္ေပါ့။

………….ကၽြန္ေတာ္တုိ့လည္း ကိုယ္စီကုိယ္စီ သတင္းပုိ႔ၿပီး ေနရမည့္ အေဆာင္နံပါတ္ကုိ ေမးၿပီး ခ်ီတက္လာၾကသည္။  သင္တန္းေက်ာင္းတြင္ ေယာက္်ားေလးအေဆာင္(၁)ႏွင့္(၂)သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စက္/ကၽြမ္း(၃)ႏွင့္ ဒု-ဦးစီးမွဴးမ်ား သင္တန္းတက္ေရာက္လွ်င္ ေနၾကရသည့္အေဆာင္ျဖစ္သည္။ က်န္သည့္ အေဆာင္(၃)က စာေရး၊ (၄)ကေတာ့ ထြန္စက္ေမာင္း/ျပင္သင္တန္းသားမ်ားေနၾကရသည့္အေဆာင္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အဖြဲ႔ အေဆာင္(၂)တြင္ က်သည္။  မိန္းကေလးမ်ားကလည္း သူတုိ့မိန္းကေလးေဆာင္ကုိ ကုိယ္စီခ်ီတက္သြားၾကၿပီး ေနရာခ်ၾကသည္။ အေဆာင္တြင္ ေဖာင္ႀကီးသင္တန္းလုိပင္ ကုိယ့္ Roll No. ျဖင့္ အစဥ္လိုက္ ကုတင္ေနရာခ်ထားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကေတာ့ အေဆာင္၏ ပထမဆုံး လူ၀င္ေပါက္ကုိ ေျခရင္းေပးထားသည့္ ကုတင္တြင္က်သည္။ ၀င္ေပါက္ေဘးတစ္ဖက္ ကုိယ္စီတြင္ ကုတင္တစ္လုံးစီရွိၿပီး ကၽြန္ေတာ္ကုတင္ႏွင့္ ၀င္ေပါက္က တည့္တည့္ျဖစ္သည္။  ကၽြန္ေတာ္တုိ့ ေယာကၤ်ားေလး အေဆာင္(၄)ေဆာင္ နား အုတ္တံတိုင္းႏွင့္ ကပ္လ်က္တြင္ ၀ါးတီးဆြဲရ သည့္အေဆာင္ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ့လည္း ေရာက္ကစ ဆုိေတာ့ အရင္ကတည္းကသင္တန္းတက္ ေနရေသာ သင္တန္းကာလ(၆)လတက္ရသည့္ ထြန္စက္ေမာင္း/ျပင္ သင္တန္းသားမ်ားကုိ ဟုိေမးသည္ေမး ေမးၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ့ အေဆာင္ႏွင့္ လမ္းသာျခားသည့္ တစ္ဖက္တြင္ အေဆာင္(၂)ေဆာင္ ခ်ိတ္ပိတ္ထားသည္ကုိ ေတြ႔ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ့လည္း ဘာလုိ့ ခ်ိတ္ပိတ္ထားတာလဲ ေမးၾကတာေပါ့။ ထြန္စက္ေမာင္း သင္တန္းသားေတြေျပာတာေတာ့ အဲဒီမွာ လူေသဖူးလုိ႔တဲ့။ ဟုတ္လားေပါ့  . . . . အဲဒီမွာ အရင္က စာေရးမတစ္ေယာက္ Table Tennis ရိုက္ရင္း အေမာဆုိ႔ၿပီး ေသထားတာတဲ့။ မကၽြတ္ဘူးေျပာတာပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တုိ့လည္း ဘယ္လုိသိတာလဲ၊ ဘာလဲေပါ့။ ႀကဳံတဲ့သူႀကဳံတယ္လုိ႔ေတာ့ သူကေျပာတယ္။  အရင္က တစ္ခါတစ္ခါဆုိ လူေျခတိတ္ခ်ိန္က်ရင္ လက္ႏွိပ္စက္ရိုက္သံေတြၾကားရသလုိ သူမွမဟုတ္ဘူးတဲ့ တျခားဟာေတြ လည္းရွိတယ္ေျပာတယ္။ မိန္းကေလးေဆာင္မွာလည္း  ျခင္ေထာင္က်ဳိးေတြ၊ ဘာေတြ အျဖဳတ္ခံရတယ္တဲ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ့လည္း ေက်ာင္းက ပရိတ္ေတြဘာေတြမရြတ္ဘူးလားေမးေတာ့။ ရြတ္တာပဲတဲ့။ ဒီလုိနဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ့လည္း ေတာင္ေမးေျမာက္ေမး ေလွ်ာက္ေမးၿပီး ကန္တင္းမွာ ထုိင္ရင္း ဟုိၾကည့္သည္ ၾကည့္လုိက္ၾကည့္ေပါ့။ ေအာ္ ေျပာရဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ့ သင္တန္းတက္ရတာ . .. နယ္ေပါင္းစုံက လူေတြလည္းတက္ရတာပါ။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဆုိေတာ့မရင္းႏွီးၾကေသးေပမယ့္ ေနာက္က်မွ အေပါင္းအသင္းစုံသြားၿပီး ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္းပါတယ္။  မနက္(၅း၀၀)ဆုိရင္ ထၿပီး ပီတီေျပးဖုိ့ တန္းစီ၊ တန္းစီၿပီး ေဘာလုံးကြင္းကုိ(၃)ပတ္ ေျပးရပါတယ္။ ေျပးၿပီးရင္ ခဏတျဖဳတ္နားတဲ့သူနား၊  ေဘာလုံးကန္တဲ့သူက ကန္ေပါ့။ ျခင္းခတ္တဲ့သူက ခတ္ေပါ့။ အေဆာင္ျပန္ၿပီး ခဏနားတဲ့သူက ျပန္နားေပါ့။ (၇း၃၀)အမီ အေဆာင္ျပန္ေရမုိးခ်ဳိး၊ ခ်ဳိးၿပီးတာနဲ့

ေမာနင္းစာစားဖုိ႔ ထမင္းစားေဆာင္မွာ သြားစားၾကရပါတယ္။ စားၿပီး အေဆာင္ျပန္တဲ့သူျပန္၊ ကန္တင္းကုိ ခ်ီတက္တဲ့သူခ်ီတက္ေပါ့။ ၉း၀၀ ဆုိရင္ စာသင္ခ်ိန္စၿပီေလ။ ၁၁း၃၀ဆုိတာနဲ႔ ေန႔လည္ ထမင္းစားခ်ိန္၊ ၁း၀၀နာရီဆုိ ျပန္စ၊ ညေန၄း၃၀ခြဲဆုိတာနဲ႔စာသင္ခ်ိန္ၿပီးၿပီ။ တစ္ပတ္တစ္ခါ၊ ဖက္ဒိတ္ လုပ္ရပါတယ္။ ညေနပုိင္း ျမက္ေတြ၊ ဘာေတြေပါက္ရတယ္ဗ်။ လမ္းေတြ၊ ေျမာင္းေတြေဖာက္၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပါ့။ ၿပီးတာနဲ႔ တခါတည္း ေဘာလုံးကန္တဲ့သူကန္၊ ျခင္းခတ္တဲ့သူခတ္နဲ႔ ေပ်ာ္စရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။ ညဆုိရင္ ထမင္းစားၿပီး (၇း၀၀)နာရီကေန (၈း၃၀)အထိက စာသင္ေဆာင္မွာ စာက်က္ဖုိ႔သြားရေသးတယ္ဗ်။  ၿပီးတာနဲ႔ အေဆာင္ျပန္တဲ့သူျပန္၊ မျပန္ရင္လည္း ကန္တင္းခဏသြား၊ ကန္တင္းကလည္း (၉း၀၀)ထုိးတာနဲ႔ပိတ္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သင္တန္းရဲ႔ တစ္ေန႔တာေပါ့။  ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖြဲ႔ကေတာ့ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ရန္ကုန္ကလာတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔(၃)ေယာက္ပဲရွိေသးတယ္။ တုိင္းရင္းသားေတြ လည္းပါတယ္ဗ်။ ဗရုတ္သုတ္ခေတြလည္း ပါတယ္ဗ်။ အစုံပဲ။ ရွမ္းျပည္၊ ကယားျပည္၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ အက်င့္တူတာေတြ သြားေပါင္းမိတာေပါ့။ ဟဲဟဲ . . . အဲသည္လုိ (၈း၃၀) (၉း၀၀) အေဆာင္ျပန္ေရာက္ တာနဲ႔ ခုိး၀ယ္ထားတဲ့ ပုလင္းခုိးေသာက္ရင္း စရုိက္တူေတြသြားေပါင္းမိၾကတာပါပဲ။ အရက္ကုန္ရင္ ခုိးထြက္၀ယ္ၾကနဲ့ေပါ့။ ေျမႊပါးကင္းပါးလည္း မသိ၊ အလွည့္က် ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲ ညဘက္ခုိးထြက္၀ယ္ၾကတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ့ အေဆာင္ ေဘးမွာ ၾကက္ဆူၿခံကုိေက်ာ္ၿပီး သံဆူးႀကိဳးကာထားတာကုိ ၿဖဲၿပီးသြား၀ယ္ရတာ။ ႀကိဳးစားတာ . . . သံဆူးႀကိဳးေက်ာ္လိုက္တာနဲ႔ လမ္းပဲေလ။ လမ္းကလည္း လွည္းလမ္းဗ်။ ေျပာရရင္ သခၤ်ိဳင္းကုန္းအ၀င္လမ္းဗ်ာ။ အဲဒီလမ္းကေနထြက္လုိက္တာနဲ႔ ကားလမ္းမေပၚက ဆုိင္ကုိဒုိးရတာ။ ဒီလုိပဲ ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲ တစ္ည၊ တစ္ည အလွည့္က် ခုိးထြက္၀ယ္ၾကတာေပါ့။ ဓါတ္မီးလည္းေဆာင္ ထားရေသးတယ္။ မဟုတ္ရင္ ေျမႊေပြးစာမိသြားမွာ၊ ကႏၱာရဆူးကလည္း ရွိေသး။ ေျမႊေပြးလည္းေပါတယ္၊ ဖက္ဒိတ္လုပ္ရင္ အၿမဲေတြ႔ရတယ္။

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။ တစ္ည ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

အဲဒီလုိပဲ ေန႔တုိင္းေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ ၀ုိင္းဖြဲ႔ၾကတာေပါ့။

တစ္ရက္ေတာ့ အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ္ႀကဳံရတာကုိေျပာျပမယ္။ အကုန္လုံးလည္း အိပ္ကုန္ၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ေရးႏုိးေတာ့ ဇာတ္လမ္းစေတာ့တာပဲ။ နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၁း၃၀သာသာေလာက္၊ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျပန္အိပ္မရေသးေတာ့ ေခါင္းအုံးကုိ ေခါက္ၿပီး ေခါင္းကုိျမင့္ျမင့္ေလးထားရင္း

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားတာ . . . ဘယ္လုိႀကီးမွန္းမသိဘူး။ မသုိးမသန့္ျဖစ္သြားတာ၊  ေျခရင္းက အေပါက္နဲ႔ဆုိ ကၽြန္ေတာ္ကုတင္က တန္းေနတာပဲ ေျခရင္းေပးထားတာေလ။ လွဲေနရင္ကေန အေပါက္၀ကုိ ၾကည့္ေနရင္း၊ အဲဒီညက်မွ ဘယ္သူက အေပါ့သြားၿပီး တံခါးကုိ ဂ်က္ျပန္မခ်ထားဘဲ ေစ့ထားခဲ့တာ ၊ အဲဒီတံခါးက ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပြင့္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူခုိးလားမသိဘူးဆုိၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ သူခုိးကပ္တယ္ဆုိရင္လည္း အေဆာင္ေရွ႔ တစ္ထပ္ေဆာင္ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိေျပာမလဲ စႀကၤံ၊  လူေလွ်ာက္လမ္းရွိတယ္ေလ။ မီးသီးေတြက လည္း ဖြင့္ထားတာ လင္းထိန္ေနတာ။ သူခုိးတံခါးနားကပ္ဖြင့္ရင္လည္း အရိပ္ျမင္ရမွာေလ။ မဟုတ္ဘူးဗ်ာ . .လူတ၀င္စာေလာက္၀င္လုိ႔ရတဲ့ အေနအထားမွာ တံခါးကရပ္သြားတာ၊ ရပ္ၿပီး ေျခသံ စၾကားတာပဲဗ်။ ရွပ္ရွပ္ ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း စၾကားတာန့ဲ ကုတင္ကုိ တစ္ခ်က္ ဒုန္းကနဲထုလိုက္တာ ေျခသံေပ်ာက္သြားၿပီး ေနာက္တစ္ခ်က္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဒုန္းကနဲ ျပင္းျပင္း ထပ္ထုလိုက္ေတာ့မွ တံခါးလည္း ၀ုန္းဆုိၿပီး ပိတ္သြားတာဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ အဲဒီ၀င္ေပါက္နား ကုတင္က လူေတြႏုိးကုန္ေရာ၊ ဘာျဖစ္တာလဲေပါ့။ ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းထ တံခါးဖြင့္ၿပီး ၾကည့္ေတာ့ဘာမွ မရွိဘူး။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း “မင္းလည္းမင္းဟာမင္းေန၊ ငါတုိ႔လည္း ငါတုိ့ဘာသာေနတယ္၊ လာမေႏွာက္ယွက္နဲ႔၊ အမွ်အမွ်အမွ် ဆုိၿပီး ေ၀လိုက္ေတာ့။ သိပ္မၾကာဘူး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေရွ႔ခပ္လွမ္း လွမ္းက အေဆာင္(၁)က  မွန္ျပတင္းေပါက္ကုိ ျဗဳန္းဆုိၿပီး ရုိက္သြားတာဗ်ာ။ ႏုိးတဲ့သူေတြလည္း ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနတာ။ ဟာ . . . ဒီေကာင္ေတာ္ရုံတန္ရုံအေကာင္မဟုတ္ဘူးေပါ့။ အေကာင္ႀကီးမယ္ထင္တယ္။ ဘာညာနဲ့ေျပာၾကတာေပါ့။ ေနာက္ အဲဒီလုိပဲ ညတုိင္းေတာ့ ဒီေကာင္မလာဘူးဗ်။ အေဆာင္ေတြကုိ အလွည့္က် လွည့္ေျခာက္ေနတာ. . .။ အေဆာင္(၁)မွာဆုိရင္ ႀကဳံရတာ အဲဒီကလူေတြေျပာတာပဲ။ ေရွ႔လူသြားလမ္းစႀကၤံမွာ လမ္းေလွ်ာက္သံၾကားတာတဲ့။

ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေဆာင္ထဲက လူေတြ(၃)(၄)ေယာက္ႀကဳံရတာပါ . . .

ေန႔လည္ စာသင္ခ်ိန္ႀကီးတဲ့။ အဲဒီတစ္ေယာက္. . .သူက ကန္႔ဘလူသား၊  ဖ်ားေနလုိ႔ဆုိၿပီး သင္တန္းမွာဆုိ “ေဆးနား”ေခၚတာေပါ့။ အေဆာင္မွာပဲ ျပန္အိပ္ေနတာ။ ဘယ္သူမွမရွိဘူး။ တစ္ေယာက္တည္း . . .

အဲဒီသူကလည္း ငွက္ဖ်ားရွိတယ္။ ေစာင္နဲ႔ေကြးေနတုန္း ေစာင္ကုိလာဆြဲတယ္တဲ့။ ေန႔လည္ခင္းႀကီးကုိ . . လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမရွိဘူးတဲ့။

ေနာက္တစ္ေယာက္ႀကဳံတာက်ေတာ့ ညဘက္ႀကီး ဒီေကာင္က အေဆာင္ရဲ႔ ဟုိးဘက္ထိပ္ဆုံးက ျပတင္းေပါက္နားမွာ က်တာ . . .အဲဒီညက ျပတင္းေပါက္နားက သူ႔ကုတင္မွာ စာအုပ္ဖတ္ရင္း ျပတင္းေပါက္ကလည္း ခဏဖြင့္ထားတာ အိပ္တဲ့သူလည္း အိပ္ကုန္ၿပီ။ စာဖတ္ေနရင္းကေန သူမသကၤာလုိ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဖ်တ္ကနဲေတြ႔လုိက္တာတဲ့။ ျပတင္းေပါက္နားကေန မည္းမည္းအရိပ္တဲ့။ ဒါနဲ႔သူလည္း ေၾကာက္လန့္ ၿပီး ျပတင္းေပါက္ထပိတ္ေတာ့တာပါပဲ။

သူေတြ႔ၿပီး သိပ္မၾကာပါ ေနာက္ (၄)(၅)(၆)ရက္ေလာက္ျခားမယ္ထင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ အဲဒီေရာက္မွ ေပါင္းမိသူေတြေပါ့။ အလွည့္က သူတုိ႔အလွည့္ေပါ့။ အရက္ခုိးထြက္၀ယ္တာကုိေျပာတာပါ။ ဟီး….  ေက်းဇူးရွင္ႏွစ္ေယာက္က ည ၉း၀၀ထုိးေလာက္က တည္းက ထြက္သြားတာ. . .၄၅မိနစ္ေလာက္ၾကာမယ္။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ေက်းဇူးရွင္ႏွစ္ေယာက္က ပါဆယ္ဆြဲတဲ့အျပင္ ဆုိင္မွာလည္း ေသာက္လာေသးတယ္တဲ့ဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႔ အရက္ပုလင္းကုိခ်၊ ခ်ၿပီး သူဆြဲလာတ့ဲ အျမည္းထုပ္ ကုိလည္းခ်ေတာ့။ ဘာေတြလဲဆုိေတာ့ အမဲေၾကာ္ေတြတဲ့. .

ဟာ. . .ေဟ့လူ  ခင္ဗ်ားတုိ႔  အေဆာင္၀င္ကာနီး “ဖတ္၊ ဖတ္၊ ဖတ္”လုပ္လာလားလုိ့ေမးေတာ့. . လုပ္ဘူးတဲ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္က “ေဟ့လူ၊ ဒီနယ္ေျမက ေျမသန္႔တာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ခင္ဗ်ားလည္း သိသားနဲ႔။ ညဘက္အဲဒီလုိမ်ဳိးအသားေတြ မ၀ယ္လာနဲ႔ဆုိေတာ့။ ရပါတယ္ကြာ၊ တစ္ခါတစ္ေလပဲ၊ ခ်ပါကြာ . . . လာ။ ဆုိေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း မထူးပါဘူးကြာ ခ်မယ္ဆုိၿပီး ခ်ၿပီး တစ္ခြက္၊ ႏွစ္ခြက္ေလာက္ခ်အၿပီး ေခြးအူသံဗ်ာ၊ စၾကားေတာ့တာပဲ။ ၾကားတာမွ .. . သင္တန္း ေက်ာင္းက ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာေခြး(၂)ေကာင္က ဒီအေဆာင္(၂)နားမွာပဲ ကပ္အူေနတာဗ်။ အီအီ လုပ္လုိက္၊ အသံဆြဲအူလုိက္နဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ေဟ့လူေတြ အေျခအေနကေတာ့“ေရွာ့“ ရွိတယ္ေနာ္။ ဒီနားပဲကပ္အူေနတာဆုိေတာ့ ။ ခုန အမဲေၾကာ္၀ယ္လာတဲ့သူက ထၿပီး အမဲေၾကာ္ (၂)တုံးေကာက္ယူသြားၿပီး ကြဲကလည္း ကြဲေနေတာ့. .“ကဲ . .. ေရာ့ ငါတုိ႔လည္း ဒါအကုန္ပဲဆုိၿပီး အေပါက္၀ကေန ပစ္ၿပီး ငါတုိ႔ကုိလည္း ငါတုိ႔ဘာသာေန တယ္၊ နင္တုိ႔လည္းနင္တုိ့ဘာသာေနလုိ့ ေျပာၿပီး ျပန္ထုိင္လိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေဆာင္နားမွာ ခုန ေခြးႏွစ္ ေကာင္အူေနရာကေန ထြက္သြားၿပီး အူသံေပ်ာက္သြားတာ။ ဧကန္န အရက္သြား၀ယ္ၿပီး ျပန္လာတဲ့ဘက္ကပဲ ပါလာတာလားမသိဘူး။

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား မိန္းကေလးေဆာင္ ဘက္ကလည္း မိန္းကေလးေတြ ေျပာသံၾကားတာေတာ့။ သူတုိ႔အေဆာင္မွာလည္း ရွိတယ္တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သင္တန္းတက္လာခဲ့တာ (၁)လခြဲေလာက္ အၾကာမွာ အေဆာင္(၄)က ထြန္စက္ေမာင္း/ျပင္က သင္တန္းသားႏွစ္ေယာက္၊ ဆုိင္ကယ္ေမွာက္ေရာ၊

တနဂၤေႏြေန႔ဆုိေတာ့ ၊ Out pass ရတယ္ေလ။ Out pass က ေန႔လည္ (၃း၀၀)အေရာက္ သင္တန္းေက်ာင္းကုိ ျပန္၀င္ရတာ။ အဲဒီေန႔ဆုိ အကုန္လုံး Out pass ကိုယ္စီနဲ႔ အျပင္ထြက္ၾကတာကုိး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း ထြက္တာေပါ့။ ထြက္ရင္လည္း သိတဲ့အတိုင္း ေန႔ခင္းႀကီးလည္း အဖြဲ႔စုံေတာ့ ေသာက္ၾကစားၾကၿပီးမွ အေရာက္ျပန္၀င္ၾကတာ။

အဲဒီေန႔က ဆုိင္ကယ္ေမွာက္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က မိတၱီလာသားဗ်။ အဲဒီ ေကာင္က သူ႔အိမ္က ဆုိင္ကယ္ယူထားတာကုိ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း သင္တန္းေက်ာင္းထဲျပန္ေရာက္ၿပီး သိပ္မၾကာဘူး။ ဆုိင္ကယ္ေမွာက္တယ္လုိ့ ေျပာသံၾကားတာပဲ။ ေဆးရုံေရာက္ကုန္ၿပီတဲ့။ ႏွစ္ေယာက္စလုံး . . .ဘယ္မွာ ေမွာက္တာလဲဆုိေတာ့ . . . ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သင္တန္းေက်ာင္း မေရာက္ခင္၊ ဆက္သြယ္ေရး ေရွ႔က ကုန္းတက္မွာတဲ့ ေမွာက္ၿပီး လွည္းလမ္းေၾကာင္းထဲက်သြားတာတဲ့။

ေနာက္မၾကာပါဘူး။ ညေန လည္းက်ေရာ၊ သတင္းၾကားေတာ့တာပဲ။ မိတၳီလာသား ဆုံးသြားၿပီတဲ့။

က်န္တဲ့တစ္ေယာက္ကေတာ့ လက္က်ဳိးတယ္တဲ့။ သူ႔အသုဘပုိ႔ေတာ့ အညာဘက္ဆုိေတာ့ သိတဲ့ အတုိင္း သူ႔အေလာင္းကုိ ေဆးရုံကေန နိဗၺာန္ယာဥ္နဲ႔တင္ၿပီး လုိက္ပုိ႔တဲ့သူေတြလည္းလုိက္ပုိ့ၾကေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေတာ့ ေက်ာင္းေရွ႔ကေနပဲ ေစာင့္ၿပီး ၾကားျဖတ္ ေ၀ါကင္းရုိက္ပုိ႔ၾကတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သင္တန္းေက်ာင္း အေနာက္က သခ်ၤိဳင္းမွာပဲ ေျမခ်တာေလ။

အဲဒီေကာင္ ရက္မလည္ခင္၊ သူ႔အေဆာင္မွာ ေသာင္းက်န္းတယ္။ သူ႔အေဆာင္ တင္မဟုတ္ဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ ညေတြ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေဆာင္ဘက္ေတာင္ လာေသး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ့ လည္း ေဘာလုံးကန္ရင္း နည္းနည္း သိေနတာကုိ။ တစ္ခါတစ္ခါ သူကုိအရက္မွာလုိက္တာ. ဆုိေတာ့

ေျခာက္တာပဲဗ်ာ။ ေပၚတင္ႀကီးေတြ . . . ညဘက္ဆုိ ျမင္ေတာ့မျမင္ရဘူးေပါ့။ အသံဗလံေတြၾကားေနတာ. . .

ေနာက္ရက္လည္ေတာ့မွ အမိန္႔စာထုတ္ျပန္တာေပါ့။ ဒီေကာင္ကေတာ့ ႏုေသးလုိ႔လားမသိ၊ အမိန္႔စာထုတ္ၿပီး ေနာက္ အသံေတြမၾကားရေတာ့ဘူး။

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။ ေနာက္ ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

တျခားနယ္က ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ႀကဳံတာ က်ေတာ့ သူလည္း အဲဒီလုိပဲ ေနမေကာင္းလုိ႔ “ေဆးနား” ေပါ့။ သူ႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေျပာတဲ့ဟုိသတင္းေတြ သူလည္းၾကားထားတာကုိး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း မနားရဲဘူးဆုိတာနဲ႔  တျခားသူ႔သူငယ္ခ်င္းပါ အေစာင့္သေဘာနဲ႔ ေစာင့္ေပးေနတာ။ သူကေတာ့ ေဘးက ကုတင္မွာ သူ႔ငယ္ခ်င္းရွိတယ္ဆုိၿပီး စိတ္ခ်လက္ခ်ေပါ့။ အိပ္ေပ်ာ္သလုိမေပ်ာ္သလုိျဖစ္ေနခ်ိန္ ေဘးနားက သူ႔တုိ႔အိမ္က ေၾကာ္ထည့္လာတဲ့ ငါးပိေၾကာ္တုိ႔၊ အမဲေၾကာ္တုိ႔ထည့္ထားတဲ့ ခ်ဳိင့္သံၾကားေတာ့ သူက တစ္ဖက္လွည့္ေနရင္းက သူ႔သူငယ္ခ်င္းထင္ၿပီး လွမ္းေမးတာ ျပန္ထူးသံမၾကားေတာ့ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမရွိဘူးတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းက ခဏေနက်ေတာ့မွ အေဆာင္ထဲျပန္၀င္လာေတာ့ “ဟဲ့ ဘယ္သြားတာလဲဆုိေတာ့” ငါအေလး ခဏသြားေနတာတဲ့။ အဲဒီက်မွ ေနမေကာင္းတဲ့သူ ေခၽြးပါျပန္သြားတာတဲ့။

ေက်ာင္းအုပ္ရုံးခန္းေဘးက စာေရးမေတြ၊ အခန္းမွာလည္း အဲဒီလုိမ်ဳိး ဖ်တ္ကနဲျမင္ရတယ္ေျပာတယ္။

ေက်ာင္းက စာေရးမေတြ (နယ္ခံေတြ) ေျပာသံၾကားတာေတာ့ ။ ဒီေက်ာင္းထဲမွ သဘက္ေတာင္ရွိတယ္တဲ့ဗ်ာ။ သူတုိ႔ေျပာၾကားခ်က္အရေတာ့ . . .. အဲဒီက ၀န္ထမ္းတစ္ေယာက္ ႀကဳံရတာေပါ့။ အေဆာင္(၁)နဲ႔ စာသင္ေဆာင္သြားတဲ့လမ္းက အပင္မွာပါတဲ့။ အရင္က ႀကဳံဖူးတာတဲ့။ အဒီလူက တစ္ည သင္တန္းသားေတြ အကုန္အိပ္ကုန္ၿပီ ။ အဲဒီအခ်ိန္ႀကဳံတာတဲ့။ သူကလည္း ေက်ာင္းမွာ ဂ်ဴတီက်ေတာ့ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးနဲ႔ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ေပါ့။ အဲဒီေနရာလည္း ေရာက္ေရာ (ဒီလူကလည္း လုံး၀အေၾကာက္အလန္႔မရွိတဲ့သူ၊ ေသာက္လည္း ေသာက္ထားတယ္) သူေနာက္ေက်ာမလုံလုိ႔ ေနာက္ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အရိပ္မည္းမည္းႀကီးက အႀကီးႀကီးတဲ့ဗ်ာ။ သူ႔အရပ္ကုိမုိးထားတာတဲ့။ ဒါနဲ႔ သူလည္းတျခားအရိပ္က်တာလားဆုိၿပီး ၾကည့္ေသးတယ္တဲ့။ သူ႔ေနာက္ထပ္ၾကပ္မကြာ အဲဒီအရိပ္လုိလုိဟာႀကီးက ပါလာတာတဲ့ဗ်ာ။ သူလည္း ေျခကုန္သုတ္ၿပီး ဂ်ဴတီအခန္း(ေက်ာင္းဂိတ္ေပါက္)ကုိ တန္းေျပးေတာ့တာပဲတဲ့။

။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။ အဲဒီသင္တန္းေက်ာင္းမွာ ႀကဳံခဲ့ရသမွ်နဲ႔ ေျပာျပသမွ်ေလးေတြပါ ။။။။။။။။။။။။။။။။

About waigyee

has written 11 post in this Website..