ကုန္ပစ္စည္း ၿဖန္႔ခ်ိၿခင္း

အဲဒီသဘာ၀အရင္းအၿမစ္ေတြ အားလံုး ကုန္ပစ္စည္းဘ၀ ေရာက္သြားၿပီးေနာက္ ဘာဆက္ၿဖစ္သလဲ။ ကုန္ပစ္စည္းၿဖန္႔ခ်ိၿခင္းဆီေရာက္လာတာေပါ့။ ကေန႔မွာေတာ့ ကုန္ပစ္စည္းၿဖန္႔ခ်ိၿခင္းဆိုတာ ”အဆိပ္ေတြ ခိုေအာင္းပါ၀င္ေနတဲ့ အမွိုက္သရိုက္ေတြကို အၿမန္ဆံုးကုန္ေအာင္ေရာင္းခ်ၿခင္း” လို႔အဓိပ္ပါယ္ရပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အဓိကပန္းတိုင္က ေစ်းႏွုန္းေတြကို ေလွ်ာ႔ခ်ဖို႔၊ လူေတြ အၿမဲ၀ယ္ယူေနေအာင္လုပ္ဖို႔နဲ႔ ကုန္ပစ္စည္း ေရာင္းခ်ႏွုန္းကိုထိန္းသိမ္းဖို႔ၿဖစ္ပါတယ္။

ေစ်းႏွုန္းေလ်ာ့က်ေအာင္ သူတို႔ဘယ္လိုလုပ္က်သလဲ။ ရွင္းပါတယ္။ အေရာင္းဆိုင္ ၀န္ထမ္းေတြကို လစာနည္းနည္းသာေပးၿပီး၊ က်န္းမာေရးအာမခံကိုလည္း အခြင့္သာရင္သာသလိုေလွ်ာ့ခ်ၾကတာေပါ့။ ဒါကို ”တာ၀န္မရွိေသာ အၿခားလူမ်ား/ အရာမ်ားအား အဖိုးအခ ေပးေဆာင္ေစၿခင္း ( Externalizing the costs) လို႔ေခၚပါတယ္။ (ရွင္းလင္းခ်က္။ ။ ကုန္ပစ္စည္း ထုတ္လုပ္မွုၿဖစ္စဥ္မွာ တကယ္ပါ၀င္ကုန္က်ရတာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဥပမာ- ေရသံုးစြဲမွု၊ စြန္႔ပစ္ပစ္စည္းမ်ားကို စြန္႔ပစ္ၿခင္း၊ ရာသီဥတုေၿပာင္းလဲၿခင္းနဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ယိုယြင္းၿခင္းတို႔ကို ေပၚေပါက္ေစမွု၊ အလုပ္သမားတို႔အတြက္ နာမက်န္းစရိတ္ စတာေတြေပါ့။ ဒါေတြဟာ ကုန္ပစ္စည္းထုတ္လုပ္ၿခင္းေၾကာင့္ ေပၚေပါက္ေတြ႔ၾကံဳရတဲ့အရာေတြ။ ဒါေပမယ့္ ကုန္မဏီ ပိုင္ရွင္ေတြက ဒါေတြကိုလ်စ္လ်ဴရွဳၾကတယ္။ ဒီေတာ့ တကယ့္ကုန္က်စရိတ္အဖိုးအခကို သူတို႔မေပးၾကဘူးလို႔ တနည္းဆိုလို႔ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ၿပည္သူလူထုနဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္တုိ႔က အဲဒီထုတ္လုပ္မွုကေန ေပၚေပါက္တဲ့ ဆိုးက်ိဳးေတြကို ခါးစည္းခံရတာေၾကာင့္ တကယ့္အဖိုးအခကို ေပးေဆာင္ရသူက ၿပည္သူနဲ႔ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ၿဖစ္လာရတယ္။) ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ၀ယ္ယူစားသံုးေနတဲ့ ကုန္ပစ္စည္းေတြအတြက္ ေပးရတဲ့ အဖိုးအခထဲမွာ တကယ္ကုန္က်ရတဲ့ အဖိုးအခေတြမပါပါဘူး။

ဒီအေၾကာင္းကို ဟိုတေန႔က ကၽြန္မေတြးေနမိေသးတယ္။
အလုပ္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း၊ သတင္းပလင္းေတြနားေထာင္လိုစိတ္ ၿဖစ္လာတာနဲ႔ ေရဒီယိုကုန္ေလွာင္ရံုတခုထဲကို ဇြတ္ကနဲ ၀င္လိုက္မိတယ္။ ေရဒီယိုတလံုးေလာက္၀ယ္မယ္ေပါ့ေလ။ ၄.၉၉ ေဒၚလာတန္တဲ့ ခ်စ္စရာေရဒီယိုေလးတလံုး ေရြး၀ယ္လိုက္တယ္။ ေရဒီယိုေလးက အစိမ္းေရာင္ေလး။ ဒါနဲ႔ ၀ယ္လိုက္မယ္ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔အတြက္ အၿခားလူေတြနဲ႔အတူတူ ေငြေခ်ေကာင္တာမွာ တန္းစီလိုက္တာေပါ့။ ကၽြန္မေတြးေနခဲ့မိတာက ဒီေရဒီယို ကၽြန္မလက္ထဲေရာက္လာတဲ့အထိ ကုန္က်ရတဲ့ကုန္က်စရိတ္ေတြကို အဲဒီ ေဒၚလာ ၄.၉၉ ထဲမွာဘယ္လိုကာမိေအာင္ ထည့္သြင္းထားသလဲဆိုတာဘဲ။ ဒီေရဒီယိုထဲက သတ္တုကို ေတာင္အာဖရိက မွာတူးတယ္။ လိုအပ္တဲ့ေလာင္စာဆီက အီရတ္ကရတာ။ ပလတ္စတစ္ကိုေတာ့ တရုတ္မွာလုပ္တာၿဖစ္မယ္။ ေရဒီယိုတခုလံုးကိုေတာ့ မက္ဆီကိုက ကုန္ပစ္စည္းတပ္ဆင္ေရး အလုပ္ရံုတခုမွာ (၁၅)ႏွစ္အရြယ္ အလုပ္သမားေလးေတြက အေခ်ာသတ္ တပ္ဆင္မယ္။ ၄.၉၉ ေဒၚလာဆိုတဲ့ ေငြဟာ အခု ေရဒီယိုကိုတင္ထားတဲ့ စင္နဲ႔ေနရာအတြက္ ကုန္က်ရတဲ့ ေငြပမာဏထက္ေတာင္နည္းပါဦးမယ္။

ကၽြန္မအတြက္ ေရဒီယိုကိုစင္ေပၚကေနယူေပးတဲ့၀န္ထမ္းရဲ႕လစာကို အသာထားဦး။ ၿပီးေတာ့ ဒီေရဒီယိုထဲက အစိတ္အပိုင္းေတြကို အေခ်ာသတ္တပ္ဆင္ဖို႔ ႏိူင္ငံအသီးသီးကေန အေခ်ာသတ္စက္ရံုဆီေရာက္ေအာင္ ယူေဆာင္လာရာမွာ သမုတ္ဒရာကူး သေဘၤာေတြနဲ႔ ကုန္တင္ကားေတြအတြက္ ေပးရတာရွိေသးတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ဒီလိုဘဲ သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီအတိုင္းသာဆို ကၽြန္မဟာ ေရဒီယိုရဲ႕ တကယ့္ကုန္က်စရိတ္ကို မေပးခဲ့ဘူးေပါ့။

ဒါဆိုတကယ့္ ကုန္က်စရိတ္ေတြကို ဘယ္သူေပးရသလဲ။

သဘာ၀အရင္းအၿမစ္ေတြ ဆံုးရွဳံးရသူေတြ၊ သန္႔ရွင္းတဲ့ေလထုကို ဆံုးရွံဳးရသူေတြ၊ ရင္က်ပ္ေရာဂါနဲ႔ ကင္ဆာကို ရလာသူေတြေပါ့။ ကြန္ဂိုႏိူင္ငံက ကေလးေတြက်ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အနာဂတ္ကို ေပးရတယ္။ (ကြန္ဂိုႏိုင္ငံက ကေလးဦးေရရဲ႕ (၃၀%) ဟာ ကိုလ္တန္ (Coltan) သတ္တု ကို တူးဖို႔အတြက္ ေက်ာင္းကေန ထြက္ရတယ္။ ဒီသတ္တုကို ကၽြန္မတို႔ သံုးစြဲၿပီး လႊင့္ပစ္ေနတဲ့ အီလက္ထေရာနစ္ပစ္စည္းေတြမွာသံုးပါတယ္။) ဒီေတာ့ ဒီေရဒီယိုကို ၄.၉၉ ေဒၚလာနဲ႔ ကၽြန္မရဖို႔အတြက္ အဲဒီလူေတြ အားလံုးက အဖိုးအခကို ၀င္ေရာက္ေပးေဆာင္ၾကရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလူေတြရဲ႕ ေပးဆပ္မွုကို ဘယ္ေငြစာရင္းစာအုပ္ထဲမွာမွ မွတ္တမ္းၿပဳစုမထားပါဘူး။ ကၽြန္မဆိုလိုတဲ့ ”အၿခားလူမ်ား/အရာမ်ားအား ကုန္မဏီပိုင္ရွင္တို႔က တကယ့္အစစ္အမွန္ အဖိုးအခကို ေပးေဆာင္ေစၿခင္း (Externalizing the costs)” ဆိုတာပါဘဲ။

(၀ယ္ယူစားသံုးၿခင္း ေခါင္းစဥ္အား ဆက္လက္ေဖၚၿပပါမည္။)

Shwe Ei
8th Aug 2011

About Shwe Ei

Shwe Ei has written 44 post in this Website..