၀ယ္ယူစားသံုးၿခင္း (အပိုင္း ၂)

၁၉၅၀ ႏွစ္လြန္ကာလတေလ်ာက္က ဒီဇိုင္းဂ်ာနယ္ေတြမွာပါတဲ့ မွတ္ေလာက္သားေလာက္စကားေတြကို ကၽြန္မရွာေဖြ ဖတ္ၿဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အဲဒီကာလက ”ပစ္စည္းမ်ား အသံုးမသင့္ေတာ့သည့္ အေၿခအေနၿဖစ္ေပၚလာေစရန္ အကြက္ခ်စီမံၿခင္း” စီမံခ်က္က အေတာ္အရွိန္ရေနတာေပါ့။ အဲဒီ ဒီဇိုင္နာေတြက အေတာ့္ကိုပြင့္ပြင့္လင္းလင္းရွိတာကလား။ အသံုးအေဆာင္ပစ္စည္းလည္း ၿမန္ၿမန္ပ်က္၊ စားသံုးသူရဲ႕ယံုၾကည္မွုကိုလည္း ရမဲ့နည္းေတြကို သူတို႔ေဆြးေႏြးၾကေတာ့တာေပါ့။ တကယ့္ကိုရည္ရြယ္ခ်က္ပါပါလုပ္ခဲ့ၾကတာ။
ဒါေပမဲ့ ၀ယ္ယူစားသံုးၿခင္းကို အလ်င္အၿမန္စီးဆင္းေစဖို႔အတြက္ဆို ပစ္စည္းပ်က္မဲ့အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနလို႔မၿဖစ္ဖူးတဲ့။ ဒီေတာ့ ”စားသံုးသူကိုယ္တိုင္က မိမိပိုင္ဆိုင္ေသာ ပစ္စည္းမ်ားအသံုးမ၀င္/ ေခတ္မမွီေတာ့ဟု ခံစားလာေစမည့္အေၿခအေနကို ဖန္တီးၿခင္း” စီမံကိန္းကိုပါ ထည့္သြင္းလာၾကတယ္။ အဲဒီစီမံကိန္းေၾကာင့္ စားသံုးသူေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ပစ္စည္းေတြ အေကာင္းပကတိ အေၿခအေနမွာ ရွိေနေသာ္ၿငား အမွိုက္ပံုဆီ ပို႔ေဆာင္လိုက္ၾကပါေတာ့တယ္။
ဒီလိုၿဖစ္လာေအာင္ သူတို႔ဘယ္လိုလုပ္ၾကသလဲ။ တၿခားေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ သူတို႔က အသံုးအေဆာင္ပစ္စည္းေတြရဲ႕ ပံုပန္းကို အၿမဲေၿပာင္းလဲၾကတယ္။ ဒီေတာ့ပစ္စည္းကိုၾကည့္ၿပီး ေၿပာလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ တန္ဖိုးကို ကၽြန္မတို႔ဘယ္ေလာက္၀ာ္ယူသလဲဆိုတာေပၚ အေၿခခံ တိုင္းထြာတာဆိုေတာ့ ပစ္စည္းအသစ္မရွိတာဟာ ကၽြန္မတို႔အတြက္ ရွက္စရာဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳးၿဖစ္လာတယ္။
ရံုးမွာ ကြန္ပ်ဳတာၿဖဴၿဖဴၾကီးကိုပဲ ကၽြန္မ သံုးလာတာ ၅ႏွစ္ရွိၿပီ။ ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္က ကြန္ပ်ဳတာအသစ္ကိုရထားတယ္။ သူ႔ကြန္ပ်ဴတာေလးက သူ႔လက္ကိုင္ဖုန္းနဲ႔လည္းလိုက္ဖက္ၿပီး ၾကည့္ေကာင္းတယ္။ သူ႔ရဲ႕ေဘာပင္ထည့္တဲ့ခြက္နဲ႔ေတာင္ လိုက္ဖက္ေနေသးရဲ႕။ ၾကည့္လို႔ေကာင္းမွေကာင္းဘဲ။ သူ႔ၾကည့္ရတာ အာကသယာဥ္ကို ေမာင္းႏွင္ေနသူနဲ႔တူၿပီး၊ ကၽြန္မကေတာ့ စားပြဲေပၚမွာအ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ၾကီး တင္ထားသလိုၿဖစ္ေနေတာ့တာေပါ့။
ေနာက္ထပ္နမူနာေကာင္းကေတာ့ ဖက္ရွင္ဘဲ။ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ေဒါက္ဖိနပ္ဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ တႏွစ္ေၿပာင္းတိုင္း ထူရာကေန ပါး၊ ပါးရာကေန ထူ၊ ၿဖစ္ေနရလဲဆိုတာ ရွင္္စဥ္းစားၾကည့္ဘူးလား။ က်န္းမာေရးရွဳေထာင့္ကေနၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုဖိနပ္ခံုမ်ိဳးက အမ်ိဳးသမီးတို႔ရဲ႕ ေၿခေထာက္ေတြအတြက္ အသင့္ေတာ္ဆံုးလဲဆိုတာကို ပညာရွင္ေတြၿငင္းခံုေနၾကလို႔ ဒီလိုၿဖစ္ရတယ္မထင္ေလနဲ႔။ တကယ္ေတာ့ ဖိနပ္ခံုအပါးစီးတဲ့ႏွစ္မွာ ဖိနပ္ခံုအထူပါတဲ့ ဖိနပ္အေဟာင္းကိုစီးထားရင္ ရွင္ဟာရွင့္နံေဘးက ဖိနပ္ခံုအပါးနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးေလာက္ တန္ဖိုးမရွိဘူးလို႔ ခံစားမိေစလို႔ပါဘဲ။ အဲဒါေၾကာ္ညာေတြရဲ႕စနက္၊ ေၾကာ္ညာေတြရဲ႕ပေယာဂ။ ဒါမွ ရွင္က ဖိနပ္အသစ္ကို အၿမဲ၀ယ္စီးေနေတာ့မွာေလ။
ဒီကိတ္စမွာ ေၾကာ္ၿငာနဲ႕ မီဒီယာက အခန္းကန္ဏအၾကီးၾကီးကို ယူထားတယ္။ အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုမွာ ကၽြန္မတို႔ၿပည္သူလူထု တဦးခ်င္းဟာ တေန႔ကိုပ်မ္းမွ် ေၾကာ္ၿငာ (၃၀၀၀) ရဲ႕ပစ္မွတ္ၿဖစ္ၾကရတယ္။
ကၽြန္မတို႔ တႏွစ္ၾကည့္တဲ့ေၾကာ္ၿငာအေရအတြက္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း (၅၀) မွာေနထိုင္ခဲ့သူေတြရဲ႕ တသက္တာမွာၾကည့္ခဲ့တဲ့ ေၾကာ္ၿငာအေရအတြက္ထက္ ပိုမ်ားပါတယ္။ ဒါကိုေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ေၾကာ္ၿငာဆိုတာ ကၽြန္မတို႔မွာရွိတဲ့ပစ္စည္းေလးနဲ႔တင္ မတင္းတိမ္ေအာင္၊ စိတ္မခ်မ္းမသာၿဖစ္ေအာင္လုပ္ေနတာၿဖစ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ တေန႔ကို ေၾကာ္ၿငာ (၃၀၀၀)၊ အဲဒီေၾကာ္ၿငာေတြက ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဆံပင္ပံုကမလာေတာ့ေၾကာင္း၊ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕အသားအရည္မွာ ၿပသနာရွိေနေၾကာင္း၊ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕အ၀တ္အထည္ေတြက ဒိတ္ေအာက္ေနေၾကာင္း၊ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ပရိေဘာဂေတြက ေခတ္မရွိေတာ့ေၾကာင္း၊ ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ကားေတြဆိုရင္ ဘယ္လိုမွေခတ္မမွီေတာ့ေၾကာင္း၊ ဒီေတာ့ကၽြန္မတို႔ဟာ ေခတ္မမွီ၊ ပံုမလာ၊ ဒိတ္ေအာက္ၿဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ေစ်း၀ယ္ထြက္ၿပီး ေခတ္မီေအာင္၊ ပံုလာေအာင္လုပ္ဖို႔လိုေၾကာင္းေတြေၿပာၾကပါေတာ့တယ္။
ၿပီးေတာ့….မီဒီယာက ဒီစနစ္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြကို ဖံုးကြယ္ထိန္ခ်န္ထားေတာ့ ကၽြန္မတို႔က ဒီစနစ္ရဲ႕ ”၀ယ္ယူစားသံုးၿခင္း (သို႔မဟုတ္) ေစ်း၀ယ္ၿခင္း”ကိုသာသိၾကတယ္။ သယံဇာတတူးေဖၚၿခင္း၊ ကုန္ထုတ္လုပ္ၿခင္းနဲ႔ စြန္႔ပစ္ၿခင္းတို႔က ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အသိအၿမင္ၿပင္ပမွာသာ ၿဖစ္ပ်က္ေနေတာ့တာေပါ့။
အခုအေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုမွာ အရင္ကထက္ ပစ္စည္းေတြပိုမိုမ်ားၿပားစြာရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ တိုင္းၿပည္ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မွုကေတာ့ ေလ်ာ့နည္းသထက္နည္းလာတာကို စစ္တမ္းေတြကၿပတယ္။ ၁၉၂၀ ေက်ာ္မွာအေပ်ာ္ရႊင္ဆံုးအေနအထားကိုေရာက္ခဲ့ၿပီး၊ တခ်ိန္တည္းမွာဘဲ ၀ယ္ယူစားသံုးၿခင္းအရူးေရာဂါက စတင္ေပါက္ကြဲေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။ အင္း……စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ တိုက္ဆိုင္မွုပါဘဲ။
ဒါဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ကၽြန္မသိတယ္။ ကၽြန္မတို႔မွာပစ္စည္းေတြပိုရွိ၊ ပိုပိုင္ဆိုင္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ကို အမွန္တကယ္ေပ်ာ္ရႊင္ေစမဲ့ အရာေတြအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔မွာအခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး။ ဥပမာ-မိသားစု၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အားလပ္ခ်ိန္လိုမ်ိဳးေတြအတြက္ေပါ့။ ကၽြန္မတို႔ဟာ အလုပ္ကိုသာ ပိုပိုၿပီးမဲလုပ္လာၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဟာေၿမပိုင္ရွင္ေခတ္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း (၉ ရာစုမွ ၁၅ ရာစုအထိ) တုန္းကေလာက္ေတာင္ အားလပ္ခ်ိန္ကိုမပိုင္ဆိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ေ၀ဖန္သံုးသပ္သူတခ်ိဳ႕က ဆိုပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ လံုေလာက္မွုလံုးလံုးမရွိတဲ့ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မတို႔အဓိကလုပ္တဲ့အလုပ္ ႏွစ္ခုရွိပါတယ္။ ရုပ္သံၾကည္႔တာနဲ႔ ေစ်း၀ယ္တာပါ။ အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုမွာဆိုပိုေတာင္ဆိုးေသးတယ္။ ဥေရာပက လူေတြထက္ အခ်ိန္သံုးဆ (သို႔မဟုတ္) ေလးဆပိုေပးၿပီး ေစ်း၀ယ္ၾကတာ။
ကၽြန္မတို႔ဟာ အလုပ္ခြင္ကိုသြား။ တခ်ိဳ႕ဆို အလုပ္ႏွစ္မ်ိဳးေတာင္လုပ္ၾကေသးတာ။ ေနာက္အိမ္ၿပန္လာ၊ ပင္ပန္းလြန္းတာမို႔ ဆိုဖာခံုအသစ္ေပၚမွာ ပစ္လွဲထိုင္ခ်လိုက္ၿပီး ရုပ္သံကိုၾကည္႔တယ္။ ဒီအခါရုပ္သံေၾကာ္ၿငာေတြက ”နင္ဟာ လံုးလံုးအသံုးမက်ပါလား” လို႔ေၿပာတာကိုနားေထာင္၊ ဒါနဲ႔အသံုးက်တဲ့လူၿဖစ္ေအာင္ စူပါမားကက္ကို သြားၿပီးေစ်း၀ယ္၊ အဲဒီေနာက္၀ယ္ၿခမ္းလာတဲ့ပစ္စည္းေတြအတြက္ ပိုက္ဆံေပးႏိုူင္ေအာင္ အလုပ္ကိုသြား၊ အလုပ္ကၿပန္လာ၊ ပိုၿပီး ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္၊ ဒါနဲ႔ ရုပ္သံကိုထိုင္ၾကည့္၊ ရုပ္သံက ေစ်း၀ယ္ထြက္ဖို႔ထပ္ေၿပာ၊ ဒီလိုနဲ႔ကၽြန္မတို႔ဟာ ”အလုပ္လုပ္-ရုပ္သံၾကည့္-ေစ်း၀ယ္” ဆိုတဲ့ သံသရာဆိုးမွာ ရူးမိုက္စြာ တ၀ဲလည္လည္ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ရယ္စရာေကာင္းၿပီး၊ အဓိပ္ပါယ္မဲ့တဲ့ အေၿခအေနလည္းဆိုတာ စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီအေၿခအေန ရပ္တန္းကရပ္လို႔ရပါတယ္။

(စြန္႔ပစ္ၿခင္း ေခါင္းစဥ္အား ဆက္လက္ေဖၚၿပပါမည္။)

Shwe Ei
9th Aug 2011

About Shwe Ei

Shwe Ei has written 44 post in this Website..