ကိုယ္တိုင္ေတာ့ တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးေနတဲ့ e စာကို ေတြ႔ရင္ ခုန္ေက်ာ္သြားလိုက္တာပဲ။ :harr:

အခုတင္ေပးမယ့္ စာက စ လံုး ေက်ာင္းမွာ Primary 6 Level တက္ေနတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ Essay ပါ။

ဆရာမက Excellent ေပးထားၿပီး က်န္တဲ့ကေလးေတြကို အတုယူရေအာင္ ေကာင္းလို႔ဆိုၿပီး ဖတ္ၾကည့္ေစပါတယ္။

အဲဒီစာကို ေရးသူဟာ ျမန္မာျပည္ ကေလးေလးလို႔ ဆိုရင္ အံ့ၾသၾကေလမလား။

 

ကိုယ္တိုင္ မဖတ္ႏိုင္ေပမယ့္ …

တတ္ကၽြမ္းသူေတြ ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္တာရယ္…

တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား

(eg: ခုတေလာ ဘာသာျပန္ေလ့က်င့္ခန္းဆင္းေနတဲ့ ေၾကာင္ႀကီး) :harr:

ဘာသာျပန္ေပးရင္မဆိုးဘူးဆိုၿပီး အမွန္အကန္ မဟုတ္တဲ့ အႀကံအဖန္အေတြးနဲ႔ ပိုစ့္တင္လိုက္ပါတယ္။

 

ဘာသာျပန္ဆရာမ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ၀င့္ၿပံဳးျမင့္၊ ေမာင္ဘလႈိင္ တို႔လို ကၽြမ္းက်င္သူေတြဆီက ….

 

လိုအပ္ခ်က္ အားသာခ်က္ကေလးေတြကို ေထာက္ျပလမ္းညႊန္တဲ့ မွတ္ခ်က္ေလးေတြ၊

စာဖတ္သူေတြရဲ႔ ခံစားခ်က္ကြန္မန္႔ေလးေတြဟာ ……

 

စိတ္ဓာတ္ေရးရာ အားေဆးတစ္ခြက္ ျဖစ္ေစႏိုင္တာမို႔ စာေရးသူကေလးအတြက္ အက်ိဳးမ်ားေစႏိုင္ပါတယ္။

ဖတ္ၾကည့္ေပးၾကပါအံုးေနာ္။ :hee:

 

“Tick, tock, tick, tock. . .”

The rhythmic, monotonous ticking of the wall clock was the only sound in my bedroom on that February night. The air-conditioner was on, with its normally soothing purrs and whirs barely audible, but even though it was 25 degrees in the room, I had broken out in a cold sweat. My Science homework was laid out in front of me, with two questions still unanswered. Try as I might, my hand refused to pick up the pen to scrawl out the answers on the blank lines, because I did not have one at hand. Yet I could not simply switch off the muted white glow of my table lamp and climb into bed, because I knew that the next day I would face the wrath of my strict Science teacher, Mr. Lim.

For the millionth time, I envied my parents and twin sister in their bedrooms sleeping soundly, especially my pregnant mother, who was always exhausted at the end of each day, with barely enough energy to brush her teeth. I was not too surprised, considering that she was already near the end of her pregnancy. Luckily, she would not be lugging around the enormous baby bump with her anymore soon.

I just did not realize how soon it would be.

As I was staring at the wall clock (which read five to eleven), my sharp ears detected a strange sound in the silence. Although it was only a slight creak, it was all it took for my body to spring into alertness. Was it a burglar, or just my mother going to the kitchen to raid the fridge? Maybe my father was checking on me to see if I had done my homework, but no one knocked on the door. I cocked my ears, and heard sudden, strangled gasps and heaving from the living room.

Curiosity overruled trepidation and I switched off the table lamp, blinking in the sudden darkness. When my eyes adjusted, I crept out from my room into the living room. There, as I slid into a crouch behind the armchair, I spotted a dark figure with lank hair and a huge round thing on her lap.

I bent down to conceal myself. The floorboard creaked. I heard the rustle of hair as I sensed the figure turn to look.

“Renee? Is that you?” The croak sounded familiar.

“Mother?” I rose up from behind the armchair and cringed as the floorboard creaked again. “What are you doing here?”

Mother opened her mouth to reply, but suddenly she let out a groan and clutched at her stomach as though trying to restrain the pain. Her face contorted.

“Mother, are you all right? Is the baby all right?”

She did not reply, and instead her head bent over her stomach, and I could see her cheeks and lips tighten with concentration. In the dead silence, I heard a watery, leaky sound which reminded me of the time I wet myself in Father’s car. Mother looked up, desperation in her eyes.

“Renee, my water bag burst!” she blurted out.

Almost automatically, I reached for the telephone. Putting ‘995’ on speed dial, I waited tensely, watching Mother from the corner of my eye.

“Hello?” a surprised voice answered.

“My mother’s water bag burst—she’s pregnant, and I think the baby’s coming,” I rushed my words, and gave the operator my address.

“OK, we’ll be right there.” Then he hung up.

Meanwhile, Mother had started to moan. Her face twisted with intense pain. It was almost unbearable to watch her, so I got up and woke up Father, who immediately came to Mother. He told me to go downstairs to meet the ambulance while he kept Mother company. I grabbed the keys to unlock the gate and trotted downstairs, forcing my leaden legs to move. When I reached the empty void deck, I started pacing, glancing around for any sign of an ambulance. My ears cocked for a siren.

It seemed to take an eternity for the ambulance to arrive, and once they did, the paramedics rushed upstairs and came back down with Mother groaning louder in the stretcher. Father held her hand and climbed into the ambulance with her. “You, go back to sleep,” he ordered, and the doors closed.

I climbed back up the stairs and sat down on my bed. I decided to forget about the homework and went to sleep. Later, in the morning, I became the proud sister (along with Ramona) of little Freddie Chua.

P6 CA1 2013 Continuous Writing

Le Le Yee Mon (19)

Excellence 6

 

ဒီစာကို ေဖ့စ္ဘုတ္မွာ ရွယ္ထားပါတယ္

အဲဒါကိုေတြ႔ၿပီး ဘာသာျပန္ေပးထားလို႔  ထပ္ျဖည့္လိုက္ပါတယ္။

 

ရွည္လ်ားလွေသာ ထိုတစ္ည

ေဖေဖာ္၀ါရီရဲ႕ တိတ္ဆိတ္ေသာ ညတစ္ညကေပါ့။

အိပ္ခန္းထဲမွာ အသံဆိုလို႔ နာရီကစကၠန္႔လက္တံေလးက တခ်က္ခ်က္ေရြ႕ေနတဲ့ အသံပဲရွိတယ္။

 

အဲယားကြန္းဖြင့္ထားတဲ့အခန္းထဲမွာ အပူခ်ိန္ ၂၅ဒီဂရီပဲ ရွိေပမယ့္ ကၽြန္မေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ေနတယ္။

သိပၸံစာအုပ္က ဖြင့္လ်က္သားေလး ကၽြန္မေရွ႕မွာ။

အိမ္စာႏွစ္ပုဒ္က ကြက္လပ္…

 

ဘယ္လိုႀကိဳးစားႀကိဳးစား ကၽြန္မရဲ႕ လက္ေတြက ေဘာပင္ကို ေကာက္ကိုင္ၿပီး အေျဖကိုေရးခ်လိုက္ဖို႔ကိုျငင္းဆန္ေနတယ္။

အေျဖကိုမွမသိတာ။

 

ဒါေပမယ့္ သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ သိပၸံဆရာမမ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္မိတိုင္း စာအုပ္ကိုပိတ္၊ မီးကိုမွိတ္ၿပီး အိပ္ယာ၀င္ဖို႔ကိုရြံ႕ေနခဲ့တယ္။

သူတို႔ အိပ္ခန္းေတြထဲမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ ေဖေဖ၊ေမေမ နဲ႔ မမတို႔ကို အားက်လိုက္တာ။

 

အထူးသျဖင့္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္ေနတဲ့ေမေမက တစ္ေန႔လံုးပင္ပန္းေနတာဆိုေတာ့အိပ္ေမာကိုက်လို႔။

တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ပင္ပန္းလိုက္တာ တခါတေလဆို သြားတိုက္ဖို႔ေတာင္အားမရွိရွာဘူး။

 

ကိုယ္၀န္အရင့္အမာႀကီးနဲ႔ဆိုေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းမွာေပါ့ေလ။

သူ႔ဗိုက္ႀကီးကို ထပ္ၾကာၾကာလြယ္ထားစရာ မလိုမွာကိုပဲ ကံေကာင္းတယ္လို႔ေျပာရမွာေပါ့။

 

တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ညမွာ အသံထူးထူးဆန္းဆန္းတစ္ခုခုကို ၾကားမိသလိုပဲ။

တစ္ခ်က္တည္းေပမယ့္ ၾကားျဖစ္ေအာင္ၾကားလိုက္တယ္။

 

နာရီကို ၾကည့္ေတာ့ (၁၁)နာရီေတာင္ထုိးေတာ့မယ္။

သူခိုးပဲကပ္တာလား။

ေမေမပဲ ဗိုက္ဆာလို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ၿပီးစားစရာရွာတာလား။

ေဖေဖက ငါအိမ္စာလုပ္ၿပီးၿပီလားလို႔ လာၾကည့္တာလဲျဖစ္ရင္ျဖစ္မွာေပါ့။

 

ဒါေပမယ့္ ငါ့တံခါးကိုလည္း ဘယ္သူမွ လာမေခါက္ပါဘူး။

ေသေသခ်ာခ်ာနားစြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ရွိုက္ငင္သံေတြ ဧည့္ခန္းဘက္က လာေနတယ္။

 

ေၾကာက္စိတ္ကိုစပ္္္စုလိုစိတ္က အႏိုင္ယူသြားေတာ့ စားပြဲတင္မီးကိုပိတ္လိုက္တယ္။

မ်က္လံုးေတြထဲကအေမွာင္ကို က်င့္သားရသြားေတာ့ အခန္းထဲကေန ေျခေဖါ့ၿပီး ဧည့္ခန္းထဲကိုထြက္ခဲ့တယ္။

 

ဆိုဖာေနာက္ကေန ကုန္းကုန္းကြကြနဲ႔ ေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ ဆံပင္ဖားလ်ားနဲ႔ လူတစ္ေယာက္၊

သူ႔ေပါင္ေပၚမွာအထုပ္လံုးလံုးႀကီး တစ္ထုပ္နဲ႕။

သူမျမင္ေအာင္ ပုန္းမယ္လုပ္ခါမွအိမ္ၾကမ္းခင္းက ကၽြိခနဲ ထျမည္တယ္။

ဆံပင္ဖားလ်ားနဲ႔လူက ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္တယ္။

 

“လဲ့လဲ့၊ သမီးလား”

အဲဒီလူက အသံအက္အက္နဲ႕ ေမးတယ္။

အဲဒီအသံကို ၾကားဖူးလိုက္တာ။

 

“ေမေမလား။ ဒီမွာဘာလာ လုပ္ေနတာလဲ။”   လို႔  ေမးလိုက္ေတာ့……..

ေမေမက ပါးစပ္ဖြင့္ၿပီးျပန္ေျဖဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္။

ဒါေပမယ့္ မေျဖႏိုင္ပဲ မ်က္ႏွာကို ရွံု႕မဲ့ၿပီးေအာ္ညည္းလိုက္တယ္။

 

“ေမေမ၊အေျခအေနေကာင္ရဲ႕လား။ ကေလးကဘာျဖစ္လို႔လဲဟင္။”

ကၽြန္မ အလန္႕တၾကားေမးလိုက္တယ္။

 

ေမေမဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ပါဘူး။

ေခါင္းကိုငံု႔ထားေပမယ့္ သူနာၾကင္ေနတာကိုေတြ႕ေနရတယ္။

 

ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေနတုန္း ………..

ဟိုတစ္ေခါက္က ကၽြန္မကားေပၚမွာရွဴးရွဴးေပါက္ခ်တုန္းကလိုမ်ိဳး ေရက်သံ လိုမ်ိဳး အသံတစ္သံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။

ေမေမကၽြန္မကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး ဗလံုးဗေထြးေျပာတယ္။

“လဲ့လဲ့၊ ငါ့ေရမႊာေပါက္သြားၿပီ။”

 

ဖုန္းကို ခ်က္ခ်င္းေကာက္ကိုင္ၿပီး ၉၉၅ ကိုႏွိပ္လိုက္တယ္။

တစ္ဖက္ကဖုန္းကိုင္ဖို႔ကိုေစာင့္ရင္း ေမေမ့အေျခအေနကိုလည္း ၾကည့္ေနရတယ္။

“ဟဲလို”

“ကၽြန္မ ေမေမရဲ႕ ေရမႊာေပါက္သြားၿပီ။ ကေလးေမြးေတာ့မယ္ထင္တယ္။ ကၽြန္မတို႔အိမ္လိပ္စာက XXXXXXX ပါ။ ျမန္ျမန္လာပါ။”

အသက္မရွဴတမ္း တရစပ္ေျပာခ်င္တာအကုန္ေျပာလုိက္တယ္။

 

“ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျမန္ဆံုးလာခဲ့ပါ့မယ္။”

တဖက္က ျပန္ေျပာတယ္။

 

ေမေမက နာလြန္းလို႔ မ်က္ႏွာကို ရွံုုု႕မဲ့ၿပီး ညည္းေနတယ္။

အဲဒီေတာ့မွေဖေဖ့ကို သြားႏွိဳးဖို႔ သတိရတယ္။

 

ေဖေဖက ေမေမ့ကို ေဖာ္ျပဳေနတုန္း ကၽြန္မကိုေအာက္ထပ္မွာ အေရးေပၚလူနာတင္ကားကို သြားေစာင့္ခိုင္းတယ္။

 

ေသာ့ကိုဆြဲၿပီးေအာက္ထပ္ကို အေသာ့ေျပးဆင္းလာခဲ့တယ္။

ၿခံထဲမွာ ဟိုဘက္သြားလိုက္၊ ဒီဘက္သြားလိုက္နဲ႕လူနာတင္ကားရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ကို ရွာေနခဲ့တယ္၊

အသံကို နားစြင့္ေနခဲ့တယ္။

 

လူနာတင္ကားက (၅)မိနစ္အတြင္းေရာက္လာေပမယ့္ စိတ္ေစာေနတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့တစ္နာရီေလာက္ၾကာတယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္။

 

ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူနာျပဳေတြကားေပၚကဆင္းၿပီးအိမ္ေပၚေျပးတက္ၾကတယ္။

ခဏၾကာေတာ့ ေမေမ့ကို ထမ္းစင္နဲ႔ထမ္းခ်လာတယ္။

ေဖေဖကေမေမ့လက္ကို ကိုင္ၿပီးေဘးနားကေနလိုက္လာတယ္။

“လဲ့လဲ့ အထဲျပန္၀င္ၿပီးအိပ္ေတာ့ ” ကားေပၚတက္ရင္းနဲ႕ ေဖေဖကၽြန္မကို လွမ္းေျပာတယ္။

 

အိမ္ေပၚျပန္တက္ၿပီး ကုတင္ေပၚမွာ ငူငူငိုင္ငိုင္နဲ႔ ထိုင္ေနတာဘယ္ေလာက္ၾကာသြားလဲ မသိဘူး။

ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း စာအုပ္ပိတ္ၿပီး အိပ္ပစ္လိုက္ဖို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

 

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ ကၽြန္မလဲ့လဲ့နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အမႊာအစ္မရည္မြန္တို႔ … ေမာင္ျပည့္စံုေလးရဲ႕ အစ္မႀကီးရာထူး ရသြားၾကပါတယ္ရွင္။

 

(ဆရာမကို အိမ္စာမၿပီးေသးတဲ့အတြက္ ျပစရာအေၾကာင္းျပခ်က္လည္း ရသြားပါသတဲ့ရွင္။ဤသည္ကား စကားခ်ပ္။)

:kwi:  :harr:   :hee:

About Ma Ma

Ma Ma has written 143 post in this Website..

ေဗဒင္ဆရာ မေမးပဲ နာမည္ေပးလိုက္မယ္။ သိပၸံေမာင္ဝရဲ႕ ေခတ္ဆန္းစာေပကို အားက်ၿပီး ေရးမိေရးရာ ေရးထားတဲ့ လက္စမ္းစာေပလို႔။ THAKHIN CJ #8212010 ( 5/2/2016)