တီ ….တီ… တီ”
“hello”
“ခ်ိဳသာေရ … မိုး ရန္ကုန္ေရာက္ေနျပီ။”
“ဟယ္.. တကယ္ ခုဘယ္မွာေနလဲ”
“ apartment တစ္ခုမွာ ငွားေနတာဟ။ ေစ်းလည္းေပါတယ္။ အခန္းကလည္းအနီေရာင္ေလး။ ခ်စ္စရာေလးဟ။”
“ေကာင္းတာေပါ့ဟယ္။”
“မဥၹဴတို႔ကိုလည္းေျပာလိုက္ေနာ္။ ေနာက္ေန႔မွ ငါသူတို႔ဆီလာလည္မယ္လို႔။”
“ေအးပါ။”
“ခ်ိဳသာ.. နင္ေကာ အဆင္ေျပလား။ နင္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ေဆးရံုမွာ။”
“ဒီလိုပဲေပါ့ဟာ။ သူနာျပဳေတြဆိုေတာ့လည္း။”
“ေအး ေအး။ ဒါပဲေနာ္။ ေနာက္မွေတြ႔မယ္။” ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ မိုးဖုန္းခ်သြားသည္။

ေနာက္ႏွစ္ရက္အၾကာ …
ခ်ိဳသာသည္ အလုပ္နားရက္မုိ႔ ပ်င္းပ်င္းရွိသည္ႏွင့္ အနီးရွိသတင္းစာကို ယူဖတ္ေနသည္။ ထုိစဥ္
“တီ…တီ…တီ”
“hello”
“ခ်ိဳသာ..ခ်ိဳသာလားဟင္ … မိုးပါ။ မိုးကိုကယ္ပါ”
“မုိး… ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ။ ငါ့ကို ေျပာစမ္းပါ။ စိတ္ပူလာၿပီ”
“ငါခု အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ အပိတ္ခံေနရတယ္။ ငါ့ကိုကယ္ပါဦး။”
“ဟင္ နင့္ကိုဘယ္သူဖမ္းသြားတာလဲ။ ဘယ္အခန္းလ။ဲ ငါခုခ်က္ခ်င္းလာခဲ့မယ္။ hello မိုး … hello hello!! ”
ရုတ္တရက္ဖုန္းသံျပတ္သြားသည္။ သူမ မိုးအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ပူသြားျပီး ဘာလုပ္ရဘာကိုင္ရမွန္းမသိ။

ခ်ိဳသာ သတိရွိလာသည္ႏွင့္တျပိဳင္နက္ မိုးေနထုိင္ရာ တိုက္ခန္းသို႔ထြက္သြားေလသည္။သူမ ေရာက္သြားေသာအခါ အေသပိတ္ထားေသာ အခန္းကသာ ဆီးၾကိဳေနေလသည္။ ေဘးနား၀န္းက်န္က လူေတြကိုေမးၾကည့္ေတာ့လည္း ဘယ္သူကမွတိတိက်က် ေျပာႏုိင္ျခင္းမရွိ။ မိုး ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည္ကို သူမ မယံုႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနေလသည္။ သူမဆီကိုလည္းဘာမွအဆက္အသြယ္မလုပ္။ စဥ္းစားရခက္ျဖစ္ေနသည္။ ဒီလိုႏွင့္ ရက္မ်ားၾကာသြားသည္။ သူမလိုက္စံုစမ္းသည္သာေမာသြားသည္။ မိုး၏ သတင္းအစအနပင္မရ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔ခ်စ္သူျဖစ္သူ ေဇာ္ေဇာ္ကိုလွမ္းေခၚျပီးအကူအညီေတာင္းလိုက္သည္။

“ခ်ိဳ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ”
“ေဇာ္ လုပ္ပါဦး။ မိုးကို ကယ္ပါဦး။ ခ်ိဳဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။”
“စိတ္ေအးေအးထားေလ ခ်ိဳ။ ကိုယ္တို႔ အဲဒီအခန္းကိုေနာက္တစ္ခါ ထပ္သြားၾကည့္ၾကမယ္။”

အခန္းေရွ႕ေရာက္ေသာအခါ … အေသပိတ္ထားေသာအခန္းက အထဲက တစ္စံုတစ္ေယာက္လာဖြင့္လိုက္သလို ေျဖးညင္းစြာပြင့္လာသည္။ ခ်ိဳသာႏွင့္ေဇာ္ေဇာ္တို႔ ေ၀ခြဲမရေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကည့္ၾကျပီး အခန္းတြင္းသို႔၀င္လာခဲ့သည္။ အခန္းထဲမွာေတာ့ ဗလာနတၳိ … ဘာမွမရွိ။ ထိုစဥ္ …

“ကယ္ၾကပါ။” ဟူေသာအသံထြက္ေပၚလာသည္။ ေဇာ္ေဇာ္က
“ခ်ိဳသာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။”
“ဟင့္အင္း ခ်ိဳဘာမွမေျပာဖူး ေဇာ္။”
“ဒီလိုဆို …”
ေဇာ္ေဇာ္ႏွင့္ခ်ိဳသာ … ေနာက္ဖက္သို႔ျပိဳင္တူလွည့္လိုက္ရာ …. အနီေရာင္နံရံတြင္ ထြက္ေပၚလာေသာ မိုး၏မ်က္ႏွာက သူတို႔ကိုစိုက္ၾကည့္ေနသည္။
“အားးးးးးးးးးးးးးးးးး”
…………………………………………

အရင္ဆံုးသတိရလာသူက ခ်ိဳသာ။ ေနရာက ေဆးရံုကုတင္ေပၚမွာ။ သူမ၏ေဘးတြင္ သူနာျပဳတစ္ေယာက္ထိုင္ေနသည္။

“ ကၽြန္မဘာျဖစ္သြားတာလဲ။”
“ရွင့္နဲ႔ ရွင့္သူငယ္ခ်င္းကို အေသပိတ္ထားတဲ့ အခန္းနီေရွ႕မွာ သတိလစ္ေနတာကို အဲဒီတိုက္ခန္းမွာေနတဲ့သူေတြက ေတြ႔လို႔ ေဆးရံုကိုထမ္းလာတာ။”
“ရွင္ … ေဇာ္ေကာ .. ေဇာ္ဘယ္မွာလဲ။”
“ဟိုဖက္အခန္းမွာပါ။”
သူမတစ္ဖက္ခန္းအတြင္းသို႔မေျပးရံုတမယ္ ၀င္သြားသည္ … ေဇာ္ေဇာ္သတိရေနျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူမစိတ္ေအးသြားေလသည္

“ေဇာ္”
“ခ်ိဳ … ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ။”
“ဟင့္အင္း ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ေဇာ္ေကာ”
“ကိုယ္လည္းဘာမွမျဖစ္ဘူး။”
“မိုးကိုသနားလိုက္တာ။ ေဆးရံုက ဆင္းရင္ အလွဴလုပ္ေပးရေအာင္ေနာ္။”
“လုပ္ေပးရမွာေပါ့ ခ်ိဳရယ္။”

ထိုစဥ္ သူနာျပဳတစ္ေယာက္ အခန္းတြင္းသို႔၀င္လာသည္ …

“ေၾသာ္ … ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဒီေရာက္ေနတာကိုး။ ရွင္တို႔ ေဆးရံုကဆင္းမယ္ဆို ဆင္းလို႔ရပါျပီ။”
“ဟုတ္ကဲ့ ဆရာမ။ ေဇာ္ ခ်ိဳတို႔အခုပဲသြားၾကရေအာင္ေနာ္။”

ေဇာ္ေဇာ္ေခါင္းညိမ့္လိုက္သည္။ ေျမညီထပ္သို႔ ဓါတ္ေလွကားႏွင့္အဆင္းတြင္ ေဇာ္ေဇာ့္ မ်က္ႏွာတျဖည္းျဖည္း နီလာျပီး မ်က္လံုးကၽြတ္က်မတက္ ခ်ိဳသာ့ကိုၾကည့္ေနသည္။

“ဟင္ ေဇာ္ .. ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။”
“ခ်ိဳသာ … နင္ငါ့ကိုပစ္ထားရက္တယ္။ ငါ့ကိုလည္းမေခၚဘူး။ ငါနင့္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာတာေတာင္ နင္ငါ့ဆီခ်က္ခ်င္း ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။နင္သာ အခ်ိန္မွီေရာက္လာခဲ့ရင္..”
“နင္ … နင္ .. မိုး”
“ေအး ငါမိုးပဲ။ ငါအရမ္းအထီးက်န္ေနတယ္။ ငါနဲ႔လိုက္ခဲ့ေနာ္” ဟုေျပာျပီး ေဇာ္ေဇာ္သည္ သူအျမဲေဆာင္ထားေသာ ဓါးေျမွာင္ကို ထုတ္လုိက္သည္။
“ဟင့္အင္း … ဟင့္အင္း ငါမလိုက္ဘူး။ မုိး.. ငါနင့္ဆီကို လာပါတယ္ဟာ။ ငါေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ အေသပိတ္ထားတဲ့အခန္းကိုပဲ ေတြ႔ခဲ့ရတာပါ။ မုိး…..သြား … သြား ငါ့ကိုမေခၚနဲ႔။ အားးးးးးးးးးးးးး”

ေျမညီထပ္ေရာက္ျပီး ဓါတ္ေလွကားဖြင့္လာသည္ႏွင့္ ညာလက္တြင္ ဓါးကိုင္ထားျပီး ဘယ္လက္က ခ်ိဳသာ့ကိုဖက္ထားကာ ေၾကာင္စီစီျဖစ္ေနေသာ ေဇာ္ေဇာ္ကိုေတြ႔လိုက္ရသည္။
ေဆးရံုအတြင္းရွိ လူမ်ားထိတ္လန္႔သြားျပီး ရဲကိုဖုန္းဆက္သူကဆက္ ထြက္ေျပးတဲ့သူကေျပးျဖင့္ ရႈတ္ရွက္ခက္ေနေလသည္။
ရဲမ်ားေရာက္လာေသာအခ်ိန္တြင္ ခ်ိဳသာကိုဖက္ကာ ငိုေနျပီး ပါးစပ္မွလည္း ပေလာင္းပေထြးေျပာေနေသာ ေဇာ္ေဇာ္ကို ၀င္ေရာက္ဖမ္းဆီး လုိက္ေလသည္။

“ကၽြန္ေတာ္ တကယ္မသတ္ရပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့ခ်စ္သူကိုဘာလို႔သတ္မွာလဲ။ ကၽြန္ေတာ္သတ္တာမဟုတ္ပါဘူး” ဟုေအာ္ကာ ရဲမ်ားဆြဲေခၚရာေနာက္
တရႊတ္တိုက္ပါသြားေလသည္။

စိတ္ေဖာက္ျပန္ျပီး သတ္လိုက္မိတယ္ဆိုတဲ့ျပစ္မႈနဲ႔ ေဇာ္လည္း အဖမ္းခံလိုက္ရျပီးေတာ့ ေဇာ့္ခ်စ္သူ ခ်ိဳသာလည္း ေသဆံုးသြားခဲ့တာေပါ့။ အဲ့လိုေန႔ေတြကစျပီးေတာ့ ညသန္းေခါင္အခ်ိန္ လေရာင္ေအာက္က အေမွာင္ကမၻာထဲမွာ လႈပ္ရွားသြားလာေနတဲ့ သူနာျပဳ၀တ္စံု အျဖဴအနီေလးနဲ႕ခ်ိဳ႕သာရဲ႕ အရိပ္ကိုေတာ့ ေဆးရုံနားတစ္၀ိုက္မွာ လႈပ္ရွားသြားလာေနတဲ့ လူေတြလည္း ေျခာက္ျခားတုန္လႈပ္ဖြယ္ ျမင္ေတြ႕ရစျမဲျဖစ္လာခဲ့ရသည္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို ေဆးရုံနား တစ္၀ိုက္ပန္း၀န္က်င္ အားလံုးကသိေပမယ့္ မိုးတို႕ ခ်ိဳသာတို႔ရဲ႕ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သူ ၀င့္၀ါ ၊ အလင္းတန္း နဲ႕ ျမမဥၹဴ ကေတာ့ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားခဲ့ရတယ္ ဆိုတဲ့သတင္းကို မသိလိုက္ၾကပါဘူး။
…………………………………………………..

မိသားစု၀င္ေတြမရွိဘဲ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ျပီးၾကိဳးစားေနရတဲ့ မိုးနဲ႕ခ်ိဳသာေသဆံုးသြားတဲ့ကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ဇစ္ျမစ္ကိုေတာ့ ေဆးရုံနားတစ္၀ိုက္ ပန္း၀န္က်င္အားလံုးကသိေပမယ့္ မိုးတို႔ခ်ိဳသာတို႔ရဲ႕အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သူ ၀င့္၀ါ ၊ အလင္းတန္း ၊ ျမမဥၹဴ နဲ႔ ေႏြးေႏြးလိႈင္ကေတာ့ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားခဲ့ရတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကို အစအနေတာင္ မရခဲ့တဲ့အျပင္ ဘယ္သူမွေသခ်ာမသိလိုက္ပဲနဲ႔ျပီးဆံုးသြားခဲ့တယ္။2
ဒီလိုနဲ႔ အျဖစ္အပ်က္အားလံုးအျပီး တစ္လေလာက္ ၾကာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးဆံုေလ့ရွိၾကတဲ့ ခ်မ္းေအးတဲ့ ဒီဇင္ဘာလရဲ႕ ခရစ္စမတ္ညကို ေရာက္လာခဲ့ရတယ္။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆိုင္ အဲဒီညက လျပည့္ညတစ္ည ျဖစ္လုိ႔ေနတယ္။ အဲ့ဒီညရဲ႕ ည ၇ နာရီေလာက္အခ်ိန္မွာေတာ့

“လူစံုၾကျပီလားဟ။”
“ေနပါဦး … ခ်ိဳသာနဲ႔ မိုး က်န္ေသးတယ္ေလ။”

၀င့္၀ါအေမးကို ျမမဥၹဴကေျဖလိုက္သည္။

“အလင္းတန္းလည္းမလာေသးဘူး”

ဟု ေႏြးေႏြးလိႈင္က ေျပာလိုက္သည္။
၀င့္၀ါ ၊ ျမမဥၹဴ ၊ အလင္းတန္း ၊ ေႏြးေႏြးလိႈင္ ၊ မိုးႏွင့္ ခ်ိဳသာ တို႔သည္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကျပီး ဒီဇင္ဘာလျဖစ္တဲ့ ခရစၥမတ္ေရာက္တိုင္း သူတို႔အထဲမွာ မိသားစုနဲ႔လည္းေနရ ခ်မ္းလည္းခ်မ္းသာတဲ့ ၀င့္၀ါရဲ႕အိမ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္အရပ္ေဒသေတြ ေရာက္ေရာက္ မရရေအာင္ေတြ႕ဖို႔အတြက္ သေဘာတူထားၾကတဲ့သူေတြပဲျဖစ္ၾကတယ္။

“လာျပီေဟ့။ အတင္းေတြသိပ္မတုတ္ၾကနဲ႔။”

အလင္းတန္းတို႔ ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ အခန္းထဲသို႔ေလွ်ာက္လာၾကသည္။

“ဟဲ့ လာမယ့္လာေတာ့ နင္တုိ႔က သံုးေယာက္တြဲေတာင္။”
“ငါက ခ်ိဳသာကိုေစာင့္ေခၚျပီးမွလာတာ အဲဒါအေဆာင္ေရွ႕မွာ အလင္းတန္းနဲ႕ေတြ႕လို႔ တစ္ခါတည္း
တူတူ၀င္လာတာ မဥၹဴရ။”
“ဟဲ့ ခ်ိဳသာ နင္ခုတေလာ ေပ်ာက္ခ်က္သားေကာင္းလွခ်ည္လား။ မိုးေကာပဲ ရန္ကုန္ေရာက္တာ ငါတို႔ဆီကိုေတာင္ လာလည္ေဖာ္မရဘူး။ စိမ္းကားေနတယ္ေပါ့။
“မဟုတ္ပါဘူးဟယ္။ အလုပ္ရႈပ္ေနလို႔ပါ။ ခုလာျပီပဲ။”
“အင္းပါ။ နင္တုိ႔ဘာစားျပီးျပီလဲ။”
“စားရေသးဘူးဟ။ ဒီေန႕ဘာမုန္႔လုပ္ထားလို႔တုန္း။”
“ ဒီေန႔ငါ့ အေမက နင္တို႔အၾကိဳက္ ၾကာဇံခ်က္ေလးခ်က္ထားတယ္ ဟ။”
“အဲ့ဒါဆိုငါတို႔စားၾကမယ္ေလ။ ဗိုက္လည္းအေတာ္ဆာေနျပီ။” ဟုေႏြးေႏြးက ေျပာလိုက္သည္။
“ေၾသာ္ .. အဲ့ဒါဆိုနင္တို႔စားႏွင့္ေလ။ ငါနဲ႔မိုးကေတာ့ သိပ္မဆာေသးလို႔ ျပီးေတာ့မွပဲစားေတာ့မယ္ေနာ္။” ဟု ခ်ိဳသာကေျပာလိုက္သည္။

အားလံုးစားေသာက္အျပီး ငယ္ဘ၀တုန္းကအေၾကာင္းေလးေတြကိုျပန္ေျပာၾကရင္း ရယ္ေမာေပ်ာ္ရြင္ျပီးေနာက္ ျငီးေငြ႕စျပဳလာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့

“ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြခ်ည္းပဲေျပာရတာ ေျပာစရာလည္းကုန္ျပီ။ အိပ္လည္းအိပ္ခ်င္ျပီ။ မအိပ္ငိုက္ရေအာင္ တစ္ခုခုလုပ္ၾကရေအာင္။”
“ေအး ေကာင္းတာပဲ။” ဟုအလင္းတန္းက ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
“ဒါဆိုငါတို႔ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။” မဥၹဴက ျပန္ေမးရာ
“သရဲအေၾကာင္းေျပာရေအာင္။” … ဟု အလင္းတန္းက ေျပာလိုက္ရာ အကုန္လံုးက စိတ္၀င္စားျပီး ေရွ႕သို႔တိုးလာၾကသည္
“အလင္း .. နင္ကအရင္စျပီး idea ရတာ နင္အရင္ေျပာ။”
“ေအးပါ ၀င့္၀ါရယ္ … ခုငါေျပာမယ့္အေၾကာင္းက ငါတုိ႔အိမ္ေဘးကအေဒၚၾကီးဆီက ၾကားလာတာဟ။ အဲဒီအန္တီၾကီးက အရမ္းခ်ဴခ်ာတာ ဒါေၾကာင့္ေဆးရံုခဏခဏသြားတက္ရတယ္။ အရင္တုန္းက အဲဒီေဆးရံုမွာ
သူနာျပဳမေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္ဟ။ အရမ္းေခ်ာတယ္ဆိုပဲ။ နာမည္ကေတာ့ သူလည္းမမွတ္မိဘူးတဲ့။ တစ္ေန႔ၾကေတာ့ အဲဒီ သူနာျပဳမေလးအေလာင္းကို ဓါတ္ေလွကားထဲမွာဆံုးေနတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ တစ္ကိုယ္လံုးကို ဓါးနဲ႔မြန္းျပီးသတ္သြားတာ။
သူနာျပဳမေလးကို သတ္တဲ့သူကလည္း သူ႔ခ်စ္သူကိုယ္တုိင္ဆိုပဲ။ စိတ္ေဖာက္ျပန္ၿပီး သတ္လိုက္တာတဲ့။ အဲဒီသူနာျပဳမေလး ေသဆံုးသြားျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ ဥာဥ္႔နက္ပိုင္းအခ်ိန္ေတြဆို သူ႔ကို ေဆးရံုမွာ သြားလာေနတာေတြ႔ၾကတယ္တဲ့။”

အလင္းတန္းကေျပာေနရင္း တစ္ခ်က္ေ၀့ၾကည့္လိုက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးေတြ ေၾကာက္ရြံ႕တဲ့ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္တိုးကပ္ျပီး စိတ္၀င္တစားနားေထာင္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ ေက်နပ္သြားျပီးဆက္ေျပာလိုက္သည္။

“စိတ္ေဖာက္ျပန္ၿပီးသတ္တာလည္းျဖစ္ျပန္ ၊ အရင္ကလည္း ဘာျပစ္မွုမွမရွိတဲ့သူဆုိေတာ့ ေဆးကုသခြင့္နဲ႔သူ႔ေကာင္ေလးက ေထာင္ကလြတ္လာတယ္ဟ။ တစ္ေန႔ ေထာင္ကလြတ္လာတဲ့ သူနာျပဳမေလးရဲ႕ခ်စ္သူက ေနမေကာင္းလို႔ေဆးရံုမွာလာျပတယ္။ အကုန္လံုးလည္းျပီးစီးေတာ့ ညကိုးနာရီေလာက္ရွိျပီေပါ့။ အျပန္သူက ဓါတ္ေလွကားနဲ႔ဆင္းတာ။ အထဲမွာ အတြင္းနံရံဖက္ကို မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ သူနာျပဳမေလးတစ္ေယာက္ကိုေတြ႔လိုက္တယ္။ သူက သာမန္ပဲထင္ျပီး အဲဒီသူနာျပဳနဲ႔ အတူေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာခဲ့တာေပါ့။ သူ သူနာျပဳမေလးအနား ကပ္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ရုတ္တရက္ၾကီး ေက်ာစိမ့္လာျပီး ၾကက္သီးေတြထလာတယ္။ သူနည္းနည္းေတာ့ သံသယ၀င္သြားေပမယ့္ သူေနမေကာင္းလို႔ျဖစ္တာပါလို႔ စိတ္ေျဖလိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူနာျပဳမေလးဆီက..

“ေဇာ္… မေတြ႔တာေတာင္အေတာ္ၾကာျပီေနာ္။ အရမ္းလြမ္းတာပဲ။” လို႔ ေျပာျပီး မ်က္ႏွာကိုလွည့္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ
မ်က္ႏွာကစျပီး ေျခေထာက္ထိဓါးနဲ႔မြန္းထားတဲ့ ဒါဏ္ရာေတြကုိေတြ႔လိုက္ရေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ ေသြးမရွိေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေျခာက္ျခားသြားတယ္။

“ဒီမွာ တစ္ေယာက္ထဲ မေနတတ္ဘူး။ ေဇာ့္ကို အရမ္းခ်စ္လြန္းလုိ႔ တူတူေနရေအာင္ ေဇာ့္ကိုလာေခၚတာ” … လို႔ သူနာျပဳမေလးက ဆက္ေျပာျပီး ဒါဏ္ရာကေနေသြးေတြဒလေဟာက်လာတယ္။
…………………………………………………………………………………………………………..

ေအာက္ထပ္ေရာက္ျပီး ဓါတ္ေလွကားတံခါးပြင့္သြားေတာ့ အလြန္အမင္းေၾကာက္ရြံ႕ေနတဲ့မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ေသဆံုးေနတဲ့ သူနာျပဳမေလးရဲ႕ခ်စ္သူအေလာင္းကိုပဲေတြ႔ရေတာ့တယ္တဲ့။”
“ေၾကာက္စရာၾကီးဟာ သူမို႔လို႔ ဓါတ္ေလွကားထဲ၀င္သြားရဲတယ္။ အီးးးးး”
“ေၾကာက္မေနနဲ႔ ေႏြးလိႈင္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ ဘယ္သူထပ္ေျပာမွာလဲ။”
“ငါေျပာမယ္။” ဟု မဥၹဴကေျပာလိုက္သည္
“ခုငါေျပာျပမယ့္အေၾကာင္းက ငါရဲ႕ senior ကျပန္ေျပာျပတာ။ သူရဲ႕အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္အေၾကာင္းေပါ့ဟာ။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းနာမည္က ၀ါေလးတဲ့။ ျမိဳ႕ထဲမွာ အခန္းငွားေနတာ။ ထူးျခားတာကေတာ့ ၀ါေလးရဲ႕အခန္းက အနီေရာင္ ေဆးသုတ္ထားတာပဲ။ ရုတ္တရက္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေသြးေတြနဲ႔ သုတ္ထားသလိုပဲ။ တေန႔ေတာ့ ၀ါေလးက အခန္းထဲကေန ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္သြားတယ္ဟ။ သူအျပင္ထြက္သြားတဲ့ လကၡဏာလည္းမရွိဘူး။ အခန္းထဲမွာပဲ ေပ်ာက္သြားတာ။ သူ႔ေနာက္ပိုင္း အဲဒီအခန္းကိုလာငွားေနတဲ့သူေတြလည္း ၀ါေလးလိုပဲ အကုန္ေပ်ာက္သြားၾကတာ။ ေနာက္ဆံုး ငါတုိ႔နဲရြယ္တူေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေတာင္ ေပ်ာက္သြားေသးတယ္ၾကားတယ္။ ၾကာေတာ့ အခန္းငွားစားတဲ့အန္တီၾကီးေတာင္ အဲဒီအခန္းကို မငွားရဲေတာ့ဘူး။ အေသပိတ္ထားလိုက္ရတယ္။ ပိုထူးဆန္းတာက အဲဒီအခန္းေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ့သူတိုင္း ကယ္ပါ ယူပါ နဲ႔ေအာ္ေနတဲ့အသံကို ၾကားရတယ္တဲ့။”

ထိုစဥ္ျဖတ္ခနဲ မီးပ်က္သြားေလသည္။

“ဟယ္ မီးပ်က္သြားျပီ။ လုပ္ၾကပါဦး။”

“ခဏေစာင့္ ငါဖေယာင္းတုိင္သြားရွာလိုက္ဦးမယ္။” ၀င့္၀ါ ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ထသြားေလသည္။
ဖေယာင္းတိုင္မီးေၾကာင့္ အခန္းအနည္းငယ္လင္းလာေသာအခ်ိန္တြင္ အကုန္လံုး၏ေၾကာက္ရြံ႕ေသာစိတ္မ်ား အနည္းငယ္သက္သာသြားေလသည္။
ထို႕ေနာက္ မဥၹဴက …

“ငါေတာ့ ေၾကာက္လာျပီဟာ။ ၀င့္၀ါ .. ငါအိမ္မျပန္ရဲေတာ့ဘူး။ နင္နဲ႔ပဲအိပ္ေတာ့မယ္။”
“ငါလည္း နင္တို႔နဲ႔အိပ္မယ္။ မျပန္ရဲေတာ့ဘူး။ အိမ္ကိုဖုန္းဆက္လိုက္မယ္။” ဟု အလင္းတန္းကဆိုသည္။
“ဟဲ့ ခ်ိဳသာနဲ႔မိုး နင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ေကာ ငါတို႔နဲ႔အိပ္မွာလား။”
“မအိပ္ေတာ့ဘူးဟာ။ ငါေတာ့အိမ္ပဲျပန္လိုက္ေတာ့မယ္ ။ မနက္ေစာေစာ သြားစရာေလးရွိေသးလို႔။ မိုးကိုလည္း ငါပဲလုိက္ပို႔လိုက္မယ္။”
“ေကာင္းျပီေလ။ ဒါဆို ဂြတ္ႏိုက္ေနာ္။”
…………………………………………………………………………………..

အျပန္လမ္းတြင္ မိုးႏွင့္ခ်ိဳသာ တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္ ေလွ်ာက္လာၾကသည္။ လျပည့္ညျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မီးပ်က္ေနေသာ္လည္း လမ္းမေပၚတြင္အလင္းေရာင္က ၀ုိးတ၀ါးရွိေနေသးသည္။
အခ်ိန္အေတာ္အတန္ၾကာၾကာတြင္ မိုးငွားေနေသာ တိုက္ခန္းေရွ႕ေရာက္လာသည္။

“ခ်ိဳသာ ငါ့ကိုဒီထိပဲပို႔ေတာ့။ လိုက္ပို႔တဲ့အတြက္ေက်းဇူးေနာ္။ နင့္အေပၚမွာ ငါတစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ၿပီး လုပ္ခဲ့တာေတြအတြက္လည္း ေဆာရီးေနာ္။”
“ရပါတယ္ဟာ။ ငါနင့္ကို နားလည္ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ငါလည္းနင့္လိုလုပ္ခဲ့ေသးတာပဲ။ ငါအေပၚထိမပို႔ေတာ့ဘူး။ ဂရုစိုက္ေနာ္။”
“ အင္း။ ဘာမွဂရုစိုက္စရာေတာ့ မရွိေတာ့ပါဘူးဟာ။ see you ေနာ္ ခ်ိဳသာ။ နင္ေကာ တေယာက္တည္းျပန္လုိ႔ျဖစ္ရဲ႕လား။”
“ရပါတယ္။ ငါ့ကိုလာၾကိဳမယ့္သူရွိပါတယ္။ see you ”

မိုး ခ်ိဳသာ့ ကိုႏႈတ္ဆက္ျပီးသည္ႏွင့္ အေပၚထပ္သို႔ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာတက္လာခဲ့သည္။ သူမေနထိုင္ရာအခန္းကေတာ့ အေသပိတ္ထားေသာ အခန္းနီေလးပင္။ အခန္းေရွ႕ေရာက္သည္ႏွင့္ မိုးတံခါးဖြင့္စရာမလိုပဲ အထဲေရာက္သြားသည္။ သူမအတြက္ အခန္းတုိင္းဟာ တံခါးမလုိေတာ့သည္ပဲ။

ခ်ိဳသာျပန္ရာလမ္းမတေလွ်ာက္ ထိန္လင္းေနတဲ့လေရာင္ေၾကာင့္ ေစာင့္ၾကိဳေနတဲ့ ခ်စ္သူေကာင္ေလးဆီကို ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ျပီး ေလွ်ာက္လွမ္းလာေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရဲ႕အရိပ္ကိုၾကည့္ျပီး ကတၱရာလမ္းမထက္မွာ ေခြးမ်ားရစ္အူသံေတြနဲ႕ ေျခာက္ျခားဖြယ္ က်န္ရစ္ခဲ့ရေနေပမဲ့ အကယ္၍သာ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူမသည္ အျဖဴအနီသူနာျပဳ၀တ္စံု၀တ္ဆင္ထားေသာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္အသြင္ႏွင့္ ၊ ထို၀တ္စံုသည္လည္း သူမေသဆံုး သြားခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကလိုပဲ ေသြးမ်ားျဖင့္ ေပက်ံေနသည္ကို ေတြ႔ရလိမ့္မည္ဆုိလွ်င္….

About cobra

oakar min maung has written 203 post in this Website..